Wilkie Collins was an English novelist and playwright, best known for The Woman in White (1860), an early sensation novel, and The Moonstone (1868), a pioneering work of detective fiction. Born to landscape painter William Collins and Harriet Geddes, he spent part of his childhood in Italy and France, learning both languages. Initially working as a tea merchant, he later studied law, though he never practiced. His literary career began with Antonina (1850), and a meeting with Charles Dickens in 1851 proved pivotal. The two became close friends and collaborators, with Collins contributing to Dickens' journals and co-writing dramatic works. Collins' success peaked in the 1860s with novels that combined suspense with social critique, including No Name (1862), Armadale (1864), and The Moonstone, which established key elements of the modern detective story. His personal life was unconventional—he openly opposed marriage and lived with Caroline Graves and her daughter for much of his life, while also maintaining a separate relationship with Martha Rudd, with whom he had three children. Plagued by gout, Collins became addicted to laudanum, which affected both his health and later works. Despite declining quality in his writing, he remained a respected figure, mentoring younger authors and advocating for writers' rights. He died in 1889 and was buried in Kensal Green Cemetery. His legacy endures through his influential novels, which laid the groundwork for both sensation fiction and detective literature.
Μια αρκετά καλαίσθητη έκδοση δύο ιστοριών μυστηρίου από δύο από τους πιο σημαντικούς συγγραφείς της Βικτωριανής εποχής, τον Ουίλκι Κόλινς και τον Κάρολο Ντίκενς που ήταν στην πραγματικότητα πολύ καλοί φίλοι.
Καί στις 2 ιστορίες υπάρχουν διάχυτα στοιχεία γοτθικού και παραψυχολογικού θρίλερ, ενώ στην 2η του Ντίκενς ('Η νυφική κάμαρα') παρατηρούνται και στιγμές που το ψυχολογικό θρίλερ συνδυάζεται αρκετά επιτυχημένα με την horror ατμόσφαιρα, αφού η ηρωίδα υφίσταται και έντονη ψυχολογική βία. Επιπρόσθετα, να αναφέρω ότι στη 1η ιστορία του Κόλινς ('Το νεκρό χέρι') υπάρχει και έντονο μαύρο χιούμορ, όπως και κάποια αλλόκοτα γεγονότα που φαίνονται ανεξήγητα.
Ως μειονεκτήματα θα μπορούσα να αναφέρω την μικρή έκταση της έκδοσης, γιατί θα μπορούσε να εμπεριέχει και άλλες ιστορίες των συγκεκριμένων συγγραφέων, όπως και την τραγικότητα της 2ης ιστορίας που έρχεται λίγο σε αντίθεση με το μαύρο χιούμορ της 1ης.
Οι λάτρεις αγγλικών ιστοριών μυστηρίου της Βικτωριανής Εποχής θα εκτιμήσουν το βιβλίο δεόντως.
Το βιβλιαράκι αυτό έπεσε τυχαία στα χέρια μου και ομολογουμένως μου άφησε πολύ θετικές εντυπώσεις. Ιδιαίτερα προσεγμένο ως έκδοση ανήκει στη σειρά Μικρά Γοτθικά και το συγκεκριμένο περιέχει δυο μικρες ιστορίες που αν και αποτελούν μέρος ενός διηγήματος είναι αυτοτελείς και δεν αφήνουν κενά στον αναγνώστη, ούτε αίσθηση του ανικανοποίητου! Εξαιρετικό εξώφυλλο, καθόλα ταιριαστό με το περιεχόμενο! Και στα δυο διηγήματα υπάρχει μια επιβλητική ατμόσφαιρα, δεν θα έλεγα πως προκαλεί γνήσιο τρόμο, αλλά έχει στοιχεία γκροτέσκα που επιβεβαιώνουν τον χαρακτήρα τους. Το Νεκρό Χέρι είναι μια ιστορία όμορφα δοσμένη, ολοκληρωμένη, χωρίς όμως κάτι το ιδιαίτερο, που να σου μείνει! Η Νυφική Κάμαρα του Ντίκενς από την άλλη περιέχει περισσότερα στοιχεία βικτωριανού τρόμου, έχει σαφώς εκτενές υπόβαθρο και όταν ολοκληρώνεται αντιλαμβάνεσαι και το διδακτικό περιεχόμενό της! Δομικά στοιχεία της ιστορίας οι αδυναμίες και τα ελαττώματα που μπορούν να οδηγήσουν τον άνθρωπο στα μονοπάτια της πιο απόκοσμης και αποκρουστικής φύσης του! Μια νεκρή Νύφη, ένα φαντάσμα, η απληστία, η εκδίκηση, η αιώνια τιμωρία και η αποκατάσταση της ηθικής τάξης των πραγμάτων είναι μερικά μόνο απ' αυτά που κάνουν την εμφάνισή τους στην ιστορία του Ντίκενς! Αυτό που μου άρεσε ιδιαίτερα και στις δυο ιστορίες είναι πως ο αναγνώστης γίνεται κοινωνός, είναι τόσο ζωντανά δοσμένες που σχεδόν μπορεί να νιώσει πως εκτυλίσσονται μπροστά στα μάτια του! Τώρα τι αστεράκια να βάλει κανείς σε κλασικούς και αναγνωρισμένους συγγραφείς! Εντελώς τυπικά θα έβαζα 3 αστεράκια στο Νεκρό Χέρι και 4 στην Νυφική Κάμαρα.
Το είχα στη βιβλιοθήκη εδώ και καιρό και είπα να το διαβάσω τώρα. Η πρώτη ιστορία που ήταν λίγο πιο εστιασμένη στη πραγματικότητα μου άρεσε πολύ, η δεύτερη όχι και τόσο.
The first story was rather confusing and pointless. The ending made it a bit better. The second story is exactly what I was expecting, macabre. Made me feel a shiver down my spine!