Война и мир. Тома 3 и 4

by Leo Tolstoy

В книгу вошли третий и четвертый тома романа "Война и мир".

Genres: Classics, Fiction, Russia, Russian Literature, Historical Fiction, Novels, Audiobook

736 pages, Твердый переплет (Hardcover)

First published January 1, 1867

About the author

Lev Nikolayevich Tolstoy (Russian: Лев Николаевич Толстой; most appropriately used Liev Tolstoy; commonly Leo Tolstoy in Anglophone countries) was a Russian writer who primarily wrote novels and short stories. Later in life, he also wrote plays and essays. His two most famous works, the novels War and Peace and Anna Karenina, are acknowledged as two of the greatest novels of all time and a pinnacle of realist fiction. Many consider Tolstoy to have been one of the world's greatest novelists. Tolstoy is equally known for his complicated and paradoxical persona and for his extreme moralistic and ascetic views, which he adopted after a moral crisis and spiritual awakening in the 1870s, after which he also became noted as a moral thinker and social reformer.

His literal interpretation of the ethical teachings of Jesus, centering on the Sermon on the Mount, caused him in later life to become a fervent Christian anarchist and anarcho-pacifist. His ideas on nonviolent resistance, expressed in such works as The Kingdom of God Is Within You, were to have a profound impact on such pivotal twentieth-century figures as Mohandas Gandhi and Martin Luther King, Jr.

See also:
French → Léon Tolstoï
Spanish → León Tolstói

Reviews

[Dragos C Butuzea · Rating 5 out of 5]

am terminat de recitit război și pace. de fapt, de citit, căci după douăzeci de ani, n-am mai recunoscut aproape nimic.
mi-a luat ceva: anul trecut l-am început într-o ediție (în 4 volume), acum l-am terminat în alta (în 2). și în traducere nouă (foarte bună), a lui nicolae iliescu.

o impresie copleșitoare: că scriitorul acesta de 41 de ani, a vrut să refacă filmul războiului rusesc cu francezii lui napoleon, atât în mare (cu intrigi politice și descrieri de lupte), cât și în mic (destine individuale).

dar mai ales a întins sub acestea propria gândire critică față de istorie și față de mentalitatea popoarelor. polemica ironică de la final cu istoricii și cu judecățile populare față de evenimentele trecute sunt sarea și piperul romanului.

ca admirator al lui balzac ce sunt, mi s-a părut „balzacian“ de la început la sfârșit, doar că idealismul pesimist al lui balzac i-a luat locul ironia lucidă a lui tolstoi.

destinul personajelor

volumul al doilea - în această traducere nouă - nu mai este așa sălbatic, decât prin prisma războiului: napoleon atacă rusia și înaintează-n ea ca-n brânză. rușii n-au nici un conducător militar (țarul e prea tânăr), așa că-l aleg pe kutuzov, devenit dintr-o dată prinț și mareșal.

celelalte personaje - pierre bezuhov și natașa rostova se maturizează și-și potolesc zbănțuielile. andrei bolkonski devine melancolic și se retrage-n armată. din cauza melancoliei, va și muri - căci idealurile sale nu se potrivesc cu lumea dimprejur; așa încât va alege idealismul religiei și renunțarea - Iubirea este Dumnezeu, și a muri înseamnă pentru mine - părticică a iubirii - să mă întorc la izvorul comun și veșnic. (p. 550). la fel, nikolai rostov se maturizează după bătălii și devine falit, așa că se căsătorește cu urâta, dar bogata marie; devine un moșier modern, cu probleme de impulsivitate.

cei mai câștigați din carte rămân pierre bezuhov și natașa rostova. pierre scapă de condiția de bogătan devenind prizonier la franceji - se simțea ca o biată surcică prinsă în roțile unei mașini necunoscute, dar care funcționa perfect - (p.519), și-și reconsideră de la zero viața. iar natașa realizează că mai există și moarte, și că viața e deșertăciune și ruină, ori suferință și umilire (p. 687) și ar trebui să caute un reazem solid alături de care s-o ducă mai departe.

Noi credem că odată ce am fost scoși de pe făgașul nostru obișnuit - totul este pierdut; când de fapt abia atunci începe ceva nou și frumos. Câtă vreme trăiește omul, există și fericire. Există atâtea lucruri înaintea noastră! (p. 747) spune pierre, spre finalul romanului.

în căutarea legilor universale ale istoriei

Cauzele fenomenelor, în totalitatea lor, sunt inaccesibile pentru mintea omenească. Dar nevoia de a căuta cauze este sădită în sufletul omului. Și mintea omenească, nefiind în stare să pătrundă numărul nesfârșit și complexitatea condițiilor acestor fenomene, dintre care fiecare luat aparte poate fi socotit drept cauză, se agață de cea dintâi legătură - și cea mai ușor de înțeles - și zice: iată cauza. În evenimentele istorice (unde obiectul observației sunt acțiunile oamenilor), legătura cea mai primitivă este voința zeilor, apoi voința acelor oameni care ocupă locul cel mai important în istorie - personalitățile istorice. Dar este de ajuns să pătrundem în esența fiecărui eveniment istoric, adică în activitatea maselor de oameni care au luat parte la eveniment, pentru a ne convinge că voința personalității istorice nu numai că nu conduce acțiunile maselor, dar ea însăși este condusă necontenit. (p. 555)

continuarea aici: http://chestiilivresti.blogspot.ro/20...

[Ensaio Sobre o Desassossego · Rating 5 out of 5]

"Quando o destino nos tira da trilha habitual, achamos que está tudo perdido; mas só então começa o que é novo, o que é bom. Enquanto há vida, há também felicidade." 🧡

"Guerra e Paz" narra as invasões napoleónicas na Rússia e retrata os períodos de guerra e paz durante este período. O livro retrata ainda a vida de cinco famílias e, por isso, aconselho a fazerem uma árvore genealógica para não se perderem no meio de tantas personagens (esta é uma dica que dou para todos os livros de literatura russa, facilita muito).

