'Possibly the most impressive novel ever written in the Galician language'. With these words, the eminent critic Basilio Losada describes Suso de Toro's novel Tick-Tock in a letter to the author. Suso de Toro is alternative in everything he does, he rearranges the boundaries, surprises the reader, does the unexpected, persons, tenses change, and what could be construed as an atheistic, chaotic novel acquires hints of religiosity. Nano, the narrator, is a man of uncertain age who has never made it in the world, but who likes to hold forth all the same, to fill notebooks with his thoughts on fishing in the Gran Sol, on controlling his libido, on inventing machines that serve no purpose. The novel centres on his experiences, and on the lives of those around him: his mother, his father and half-brother, the people who occupy the building where his mother cleans. Tick-Tock, a sequel to Polaroid, received the Spanish Critics' Prize for its unconventionality and narrative expertise, and is the author's most popular work.
Xesús Miguel de Toro Santos, máis coñecido como Suso de Toro, nado en Santiago de Compostela o 10 de xaneiro de 1956, é un escritor galego.
O seu pai é de Formariz (provincia de Zamora) e a súa nai de Falapaso (Camboño, Lousame). Seu irmán, Xelís de Toro, tamén é escritor.
É Licenciado en Arte Moderna e Contemporánea pola Universidade de Santiago de Compostela. É guionista para televisión e colaborador habitual na prensa e na radio, publicou en galego máis de vinte libros de narrativa, teatro e ensaio. A súa obra, ademais de ser traducida a varias linguas, foi obxecto de estudo en diversas universidades europeas.
En abril de 2010 anunciou a súa retirada como escritor profesional, retomando a súa carreira de profesor de secundaria.
Nas Eleccións ao Parlamento Europeo de 2014 concorreu na lista Os Pobos Deciden. En abril de 2014 foille concedida a Creu de Sant Jordi.
Un libro experimental que xoga con todo tipo de técnicas novedosas para crear microrelatos orixinais e sorprendentes. O libro estaba dividido nunha serie de seccións unidas por unha lixeira unidade temática; sen embargo esta era a única conexión entre eles. Todas as historias poderían lerse individualmente e por elas mesmas cobran sentido. Experiméntase cos sons, cas repeticións, co xénero literario, co formato e a estrutura; para min non quedou ningunha faceta literaria sen xirar e voltear. Cómpre resaltar a gran forza de algunhas historias que en menos de 5 páxinas conseguen deixar unha profunda consternación no lector.
Un hombre habla y habla. Lo que nos cuenta, con palabras torpes y frases ágiles, nos hace reír, pero es tremendamente serio y triste. Un libro paradójico y extraño como el delirio de un idiota, osado e implacable como una prédica calvinista, desesperado y sincero como las últimas palabras de un condenado e inútil como un libro de oraciones.