What do you think?
Rate this book
Η σπηλιά του πεπρωμένου
Όταν ο Έγον και η Μαριόκε συναντιούνται, δεκατετράχρονα παιδιά σε μια σπηλιά στο Βέλγιο, καταλαβαίνουν ότι είναι πλασμένοι ο ένας για τον άλλο κι ότι θα μπορούσαν να έχουν μια ευκαιρία στην αληθινή ευτυχία. Υπάρχει όμως ένα «αλλά». Το «αλλά» έχει τη μορφή του Άξελ, στενού φίλου του Έγον, ένα είδος σκοτεινού αγγέλου, ο οποίος θα μετατραπεί σε βασιλιά του υποκόσμου και υπονομευτή της ευτυχίας των δύο ερωτευμένων. Για να δοθεί η τελική λύση θα περάσουν τριάντα χρόνια μεταξύ Ολλανδίας, Νοτιοανατολικής Ασίας και ΗΠΑ, τριάντα χρόνια γεμάτα εκπλήξεις και ξαφνικές αλλαγές πορείας στη ζωή των τριών ηρώων. Το μυθιστόρημα του Κραμπέ είναι ένα πολυεπίπεδο και γεμάτο σασπένς θρίλερ για τη φιλία και την προδοσία, για τον πρώτο έρωτα και το σεξ, για τη φθορά του χρόνου και τη δύναμη του πεπρωμένου, για το πώς κάποια τυχαία συμβάντα μπορούν να αλλάξουν για πάντα τη ζωή μας.
184 pages, Paperback
First published January 1, 1997
11 people are currently reading
422 people want to read
About the author
Tim Krabbé
40 books113 followersTim Krabbé is de auteur van bestsellers als Het Gouden Ei, De Renner, De Grot en Marte Jacobs, die ook internationaal succesvol zijn. Verschillende van zijn boeken werden verfilmd.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 78 reviews
November 21, 2022
One of the author’s best-known works is probably the Vanishing. And here we have a kind of ‘Vanishing - the Sequel.’ Two Dutch youths, a boy and a girl visit a mineral-rich cave on a summer camp field trip when they are 14 years old. Years later, he is a geologist and she is a gemologist and amateur jeweler. This shows how our lives are often shaped by experiences in our youth in ways we can’t predict.
I found the main plot a bit of a stretch in trying to imagine why a couple of middle-class, already relatively well-off people would try to make more money in a dangerous way. But that provides the plot. Hey, we’d all like more money but we don’t go do what they did.
The book has an unusual structure. While a consistent plot threads it together, its chapters are so separated by time and by focus on different characters that it almost comes across as a series of interconnected short stories.
For a short book, it has many big themes. One is the serendipitous role of experiences in youth, mentioned above. Another is how people vanish. We end up knowing how and why the woman in the story vanished but her family never learns, so this becomes the reader’s secret knowledge. Her family would have a hard time believing how she vanished if they did know.
Another theme sounds trite to say, but it’s good vs. evil – a bit of a stretch for such a short book, but clearly that is the focus of the tension in the story between the bookish, clean-living main character and his street-smart, brazen, childhood friend turned criminal.
The story has some loose ends, or perhaps more accurately, some unnecessary episodes that make you wonder why they were included. Still, it kept my attention and I found the story fascinating.
The author (b. 1943) wrote about 20 novels, only a few of which are available in English. He was also a competitive cyclist and a chess master and some of his best-known books are non-fiction works on those subjects. His book, The Rider, is one of the most-read books by cyclists and it’s famous for this quote:
“Meyrueirs, Lozere, June 26, 1977. Hot and overcast. I take my gear out of the car and put my bike together. Tourists and locals are watching from sidewalk cafes. Non-racers. The emptiness of those lives shocks me.”
Top photo from travelmedford.org
The author from bicycling.com
[Revised 11/20/22 - pictures and shelves added, spoiler hidden]
I found the main plot a bit of a stretch in trying to imagine why a couple of middle-class, already relatively well-off people would try to make more money in a dangerous way. But that provides the plot. Hey, we’d all like more money but we don’t go do what they did.
The book has an unusual structure. While a consistent plot threads it together, its chapters are so separated by time and by focus on different characters that it almost comes across as a series of interconnected short stories.
For a short book, it has many big themes. One is the serendipitous role of experiences in youth, mentioned above. Another is how people vanish. We end up knowing how and why the woman in the story vanished but her family never learns, so this becomes the reader’s secret knowledge. Her family would have a hard time believing how she vanished if they did know.
Another theme sounds trite to say, but it’s good vs. evil – a bit of a stretch for such a short book, but clearly that is the focus of the tension in the story between the bookish, clean-living main character and his street-smart, brazen, childhood friend turned criminal.
The story has some loose ends, or perhaps more accurately, some unnecessary episodes that make you wonder why they were included. Still, it kept my attention and I found the story fascinating.
The author (b. 1943) wrote about 20 novels, only a few of which are available in English. He was also a competitive cyclist and a chess master and some of his best-known books are non-fiction works on those subjects. His book, The Rider, is one of the most-read books by cyclists and it’s famous for this quote:
“Meyrueirs, Lozere, June 26, 1977. Hot and overcast. I take my gear out of the car and put my bike together. Tourists and locals are watching from sidewalk cafes. Non-racers. The emptiness of those lives shocks me.”
Top photo from travelmedford.org
The author from bicycling.com
[Revised 11/20/22 - pictures and shelves added, spoiler hidden]
October 1, 2019
Tim Krabbé’s novel unfolds in a series of non-chronological slices of what turns out to be the same intriguing pie. The concluding chapter presses the last enigmatic puzzle piece home to reveal a seamless overall view of an uneasy male friendship and the eventual fallout resulting from this that will affect different people’s lives irrevocably.
The author is particularly skilled at manoeuvring his twisty story line into unexpected places and unforeseen situations, each step on the way carefully designed to add yet another strand to the denseness of the plot. Although the result is an entertaining read on one level, it is also a sobering examination of the complex nature of friendship, justice and fate on a much deeper and darker level.
The author is particularly skilled at manoeuvring his twisty story line into unexpected places and unforeseen situations, each step on the way carefully designed to add yet another strand to the denseness of the plot. Although the result is an entertaining read on one level, it is also a sobering examination of the complex nature of friendship, justice and fate on a much deeper and darker level.