Apesar de ser um calhamaço clássico russo (três coisas que assustam qualquer leitor 😅), fiquei surpreendida com a fluidez do texto. Normalmente fazemos dos clássicos russos bichos-papões, mas Tolstoi tinha de facto o dom da escrita. Há muito drama nesta história, muitas reviravoltas, muitas traições, muitas mortes, muito tudo. É um bom drama russo.

Passei dois meses no início do século XIX, fiz parte da vida destas famílias e da guerra contra Napoleão. E se no final do primeiro volume, só queria ler mais e mais para saber o que ia acontecer às personagens, com o aproximar do final do livro só pensava que não queria deixar as personagens, não queria continuar a minha vida sem elas.
Apesar das imensas personagens, todas elas são memoráveis. Pierre, Natasha, Andrei, Nikolai, Anatole, Mária, Sonya são personagens imperfeitas, bastante criticáveis mas são personagens inesquecíveis.

Esta mistura entre ficção e história, com personagens históricas (Napoleão, Czar Alexandre, generais) e personagens ficcionais é feita de uma forma fenomenal. A parte das descrições das batalhas foi a parte mais aborrecida de ler para mim, mas mesmo assim Tolstoi conseguiu tornar o texto bastante fluído.

Um retrato exímio da sociedade russa, com reflexões extremamente interessantes sobre as origens e consequências das guerras. Segundo Tolstoi, a História acontece não por vontade dos grandes líderes, mas como uma combinação de pequenos acontecimentos impossíveis de prever. São as pessoas comuns que definem o rumo da História. Isto levou-me a reflectir que nós estudamos História através dos grandes nomes. Mas e os excluídos? Onde está a história dos pequenos, das pessoas comuns?

Marcou-me muito a parte em que Tolstoi reflecte sobre a inutilidade da guerra, ser um soldado numa guerra que serve apenas para alimentar os egos de Napoleão e Alexandre. No final, os dois condecoram-se um ao outro, ficam amigos como se nada se tivesse passado, enquanto os soldados e o povo ficam na miséria.

"Guerra e Paz" é uma obra-prima e, definitivamente, um dos livros a ler antes de morrer. Um dos livros mais incríveis que já li na minha vida

[Ilze Folkmane · Rating 5 out of 5]

Epilogs gandrīz novilka uz 4 zvaigznēm. Ne tikai tāpēc, ka grūti lasīt tik blīvus tekstus par Tolstoja vēstures teoriju, bet arī tāpēc, ka ieskats varoņu dzīvēs pēc 7 gadiem atstāja nedaudz sāju garšu. Bet kopumā "Karš un miers" droši vien ir viena no spēcīgākajām grāmatām, ko jebkad esmu lasījusi. Kaut kas ģeniāls (lai gan Tolstojam noteikti nepatiktu šis vārds) ir autora spējā ielīst cilvēka galvā, atklāt domas, kuras aktuālas arī 150 gadus vēlāk citā valstī, citos apstākļos, citos cilvēkos... Un tu uz mirkli sajūties, kā tāds mazs puteklītis lielā mehānismā, bet arī mazajā puteklītī ir dzīvība un domas, un vēlmes.

[Marta Cava]

Tot el què pugui dir d'aquest llibre, no li farà la justícia que es mereix. És possiblement un dels llibres més complets de la literatura universal. Té amor, té història, té guerra, té filosofia, té crítica social, té amistat, té relacions precioses i relacions duríssimes, té religió, té maçoneria, té fe, té pessimisme, té optimisme i té una llarga llista de coses de la vida de qualsevol home i dona del món. No us mentiré: hi ha passatges tediosos i avorrits pel meu gust, però formen part de l'obra i he apetxugat com bonament he pogut amb ells. Cal destacar la magnífica feina de traducció de la Judit Diaz Barneda, sense ella, hagués trigat el triple en llegir l'obra sencera.

[Andrea · Rating 4 out of 5]

I finally finished War and Peace!! That's an incredible feeling of accomplishment. Volumes 3 and 4 definitely contained many more war segments, compared to the previous two. Sometimes it was trying to get through them, but once in a while a brilliant scene would emerge and capture my attention once more (ie. Pierre as a French captive). I loved how Tolstoy brought one of the most famous Russian generals, Kutuzov, to life through his field strategy and defiant nature.

I'm a bit disappointed about Natasha's marriage in the end. I liked her with Prince Andrei better, but considering how easy all of the characters fell in and out of love, I guess it wouldn't matter in the end who ends up with whom. Contrary to popular opinion, I disliked Pierre very much. He was awkward and, frankly speaking, stupid, easily manipulated by all around him, and unable to think for himself. It was much more interesting to see the love triangle between Princess Maria, Nikolai, and Sonya unfold.

The epilogue was the most painful part, of course. Tolstoy just endlessly rambled on about his philosophical ideas, and it felt like it would never end.

However, all the human drama, so wonderfully and realistically captured in this book, made it absolutely worthwhile to persevere through the slow bits. 4.5 stars overall.

[Isadora · Rating 5 out of 5]

Magistral! Obrigatório para fãs de clássicos russos.
Este ocupará um lugar especial no meu coração de leitora por me ter acompanhado nas últimas semanas de gestação e duas primeiras semanas de vida da minha Maria, homónima da minha personagem favorita da obra!

[Beril · Rating 4 out of 5]

İkinci cilt ilk cilde göre daha çok cephe daha az o anki toplum, insanlar vs ile ilgiliydi. İlk cildi daha kolay okumuştum yine de karakterlerin akıbetini merak ettiğim için bırakmak istemedim. Kitapta sadece toplumsal savaşı değil karakterlerin içsel savaşlarını okumak da keyifliydi.. Bence çok dolu dolu bir kitaptı genel olarak. Son söz kısmı dikkati toplayıp düşünüp okumak açısından en zorlu ama en yoğun kısmıydı..

[Zeynep Haktanır Eskitoros · Rating 4 out of 5]

Savaş ve Barış gibi heybetli klasikler için bir konsensus vardır; heybetli klasiklerin yaşamı dönüştürme gücü vardır yani Savaş ve Barış gibi bir klasik okuyan insan artık okumadan önceki hali değildir.

