11 november 1918. Op Margrietjes zestiende verjaardag komt er een eind aan Wereldoorlog I. Het is een vreemde tijd: zomaar teruggaan naar vier jaar geleden gaat niet, en een nieuw evenwicht vinden lijkt ook al niet zo simpel als gedacht. Krijgsgevangenen en frontsoldaten keren druppelsgewijs terug. Eerst worden de teruggekeerde soldaten nog als helden onthaald, maar al gauw blijkt dat ze hooguit halve helden zijn, die nog vastzitten in hun herinneringen aan het front of de kampen. Voor de achterblijvers zijn zij het levende bewijs van wat ze zo graag willen vergeten. Margrietje staat erbij en kijkt ernaar. Zelf kijkt ze vol verwachting uit naar de thuiskomst van haar vader en vol vrees naar de terugkeer van haar broer Wannes. Voorzichtig durft ze zelfs de hoop toe te laten dat haar grote droom eindelijk een stapje dichterbij zal komen. Al ziet ze niet meteen hoe dat zou moeten gebeuren …
Karen Dierickx volgde een masteropleiding in het vertalen Nederlands-Engels-Spaans, aangevuld met internationale politiek. Ze schreef al verschillende bekroonde historische jeugdromans. Judith is haar debuut voor volwassenen.
Ik heb een zwak voor boeken over de oorlog (ja, iedereen heeft zo zijn fouten ;-) ) en ook deze sprak mij wel aan, vooral dan omdat het gaat over een kant waarover ik nog niet zo veel had gelezen. Margriet, een jong meisje, vertelt haar versie van het verhaal, over het thuisfront maar ook hoe ze na afloop van de oorlog ziet hoe alle mannen terug naar huis komen maar dat dat thuiskomen niet zo evident is. Ze vertelt over hoe haar vader en broer, elk op hun manier, worstelen met de dingen die ze hebben meegemaakt en gezien, sommigen worden bij hun terugkeer onthaald als helden maar dragen een gigantische last met zich mee.
Een boek over dromen, kansen grijpen en terug iets te maken van je leven.