لوطیگری (پهلوانی) در ظاهر تفاوتهای زیادی با مسلک درویشی دارد، نتایج مشترکی از رفتارهای این دو تیپ مشخص اجتماعی گرفته میشود که در وجود شخصیت آرمانی ایرانیان تجلی پیدا میکند. بارزترین نمونهی این تجلی، شخص حضرت علی (ع) است که حکایات فراوانی از هر دو جنبهء فوقالذکر، دربارهی ایشان روایت شده است.
خصائص درویشی: درون گرایی آرامش و متانت انزوا فروتنی با همه و پرهیز از تعارف روحانیت صرف نظر کردن از مادیات انکار نفس نسبی گرایی نا خودآگاهی مقاومت در برابر رنجاندن
خصائص پهلوانی: برون گرایی در معرض هیجان شدید و ابراز شدید روش تعارف تحت اللفظی معمول تعهد بین شخصی ولخرجی و بخشنده بودن از خودگذشتگی شخص گرایی اهمیت به شرافت شخصی
مشترکات: ثبات و استحکام احساس و رفتار صفای باطن عدم مادیگری عدم حسابگری غیرقانون گرایی بخشی از نظام منزلتی نبودن