Tolstoy, detaylı tasvirleriyle ben bir realistim diye avaz avaz bağırıyor tüm romanda. Kadınların güzelliklerini tüm kusurlarıyla beraber usta birşekilde tasvir etmesine bayıldım. Bir güzelliği kusurlarıyla anlatan harika bir uslubu var Tolstoy'un. Savaş ve Barış kahramanları kendilerini bulma çabası içinde karakterler. Roman 15 yıl gibi bir süreyi anlattığı için de gerçekte de karakterlerin büyüdüğünü görüyoruz metin boyunca mesela Nataşa'nın kendini bulma çabasına ve büyüyüp olgunluğa erişmesine birebir tanık oluyoruz keza Piyer'in de...

Romanda esas anlatılan Fransızların Moskova işgalinden çok, Fransızların kültürel işgali çok çarpıcı ve çok güzel anlatılmış. Savaş ve Barış, kendilerine, kültürlerine yabancılaşmış Rus insanını çok başarılı anlatmış bence. Romanda geçen ve okuyucuyu zorlayan fransızca diyaloglarla da bunu vurguluyor Tolstoy; Fransız ordusunun işgalinden çok önce kültürel olarak işgal olmuş bir Rus toplumu.

Bu arada en sevdiğim karakter Platon elbette.

Tolstoy bizzat kendisi Kırım Savaşına katılmış olmasına rağmen, bu romanı yazarken o doğmadan yıllarca önce sona ermiş olan Napolyon Savaşını anlatmayı tercih etmiş bu romanında; kendi açıklamalarına göre bunun sebebi aile geçmişini yakından incelemekmiş.Anne ve babasını çok küçük yaşta kaybetmiş biri olarak aile geçmişini anlamaya çalışması aslında kendini bulma çabası olsa gerek tıpkı kurguladığı karakterlerin de yaptığı gibi.

5 yıldız vermedim çünkü ara ara bol detaydan düştüğüm yerler oldu ama yine de sabırla zaman zaman keyifle, zaman zaman burası daha kısa olabilirmiş diyerek bitirdim. Yıllardır yapmak istediğim birşeydi, bir hedefi daha tamamladığım için gururluyum :)

[Ania · Rating 2 out of 5]

W trzecim i czwartym tomie króluje wojna. Na 800 stron, tak 500 mamy o wojnie dowództwie, bitwach, wymarszach i podbojach, a 300 to losy poznanych wcześniej rodów szlacheckich. Moim zdaniem megalomania Tołstoja w kwestii waleczności i przygotowania wojskowego żołnierza rosyjskiego sięgnęła zenitu. Obojętnie czy Rosjanie wygrali, czy przegrali bitwę zawsze tak zręcznie zmanipuluje, że Rosjanin to ten dobry i szlachetny, a Napoleon to ten zły, łupieżca i ciemiężyciel. Po kilku takich chwytach już mnie nudziło dalsze czytanie, a raczej słuchanie tej opowieści. Dodam tylko, że dziś każdy wie kto, to był Napoleon Bonaparte, Kutuzowa znają tylko nieliczni znawcy tematu.
Tak jak przypuszczałam w opinii o dwóch wcześniejszych tomach Tołstoj uśmiercił w bitwie jedynego bohatera, któremu warto było kibicować. Do tego nie pozwolił Mu umrzeć od razu, tylko ciągnął ten akt niewyobrażalnie długo. Pewnie z rozkoszą, bo przecież szczerze tego bohatera nie lubił i w ogóle się z tym nie krył.
Piotr Bezuchow mojej sympatii nie wzbudził mimo wręcz łopatologicznych starań autora, aby wykreować, go na idola każdego czytelnika. Nie dość, że przeszkadzał w bitwie, to poglądy zmieniał z prędkością światła, ot wiatraczek, a jego związek z Nataszą mnie po prostu rozbawił. Nie było innej panny, to lepsza taka niż żadna?
Natasza Rostow to dopiero ma w tej epopei przegwizdane. Najpierw jest kreowana na trzpiotkę-idiotkę, a później czytelnik ma uwierzyć, ze stała się opanowaną, stateczną damą choć zachowuje się prawie identycznie, a do tego uparcie nazywana jest niczym mała dziewczynka - Nataszką. Prywatnie dla mnie jest to numer dwa najbardziej irytujących bohaterek - nie przebiła innej tołstojowskiej bohaterki - Anny Kareniny - tylko dlatego, że nie miała urojeń i nie wmawiała sobie nieistniejących rzeczy.
Szowinizm autora w tych tomach jest równie porażający jak we wcześniejszych: kobieta ma tylko dwie role rodzicielki i pani domu i do tego ma się w tych rolach odnajdywać i spełniać, a jak zadba o to żeby dom był na miarę marzeń każdego mężczyzny, to ten mężczyzna ewentualnie będzie zadowolony, choć należy Mu czasem pozwolić na pewne wyskoki, bo to mężczyzna przecież, Słuchając tych wymagań (w formie audiobooka) cały czas się zastanawiałam, czy Pańska żona je spełniała? Wydaje mi się, że nie, bo przecież w przeciwnym razie nie zrobiłby pan z Niej wariatki i nie odszedł grając rolę niezrozumianego cierpiętnika. Biedna kobieta, której jedyną winą było to, że była ambitna i chciała być w związku partnerką, a nie manekinem, ani maszynką do rodzenia dzieci. Pan zdecydowanie wolał ten drugi model skoro pańskie alter ego - Piotr Bezuchow, właśnie taką żonę docenia.
Ostatnie co mnie irytowało to pseudo filozoficzne moralizatorstwo, które ciągnie się przez wszystkie tomy, ale w epilogu osiąga apogeum absurdu. W moim odczuciu wrzucone tam bez potrzeby, dla zaspokojenia egoistycznych ciągot Autora. Ten epilog pokazuje jak bardzo powieść Tołstoja się zestarzała i jak dalekie od rzeczywistości są filozoficzno-moralne wynurzenia autora, do tego w tonie zindoktrynowanego belfra.
Bardzo mi przykro Panie Tołstoj, że pańskie ideały upadły, a mrzonki się nie spełniły. Life is life. Żegnam Pana i pańskie pisarstwo z ulgą i bez żalu. Więcej się nie spotkamy.

