Dit was geen gemakkelijk leesvoer. Waarmee moet ik gebinnen, het goede of het slechte?
Ik ga beginnen met het slechte. Dit boek is ondanks aanpassingen nog steeds geschreven in spreektaal, wat het lezen niet bevorderd. De auteur wijdt nogal veel uit, zelfs midden in een opsomming en begint dan aan een nieuwe opsomming, terwijl de eerste opsomming nooit beëindigd wordt. De opdeling in alinea's klopt ook niet altijd. Inhoudelijk is het dus niet makkelijk om de auteur te volgen. Er wordt veel herhaald, maar zelden exact, wat verwarrend is. Het is niet duidelijk of de auteur vroegere filosofen inhoudelijk correct citeert of dat het de interpretatie is van de auteur. Dit is een boek over stoïcisme en Marcus Aurelius wordt slechts eenmaal bij naam vernoemd. De laatste twee hoofdstukken, over Spinoza en Sartre, waren er voor mij teveel aan. Op basis hiervan zou ik het boek 1 à 2 sterren geven.
Wat vond ik goed aan dit boek? Ik heb een aantal aha-momenten gehad in de zin van "zo heb ik er nog nooit over gedacht", "hiermee kan ik aan de slag", "hierover moet ik me eens bezinnen", "dit kan ik eens toepassen op dat aspect van mijn leven", ... Ondanks het feit ik dit boek geen leuke leeservaring vond, ben ik toch van mening dat het 3 sterren verdient.