August 11, 2015
Goed geschreven en uitgewerkte roman!! Het lukt de hoofdpersoon Egon niet zich los te maken van Axel, een jeugdvriend. De relatie: Axel, sterk en dominant versus Egon: zwak en onderdanig. Tijdens verschillende fases in het leven van Egon blijft Axel een rol spelen. Uiteindelijk resulterend in een fataal einde voor Egon en...
Ondanks de goed geschreven en uitgewerkte verhaallijn vond ik het verhaal niet echt spannend...
Ondanks de goed geschreven en uitgewerkte verhaallijn vond ik het verhaal niet echt spannend...
June 24, 2025
This is a quick and unusual read by the legendary Dutch author Tim Krabbé of Het Gouden Ei (The Vanishing) fame. My review is based on an English translation from Dutch by Sam Garrett. I came to this author after having watched the film version of Spoorloos (1988) thirty-three years ago on my college campus. (My roommate and I had to walk across a dark campus just the two of us…and I have been haunted ever since.) While I have thought of George Sluizer’s disturbing film often over the years, it wasn’t until recently that I started to think about it’s source material…which led me to Krabbé. Currently my Dutch isn’t strong enough, hopefully it will be soon, to read Krabbé in his native tongue, leaving me a bit limited as to finding resources to read his writing. The first I was able to find was this 1997 novel De Grot (translated as The Cave).
The story is told through multiple perspectives and while it is a very quick read, the initial voice was very difficult for me to read. Krabbé does a wonderful job in putting you inside the mind of Egon, a Dutch geologist who is about to make his first drop as a drug mule because he’s desperate for money. Egon has just arrived in Ratanak (Cambodia) with a suitcase that he is to drop at a location in less than 24 hours…it’s hot, he’s alone and filled with anxiety. He’s jumpy and nervous he’s on the cusp of being picked up by the police and sentenced to death via beheading like the infamous Dutch traveler Doornenbosch. Krabbé’s writing was so visceral…that I was experiencing nervousness and anxiety. As I am not an anxious person by nature this was a really unpleasant experience, but a testament to Krabbé’s writing and his writing style.
We stay with Egon up until minutes after he arrives at the drop site, all while he remembers the past and his acquaintance with the sketchy Axel van de Graaf. (Who he met as a boy during a trip with the “Davy Youth Travels”.) The next section of the book switches abruptly to after the event and we now are accompanying a seasoned Dutch journalist named Michiel Polak, who met Egon while he was in college and is now in Ratanak to report on the murders of two westerners, a man and a woman, in a parking lot. We finally meet the supreme leader of Ratanakiri…also known as General Sophal, Worker Number One, who is on the verge of executing an innocent 20 year old one legged beggar boy for the crime.
Next we jump abruptly again to an American college student whose Dutch mother has gone missing. He describes the last time he saw her in person and tries to adjust to the reality of never knowing what happened to her as time goes by, meanwhile we (the reader) are wrapping our minds around knowing she was murdered in a parking lot with Egon in Ratanak.
The final chapter entitled “the cave” goes back to this beautiful innocent moment in the past when a fourteen year old boy and girl meet during a summer with Davy Youth Travels and get to know one another over building a dam together and their burgeoning interest in geology which is interrupted eventually by Axel…bringing the story full circle to the very beginning.
I really enjoyed how this story was told. I don’t think I have ever read anything quite like it and am really looking forward to reading more Krabbé. My only complaint was the anxiety I was given following Egon’s mind in the beginning, but hats off to Krabbé for the ability to make me feel that way. I am usually distanced enough from most author’s writing, but some how Krabbé was able to draw me in so quickly and completely that I had to put the book down numerous times while reading along with Egon.
“The grisliest detail Egon knew about Doornenbosch was that he hadn’t asked for a pardon.”
“In that picture Doornenbosch looked serene, tired, and content at the same time, like someone who’s gone through a serious illness and come out on top. Who is no longer as strong as he was, yet as strong as he can be.”
The Davy sex talk was great…I particularly liked “Sex, Kees said, was a very natural and important thing in your life….but they should take it from an experienced man like himself…that there was more to it than f***ing or not f***ing. A hand brushing a cheek, going out rowing together on a lovely day, an unexpected letter, walking hand in hand along a river when you loved each other-they might not believe it now, but those things could also be a huge kick, a fulfillment, something that stayed with you for the rest of your life….’that hill you all just came back from has only one top. But everyone can find their own way there.”
“He recognized the thin, actually quite ugly face, the burning forceful blue eyes, the spiky hair of indeterminate color, but most of all he recognized Axel by the feeling of unrest rising inside himself.”
“There was no way around it. Axel roared over you, making you believe that what you wanted was ridiculous and what he wanted was the thing to do.”
Look up…”In the hills behind Hurennes, Axel found a gourmet restaurant where they could sit outside beneath the lindens, with an endless view of the rolling countryside.”
“‘He was right about how it can be more special to walk through a park with a girl than to go to bed with her. It was pretty courageous of him to say that to a bunch of teenagers. I still think about that sometimes.”
I feel like there is this wonderful cautionary tale buried in this story…and it really made me grateful for values that my father taught me when I was a teenager. The gist of what my father taught me was if you make up your mind ahead of time about sex, drugs, whatever…it’s a lot harder for someone to persuade you into just going along with what others are doing. We learn that Egon falls into doing what Axel wants multiple times in his life and it starts when he is just 14 and it may have changed the course of his life forever. I feel like calling my dad up just to say thank you!
“‘It was pretty stupid of you to take it. But Thanks. So why did you do it?’ ‘It was like I had to.’ ‘So you had to,’ Axel said. ‘That’s the whole secret: to make people want what you want them to want. Intimidation. Acting like you’re running the show. Letting the other person think they’d be crazy not to. People are lazy; they’d rather obey than have to think up something to want. They’re grateful when you think up something for them…And later, when they realize they didn’t really want to…they’ve already got a bullet in them. Or a baby. And I’m supposed to feel guilty about that?”
“You don’t know what life’s about, Egon. It’s taking everything you can take. Never ask for anything; that only makes people think of not giving it. Never be afraid. Fear is a waste of intelligence. Take. The chickensh**s take a little; it takes guts to take a lot. That’s the law of life. The law in the law books is veneer.”
“After he finished his work he did what he’d been wanting to do all those years: he bought an old pickup in Quito and spent two months driving around Ecuador, Peru, Chile, and Bolivia. He climbed volcanoes, swam lakes, hiked old Inca trails.”