[Ramona Boldizsar · Rating 4 out of 5]

Ficțiune istorică: despre război, pace și spiritualitate

Am terminat de citit (în sfârșit!) Război și pace de Lev Tolstoi. M-am apucat de cartea asta la 1 ianuarie și-mi propusesem s-o parcurg în șase luni (cu aproximativ 10 pagini pe zi). Mi-a ieșit în patru, fără a mai contoriza numărul paginilor și fără a mai citi în fiecare zi din ea (se întâmpla mai degrabă să citesc 50-100 de pagini la o lectură). Sunt bucuroasă că am terminat-o în sfârșit – o mai începusem de vreo patru ori, dar nu reușisem niciodată să avansez prea mult cu ea. Nu am reușit să mă țin în alte dăți de ea pentru că mi se părea că e mult prea lungă pentru ceea ce oferă (ceea ce rămâne adevărat încă pentru mine). Asta nu înseamnă în niciun fel că nu apreciez nuanța și detaliul (din contră), ci mai degrabă că pentru mine întregul nu era atât de atrăgător stilistic. Sunt în continuare multe pasaje care mi-au plăcut mult și admir calitatea de povestitor pe care o are Tolstoi.

Am scris aici mai multe: https://ramonaboldizsar.substack.com/...

[Anna Pardo · Rating 4 out of 5]

No seré jo qui critiqui a Tolstoi, i per això posar menys de 4⭐ em semblaria malament. Ara, quin llibre més terriblement sobrevalorat!! Excessiu, dispers i innecessàriament llarg per explicar el que vol, a banda d'un epíleg en forma de digressió filosòfica que deixa un regust agredolç, doncs quan acabes t'adones que la "novel·la" ha acabat ja fa més de 100 pàgines. Això sí, molts dels personatges, seran inoblidables i l'experiència global ha estat molt satisfactòria.

[Burcu Booker]

Savaş ve Barış ile ilgili pek çok jenerik şey sıralayabilirim. Napolyon Savaşları etrafında kümelenmiş binbir çeşit şeyi anlatan bu devasa ansiklopedik romanın detaylarında genişçe bir tur attırabilirim.
Ama lüzumsuz olur. Kalkıp da “Savaş ve Barış’ı bir de benden dinleyin” demekte bir anlam bulamıyorum.

Onun yerine anlatım tekniği ile ilgili beni şaşırtan ve çok da memnun etmeyen bir yönünden sohbet açmak isterim. Bu bir roman, evet. Ama anlatılan her şeyin kurguya yedirilmediği bir roman. Tolstoy, duruyor duramıyor, araya girip bize olan biteni doğrudan anlatmaya başlıyor. Sıklıkla. Özellikle bölüm başlarında, sanki bir önceki dersi tekrar eden ve şimdi işleyeceği konuya öğrencilerini hazırlayan bir öğretmen gibi bizi karşısına oturtup bir tirada başlıyor. Bu tirat, kitabın sonunda artık kurguyu işin içine hiç karıştırmaksızın uzun bir süre devam ederek eseri bir teori kitabıymışçasına sonlandırıyor.

Nasıl hissettirdi bu bana biliyor musunuz? Tolstoy, aslında bize bir hikaye anlatmak değil de, kendi tarih, bilim, hukuk felsefesini sunmak istemiş. Bu felsefi duruşu karakterleri eliyle okura aktarmak onu kesmemiş. Karakterlerinden mikrofonu alıp, bir de baştan, adam akıllı kendisi anlatmak istemiş. Anlatım tekniği olarak bu duruma bayılmamakla beraber, özellikle tarihi verili neden-sonuç ilişkileri üzerinden okumaya yönelik itirazlarını okumanın zihin açıcı olduğunu itiraf etmem gerekir.

Bir de dinleme meselesi var! Ben bu iki ciltlik kitabı, yaklaşık 60 saat boyunca Storytel’den dinledim. Kitabın başlarında karakterlerin kimliğine ilişkin yaşadığım bir-iki kafa karışıklığını internetten kolayca bulunan karakter listeleri ile çözümledikten sonra başkaca bir sıkıntım olmadı. Uzunca bir sürede dinlememe rağmen, unutmadım, kopmadım, sıkılmadım. Yalnız arada seslendiren @erdemakakce ‘ye bir bardak su, bir fincan çay falan götüresim geldi. 62 saat kitap seslendiren ses tellerine bir destek atma ihtiyacı duydum🤓
Eğer uzun kitaplar dinlemeye yönelik özel bir antipatiniz yoksa, bu kitap dinlenir çocuklar.

Kurgusu kolay akan, kendisini merakla okutan bir eser. Tolstoy’un monologlarını da eğer felsefeye biraz ilginiz varsa sıkılmadan sineye çekersiniz.
Sevgiler!

[Kristine · Rating 5 out of 5]

Beidzot ir izlasīts krievu klasiskās literatūras grands, pēc lappušu skaita jau nu noteikti. Otrajai grāmatai dodu 4.5 zvaigznes, kas noapaļojot ir 5! Nav tik aizraujoša kā pirmā grāmata, bet ko gan aizraujošu var dot karš.. Vairāku mēnešu garumā lasot par tik dažādo varoņu dzīvi, rodas sajūta, ka es būtu gatava turpināt lasīt par varoņu dzīvesgājumu līdz pat viņu nāvei. Galvenais, kas mani aizrāva grāmatā ir tas, cik dažādu apstākļu un notikumu iespaidā mainījās cilvēku raksturi, iezīmes un turpmākais dzīves ceļš. Kara ainas un norises apraksti nemaz tik apnicīgi un garlaicīgi man nelikās, kas varētu norādīt uz to, ka esmu pacietīgs lasītājs vai pierāda to, ka nav tik ļoti jāpaļaujas uz citu cilvēku domām un atsauksmēm, jo katrs no mums jebkuru grāmatu izjūt citādi. Visiem, kuri pārvalda krievu valodu, iesaku lasīt krieviski!

