Sofie staat bij de kruidenier. Ze wil net haar bestelling doorgeven als ze plots de man achter zich herkent. In paniek rent ze de winkel uit. De nietsvermoedende man achter haar schrikt van haar reactie. Tot het ook bij hem begint te dagen …
Met deze ontmoeting begint Grens, een aangrijpend verhaal over een verloren vriendschap, liefde, waarden en onuitgesproken geheimen, seksualiteit en de schaduwkant ervan. Grens neemt de lezer mee in de wereld van Sofie, die misbruikt werd toen ze negen was. Tegelijk maak je ook kennis met Ruben, de pleger. Die beseft – nu hij zelf een dochter heeft – wat hij op zijn zeventiende aanrichtte. Net zoals Sofie is ook hij getekend voor het leven.
Een schrijnend onderwerp, seksueel misbruik, waar Wim Geysen over schrijft in zijn boek ‘Grens’. Het boek begint bij de hoofdpersoon Sofie zo’n 26 jaar na de gebeurtenis, later lees je over de dader en Sofie toen ze zelf nog kind waren. Je groeit met hen mee tot ze zesendertig en vierenveertig jaar zijn. Sofie is getekend voor het leven, maar wat doet zoiets met de dader? Een verhaal over liefde, goed bewaarde geheimen en seksualiteit en haar schaduwkant.
Het onderwerp van het verhaal vond ik zeer boeiend, je leest of hoort er vaak over, maar bijna nooit van het slachtoffer of dader zelf. In dit verhaal neem je een kijkje in het hoofd van slachtoffer én dader. Doordat het een aangrijpend onderwerp is, had ik meer verwacht van dit boek. Wat mij betreft had de hoofdpersoon nog wat sterker neergezet mogen worden, het had mij dan meer kunnen raken. In het boek zijn drie hoofdpersonen, Sofie, haar broer Michiel en de dader. In het begin vond ik het even wennen dat er verschillende hoofdpersonen zijn, maar uiteindelijk vond ik het goed bij het boek passen. De personages van de dader en Michiel worden scherp neergezet, je leest wat zij ervaren en wat het psychologisch gezien met een mens kan doen. Je leest op deze manier hoe ervaringen van omstanders zijn. De toneelvoorstelling die er is van dit verhaal lijkt mij bijzonder confronterend en indringend, omdat het beeldender wordt.
Grens van Wim Gheysen is een verhaal dat je tot nadenken zet. Ik vind het goed geschreven en heb het dan ook in één ruk uitgelezen. Het enige wat ik een beetje lastig vond was sommige uitspraken. Die vast in België gebruikelijk zijn, maar in Nederland hoor je ze eigenlijk niet/weinig. Maar voor de rest een goed verhaal
Het verhaal is mooi geschreven, je kunt precies haar gedachtes volgen als er wat gebeurd, het is soms een beetje verwarrend doordat je van negen jaar naar zesendertig jaar en dan weer terug naar tien jaar gaat, ik raad je het boek aan als je houd van spanning tot het laatste moment, je krijgt namelijk pas aan het einde te weten wat er precies speelde. Erg mooi verhaal!