The story is told through multiple perspectives and while it is a very quick read, the initial voice was very difficult for me to read. Krabbé does a wonderful job in putting you inside the mind of Egon, a Dutch geologist who is about to make his first drop as a drug mule because he’s desperate for money. Egon has just arrived in Ratanak (Cambodia) with a suitcase that he is to drop at a location in less than 24 hours…it’s hot, he’s alone and filled with anxiety. He’s jumpy and nervous he’s on the cusp of being picked up by the police and sentenced to death via beheading like the infamous Dutch traveler Doornenbosch. Krabbé’s writing was so visceral…that I was experiencing nervousness and anxiety. As I am not an anxious person by nature this was a really unpleasant experience, but a testament to Krabbé’s writing and his writing style.
We stay with Egon up until minutes after he arrives at the drop site, all while he remembers the past and his acquaintance with the sketchy Axel van de Graaf. (Who he met as a boy during a trip with the “Davy Youth Travels”.) The next section of the book switches abruptly to after the event and we now are accompanying a seasoned Dutch journalist named Michiel Polak, who met Egon while he was in college and is now in Ratanak to report on the murders of two westerners, a man and a woman, in a parking lot. We finally meet the supreme leader of Ratanakiri…also known as General Sophal, Worker Number One, who is on the verge of executing an innocent 20 year old one legged beggar boy for the crime.
Next we jump abruptly again to an American college student whose Dutch mother has gone missing. He describes the last time he saw her in person and tries to adjust to the reality of never knowing what happened to her as time goes by, meanwhile we (the reader) are wrapping our minds around knowing she was murdered in a parking lot with Egon in Ratanak.
The final chapter entitled “the cave” goes back to this beautiful innocent moment in the past when a fourteen year old boy and girl meet during a summer with Davy Youth Travels and get to know one another over building a dam together and their burgeoning interest in geology which is interrupted eventually by Axel…bringing the story full circle to the very beginning.
I really enjoyed how this story was told. I don’t think I have ever read anything quite like it and am really looking forward to reading more Krabbé. My only complaint was the anxiety I was given following Egon’s mind in the beginning, but hats off to Krabbé for the ability to make me feel that way. I am usually distanced enough from most author’s writing, but some how Krabbé was able to draw me in so quickly and completely that I had to put the book down numerous times while reading along with Egon.
“The grisliest detail Egon knew about Doornenbosch was that he hadn’t asked for a pardon.”
“In that picture Doornenbosch looked serene, tired, and content at the same time, like someone who’s gone through a serious illness and come out on top. Who is no longer as strong as he was, yet as strong as he can be.”
The Davy sex talk was great…I particularly liked “Sex, Kees said, was a very natural and important thing in your life….but they should take it from an experienced man like himself…that there was more to it than f***ing or not f***ing. A hand brushing a cheek, going out rowing together on a lovely day, an unexpected letter, walking hand in hand along a river when you loved each other-they might not believe it now, but those things could also be a huge kick, a fulfillment, something that stayed with you for the rest of your life….’that hill you all just came back from has only one top. But everyone can find their own way there.”
“He recognized the thin, actually quite ugly face, the burning forceful blue eyes, the spiky hair of indeterminate color, but most of all he recognized Axel by the feeling of unrest rising inside himself.”
“There was no way around it. Axel roared over you, making you believe that what you wanted was ridiculous and what he wanted was the thing to do.”
Look up…”In the hills behind Hurennes, Axel found a gourmet restaurant where they could sit outside beneath the lindens, with an endless view of the rolling countryside.”
“‘He was right about how it can be more special to walk through a park with a girl than to go to bed with her. It was pretty courageous of him to say that to a bunch of teenagers. I still think about that sometimes.”
I feel like there is this wonderful cautionary tale buried in this story…and it really made me grateful for values that my father taught me when I was a teenager. The gist of what my father taught me was if you make up your mind ahead of time about sex, drugs, whatever…it’s a lot harder for someone to persuade you into just going along with what others are doing. We learn that Egon falls into doing what Axel wants multiple times in his life and it starts when he is just 14 and it may have changed the course of his life forever. I feel like calling my dad up just to say thank you!
“‘It was pretty stupid of you to take it. But Thanks. So why did you do it?’ ‘It was like I had to.’ ‘So you had to,’ Axel said. ‘That’s the whole secret: to make people want what you want them to want. Intimidation. Acting like you’re running the show. Letting the other person think they’d be crazy not to. People are lazy; they’d rather obey than have to think up something to want. They’re grateful when you think up something for them…And later, when they realize they didn’t really want to…they’ve already got a bullet in them. Or a baby. And I’m supposed to feel guilty about that?”
“You don’t know what life’s about, Egon. It’s taking everything you can take. Never ask for anything; that only makes people think of not giving it. Never be afraid. Fear is a waste of intelligence. Take. The chickensh**s take a little; it takes guts to take a lot. That’s the law of life. The law in the law books is veneer.”
“After he finished his work he did what he’d been wanting to do all those years: he bought an old pickup in Quito and spent two months driving around Ecuador, Peru, Chile, and Bolivia. He climbed volcanoes, swam lakes, hiked old Inca trails.”
This entire review has been hidden because of spoilers.
May 25, 2019
This is the type of story which makes me remember why I love reading (the way it felt to know this as a very young person, new to the library, new to finding a book just by chance & fate).
July 13, 2025
The Cave is a novel by Dutch author Tim Krabbe, more famous in the U.S. for the film adaptations of his book The Vanishing. Surprisingly he was also an avid cyclist and chess master, and I hear bicycle enthusiasts should also read his book The Rider.
The Cave is told in a non-linear fashion which both confused me as I read it and gave me ‘ahhhh’ moments as my mind catches up and I realized what I was reading about next.
The book started out giving a great example of how the nervous tension of a character can trigger the reader into also feeling it. Then in the second part as we meet Axel, I was triggered by the main character’s constant feeling that he was dangerous and he should be staying away from him. Two different but similar feelings that are designed in humans to help protect us to stay away from the danger.
The problem is, Axel also has charisma, and some intangible quality that we see multiple people unable to pull away from, including our main character Egon.
We start to realize why eventually Egon would make decisions that lead to the first chapter of the book, and that is when the author did something pretty brilliant here. We start following a journalist who is investigating a crime and eventually you realize how that relates to Egon’s adventure. Then wait - there is someone else involved, that makes no sense.
Jump to a brand new character who starts talking about that someone else, and again you the reader don’t get a direct dotted line you have to realize the connection for yourself.