[EGe · Rating 4 out of 5]

Kitap ben okuduktan sonra iyi cilde ayrılmış, bu yılki challenge için yüzümü güldürdüler :)
Biraz pembe dizi eşliğinde Avrupa tarihi öğrenmek isterseniz güzel bir seçim bu. Ayrıca bir sürü uyarlaması var dizi, film. Kitabı okuduktan sonra bu şekilde gerçeğe dönüşmesi hoşuma gitti.
http://egecita.com/savas-ve-baris/

[bulion · Rating 4 out of 5]

rating poszczególnych tomów:
tom I: 5/5
tom II: 5/5
tom III: 3.95/5
tom IV: 4/5
MAM PRZEMYŚLENIA MOCNO AMBIWALENTNE
po pierwsze:

> wydanie zysk i ska

Czy ta książka w ogóle nie przeszła korekty. Nie jestem w stanie zliczyć ile literówek, błędów interpunkcyjnych i tym podobnych jest w tym wydaniu. Ale to nie jest nawet to, co mnie wściekło najbardziej. Przypisy są czasami po prostu złe😭 W momencie kiedy sam muszę szukać tłumaczenia jakiegoś fragmentu z francuskiego na polski robi się to po prostu śmieszne. I chyba nie taki jest cel samego ISTNIENIA przypisów. Rozumiem, że ta książka ma ponad 800 stron, razem z poprzednią częścią ponad 1000, jednak jak widzę, że nazwisko Kutuzowa po raz kolejny jest napisane z błędem, to mam ochotę rwać włosy z głowy. To nawet nie jest takie trudne. Dlaczego poprawnie piszecie nazwiska niemców a zdecydowaliście się pastwić akurat nad tym starym dziadem. Pomocy. Łamie to imersję i strasznie wyrzuca z rytmu. Ale ja jestem strasznym pedantem, więc podejrzewam, że większość jest w stanie przymknąć na to oko.
Aha i ten blurb z tyłu ma w sobie błąd, bo Borodino było w III części. Czy osoba, która to pisała w ogóle czytała wojnę i pokój. Pomocy

> moje odczucia

Well it sure was a book.
Nie wiem czy to kwestia ogólnomarcowego złego nastroju, ale te dwie ostatnie części wywarły na mnie zdecydowanie gorsze wrażenie niż poprzednie. W najlepszych momentach były to najpiękniejsze sceny jakie kiedykolwiek czytałem, w najgorszych po prostu śmiertelnie nudne. Niestety, więcej było tych drugich. Ten mały segment z Pietią, Denisowem i Dołochowem jest autentycznie najlepszą częścią z tego wszystkiego, ponieważ przynajmniej dotyczy postaci, które już znamy i które nie są jakimś randomowym francuzem w domu Pierre’a. Jednak ma może 50 stron i nie jest w stanie podnieść mojej opinii samym swoim istnieniem. Jesteśmy na tym momencie historii, kiedy wszyscy główni bohaterowie są gdzie indziej, sam Andrzej i Pierre spotykają się tylko raz, a Maria i Natasza łączą się ze sobą dopiero w ostatnich momentach. Przez to tak koszmarnie trudno było mi związać się z kimkolwiek kogo wprowadzali… Urok Austerlitz polegał na tym, że mieliśmy mniej więcej ustabilizowane grono postaci, którego Tołstoj starał się trzymać i wszyscy byli w tym samym miejscu. Tymczasem Borodino przedstawia się tak, że Andrzej od razu umiera, Maria w żałobie po ojcu, Pierre sobie gdzieś siedzi (nie chcę ujmować tym scenom, bo pod samym względem opisu bitwy? super. ale brakowało mi czegoś, więc probuję sobie uracjonalizować moje niezadowolenie), Mikołaja z jakiegoś powodu w ogóle nie ma, a Rostowowie wciąż nie są w stanie wyjechać z Moskwy. Więc wprowadzamy jeszcze więcej postaci, bo ktoś musi z Andrzejem umierać, siedzieć z Pierrem i gadać z Mikołajem kiedy ten jeździ po pospolite ruszenie. I to wszystko robi się takie rozwodnione…… Jest wszystkich za dużo i przestali mnie obchodzić dobre 300 stron temu, a on dalej swoje 😭 Zaczęło się dobrze, a potem jakoś mnie zgubiło. Strasznie się wymęczyłem.
O epilogu chyba wypowiedzieli się wszyscy, ale nadal boli. Maria i Natasza im so fucking sorry😭😭😭😭😭😭😭 obrabowane z jakichkolwiek cech poza Wife.

będę edytował to jeszcze wiele razy bo moja opinia stale się zmienia

[Hana Zet · Rating 5 out of 5]

Myslím si, že z diel klasickej literatúry - alebo minimálne ruskej klasiky - vyvoláva najväčší rešpekt u čitateľov práve Vojna a mier. Nuž, nemožno sa ani veľmi čudovať. Okrem toho, že tých spolu vyše 1400 strán vzbudzuje priam úctu a predstavu mesiacov čítania, najmä ženy vyjadrujú obavu, že sa vojnovými pasážami budú prehrýzať s veľkým sebazaprením. A tak aj tie z nás, ktoré milujú Annu Kareninovú, pozerajú sa na toto Tolstého epické dielo so značnou nedôverou.

Dobrá správa je - v prvej knihe je to ten pán Tolstoj, ktorý si vás získal v Karenine. Všímavý potrtrétista charakterov, fantastický psychológ, jemne ironický glosátor ruskej smotánky. Neviem, či ten pocit poznáte, ale keď som otvorila túto knihu, počula som orchester. Bolo to ako sadnúť si do divadla a sledovať fantasticky zrežirované a zahraté predstavenie, nie, povedzme to moderne - bola som v 4 či dokonca 5D kine, kde boli zapojené a napojené všetky moje zmysly. Zďaleka tento pocit nemám pri každej knihe. To živé prežívanie, keď sa pohybujem medzi postavami, nespozorovaná ich sledujem, obzerám si, nazriem do ich tanierov, zacítim vôňu jedla, ale aj púdru, kolínskej, človečiny, počujem tóny ich hlasov, smiech, vnímam a vpíjam do seba ich výrazy. Toto dokáže iba skutočný majster-spisovateľ.

