What do you think?
Rate this book
Isaac Newton e a Transmutação da Alquimia: Uma visão alternativa da revolução científica
“Vou defender que as atividades alquímicas de Newton estavam no coração da revolução científica, a qual carecia de continuidade e coesão até o início do século XVIII, quando Newton aceitou a presidência da Royal Society de Londres, resgatou-a do esquecimento e tornou-a o padrão-ouro da pesquisa científica por toda a Europa.
Nunca antes uma escola de pensamento granjeara tão novo ritmo e qualidade a ponto de dominar o pensamento como ocorreu com a filosofia natural depois de 1703.
Nunca antes outra escola desapareceria tão rapidamente e tão completamente como a alquimia no mesmo período.
A explicação típica é que uma epistemologia superior excluiu a inferior do mercado de idéias. Eu vou oferecer outra explicação: Isaac Newton, na verdade, transmutou a alquimia em seu ramo particular da filosofia natural. Ele transformou bruxaria em ciência”.
Nunca antes uma escola de pensamento granjeara tão novo ritmo e qualidade a ponto de dominar o pensamento como ocorreu com a filosofia natural depois de 1703.
Nunca antes outra escola desapareceria tão rapidamente e tão completamente como a alquimia no mesmo período.
A explicação típica é que uma epistemologia superior excluiu a inferior do mercado de idéias. Eu vou oferecer outra explicação: Isaac Newton, na verdade, transmutou a alquimia em seu ramo particular da filosofia natural. Ele transformou bruxaria em ciência”.
- GenresHistory
254 pages, Paperback
First published April 21, 2009
1 person is currently reading
45 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 2 of 2 reviews
February 25, 2015
I am revising this review after reading M. Purver, a source Mr. Fanning relies upon heavily.
I couldn't resist yet another book on Isaac Newton and alchemy. But read Michael White before you read this one, because Fanning is highly speculative and often writes in a circuitous path. I was first interested in the book because few of his references overlapped my own reading on the topic, and he had interesting observations about the origins of the Royal Society. I suggest reading M. Purver, a source Mr. Fanning relies upon, but to a different outcome than Purver promotes. Fannings interest in the utopic aspects of the Royal Society, which is a fascinating topic, but Purver's interest is in the Baconic aspects which were formulative to the Royal Society of London. Fanning does some preliminary work to isolate members who had utopian sympathies, occult interests and alchemical pursuits, all of which deserve some biographical digging. You can get this information in more detail in Purver, but the point is how he used her work on the Oxford roots of the RS to isolate those members who were afilliated with the minority perspective.
His book offers a digest of Frances Yates' speculative history and follows closely her protégé Betty Jo Teeter Dobbs. If you don't care to read Yates and Dobbs, this book can serve as a Cliff Notes to both, but doesn't engage much with actual source documents. His first chapter should serve as a warning to his evaluation that utopic movements, particularly Christian hermeticists corrupted the agenda of alchemy. Critically I feel that he makes no differentiation between Rosicrucianism and pansophic agendas. Nor is he consistent about people in history perceiving veiled language-they understand Francis Bacon's hidden agenda, but fail to discern other authors who also had as much to loose by speaking freely and thereby used farces to communicate.
SPOILER ALERT: Fanning suggests John Dee faked his own death and actually was buried at Heidelberg, spawning the Rosicrucian movement.
Highly speculative and I wish Mr. Fanning had written us a novel instead.
I couldn't resist yet another book on Isaac Newton and alchemy. But read Michael White before you read this one, because Fanning is highly speculative and often writes in a circuitous path. I was first interested in the book because few of his references overlapped my own reading on the topic, and he had interesting observations about the origins of the Royal Society. I suggest reading M. Purver, a source Mr. Fanning relies upon, but to a different outcome than Purver promotes. Fannings interest in the utopic aspects of the Royal Society, which is a fascinating topic, but Purver's interest is in the Baconic aspects which were formulative to the Royal Society of London. Fanning does some preliminary work to isolate members who had utopian sympathies, occult interests and alchemical pursuits, all of which deserve some biographical digging. You can get this information in more detail in Purver, but the point is how he used her work on the Oxford roots of the RS to isolate those members who were afilliated with the minority perspective.
His book offers a digest of Frances Yates' speculative history and follows closely her protégé Betty Jo Teeter Dobbs. If you don't care to read Yates and Dobbs, this book can serve as a Cliff Notes to both, but doesn't engage much with actual source documents. His first chapter should serve as a warning to his evaluation that utopic movements, particularly Christian hermeticists corrupted the agenda of alchemy. Critically I feel that he makes no differentiation between Rosicrucianism and pansophic agendas. Nor is he consistent about people in history perceiving veiled language-they understand Francis Bacon's hidden agenda, but fail to discern other authors who also had as much to loose by speaking freely and thereby used farces to communicate.
SPOILER ALERT: Fanning suggests John Dee faked his own death and actually was buried at Heidelberg, spawning the Rosicrucian movement.
Highly speculative and I wish Mr. Fanning had written us a novel instead.