Then finally one more time in the titular Cave, and everything comes full circle. At the same time, another lesson about how Egon should have stayed away from Axel from the beginning. In the final page we make the connection to who is in the cave and an entire (presumably) happy life that could have been if not for Axel leading everyone astray.
While the subject and how it made me feel makes me think I would not read this again, and I am a harsh grader, I’ll give The Cave a high three stars.
The Cave is told in a non-linear fashion which both confused me as I read it and gave me ‘ahhhh’ moments as my mind catches up and I realized what I was reading about next.
The book started out giving a great example of how the nervous tension of a character can trigger the reader into also feeling it. Then in the second part as we meet Axel, I was triggered by the main character’s constant feeling that he was dangerous and he should be staying away from him. Two different but similar feelings that are designed in humans to help protect us to stay away from the danger.
The problem is, Axel also has charisma, and some intangible quality that we see multiple people unable to pull away from, including our main character Egon.
We start to realize why eventually Egon would make decisions that lead to the first chapter of the book, and that is when the author did something pretty brilliant here. We start following a journalist who is investigating a crime and eventually you realize how that relates to Egon’s adventure. Then wait - there is someone else involved, that makes no sense.
Jump to a brand new character who starts talking about that someone else, and again you the reader don’t get a direct dotted line you have to realize the connection for yourself.
Then finally one more time in the titular Cave, and everything comes full circle. At the same time, another lesson about how Egon should have stayed away from Axel from the beginning. In the final page we make the connection to who is in the cave and an entire (presumably) happy life that could have been if not for Axel leading everyone astray.
While the subject and how it made me feel makes me think I would not read this again, and I am a harsh grader, I’ll give The Cave a high three stars.
April 21, 2020
Very noir tale of a friendship between two boys whose on again-off again relationship seems to turn both their worlds upside down whenever they meet until the inevitable violent end. This reminded a lot of Krabbé previous book The Vanishing with which it shares certain themes, most notably the sudden disappearance of a character and the mystery surrounding it. It also felt a bit like Alex Garland's The Beach.
June 16, 2023
This is a good book but not really for me. It was confusing to understand what was happening or who was being talked about in the story. It had a great story line though just took a lot of brain power to understand it.
April 11, 2008
I read other people's reviews for this, and it seems like most of them were disappointed. It also seemed like most of them had read other books by Krabbe, and were mostly disappointed when comparing it to other Krabbe books. This was my first book by the author, and I thought it was great. I was wavering between "really liked it" and "it was amazing" and I may in the end go down to 4 stars, but I'm going to let the excitement of having just finished it bias my judgment for now.
I loved the nonlinear structure of the story. It was the perfect way to get to know the characters. The presented order of events kind of reminds me of the movie Russian Ark - the most straightforward way to go through a museum (you'd think) is to start at the beginning chronologically and then move forward in time. But in Russian Ark, you end up with a more intimate connection with the events and the people involved in them, because they are presented in an order that touches on a string of themes, rather than on a string of cause & effect relationships. You understand the history on a level deeper than just an intellectual one.
Similar with The Cave. You learn what happens, and you learn the characters in a way that makes you feel connected to them on a more human & experiential level. I'm not really managing to describe it satisfactorily. It seems obvious that a good book should connect with a reader on a human & experiential level. And it's certainly not that unusual for authors to jump around in time. I guess I just mean that the structure makes that essential connection happen quite beautifully in this book. It's not just functional or sentimental - it's elegant.
This was a completely random pick from the local library, but I will definitely have to check out other books by Krabbe, since it appears that many people think they are even better.
I loved the nonlinear structure of the story. It was the perfect way to get to know the characters. The presented order of events kind of reminds me of the movie Russian Ark - the most straightforward way to go through a museum (you'd think) is to start at the beginning chronologically and then move forward in time. But in Russian Ark, you end up with a more intimate connection with the events and the people involved in them, because they are presented in an order that touches on a string of themes, rather than on a string of cause & effect relationships. You understand the history on a level deeper than just an intellectual one.
Similar with The Cave. You learn what happens, and you learn the characters in a way that makes you feel connected to them on a more human & experiential level. I'm not really managing to describe it satisfactorily. It seems obvious that a good book should connect with a reader on a human & experiential level. And it's certainly not that unusual for authors to jump around in time. I guess I just mean that the structure makes that essential connection happen quite beautifully in this book. It's not just functional or sentimental - it's elegant.
This was a completely random pick from the local library, but I will definitely have to check out other books by Krabbe, since it appears that many people think they are even better.
May 25, 2023
De Grot" is een roman geschreven door de Nederlandse auteur Tim Krabbé. Het boek is een meeslepend verhaal dat de lezers meeneemt op een reis door de geest van de hoofdpersoon en zijn zoektocht naar de waarheid.
Het verhaal draait om Egon Wagter, een man die zijn leven wijdt aan het bereiken van perfectie. Hij is een fanatieke wielrenner en heeft altijd al gedroomd van het beklimmen van een berg genaamd de Mont Aigoual. Wanneer hij de kans krijgt om deze droom te vervullen, neemt hij zijn vriend Axel mee. Maar wat begint als een avontuurlijke fietstocht, verandert al snel in een duistere en claustrofobische ervaring.
Een kleine minpunt is dat sommige lezers misschien moeite kunnen hebben met de langzamere stukken van het verhaal. Hoewel deze momenten belangrijk zijn voor de karakterontwikkeling en de opbouw van de spanning, kunnen ze af en toe wat traag over komen.
Eén van de meest en bijgebleven momenten in "De Grot" is wanneer Egon en Axel zich bevinden in een benauwde grot, die symbool staat voor de duisternis en beklemming van Egon's gedachten. Terwijl ze vastzitten in deze donkere en claustrofobische ruimte, wordt de spanning en angst voelbaar.
Vanaf het begin van het boek was ik er volledig mee weg en het heeft me dan ook echt geraakt. De schrijfstijl van Tim Krabbé was meeslepend en intens. Dit boek was krachtig en indrukwekkend dat zeker nog wat in mijn gedachten zal ronddwalen.
Het verhaal draait om Egon Wagter, een man die zijn leven wijdt aan het bereiken van perfectie. Hij is een fanatieke wielrenner en heeft altijd al gedroomd van het beklimmen van een berg genaamd de Mont Aigoual. Wanneer hij de kans krijgt om deze droom te vervullen, neemt hij zijn vriend Axel mee. Maar wat begint als een avontuurlijke fietstocht, verandert al snel in een duistere en claustrofobische ervaring.