Každý návrat k Vojne a mieru ma napĺňal radosťou a nedočkavosťou. Sledovala som osudy Nataše, Pierra, Andreja, Márie, Nikolaja, Sone a množstva ambicióznych mladých mužov, ich milujucich, niekedy ešte ambicióznejších rodičov, to, ako sa priplietli a zase rozdelili, vytvárali úžasný obrazec. A do toho som sa dozvedela o vojenských taktikách a povahách veľkých vodcov a sledovala na fronte ľudí, nie iba čísla a holé fakty.

V druhej knihe, teda 3. a 4. zväzku Tolstoj vlastne už v úvode udá hlavný tón - je tu omnoho viac filozofovania ako v prvom. Pribehy postáv stále plynú, ale viač času trávite v hlavách tých, čo vojnu viedli - a najmä v Tolstého hlave, medzi jeho názormi. Nebudem klamať, tu to odsýpa pomalšie a na záver ma po 1400 stranách čakala pre mňa najväčšia a najťažšia filozofická nálož.

Premýšľam, aké obrovské vzdelanie, odhodlanie, trpezlivosť, potrebu vyjadrenia sa a najmä talent a geniálnu myseľ si takéto dielo vyžaduje. A konštatujem - Lev Nikolajevič Tolstoj bol a bude len jeden. Toto dnes už nikto neprekoná.
Kašlite na kino, otvorte si kvalitnú knihu a konečne sa na tú Vojnu a mier odhodlajte.

[Ivka · Rating 5 out of 5]

"Teraz však sa naučil vidieť veľkosť, večnosť a nekonečnosť vo všetkom, a preto celkom prirodzene, aby to videl, aby sa mohol kochať pozorovaním, odhodil ďalekohľad, cez ktorý doteraz pozeral ponad hlavy ľudí, a radostne pozeral okolo seba večne sa meniaci, večne veľký, nepostihnuteľný a nekonečný život."

Už od leta som si plánovala, že vianočné sviatky strávim s týmto románom. Vojnu a mier som čítala veľmi dávno, preto som sa o to viac tešila na opätovné čítanie.

Tolstoj nám v tomto románe sprostredkúva mnoho - osudy viacerých rodín a jednotlivcov, filozofické úvahy, hľadanie odpovedí na najrôznejšie otázky a napokon opis samotnej vojny, život v armáde a jej fungovanie. Každú jednu časť som si užila, keďže autorov rozprávačský talent a presvedčivosť sú nesporné. Postavy popisuje do najmenších detailov, s dôrazom na ich myšlienky a city. Mne najbližšími boli a aj teraz sú knieža Andrej, Pierre a Mária. U každej sa prejavuje túžba po šťastí a zmysle života, ktoré našli až po prežitých útrapách. Okrem "pozitívnych" zmien u protagonistov sa ale zameriava aj na nemennú pretvárku a faloš najvyššej spoločnosti v porovnaní s pokorou a dobrotou obyčajných ľudí.

Opäť som si potvrdila, že tento epický román v mojich očiach nič neprekoná.

[Janete Spure · Rating 5 out of 5]

11 ❣️ no 10 ❣️
1. Valoda un rakstības stils.
Tikpat autentiskuma un ģenialitātes pilns meisterdarbs.❣️
2. Sižets un tēmas aktualitāte.
Lai arī šajā daļā vislielākais uzsvars šķietami un ārēji ir uz karu, tomēr mani fascinē Tolstoja spēja atainot cilvēka garīgās lejupslīdes, izaugsmes un cīņas mirkļus. Cauri visam vijās patiesas un dziļas atziņas, kuras var ieelpot tikai un vienīgi ar visu sirdi un dvēseli. Tās pat nav izrakstāmas kā vienkārši teikumi. Piemēram, spilgti parādīts kā cilvēks jūtas vislaimīgākais tieši tad, kad atrodas visgrūtākajos kara apstākļos, jo ir atradis gaismu sevī...
Vēl kļuva daudz skaidrāk kāpēc iepriekš tik smalki tika aprakstītas medības, proti, salīdzināts vajātais dzīvnieks un ienaidnieku armija (Napaleona armija), kad karš jau sāka iet uz grande finale. Šķiet tagad saprotu, kāpēc agrāk šī grāmata bija iekļauta vidusskolas (ne manā laikā) obligātajā literatūrā, jo patiesībā šī grāmata un Tolstojs aicina paskatīties uz vēsturiskiem notikumiem nevis kā uz katra atsevišķa indivīda darbību un rezultātu, bet kā likumsakarīgu notikumu virkni, kas var šķist neloģiska cilvēkam, bet ne augstākajiem spēkiem...
3. Tēlu atveidojums.
Līdzīgi kā pirmajā daļā arī šeit visas eksistenciālās šaubas un filozofija tiek izcelta caur galveno tēlu iekšējiem konfliktiem saskaroties ar kara briesmām. Kā arī ļoti interesanti vērot kā katram tēlam un viņa raksturam reizē ir gan pavisam niecīga nozīme, gan globāla un pat vēsturiska!
4. Emocionālais pārdzīvojums.
Ļoti aizrāva, pat vairāk kā pirmā daļa, kaut šķita, ka tas nav iespējams. 🤭🫶🏻❣️ Un vēl tā reizē piepildījuma un skumju sajūta krūtīs, jo zini, ka visu pateikt un nodot citiem par šo grāmatu nav iespējams...Ceru vēl pēc gadiem pārlasīt.🙏🏻❣️
5. Atziņas/Citāti.
❣️"Viņš uzzināja,ka ir robeža ciešanām un robeža brīvībai un,ka šī robeža ir ļoti tuva;ka cilvēks,kas cieš tāpēc,ka viņa rožu gultā sačokurojusies viena lapiņa,cieš gluži tāpat,kā cieta patlaban viņš,iemigdams uz kailas,miklas zemes,sildīdams vienus sānus,kamēr otri sala."
❣️"Dvēseles brūce, kas rodas,kaut kam pārtrūkstot garīgajā būtnē, lai arī cik dīvaini tas liekas, pamazām aizdzīst gluži tāpat kā miesas brūce. Un, pēc tam kad dziļā brūce aizdzijusi un malas jau liekas saaugušas kopā,dvēseles brūce, tāpat kā miesas brūce,dzīst tikai no iekšpuses ar to dzīvības spēku,kas laužas uz āru."
❣️"...atziņa, ka ar ikviens cilvēks var domāt, just, raudzīties uz visu pēc sava prāta; atziņa, ka ar vārdiem nav iespējams grozīt cilvēka pārliecību."
❣️ "Labam karavadonim ne tikvien nav jābūt ģēnijam vai apveltītam ar kādām sevišķām īpašībām,gluži otrādi,vajag,lai tam nebūtu pašu cēlāko,krietnāko cilvēcisko jūtu - mīlas,poēzijas,maiguma,filozofa un izzinātāja šaubu. Viņam jābūt aprobežotam,cieši pārliecinātam,ka tas,ko viņš dara,ir ļoti svarīgi...Pasargi Dievs,ja viņš būs cilvēks,ja viņš kādu iemīlēs,pažēlos..."
❣️"...sākās karš, proti, izraisījās cilvēka saprātam un visai cilvēka dabai pretējs notikums."

