Λοιπόν, αν γραφόταν σήμερα, όλοι θα έλεγαν ότι απλά περιγράφει το παρόν, τίποτα ενδιαφέρον σε αυτό. Εκδόθηκε όμως όταν κυκλοφόρησε το πρώτο iPhone, πριν 20 χρόνια ακριβώς. Επίσης σήμερα θα έτρωγε cancel, δεν θα αναφέρω το λόγο γιατί δεν θέλω να αποκαλύψω τα του περιεχομένου, αλλά αυτό είναι άλλο ζήτημα και δεν αφορά το έργο ή τα γραφόμενα μου εδώ.
Γιατί ένα έργο τέχνης, ο δημιουργός απλά το δημιουργεί από τον έρωτα του για αυτό το έργο. Είναι γέννημα του. Ο κάθε θεατής/ακροατής/αναγνώστης από την άλλη αντιλαμβάνεται ότι αγγίζει τον ίδιο προβάλλοντάς το μετά στον συγγραφέα. Ετσι, ότι και να σχολιάζει ένας αναγνώστης, σαν εμέ, μπορεί να απέχει παρασάγγας από την θέληση του συγγραφέα ή μπορεί και να ταυτίζεται. Τι προκαλεί το έργο, όπως αντιδράσεις ή συναισθήματα, δεν είναι θέμα ούτε του συγγραφέα ούτε του βιβλίου αλλά πρόβλημα του αναγνώστη και του μυαλού του.
Αν το απογυμνώσουμε το βιβλίο από το σουρεαλισμό της διήγησης, το χιούμορ κάθε απόχρωσης, τις κατάλληλες δια ενηλίκους μόνο περιγραφές, και το ότι άνετα θα μπορούσε να ήταν ιαπωνικό anime ή παρεΐστικη καφρίλα που ανδροπαρέες θεωρούν εντελώς φυσική, στο βάθος μένει ένας βαθιά υπαρξιακός προβληματισμός, πολιτικοί αφορισμοί και κοινωνική κριτική. Η αντιδραστική στο καθεστώς ιδεολογία και η Πλατωνική κοσμοθεωρία διακατέχει άλλωστε και τα δικά μου πονήματα.
Συνεπώς επαληθεύω ότι ενώ εγώ ταυτίζομαι με το συγκεκριμένο κομμάτι, κάποιος άλλος μπορεί να ταυτιστεί με τις ομοιότητες του με το σχιζοφρενικό Neon Genesis Evangelion, ή με το συμπαν του William Gibson ακόμα και με την Αποκάλυψη του Ιωάννη. Είμαι πεπεισμένος ότι ένας αναγνώστης του Πάτμιου μοναχού σήμερα δεν θα μπορούσε με σαφήνεια να τα ξεχωρίσει. Άλλωστε η βιβλική ποίηση, ελάχιστη η αλήθεια είναι στη Καινή Διαθήκη, είναι εφάμιλλη των περιγραφών που διαχέει το βιβλίο αυτό, αν δεν την έχει αντιγράψει κιόλας.
Επανέρχομαι όμως σε αυτό που είχα γράψει παραπάνω, ότι 20 χρόνια μετά περιγράφει το παρόν με όρους του τότε. Γιατί η Τεχνητή Νοημοσύνη είναι ο κορμός του βιβλίου αν και δεν είχε πρόθεση να την περιγράψει γιατί με τη μορφή του σήμερα δεν υπήρχε τότε. Τα ερωτήματα που τίθενται κάλλιστα μπορούν να είναι πραγματικά σήμερα. Προσπαθώ να αποφύγω αποκαλύψεις, αλλά όταν κάποιος το διαβάσει θα καταλάβει ακριβώς τι εννοώ.
Για παράδειγμα εδώ και λίγο καιρό, έχει δημοσιευθεί ο εγκέφαλος μια μύγας και είναι διαθέσιμος προς χρήση από όλους. Άλλοι τον τοποθετούν σε τρισδιάστατο ψηφιακό σώμα και χωρις άλλη οδηγία, ο εγκέφαλος της μύγας καθοδηγεί το ψηφιακό σώμα να πετάει, να αναζητά τροφή και να αντιδρά σε ερεθίσματα του ψηφιακού περιβάλλοντος ως ζωντανό έντομο! Άλλοι την μαθαίνουν να οδηγεί αυτοκίνητο, να σκρολαρει περιεχόμενο Κοινωνικών Δικτύων, ακόμα και να καθοδηγεί drones ή να εμπορευεται παράγωγα (trading). Απλά χρησιμοποιώντας σήματα ντοπαμινης στον χαρτογραφημένο εγκέφαλο όπως συμβαίνει και σε έναν βιολογικό. Ο εγκέφαλος αυτός χωρίς βιολογικό σώμα είναι ον ή όχι; Μέχρι να γίνει χαρτογραφημένος ο ανθρώπινος εγκέφαλος, έχει προγραμματιστεί να συμβεί σε άλλα ζώα, πολυπλοκότερων μιας μυγας.