Een kleine minpunt is dat sommige lezers misschien moeite kunnen hebben met de langzamere stukken van het verhaal. Hoewel deze momenten belangrijk zijn voor de karakterontwikkeling en de opbouw van de spanning, kunnen ze af en toe wat traag over komen.
Eén van de meest en bijgebleven momenten in "De Grot" is wanneer Egon en Axel zich bevinden in een benauwde grot, die symbool staat voor de duisternis en beklemming van Egon's gedachten. Terwijl ze vastzitten in deze donkere en claustrofobische ruimte, wordt de spanning en angst voelbaar.
Vanaf het begin van het boek was ik er volledig mee weg en het heeft me dan ook echt geraakt. De schrijfstijl van Tim Krabbé was meeslepend en intens. Dit boek was krachtig en indrukwekkend dat zeker nog wat in mijn gedachten zal ronddwalen.
August 7, 2018
3,5/5
Het is sterker dan mezelf maar elk boek van Tim Krabbé vergelijk ik het met het onevenaarbare Het gouden ei. Het duurde in dir geval tot de helft van het boek. Gelukkig kwam er toen een kantelmoment en konden de puzzelstukjes eindelijk in elkaar vallen.
Het is sterker dan mezelf maar elk boek van Tim Krabbé vergelijk ik het met het onevenaarbare Het gouden ei. Het duurde in dir geval tot de helft van het boek. Gelukkig kwam er toen een kantelmoment en konden de puzzelstukjes eindelijk in elkaar vallen.
January 22, 2024
Beetje rommelig verteld. Onnodige bijverhaaltjes voor een kort boek. Onsamenhangend. Maar wel prettig en snel te lezen
April 10, 2025
Het tweede boek dat ik las van Tim Krabbé en opnieuw van mijn sokken geblazen door zijn razende, snoeiharde schrijfstijl.
In een zin van Krabbé staat geen letter teveel!
In een zin van Krabbé staat geen letter teveel!
March 3, 2021
Review
"De grot" is een roman die is geschreven door Tim Krabbé en in 1997 is uitgegeven. Het boek gaat over Egon Wachter, een geoloog, die uit geldgebrek aanklopt bij Axel, een crimineel waarmee hij in de jeugd bevriend was
De schrijver (tim krbbe) gebruikt in deze boek een bijzondere structuur. De plot was pas midden in het boek verteld in plaats van aan het begin en dat zorgde ervoor dat de spaning op de helft van het boek een beetje verdwenen is . wat ik wel heel erg leuk vond aan het boek was hoe de schrijver de emoties beschreef van de hoofdpersonages en dat hij de motieven waarom ze iets doen telkens vertelt
Het boek was wel leesbaar en erg soepel ondanks dat de spanning er steeds minder werd ik geef het boek 3,5 steren oftewel een 7
Ziad Basmachi
Griftland college
4ha
"De grot" is een roman die is geschreven door Tim Krabbé en in 1997 is uitgegeven. Het boek gaat over Egon Wachter, een geoloog, die uit geldgebrek aanklopt bij Axel, een crimineel waarmee hij in de jeugd bevriend was
De schrijver (tim krbbe) gebruikt in deze boek een bijzondere structuur. De plot was pas midden in het boek verteld in plaats van aan het begin en dat zorgde ervoor dat de spaning op de helft van het boek een beetje verdwenen is . wat ik wel heel erg leuk vond aan het boek was hoe de schrijver de emoties beschreef van de hoofdpersonages en dat hij de motieven waarom ze iets doen telkens vertelt
Het boek was wel leesbaar en erg soepel ondanks dat de spanning er steeds minder werd ik geef het boek 3,5 steren oftewel een 7
Ziad Basmachi
Griftland college
4ha
August 19, 2018
I really enjoyed the non-linear structure of this book. Five chapters, each laid out to reveal the plot in the order that we need to learn, rather than in simple time order. I think every novel is essentially a mystery-what happened and why?-and in The Cave, we see what happened and then go back and forth in time to understand where the characters came from and how they ended up where they did. This book is also a great study in how some people are rotten to the core and use other people, often ruining their lives in the process. In this story, two of those used-up people finally fulfill their own desires, at the last minute, in a strange and tragic way.
October 22, 2020
Het verhaal wordt a-chronologisch verteld vanuit drie perspectieven: Egon Wagter, Marcie alias Marjoke en Michiel Polak. Via Alex van de Graaf, hij die wilt mislukken in het leven, worden de drie gelinkt. Ik heb het gelezen als een stilistisch bitterzoet liefdesverhaal. Mooi!
August 9, 2016
Tim Krabbé is a Dutch writer and “The Cave” is an adventure novel. But what an adventure! At 152 pages it’s a relatively short novel, but contained more than enough “adventure” to please anyone. Krabbé is best known for writing “The Vanishing” and this is a sort of sequel, according to a blurb. This book follows episodically the adventures of two friends, Egon and Axel, who meet at a summer camp when they are 14. Egon is a nice guy and Axel is probably a sociopath. When the book begins, however, the friends are middle-aged and Egon has agreed to become a drug-runner for Axel. He’s at a pedestrian Holiday Inn in Cambodia. The adventures that follow go back and forth in time and the characters seem addicted to danger and crime.
I also read “The Rider” by Tim Krabbé and decided not to review it because it’s a breath-taking bicycle odyssey. This non-fiction novel (or maybe it’s entirely non-fictional) looks at participating in the Tour de France. I was worried that reviewing this bicycling adventure for a sailing category might not be accepted. Of the two books, I would recommend “The Rider” more highly.
I also read “The Rider” by Tim Krabbé and decided not to review it because it’s a breath-taking bicycle odyssey. This non-fiction novel (or maybe it’s entirely non-fictional) looks at participating in the Tour de France. I was worried that reviewing this bicycling adventure for a sailing category might not be accepted. Of the two books, I would recommend “The Rider” more highly.
October 12, 2024
I would never have known of this book if it wasn’t for my partner recommendation. Freely translated to english, it is named “The Cave”.
The story revolves around a very toxic friendship of two men, that started in a fateful meeting of two boys at summer camp. The one would become a charming and frightening criminal (or always has been), the other a passionate geologist, but always in the shadow of his charismatic “friend”.
It is a short book, 159 pages, I don’t know what else to say without spoiling it, but this book really hits you in the stomach 🥲
I read this in it’s hebrew translation, but hopefully there is an english one as well!
⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️
The story revolves around a very toxic friendship of two men, that started in a fateful meeting of two boys at summer camp. The one would become a charming and frightening criminal (or always has been), the other a passionate geologist, but always in the shadow of his charismatic “friend”.
It is a short book, 159 pages, I don’t know what else to say without spoiling it, but this book really hits you in the stomach 🥲
I read this in it’s hebrew translation, but hopefully there is an english one as well!
⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️
November 9, 2011
Tijdens het lezen was ik niet echt onder de indruk, maar op het eind vallen alle puzzel stukjes in elkaar en dat vond ik fantastisch
February 9, 2016
Genot om te lezen. Interessant geschreven en leuk verhaal! Tim Krabbé is gewoon zo goed
July 19, 2024
Romane über Verführer und Verführte gibt es viele. Nicht so viele gibt es, die gleichzeitig Bildungsroman (Entwicklungsroman, Coming-of-Age) sind. Vergleichbar ist etwa "Karnstedt verschwindet" (2007) von Alexander Häusser. Ein anderes Vergleichsobjekt, dass sich mir aufgedrängt hat, war "A Clockwork Orange".[1] In beiden ist der Antiheld ein (zunächst) jugendlicher Delinquent[2], dessen abstoßendes Verhalten uns manches über Freiheit und Moral[3] erzählt. Was bei Burgess die Hauptfigur ist, das ist bei Krabbé eine Nebenfigur, die aus dem Nichts auftauchen kann, um in den nicht erzählten Zeiten wieder zu verschwinden. Wenn "Die Grotte" eine Hauptfigur hat, dann ist es Geologe Egon Wachter.
Egon und Bad Boy Axel lernen sich im Sommercamp kennen. Dabei entdeckt Egon seine Leidenschaft für Geologie. So groß diese Leidenschaft auch ist, der Einfluss von Axel ist stärker. Egon folgt auch den widerwärtigsten Eingebungen seines Mephistos.
Es vergehen einige Jahre, Egon studiert mittlerweile Geologie. Als er Axel mehr zufällig wiedertrifft, studiert dieser angeblich auch, ist aber eindeutig zum Kleinkriminellen mutiert. Beide gehen ihre jeweiligen Wege, die sich gelegentlich kreuzen und zwei konträre Lebensentwürfe verdeutlichen. Darüber reflektiert Egon wiederholt und wähnt sich als "Sieger". Aber wer so denkt, muss nach Erzähllogik abstürzen. Wie dieser Absturz aussieht, wird in den Kapiteln erzählt, die den Bildungsroman einrahmen. Egon ist mit einer heißen Lieferung und spürbar überfordert in einem fiktionalisierten Ratanakiri, wo ein General diktatorisch herrscht und auch ausländische Drogenkuriere köpfen lässt. Das Böse hat viele Gesichter mit derselben Fratze.
Krabbés Prosa ist schnörkellos und effektiv. Sowohl in der Beschreibung der Handlung als auch der des Innenlebens. Insbesondere in Ratanakiri fühlt man sich beim Lesen sehr unwohl. Axels vergleichsweise kleindimensionalen Bosheiten dazwischen bereiten auf dieses Szenario vor, in dem das Böse die Ordnung stellt, statt parallel zu existieren. Ich habe nichts auszusetzen, wenn man den Roman vor dem vierten, unverdienten Kapitel enden lässt.
[1]Das ist auch einer freudschen Fehlleistung des Verlags geschuldet, der auf dem Buchrücken vom "skrupellosen Berufskriminellen" Alex kündet. Der heißt aber Axel.
[2]Sehr ihr schon die Gendarmerie diesen Tunichtgut erhaschen?!
[3]Moral im sadistischen Sinne.
Egon und Bad Boy Axel lernen sich im Sommercamp kennen. Dabei entdeckt Egon seine Leidenschaft für Geologie. So groß diese Leidenschaft auch ist, der Einfluss von Axel ist stärker. Egon folgt auch den widerwärtigsten Eingebungen seines Mephistos.
Es vergehen einige Jahre, Egon studiert mittlerweile Geologie. Als er Axel mehr zufällig wiedertrifft, studiert dieser angeblich auch, ist aber eindeutig zum Kleinkriminellen mutiert. Beide gehen ihre jeweiligen Wege, die sich gelegentlich kreuzen und zwei konträre Lebensentwürfe verdeutlichen. Darüber reflektiert Egon wiederholt und wähnt sich als "Sieger". Aber wer so denkt, muss nach Erzähllogik abstürzen. Wie dieser Absturz aussieht, wird in den Kapiteln erzählt, die den Bildungsroman einrahmen. Egon ist mit einer heißen Lieferung und spürbar überfordert in einem fiktionalisierten Ratanakiri, wo ein General diktatorisch herrscht und auch ausländische Drogenkuriere köpfen lässt. Das Böse hat viele Gesichter mit derselben Fratze.
Krabbés Prosa ist schnörkellos und effektiv. Sowohl in der Beschreibung der Handlung als auch der des Innenlebens. Insbesondere in Ratanakiri fühlt man sich beim Lesen sehr unwohl. Axels vergleichsweise kleindimensionalen Bosheiten dazwischen bereiten auf dieses Szenario vor, in dem das Böse die Ordnung stellt, statt parallel zu existieren. Ich habe nichts auszusetzen, wenn man den Roman vor dem vierten, unverdienten Kapitel enden lässt.
[1]Das ist auch einer freudschen Fehlleistung des Verlags geschuldet, der auf dem Buchrücken vom "skrupellosen Berufskriminellen" Alex kündet. Der heißt aber Axel.
[2]Sehr ihr schon die Gendarmerie diesen Tunichtgut erhaschen?!
[3]Moral im sadistischen Sinne.
March 4, 2021
Ik moest het boek “de Grot” van Tim Krabbé lezen voor school. De Grot is een boek met verschillende hoofdstukken en verschillende verhaallijnen. Het is een appart boek om te lezen. Het verhaal staat niet in chronologische volgorde. Hierdoor wordt er spanning opgebouwd.
Krabbé weet de spanning er goed in te houden door steeds een beetje informatie achter te houden voor de lezer. Hoe verder je in het boek komt, hoe beter je alles gaat begrijpen. Het boek is eigenlijk een hele grote puzzel waarbij steeds meer stukjes op hun plaats vallen.