[neli ❤︎ · Rating 4 out of 5]

cist ten epilog byla docela pain jinak dobry

[Zuzanna Walkowiak · Rating 3 out of 5]

3,5, zakończenie niesatysfakcjonujące, druga część epilogu to była masakra udajmy że ją przeczytałam

[Jon S. · Rating 5 out of 5]

Justice for Sonia.

[Pelin Ayden · Rating 5 out of 5]

Öncelikle iş bankası kültür yayınları bu kitapta gerçekten başarısız olmuş zaten diğer yorumlarda da yazılmış, hem bolca yazım hatası hem de bozuk cümle var. Kesinlikle kontrol edilmesi lazım.
Bu kitabı okumak istiyorsanız ama hacmi sizi düşündürüyorsa sakın çekinmeyin hemen başlayın. Ben bir süre cesaret edememiştim başlamaya ama o kadar akıcı ve keyifli bir kitap ki bir an bile sıkılmadım ya da uzun bulmadım okurken. Hatta ilk cildi okurken ikinci cilt de var diye sevindim, ikinci cildin sonunda ise bitmesin diye azar azar okudum. Çok karakter olduğu doğru ama o kadar güzel oluşturulmuşlar ki çabucak benimseniyorlar, ben hiç geriye dönüp karakteri hatırlama ihtiyacı duymadım.
Aslında Tolstoy’un kendisinin de söylediği gibi bu kitaba tam olarak roman denemez. Yani sadece öyle deyip geçilemez. Bi yandan tarihi olayları ve onların anlamlarını irdeleyen, olayların görünen yüzünü değil de aynı zamanda onları oluşturan küçük parçaların ve her bir bireyin hikayesini anlatan bir yapıt. Kitabın bazı bölümleri heyecanlı bir macera romanı gibi, bazı bölümleri olaylara olgusal olarak bakıyor ve bizi de sorgulamaya çağırıyor bu kısımlar çok değerli düşünce ve deneme yazıları gibi, bazı bölümleri ise tamamen insanların hikayesi; bu kısımlarda insanların karakterleri ve olaylar o kadar gerçek ve anlatım o kadar iyi ki gerçekten onların duygularını hissederek okuyorsunuz. Benim neden bilmiyorum ama çoğunlukla ümit dolarak okudum.
Son kısımda, aslında hikaye bittikten sonra tarih bilimine ve yazıcılığına dair fikirlerini özellikle özgür iradeyi sorgulayarak yapıyor. Bu kısım bütün olarak çok guzel ve insanı düşünmeye bazen de farkındalığa itiyor. Benim özellikle dikkatimi bir nokta çekti; Aslında insanların hareketlerinin, yönetilme biçimlerinin, suç oranının örneğin yasadiklari cografi kosullara vb bagli olduğunu ve matematiksel olarak özgür irade edilen seyin hesaplanabileceğinden bahsediyor. Bu kısım bana şu an yapilmakta olan data toplamayı hatirlatti. Aslinda milyonlarca insanin teknolojik cihazlarla yaptıkları, kredi kartı harcamaları, gittikleri seyahatler vb tercihleri toplanıyor, sonra bu datalar incelenerek gercekten de özgür iradeler çok küçük parcalara bölünüyor, istatistiksel yasalara indirgeniyor ve insanlığın olası hareketleri simüle edilerek çok çeşitli amaçlar icin kullanılıyor. Bunu o zamandan sadece akıl yürüterek, teknolojinin geleceği noktayı bilmeden öngörmesi dikkate değer bence.

[Caterina · Rating 5 out of 5]

İkinci cildin ardından yazacağım bu inceleme ilk cildi de kapsar nitelikte... Elden geldiğince spoilersiz yazmaya çalışacağım.

Rusların 1812 Vatanseverlik Savaşı adını verdiği süreçte Fransız ve Rus orduları arasındaki mücadelenin insanlar ve ülke üzerindeki etkilerini, o dönem koşullarında halkın çeşitli kesimlerinin savaşa bakış açısını değerlendirebileceğiniz nefis bir eser.
Napolyon ve ordularının Rusya'ya girişi ve gidişi arasında geçen olaylar bazen bir tarih kitabı gibi net betimlemelerle bazen de karakterlerin gözünden aktarımlarla okura sunulmuş. Karakter çokluğu ilk başta yorucu gelse de okudukça kimin ne olduğunu anlıyor Tolstoy'un anlattıklarını okumuyor adeta yaşıyorsunuz.

