Vallende ster

by J. Bernlef

Komiek Wim Witteman, op latere leeftijd door het 'grote toneel' ontdekt, ligt op sterven en ziet zijn leven aan hem voorbijgaan. Zijn vader, zijn moeder, zijn toneelpartner Jo, de clown Henk en Tineke, zijn geliefde... Maar vooral zijn autistische broer Peter, met wie hij een wel heel bijzondere band had.

Genres: Fiction, Literature

87 pages, Paperback

First published January 1, 1989

About the author

Bernlef (previously J. Bernlef) is the pseudonym of Dutch writer, poet, and translator Hendrik Jan Marsman. He occasionally used the nom de plume: Henk Bernlef.

Between 1959 and 2012 Bernlef wrote a large number of novels, stories and poems. Amongst others he received the Constantijn Huygens prijs (1984), the AKO Literatuurprijs (1987) and the PC Hooftprijs (1994). His work is characterized by a sober language and an unflagging fascination with the workings of the human memory. His most famous novel is Hersenschimmen (1984) and describes the process of dementia from the point of view of the sufferer, Maarten Klein. (Source: de Volkskrant 29/10/2012)

Reviews

[lethe]

Na Hersenschimmen mijn tweede Bernlef, en al net zo'n droevig verhaal. Ik heb nog vijf andere titels van Bernlef op mijn plankje staan, hopelijk zijn ze niet allemaal zo deprimerend.

Een komiek die acteur geworden is, ligt op sterven en zijn gedachten en herinneringen, heden en verleden lopen allemaal door elkaar. Hij probeert zich de tekst herinneren van het toneelstuk dat hij aan het leren was, maar bovenal denkt hij aan Peter, zijn autistische broer over wiens dood hij zich altijd schuldig heeft gevoeld.

Net als bij Hersenschimmen kreeg ik ook hier een liedje van Spinvis in mijn hoofd, in dit geval zijn huidige single "Lente '22". Tekstfragmenten van beide onder de spoiler tag:

Wij bedekken hem tot aan zijn hals met fijn duinzand. Ook zijn gezicht. Nee Peter, dat kan niet. Dat kan alleen als je een groot mens bent. Groot en dood zoals pappa in zijn eikehouten kist (lag hij er echt wel in?) en de aarde die ruiste en tikte op het hout, soms een doffe plof van een harde kluit, maar daar was jij al niet meer bij. (p. 73)

Hier ben je net 4 jaar
Een glas in iemands hand
Hier met je ouders op het strand
Dit is je school
Hier ben je mager en verliefd
Hier heb je dromen over ooit
Hier met de kerst
Hier met je man
Hier wordt het donker in je hoofd
Hier kijk je weg alsof je het zelf niet meer gelooft
Hier gaat het snel
Op deze ook
Hier sta je al niet meer op

(https://www.youtube.com/watch?v=r9xS2...)

[Lotus Arian]

Heel kwetsbaar en heel indrukwekkend.
Het is een erg mooi boekje over de flarden van een leven die dwarrelen door de verwarring van geheugen.

[Coen]

"Ik scheld hem uit en ik zie aan zijn ogen dat hij van me houdt omdat hij niet onthouden kan wat ik hem aandoe."

[Justin den Harder]

Vanuit het perspectief van een stervende man, in zijn laatste momenten. Bernelf beschrijft het zo goed, dat je je afvraagt hoe hij het bij leven geschreven kan hebben. Doet denken aan hersenschimmen, maar toch weer heel uniek

[Ceasars]

Het was erg lastig om te lezen, maar uiteindelijk, snap ik het wel denk ik.
Ik zou er niet over kunnen discusieren.

[Dina]

Wat een kutboek. Je weet niet waar het over gaat, oke, dat kan met Bernlef, maar wat er dan langzaam wel duidelijk wordt tja dat hangt ook niet echt samen. Onbegrijpelijke brij. 90 bladzijden te dik

[Roon]

“Hij vertelde over een kind dat maar niet praten wilde. Tot het bijna vier was en toen plotseling als eerste woord ‘help’ riep. Niet pappa of mamma maar ‘help’. Net Peter. Peter sprak alle woorden uit alsof hij ‘help!’ riep.”
Geboorte werd hem zijn dood. Waiting for Godot. Samuel Becket.

[Jorg]

Fantastisch verhaal geschreven vanuit het perspectief van een stervende.

[Arno Pers]

Huilen.

[Vincent Bleuze]

Erg bijzonder, erg onduidelijk, erg meeslepend en heel erg mooi geschreven. Tussen verhaal en poëzie.