In het eerste hoofdstuk blijft er lang onduidelijk wat er nou precies aan de hand is. Er wordt hier veel gebruik gemaakt van vertraging tijdens het schrijven en veel dingen worden in detail verteld. Wanneer je denkt dat je bij het einde komt en er een onthulling plaatsvindt, wordt verhaallijn 1 afgekapt en ga je met verhaallijn 2 terug in de tijd.
De plaats en tijd van het verhaal verschilt dus erg per periode. Het ene hoofdstuk speelt zich af in de hoofdstad Ratanak in het land Ratanakiri. Het andere hoofdstuk in La Roche en Amsterdam en een gedeelte ook in de Verenigde Staten (Waterhaed).
Ik vond het om eerlijk te zijn een ingewikkeld en lastig boek om te lezen. Je moet goed blijven nadenken bij wat er gebeurd en waar zich nou het verhaal afspeelt. Het was niet echt een boek voor mij en zou hem ook niet nog eens willen lezen. Je zou het verhaal inprincipe ook in chronologische volgorde kunnen lezen door de hoofdstukken door elkaar te lezen, maar dan is de spanning van het verhaal er wel al af. Het komt er dus op neer dat het wel een boek is die goed in elkaar zit en waar goed over na is gedacht, maar als je niet van boeken houdt, zoals ik, die niet in chronologische volgorde staan, is dit niks voor jou.
Krabbé weet de spanning er goed in te houden door steeds een beetje informatie achter te houden voor de lezer. Hoe verder je in het boek komt, hoe beter je alles gaat begrijpen. Het boek is eigenlijk een hele grote puzzel waarbij steeds meer stukjes op hun plaats vallen.
In het eerste hoofdstuk blijft er lang onduidelijk wat er nou precies aan de hand is. Er wordt hier veel gebruik gemaakt van vertraging tijdens het schrijven en veel dingen worden in detail verteld. Wanneer je denkt dat je bij het einde komt en er een onthulling plaatsvindt, wordt verhaallijn 1 afgekapt en ga je met verhaallijn 2 terug in de tijd.
De plaats en tijd van het verhaal verschilt dus erg per periode. Het ene hoofdstuk speelt zich af in de hoofdstad Ratanak in het land Ratanakiri. Het andere hoofdstuk in La Roche en Amsterdam en een gedeelte ook in de Verenigde Staten (Waterhaed).
Ik vond het om eerlijk te zijn een ingewikkeld en lastig boek om te lezen. Je moet goed blijven nadenken bij wat er gebeurd en waar zich nou het verhaal afspeelt. Het was niet echt een boek voor mij en zou hem ook niet nog eens willen lezen. Je zou het verhaal inprincipe ook in chronologische volgorde kunnen lezen door de hoofdstukken door elkaar te lezen, maar dan is de spanning van het verhaal er wel al af. Het komt er dus op neer dat het wel een boek is die goed in elkaar zit en waar goed over na is gedacht, maar als je niet van boeken houdt, zoals ik, die niet in chronologische volgorde staan, is dit niks voor jou.
This entire review has been hidden because of spoilers.
December 2, 2017
Ik heb het lezen van dit boek veel leuker gevonden dan ik dacht dat zou gebeuren. Ik moest dit boek namelijk lezen voor mijn Nederlandse les. Toen ik de plot van het boek las had ik zoiets van dit is niets voor mij. Maar toen ik begon aan het tweede hoofdstuk en er verder in werd gegaan op de achtergrond van Egon en Axel had ik zoiets van dit is iets wat ik nog wel eens leuk kan vinden. En vanaf dat moment ging het best wel snel en had ik het boek na twee dagen uit. Tien ik het boek eindelijk uit had bleef ik nog wel met een paar vragen zitten:
- Wie heeft nou daadwerkelijk Egon en die vrouw vermoord? Hier krijg je niet zwart op wit antwoordt op en ik zou dit toch graag willen weten.
- Hoe kan het dat de twee lichamen gevonden op die plek met die twee auto’s? Toen je Egon voor het laats zag zag hij de auto met de vrouw erin wegrijden en vroeg hij zich af of hij haar ooit weer zou zijn. En een paar hoofdstukken verder liggen verstrengeld in elkaar armen naast hun auto’s op de plek waar ze elkaar voor het laats gezien hebben, denk ik. Wat is er nou dan gebeurd? Hoe zijn ze daar terechtgekomen?
- En als laatste, is die vrouw die samen met Egon gevonden is nou Marjoke van het kamp in de Ardennen? En is deze Marjoke dezelfde vrouw als Marcie? Ik denk namelijk van wel maar alweer staat het er niet zwart op wit.
Ik zou de antwoorden op deze vragen zo graag willen weten, maar helaas eindigde het verhaal zonder deze vragen te hebben beantwoord.
- Wie heeft nou daadwerkelijk Egon en die vrouw vermoord? Hier krijg je niet zwart op wit antwoordt op en ik zou dit toch graag willen weten.
- Hoe kan het dat de twee lichamen gevonden op die plek met die twee auto’s? Toen je Egon voor het laats zag zag hij de auto met de vrouw erin wegrijden en vroeg hij zich af of hij haar ooit weer zou zijn. En een paar hoofdstukken verder liggen verstrengeld in elkaar armen naast hun auto’s op de plek waar ze elkaar voor het laats gezien hebben, denk ik. Wat is er nou dan gebeurd? Hoe zijn ze daar terechtgekomen?
- En als laatste, is die vrouw die samen met Egon gevonden is nou Marjoke van het kamp in de Ardennen? En is deze Marjoke dezelfde vrouw als Marcie? Ik denk namelijk van wel maar alweer staat het er niet zwart op wit.
Ik zou de antwoorden op deze vragen zo graag willen weten, maar helaas eindigde het verhaal zonder deze vragen te hebben beantwoord.
March 4, 2021
De grot is een apart verhaal om te volgen omdat er 3 verhaallijnen zich afspelen en het boek niet in een chronologisch volgorde wordt verteld, maar hoe dieper je in het verhaal duikt hoe meer je ziet hoe alles samenhangt. De belangrijke personen in dit verhaal zijn: Egon Wagter, Alex de Graaf en Marjoke Heffels.
Het boek gaat vooral over Egon Wagter en het verhaal begint waarbij hij 43 jaar is en eindigt bij dat hij 14 jaar is. Egon ontmoette Majoke in de grot en raken al snel bevriend maar door 'de duw' door Axel spreken ze daardoor elkaar niet meer. Egon is zeer beïnvloedbaar en onzeker en laat Axel hem overhalen om van alles te doen waardoor hij ook drugskoerier wordt en uiteindelijk daardoor sterft.
