En zwijgen was het antwoord. Ouders over het verlies van hun baby in de jaren 1945-1970.

by Anneke Avis

'Nadat ik bevallen was, was er niets. Geen kistje, geen begrafenis, niets wat aan hem kon herinneren. Tegenwoordig hebben mensen een plek, maar ik heb geen plek.' Trui Verwers
Voor 'En zwijgen was het antwoord' interviewde Anneke Avis moeders en vaders die in de periode 1945-1970 een kindje hebben verloren rondom de geboorte.
De ouders vertellen over hoe ze, tegen de achtergrond van de naoorlogse jaren, het verlies van hun baby hebben beleefd. Het beste was het maar om door te gaan alsof er niets was gebeurd, dachten artsen, familie en omgeving. Voor rouw en verdriet was nauwelijks plaats. Nu onvoorstelbaar, destijds heel gewoon.
Hoe was de medische zorg in die tijd? Artsen en vroedvrouwen vertellen over het lot van deze kindjes en hoe de psychosociale zorg zijn intrede deed binnen de verloskunde en neonatologie, waar voorheen alleen de medisch-somatische deskundigheid telde.
Uit de verhalen blijkt hoe moeders en vaders deze ingrijpende gebeurtenis hun hele leven met zich meedragen, soms met verstrekkende gevolgen.
Kinderarts-neonatoloog Joke Kok schreef het voorwoord.

266 pages, Paperback

Published June 1, 2014

Reviews

[Lesley · Rating 4 out of 5]

(Kobo plus)
Zoveel respect voor al de mensen die hun verhaal hebben gedaan voor/in dit boek... 💕 voor alle sterrenkindjes.

[Leen · Rating 4 out of 5]

Heel herkenbare verhalen als moeder van een doodgeboren dochter. Aan de ene kant weet je zo dat je niet de enige bent die er onder lijdt en geeft dit je wat extra moed. Maar aan de andere kant verontrust het me ook dat de pijn en het gemis een hele leven blijft. Vaak spreken deze oudere dames over "dat het nu beter is" maar dat vind ik niet. Er is nog steeds een groot taboe rond babysterfte. Het wordt nog steeds doodgezwegen. Ja, er zijn meer hulpmiddelen en bijstand dan vroeger. Velen uit je omgeving vergeten wat je meemaakte en doen alsof er niets gebeurd is. Ze denken ook als er een volgend kind komt dat alles vergeten is, wat niet zo is. Er is dus, volgens mij, nog werk aan de winkel. Er moet meer over gesproken worden. Ikzelf moet ook meer durven erover te spreken en niet bang zijn van vreemde reacties. Dit is één van de redenen waarom er niet zo veel over gesproken wordt. Je wordt steeds opnieuw gekwetst door domme reacties. Dus zwijg je liever. Maar dan voel je je achteraf schuldig aangezien je je overleden kind niet vernoemde. Deze dames in het boek durven er meestal beter over spreken als ze ouder worden. Dan trek je het u minder aan wat anderen over u zeggen.