Αλλά, για τον άνθρωπο η τεχνολογία ήδη επιφυλάσσει μια άλλη μοίρα. Η ΤΝ (ΑΙ) απαιτεί τεράστια ενέργεια να λειτουργήσει ως νευρωνικό δίκτυο. Όμως τα τσιπ από ανθρώπινα κύτταρα εγκεφάλου έχουν μόνο 2watt απαιτήσεις ενέργειας για την ίδια χρήση. Πρόσφατα και μια κινεζική εταιρία τα χρησιμοποιεί σε κέντρα δεδομένων που φιλοξενούν οσα εμείς σήμερα παίζουμε στο κινητό ή βάζουμε να εργαστούν για μας ως ψηφιακοί σκλάβοι. Κι αν απέχουν από το να είναι μήτρες οπως στο what is the matrix και ονομάζονται οργανίδια, αρα περνάνε την ηθική μας αντίδραση, αν είχαν στόμα να μιλήσουν θα είχαν ανθρώπινη συνείδηση; Θα ούρλιαζαν από πόνο; Θα αναζητούσαν να μάθουν το τι είναι; Ή απλά θα ήταν άψυχα κυκλώματα όπως αυτά που γνωρίζουμε να γεμίζουν το κουφάρι ενός κινητού;
Κάποιος θα πει οτι αυτά είναι φαντασίες και πως είναι δυνατό να συνδεθεί βιολογική ύλη με μηχανή, οπως σε κάποιες ταινίες και βιβλία παλαβων nerds. Μα η αφή μας βασίζεται σε ρεύμα (πιεζοηλεκτρικο) όπως κι ο πόνος είναι ηλεκτρικό ερέθισμα που μέσω των νεύρων, ως καλώδια καταλήγει στον εγκέφαλο. Αλλά και οι μύες μας κινούνται ηλεκτροδιεγερμένοι, κλπ. Δεν έχω άλλη περιγραφή να μας δώσω παρά οτι είμαστε βιολογικές μηχανές. Τα ρομπότ διαφέρουν από μας ως προς τις αντοχές και την έλλειψη της ανάγκης για τροφή ως καύσιμο για τη παραγωγή ενέργειας. Σπάζουν το κύκλο της ζωής εις τη Γη αλλά αυτό δεν αφορά το βιβλίο.
Μπορώ να είμαι περίπου σίγουρος οτι τίποτε από αυτά που αναφέρω δεν τα είχε στο μυαλό του ο συγγραφέας, την αντίληψη μου δηλαδή περί του βιβλίου, καθοδηγούμενη απο τις συνδέσεις των νευρωνων μου, και τις εξ αυτών συσχετίσεις κι αναφορές και μάλλον απλά ίσως άδειασε το μυαλό του στο χαρτί μετά από έναν βραδινό εφιάλτη. Στη συνέχεια έπεισε ή πλήρωσε εναν εκδότη να το κυκλοφορήσει. Ποιός μπορεί να το πει με σιγουριά πλην των ιδίων. Μπορώ όμως να είμαι σίγουρος οτι θα ήθελα να δω την Οδύσσεια αυτού του βιβλίου, που τραγουδά ως άλλος Όμηρος, αντί της όποιας κινηματογραφικής. Και σε όποιον σκεφτεί ότι διαπράττω ύβρη με αυτά τα γραφόμενα μου, απλά δεν έχει διαβάσει το βιβλίο τούτο.
Η γραφή με πολυτονικό και η ιδιάζουσα ή έστω αρχαΐζουσα καθαρεύουσα είναι έξτρα bonus και εξόχως κατανοητή ακόμα και για κάποιον που δεν μεγάλωσε με την Αρχαία σαν και εμέ. Φοβάμαι, ότι οι λόγιοι του μέλλοντος θα το εκλάβουν ως θρησκευτικό κείμενο παρά ως επιστημονικής φαντασίας. Αδημονώ για τα επόμενα του συγγραφέως Larry Cool. Βοήθεια μας, αμήν!
Αρχαΐζουσα γλώσσα, αλλοπρόσαλλο κείμενο, διάθεση για χιούμορ, σεξουαλικές χοντράδες και πλοκή που ανακατεύει το διαδίκτυο , τη γλώσσα, την Οδύσσεια και ένα είδος Μεγάλου -Εμπειρικικού- Ανατολικού. Το διασκέδασα, αν και δε νομίζω ότι μου άφησε αυτό ακριβώς που ήθελε να μου αφήσει ο συγγραφέας.