Axel is ook een belangrijk persoon in dit verhaal omdat hij eigenlijk de rede was waarom alles slecht gaat voor Egon. Axel heeft veel invloed op mensen en begon al met drugsdeals toen hij 14 was en was al een groot drugsbaron op zijn 24ste. Hierdoor raakt Egon ook beïnvloed om drugskoerier te worden.
Het verhaal is lastig te volgen omdat het een bijzonder structuur heeft waarbij de tijd steeds veranderd, maar ook dat je bij de laatste verhaallijn in een compleet andere persoon zit die je niet kent waardoor je interesse om verder te lezen omhoog kan gaan of kan verlagen. Om van het verhaal iets te begrijpen moet je wel het hele boek doorlezen om alle puntjes aan elkaar te verbinden.
Het boek gaat vooral over Egon Wagter en het verhaal begint waarbij hij 43 jaar is en eindigt bij dat hij 14 jaar is. Egon ontmoette Majoke in de grot en raken al snel bevriend maar door 'de duw' door Axel spreken ze daardoor elkaar niet meer. Egon is zeer beïnvloedbaar en onzeker en laat Axel hem overhalen om van alles te doen waardoor hij ook drugskoerier wordt en uiteindelijk daardoor sterft.
Axel is ook een belangrijk persoon in dit verhaal omdat hij eigenlijk de rede was waarom alles slecht gaat voor Egon. Axel heeft veel invloed op mensen en begon al met drugsdeals toen hij 14 was en was al een groot drugsbaron op zijn 24ste. Hierdoor raakt Egon ook beïnvloed om drugskoerier te worden.
Het verhaal is lastig te volgen omdat het een bijzonder structuur heeft waarbij de tijd steeds veranderd, maar ook dat je bij de laatste verhaallijn in een compleet andere persoon zit die je niet kent waardoor je interesse om verder te lezen omhoog kan gaan of kan verlagen. Om van het verhaal iets te begrijpen moet je wel het hele boek doorlezen om alle puntjes aan elkaar te verbinden.
February 14, 2020
Bij Tim Krabbé zal ik altijd denken aan het Gouden Ei, waarbij je steeds weer dat beklemmende gevoel, dat je als lezer bekroop, kunt blijven oproepen. De grot heeft dat niet, maar in de loop van het verhaal word je wel meer en meer meegenomen. Niet zozeer met de hoofdpersoon Egon, maar meer met het verloop van het leven. Hoe mensen met elkaar verbonden kunnen zijn en dat op een bepaalde manier (gewenst dan wel ongewenst) kunnen blijven. En hoe één klein moment wellicht bepalend kan zijn voor een verder verloop - of wellicht ook niet. En hoe een fascinatie voor steentjes iets moois in de eenvoud met zich meedraagt.
Het verhaal klopt als geheel: wanneer je als lezer vlak voor het einde een ietwat weemoedige ontdekking doet, is een puzzel compleet geworden. Personages blijven wat oppervlakkig 'uitgewerkt', maar gezien het formaat (zo'n 180 pagina's) is dat begrijpelijk.
Het verhaal klopt als geheel: wanneer je als lezer vlak voor het einde een ietwat weemoedige ontdekking doet, is een puzzel compleet geworden. Personages blijven wat oppervlakkig 'uitgewerkt', maar gezien het formaat (zo'n 180 pagina's) is dat begrijpelijk.
December 14, 2020
I love the idea of this one (someone gets into murky legal/ethical territory as a result of their own character but also partly due to their susceptibility to the nefarious charms and influences of someone in their orbit who seems to keep showing up.) I did not love the execution of it. The jumps in time and pov did not bring me closer to the drama or to any deepening sense of character. In terms of everything I've read, this is below two stars, but I can imagine it being someone's cup of tea so I went for the average rating here (and to be honest, I was so un-engaged in the latter third that my cursory "let's find out what happens at the end" reading doesn't qualify me for assigning a grade any more raving or damning.
August 25, 2019
Het verhaal was iets dat ik niet vaak tegen ben gekomen. Het is (voor mij) een originele, interessante en geweldig verhaallijn, waar je echt je hoofd moest gebruiken en soms afvragen of Axel de verantwoordelijke hier is. Mijn enige kritiekpunt is de volgorde die Krabbé heeft gekozen. Ik begrijp waarom hij deze volgorde heeft gekozen, het was alleen een beetje verwarrend voor mij. Bijvoorbeeld, hoofdstuk 4 ging over een compleet andere persoon/familie dan de hoofdstukken daarvoor. Alleen aan het einde begreep ik wat de verbinding was tussen hoofdstuk 4 en de andere hoofdstukken. In het algemeen, ik raad het boek aan
February 28, 2025
Een pareltje als je het mij vraagt. Het boek sleurt je mee in een dramatische geschiedenis. Het ruikt naar het nihilistische, schijnbaar doelloze oneindige. Dat doelloze dat bijvoorbeeld Grunberg zo pijnlijk mooi bloot kan leggen.
En dat gebeurt hier ook. Er zijn momenten in het leven die de loop je je levensrivier sterk beïnvloeden. Door één enkele steen te verleggen gebeurt er iets en laat je je iets. Die dramatische geschiedenis is pijnlijk, maar - zonder iets prijs te geven - er is nog zoiets als troost. En troost kan groter zijn dan welk drama dan ook.
En dat gebeurt hier ook. Er zijn momenten in het leven die de loop je je levensrivier sterk beïnvloeden. Door één enkele steen te verleggen gebeurt er iets en laat je je iets. Die dramatische geschiedenis is pijnlijk, maar - zonder iets prijs te geven - er is nog zoiets als troost. En troost kan groter zijn dan welk drama dan ook.
July 23, 2025
As with Tim Krabbé's "Delay" and "The Vanishing", once I started this novel I just had to keep reading. His work is fascinating. I don't know how many novels Tim Krabbé has written, but I'm only aware of four being translated into English (I have "The Rider" waiting in the wings).
The feeling of inevitable doom in this book is palpable, and I can't recommend it highly enough. Same goes for the other two I've read. Get yourself a copy of all these books and put them at the top of your reading list!
The feeling of inevitable doom in this book is palpable, and I can't recommend it highly enough. Same goes for the other two I've read. Get yourself a copy of all these books and put them at the top of your reading list!
Displaying 1 - 30 of 78 reviews