November 19, 2018
Isaac Newton en het ware weten door Floris Cohen
\n
\nIn dit boek, dat eind maart 2010 verschijnt, beschrijft Cohen Sir Isaac Newtons (1643-1727) belangrijkste werken, de Opticks en de Principia en het toenmalige natuurwetenschappelijke debat waarbinnen deze twee tot stand kwamen. Cohen is een fervent voorstander van het concept Wetenschappelijke Revolutie, een idee dat door sommige wetenschapshistorici niet als vanzelfsprekend wordt gezien. Newtons onwaarschijnlijk succesvolle bijdrage aan ozne wetenschappelijke kennis over licht, beweging en zwaartekracht mogen volgens Cohen echter met recht revolutionair genoemd worden. In vergelijking met de belangrijkste wetenschappers van zijn tijd (Cohen gaat uitgebreid in op de ideeën van Descartes, Galilei, Huygens, Hooke en Boyle) staan niet alleen Newtons feitelijke ontdekkingen op eenzame hoogte, maar dat zijn methodologische rigueur minstens zo uitzonderlijk was. De unieke combinatie van een deductieve mathematische en een inductieve experimentele aanpak, deze laatste geschraag
d waar wenselijk met precisie-metingen, leverde Newton zijn revolutionaire vondsten op. Natuurlijk droegen daarnaast zijn volstrekt monomane persoonlijkheid en doorzettingsvermogen in aanzienlijke mate bij tot zijn succes. Cohen illustreert overtuigend het mathematische talent van Huygens of het experimentele en conceptuele talent van Hooke nooit aan Newtons theorieën vergelijkbare kennis zouden hebben opgeleverd. Dat Newton zelf zijn hele leven gestreden heeft tegen zijn eigen esotherische speculatiezucht, maakt zijn wetenschappelijke arbeid des te opmerkelijker. Het moge genoegzaam bekend zijn dat Newton een groot deel van zijn energie besteedde aan alchemistisch onderzoek en theologische speculaties. Opvallend is wel dat hij ook hierbij zijn methodologische gestrengheid toepaste, overigens met aanmerkelijk minder revolutionaire gevolgen. Het sterke punt van het boek is dat Cohen enerzijds Newton als genie de plaats toekent die hem toekomt, maar hij anderzijds niet verh
uld dat ook dit mega-genie regelmatig de plank spectaculair kon misslaan. Het zegt veel over zijn perfectionistsiche vasthoudenheid dat de inconsistenties die zijn missers opleverden voor Newton in het algemeen aanleidingen waren met dubbele energie verder te zoeken. Hoewel Cohen zowel in zijn inleiding als zijn conclusie erkent dat de term 'het ware weten' problematisch is, immers ware, onweerlegbare en onveranderlijke wetenschappelijke kennis is een tegenstelling in termen, doet deze omschrijving de uniciteit en wetenschappelijke kracht van Newtons prestaties, zeker in vergelijking met zijn tijdgenoten volledig recht.
\n
\n
\nIn dit boek, dat eind maart 2010 verschijnt, beschrijft Cohen Sir Isaac Newtons (1643-1727) belangrijkste werken, de Opticks en de Principia en het toenmalige natuurwetenschappelijke debat waarbinnen deze twee tot stand kwamen. Cohen is een fervent voorstander van het concept Wetenschappelijke Revolutie, een idee dat door sommige wetenschapshistorici niet als vanzelfsprekend wordt gezien. Newtons onwaarschijnlijk succesvolle bijdrage aan ozne wetenschappelijke kennis over licht, beweging en zwaartekracht mogen volgens Cohen echter met recht revolutionair genoemd worden. In vergelijking met de belangrijkste wetenschappers van zijn tijd (Cohen gaat uitgebreid in op de ideeën van Descartes, Galilei, Huygens, Hooke en Boyle) staan niet alleen Newtons feitelijke ontdekkingen op eenzame hoogte, maar dat zijn methodologische rigueur minstens zo uitzonderlijk was. De unieke combinatie van een deductieve mathematische en een inductieve experimentele aanpak, deze laatste geschraag
d waar wenselijk met precisie-metingen, leverde Newton zijn revolutionaire vondsten op. Natuurlijk droegen daarnaast zijn volstrekt monomane persoonlijkheid en doorzettingsvermogen in aanzienlijke mate bij tot zijn succes. Cohen illustreert overtuigend het mathematische talent van Huygens of het experimentele en conceptuele talent van Hooke nooit aan Newtons theorieën vergelijkbare kennis zouden hebben opgeleverd. Dat Newton zelf zijn hele leven gestreden heeft tegen zijn eigen esotherische speculatiezucht, maakt zijn wetenschappelijke arbeid des te opmerkelijker. Het moge genoegzaam bekend zijn dat Newton een groot deel van zijn energie besteedde aan alchemistisch onderzoek en theologische speculaties. Opvallend is wel dat hij ook hierbij zijn methodologische gestrengheid toepaste, overigens met aanmerkelijk minder revolutionaire gevolgen. Het sterke punt van het boek is dat Cohen enerzijds Newton als genie de plaats toekent die hem toekomt, maar hij anderzijds niet verh
uld dat ook dit mega-genie regelmatig de plank spectaculair kon misslaan. Het zegt veel over zijn perfectionistsiche vasthoudenheid dat de inconsistenties die zijn missers opleverden voor Newton in het algemeen aanleidingen waren met dubbele energie verder te zoeken. Hoewel Cohen zowel in zijn inleiding als zijn conclusie erkent dat de term 'het ware weten' problematisch is, immers ware, onweerlegbare en onveranderlijke wetenschappelijke kennis is een tegenstelling in termen, doet deze omschrijving de uniciteit en wetenschappelijke kracht van Newtons prestaties, zeker in vergelijking met zijn tijdgenoten volledig recht.
\n
Displaying 1 - 2 of 2 reviews