'Ik moet zeggen dat het me verbaast dat je hem dat nooit hebt verteld. Als hij je vriend is... Als je net zo veel om hem geeft als hij om jou, en dat is veel, heel veel... Maar je hebt het hem niet verteld, en dat was een grote vergissing.'
Ik moet iets toegeven, en het is iets waar ik niet trots op ben: ik vond dit vroeger een rotboek.
Mijn excuses.
Alles eraan stoorde me. Wat Torak allemaal doet, wat Renn heeft gedaan, een hoop gebeurtenissen in het algemeen.
Ondertussen ben ik gaan inzien dat dit echt een magnifiek boek is, eigenlijk.
Wat het meeste opvalt, bij het begin, is misschien wel dat dit bijna een direct vervolg is op Boek 3. Dat eindigde, als enige in de reeks, op een soort semi-cliffhanger. En daarmee waren de pionnen voor Verstoten ook meteen klaargezet. Daarnaast worden er in Boek 4 meteen een paar hints gegeven die Boek 5 inleiden.
Het is een prachtverhaal. Ik wordt er bij momenten nog steeds depressief van - kun je nagaan hoe erg dit verhaal erin hakt, hoe levendig het is. Op bladzijde 199 - meer daarover zo meteen - voel ik elke keer weer rillingen over mijn rug lopen. Ik krijg het er echt koud van.
De plot is geniaal bedacht en uitgewerkt. Misschien nog meer dan de andere boeken gaat dit verhaal in op hoe mensen in die periode leefden. Het biedt bovendien ook inzicht in de leefwereld van Torak en Renn in het bijzonder: ze weten veel meer over de Zieleneters en alles wat met hen gepaard gaat dan de rest. Ze zijn, om het zo te stellen, vrijwel ingewijden, en dat zet hen af tegenover de rest in de wereld.
Bovendien wordt ook in dit boek duidelijk dat ze allebei volwassen aan het worden zijn. Tuurlijk, Toraks stem wordt zwaarder en Renn krijgt haar eerste maanbloeding, maar hun manier van doen is ook anders, al wat meer doordachter en dergelijke dan vroeger. Een mooie ontwikkeling!
Torak ondergaat een verschrikkelijk lot, je voelt heel erg met hem mee. Begaat hij vergissingen? Ja, absoluut, maar uiteindelijk kom je weer met hem in het reine. Hoe dan ook ligt de focus wat mij betreft niet bij hem in dit verhaal, maar bij iemand anders.
Renn. Renn steelt hier absoluut de show. Tot nu toe hebben we al wel heel wat geleerd over Toraks achtergrond, maar eigenlijk wisten we nog maar weinig van Renn vóór het verhaal begon in Torak en Wolf. Daar komt nu verandering - en hoe! Paver werkt maar weinig met échte plotwendingen, maar hemeltjelief, op bladzijde 199 van dit boek zit er een. En wat voor een! Het zit geniaal in elkaar. Als je de reeks herleest, dan zul je merken dat er doorheen de boeken al wel gehint wordt naar hoe de vork in de steel zit. Vooral in Boek 3 wordt dat duidelijk, en in Boek 4 bouwt het helemaal erg op. De alinea's voor de effectieve onthulling vormen één lange, knappe aanloop. Meesterlijk gedaan.
Wat me vreselijk tegenstaat is Toraks reactie, natuurlijk, maar goed, hij draait gelukkig wel weer bij, zoals altijd. En nu ze ouder worden, begint stilaan duidelijk te worden dat hier meer gaande is dan gewoon vriendschap. Op sommige momenten wordt het zelfs al redelijk expliciet gemaakt. En ja, ik ben een absolute shipper van hen, dus natuurlijk ben ik daar zo enthousiast over.
Knappe vertaling van Uiterweer ook, zoals we gewend zijn. Er steken altijd een paar een beetje rare kronkels tussen, maar ik vind eigenlijk dat die bijdragen aan de sfeer. Daarnaast staan er wel een paar typfouten in, dicht bij het einde staat onder andere twee keer 'Ren' in plaats van 'Renn', maar goed, het is te doen.
Nagenoeg perfect, dit.
9,8/10