Η Αυγούστα ντε Βιτ, πετυχημένη δικηγόρος, αποφασίζει μια ωραία πρωία του Αυγούστου 1989 να αναζητήσει τον πατέρα της, που δεν γνώρισε ποτέ. Το ταξίδι της θα σταθεί αφορμή να λογαριαστεί με τα παιδικά της χρόνια ως νόθο παιδί ενός Γερμανού φαντάρου, τη βασανιστική σχέση με τον πατριό της, τον αποτυχημένο γάμο της. Η αναζήτηση τη φέρνει και στην Ελλάδα, στην Κρήτη, όπου θα έρθει αντιμέτωπη με το πιο οδυνηρό κομμάτι του παρελθόντος της. Η προσωπική ιστορία της Αυγούστα είναι συνυφασμένη με μεγάλα γεγονότα του αιώνα μας, το προσωπικό μπλέκεται με το γενικό, η Ιστορία εισβάλλει στην ιστορία των ηρώων του βιβλίου.
Nelleke Noordervliet begint met zeer bloemrijke beschrijvingen van de omstandigheden waarin zij zich bevindt en daardoor is het boek wat moeizaam te lezen. Echter als je je daar door heen worstelt, de beschrijvingen zijn op zich kunstig gevonden en zitten goed in elkaar, dan blijkt er een goed verhaal onder te liggen. De psychologie en het drama worden knap door het verhaal geweven en naarmate je verder in het boek komt verminderen ook de bloemrijke beschrijvingen. Toch zitten er hier en daar wel wat langdradige stukken in die niet veel toevoegen en waar bij je overweegt om het boek toch maar weg te leggen. Ik heb het niet gedaan omdat de figuur van Augusta de Wit me toch bleef boeien. Arme Augusta. Eindelijk gelukkig?
De 2 sterren zijn niet omdat het een slecht boek is, want dat is het zeker niet, maar omdat ik er niet zo veel mee kon. Het verhaal is boeiend. Over advocate Augusta die nog met een aantal onverwerkte gebeurtenissen in haar verleden zit en daar in een tijdsbestek van een paar maanden de confrontatie mee aan gaat. Maar wat me minder aansprak, was de breedsprakigheid. Er wordt veel bijgehaald: de klassieken, mythologie, filosofie en muziek. Voortdurend wordt er naar verwezen dan wel uit geciteerd. Het geheel maakte op mij een beetje de indruk van een omgevallen boekenkast, en daar heb ik niet zoveel mee. Nu begrijp ik weer waarom mijn voorkeur toch vooral uitgaat naar plot-driven boeken :-).
Nelleke Noordervliet begint met zeer bloemrijke beschrijvingen van de omstandigheden waarin zij zich bevindt en daardoor is het boek wat moeizaam te lezen. Echter als je je daar door heen worstelt, de beschrijvingen zijn op zich kunstig gevonden en zitten goed in elkaar, dan blijkt er een goed verhaal onder te liggen. De psychologie en het drama worden knap door het verhaal geweven en naarmate je verder in het boek komt verminderen ook de bloemrijke beschrijvingen. Toch zitten er hier en daar wel wat langdradige stukken in die niet veel toevoegen en waar bij je overweegt om het boek toch maar weg te leggen. Ik heb het niet gedaan omdat de figuur van Augusta de Wit me toch bleef boeien. Arme Augusta. Eindelijk gelukkig?
Vele verhalen in één groot verhaal. Mooi, diep, fijn boek. Het grote verhaal gaat over een moffenkind, de kleine verhalen zijn de biografieën van de andere hoofdrolspelers, en van grote gebeurtenissen, zoals de val van de Muur en de Praagse Lente (daar ging de vaart uit het verhaal). Prachtige taal, rake metaforen. Een moeder noemt zichzelf 'een land waar een kind in woont', om maar 1 voorbeeld te noemen. Vele treffende citaten uit de klassieke literatuur. Bij herlezing van de eerste hoofdstukken (altijd een aanrader!) valt op hoe zorgvuldig en fijnzinnig Noordervliet haar personages introduceert. En verder is dit het zoveelste boek dat het onuitgesproken uitschreeuwt: hou van je kind(eren), wat er ook gebeurt!
Hoofdpersoon Augusta de Wit, Guus, is een wandelende romancyclus: dochter van een 'moffenhoer' wier vader in de DDR woont en geen contact zoekt, en als ze hem vindt, is hij net overleden, een hufterige stiefvader die haar mishandelt, overgewicht, moeizaam liefdesleven, moeder van een verdronken dochter van een vader die na het ongeluk verdween, een onduidelijk verleden in Parijs en Praag 1968 - een tikje overdone is het wel, al wordt alle verschillende rampspoed keurig gedoseerd opgediend. Waar het allemaal toe dient is niet meteen duidelijk, maar het levert een vlot geschreven, zij het af en toe wat vergezocht verhaal op, dat zich door heel Europa en heel de na-oorlogse geschiedenis beweegt, waarvan het onduidelijk is hoe het eigenlijk afloopt. Misschien heb ik iets niet begrepen.
Nelleke Noordervliet schrijft intelligent, maar in dit boek beheerst ze de kunst der beknoptheid niet. Van haar protagonist worden tot in de details al haar - zo lijkt het ook Noordervliets- gedachten uit de doeken gedaan, zodat het lang duurt eer we met het verhaal demarreren. De zware thema's zoals trauma's door de oorlog en het opgroeien onder een sadistische vader (toch al erg déjà-lu) worden daardoor erg log en expliciet geserveerd, wat niet echt aanspreekt.