Eserin her iki cildinde de dikkatimi çeken karakter Piyer Bezuhov oldu. Özellikle özellikle Piyer'in kendini arayışı diyebileceği olarak adlandırdığım süreçte Karatayev ile yaptığı sohbetler düşündürücüydü. Hem savaşı hem de savaşın insan ruhunda yarattığı değişiklikleri kavramak için bu eser biçilmiş kaftan. Daha önce onlarca incelemede olaylar ve karakterler kritik edildiği için bu konuda ayrıca yazmaya gerek görmesem de hayatın hangi döneminde okursanız farklı bir tad alırsınız diyeceğim sadece. Bu yüzden bir kere okumakla yetinmeyin...

[Alba · Rating 5 out of 5]

Probablement el millor Tolstoi que he llegit mai, és més, probablement la millor novel·la russa. Si que es fan avorrits els epílegs, però li perdonem al senyor aquest. Segueix sense fer massa bé el que se'n diu escriure dones, com a Anna K, però al menys ho compensa amb trames queer i escenes molt ben descrites.

[David Aasen · Rating 5 out of 5]

Tolstoy touches upon the entire human emotional spectrum as he weaves the extensive role gallery of War and Peace together into not just a novel, but an impressive historical and philosophical account of early 19th century Russia.

[Ismoil Sadullozoda · Rating 5 out of 5]

One of the best Russian books I have ever read. In the edition I read, there was a short article by Tolstoy himself about the book. There he confesses that it was difficult for him to call the “War and Peace” a romance, or memoirs, or any other literary categories. It is clearly so. I think “War and Peace” is special because it does not fit in any of the categories and is unique with Tolstoy’s philosophy of not limiting his thoughts in any frames.

The narration interchangeably leads the reader through the world of brutal war (which unlike other war stories narrates in super micro-scale), the political discussions in the salons of Moscow and Saint Pietersburg’s “high society”, the love story, and most interestingly philosophical thoughts of the author. I prefer to call it the historical researches of the French-Russian war and one of the finest works of literature.

The characters evolved throughout the book, as new relations and situations unfold, in searching for themselves and their purpose in life. The period (early XIX century) is introduced with the sharp difference between classes and how the uniting element of all Russians “the Russian character” reunites all people against the common threat leading from war to peace. It is, according to Tolstoy, this "Russian character" in every Russian man and woman that gave them victory, not the army or other circumstances proposed by other historians.

Besides the story of the characters introduced in the book, there are very interesting points by Tolstoy about political philosophy, the science of history, and social psychology. Not less interesting is Tolstoy’s thoughts regarding the thesis of “social contract” political theory. The epilogue is of course the apex of all his thoughts and ideas, to which I am sure I will come back many times again and again.

[Fearless · Rating 4 out of 5]

Tolstoy inanılmaz bir yazar once bunu kesinleştirelim.

Kitabin başlangıcı sosyete hayati ve savaşın insanlar üzerinde etkileriyle baslayip savas soonrasi buhranlariyla ve toparlanma süreciyle ele alisi, savaşın hem duygusal hem zorlu sureclerini apaçık gözler önüne sermesi muhtesem. Ama dinin karakterler uzerindeki evrilisi, kötü olarak görebileceğimiz karakterlerin sonlarını görebilmek, Prens Andrey gibi yoksun olarak ölmek gibi durumlarda hayatta tek bir seçimin değil bircok seçimin olduğunu gösteriyor.

Tolstoy'un dini ele alisi benim açımdan anlaşılması olanaksız bir düzeyde. Tarihteki bircok olgunun ve ozellikle de sanatın her türlü etkilendiği alanlardan biridir din. Müslümanların guzel eserler bırakma hevesine bakınız. Bu yuzden de bu kadar müthiş bir yazarin zorunlu olma durumu sanat anlayışı ve bunlar üzerinden yaptigi din eleştirisi eksik görünüyor. Ve cok şaşırtıcı ki Hristiyanlıkta bir eksiklik aramamasi.

Karakterlerin gelişimi, olayların onlari getirdiği son durumlar doyurucuydu.

[Tomasz Blaszak · Rating 4 out of 5]

A więc tak...
Te trzy duże narracje, które przeplata Tołstoj (rosyjscy obywatele, głównie arystokraci; Napoleon i Wielki Autor Piszący O Historii Świata) składają się na piękny wzór epopei. Tu jest wszystko! Oczywiście głównie wojna i rosyjskie obsesje napoleońskie, ale najlepsze są te kawałki czysto ludzkie. Sceny w spalonych wsiach, rozstrzelanie anonimowych "zdrajców", szukanie pożywienia - tu najbardziej błyszczy życie.

Jednakże jestem też zły. Zły na drugą część epilogu, bo Tołstoj kończy pięćdziesięciostronnicowym dupochronem, usprawiedliwieniem historycznym, żeby nikt się czasem nie przyczepił. Żeby wyłożyć kawę na ławę. Eseistycznie, jakby posłowiem. I cały impet książki siada, traci się entuzjazm. Dlaczego?! Po co to pierdololo pseudohistorycyzujące losy ludzkości?

[Göksal Caner Malatya · Rating 5 out of 5]

Tolstoy'un başyapıtının ikinci cildinde, savaşın o soğuk yüzü ve Borodino Meydan Muharebesi, bireysel kaderleri ezip geçen bir silindir gibi sahneye çıkıyor. Yazar, "Büyük Adam" teorisini yerle bir ederek, tarihin akışını Napolyonların değil, isimsiz askerlerin ve halk yığınlarının (tarihsel zorunluluğun) belirlediğini Kutuzov karakteri üzerinden savunuyor. Moskova'nın yanışı ve Fransız ordusunun çöküşü, sadece askeri bir yenilgi değil, bir halkın topyekûn direnişinin (Halk Savaşı) zaferi olarak resmediliyor. Tarih felsefesi ile roman sanatının iç içe geçtiği, savaşın kaosunda insan kalabilmenin destanı.

[Adrianna · Rating 4 out of 5]

4,5
Druga część epilogu była trochę męcząca i momentami opisy kampanii były wyjątkowo nudne. Poza tym pałam miłością.