What do you think?
Rate this book
آوای رنج كهنه سرباز
عنوان: آوای رنج كهنه سرباز؛ نویسنده: ویکتور آستافیف؛ مترجم: مهدی غبرائی؛ تهران، نشر تندر، 1360، در 50 ص
50 pages, Hardcover
Published April 1, 1981
13 people want to read
About the author
Victor Astafiev
50 books17 followers Виктор Астафьев
Viktor Petrovich Astafyev also spelled Astafiev or Astaf'ev (Russian: Виктор Петрович Астафьев; 1 May 1924 – 29 November 2001), was a prominent Soviet and Russian writer.
Viktor Petrovich Astafyev also spelled Astafiev or Astaf'ev (Russian: Виктор Петрович Астафьев; 1 May 1924 – 29 November 2001), was a prominent Soviet and Russian writer.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 of 1 review
April 2, 2017
دوستانِ گرانقدر، داستان در موردِ یک پیرمرد روسی به نام «سرگئی میتروفانوویچ» است... مردی که پایش را در جنگ از دست داده و با پای چوبی زندگی میکند و هر سال پاییز از دهکده برای معاینه به شهر میرود و با کوله باری از غم و اندوه به خانه باز میگردد... داستان در مورد گفتگوی این کهنه سرباز با جوانهایی است که در حال اعزام به خدمت هستند و در ایستگاه قطار با آنها هم صحبت شده و دوباره پس از سالها احساس جوانی میکند و با آنها مشروب خورده و آواز میخواند و تنها آن زمان است که از غم و اندوه رها میشود
سپس به سخنان رد و بدل شده بینِ او و زنی که در زندگیش حضور دارد و <پانیا> نام دارد، میپردازد... داستانی ناراحت کننده از سربازی بیچاره که جنگ همه چیزش و حتی سلامتیش را گرفته و هنوز نیز پس از سالها این جنگِ کثیف زندگی سربازِ بیچاره را رها نکرده است و در وجودش جنگ به حیات و زندگیِ خود ادامه میدهد و تا زمانِ مرگش و تا ابد، ادامه خواهد داشت ... خلاصه عزیزانم، در این داستان سخن از اثرات نابودکننده ای که جنگ بیرحمانه به انسان ها و زندگی آنها تحمیل میکند میباشد، که سالها بعد از جنگ نیز این اثرات باقیست
---------------------------------------------
بخشی از نوشته های این کتاب را در زیر به انتخاب برایتان مینویسم
*******************************
پانیا که هنوز با دستهایش محکم جلویِ دهنِ خود را گرفته بود و به سختی قادر بود از ورایِ پردهٔ اشک، سرگئی را ببیند، با خود نالید و گفت: آه... میترو فانوویچ! آه، سربازِ یک پایِ من! مثلِ اینکه هرگز و تا روز قیامت، از شرِ جنگ رها نمیشی. نمیدونم روحِ سرگشته ات کجاها پرسه میزنه!! سنگرها را شخم زدن و آنجاها مزرعه شده، ولی تو هنوز هم اونجایی... هنوز اونجایی
---------------------------------------------
امیدوارم این ریویو در جهتِ شناختِ این کتاب، کافی و مفید بوده باشه و امیدوارم روزی برسد که انسانها به هر دلیل چه سیاسی و چه دینی و مذهبی هیچگونه جنگی با یکدیگر نداشته باشند
«پیروز باشید و ایرانی»
سپس به سخنان رد و بدل شده بینِ او و زنی که در زندگیش حضور دارد و <پانیا> نام دارد، میپردازد... داستانی ناراحت کننده از سربازی بیچاره که جنگ همه چیزش و حتی سلامتیش را گرفته و هنوز نیز پس از سالها این جنگِ کثیف زندگی سربازِ بیچاره را رها نکرده است و در وجودش جنگ به حیات و زندگیِ خود ادامه میدهد و تا زمانِ مرگش و تا ابد، ادامه خواهد داشت ... خلاصه عزیزانم، در این داستان سخن از اثرات نابودکننده ای که جنگ بیرحمانه به انسان ها و زندگی آنها تحمیل میکند میباشد، که سالها بعد از جنگ نیز این اثرات باقیست
---------------------------------------------
بخشی از نوشته های این کتاب را در زیر به انتخاب برایتان مینویسم
*******************************
پانیا که هنوز با دستهایش محکم جلویِ دهنِ خود را گرفته بود و به سختی قادر بود از ورایِ پردهٔ اشک، سرگئی را ببیند، با خود نالید و گفت: آه... میترو فانوویچ! آه، سربازِ یک پایِ من! مثلِ اینکه هرگز و تا روز قیامت، از شرِ جنگ رها نمیشی. نمیدونم روحِ سرگشته ات کجاها پرسه میزنه!! سنگرها را شخم زدن و آنجاها مزرعه شده، ولی تو هنوز هم اونجایی... هنوز اونجایی
---------------------------------------------
امیدوارم این ریویو در جهتِ شناختِ این کتاب، کافی و مفید بوده باشه و امیدوارم روزی برسد که انسانها به هر دلیل چه سیاسی و چه دینی و مذهبی هیچگونه جنگی با یکدیگر نداشته باشند
«پیروز باشید و ایرانی»
Displaying 1 of 1 review