Ο χορός των ρόδων

by Antonis Sourounis, Αντώνης Σουρούνης

"ΠPOKEITAI ΓIA ΓENNHMENO ΠAPAMYΘA, ΠOY ΞEPEI NA ΠAIZEI KAΛA ME TIΣ EYKOΛIEΣ KAI TIΣ ΔYΣKOΛIEΣ THΣ AΦHΓHΣHΣ TOY, OΠΩΣ OI HPΩEΣ TOY BIBΛIOY TOY ΠAIZOYN POYΛETA. KPATΩNTAΣ ΣTAΘEPA TO ΣΠAΓKO THΣ ΔIHΓHΣHΣ ΣTO XEPI, TON AMOΛA H TON TPABA, KI OXI MONAXA EKEI ΠOY TO ΠEPIMENEIΣ"(Δ. MAPΩNITHΣ, EΦHM. TO BHMA)""O XOPOΣ TΩN POΔΩN" ΘYMIZEI XOΛIΓOYNTIANH ΠEPIΠETEIA AΠO TIΣ KAΛYTEPEΣ TOY EIΔOYΣ, ΔOMHMENH ME ΣΩΣTA MEΛETHMENEΣ ΔOΣEIΣ XIOYMOP KAI ΣEΞ, ME ΠPOΣEΓMENEΣ ΛEΠTOMEPEIEΣ KAI AΠPOΣΔOKHTA EYPHMATA. TEΛIKΩΣ ΠPOKEITAI ΓIA ENA BIBΛIO ΠOY ΔIABAZETAI XΩPIΣ ANAΣA AΠO THN APXH ΩΣ TO TEΛOΣ" (Δ. ΔAΣKAΛOΠOYΛOΣ, EΦHM. TA NEA)"KYPIΩΣ, OMΩΣ, TO MYΘIΣTOPHMA AYTO TOY ΣOYPOYNH EINAI ENA EΞOXO ΨYXOΓPAΦHMA TΩN ANΘPΩΠΩN THΣ POYΛETAΣ.

Genres: Literature

502 pages, Paperback

First published August 7, 1994

About the author

Greek: Αντώνης Σουρούνης
βραβευμένος Έλληνας πεζογράφος, γνωστός για τα διηγήματα και τα μυθιστορήματά του με θέμα την ζωή των «γκασταρμπάιτερ». Έργα του έχουν μεταφραστεί σε αρκετές γλώσσες.

Reviews

[Lygeri · Rating 1 out of 5]

Δε μου άρεσε... Πολλή μιζέρια βρε παιδιά. Μου άφησε μια πικρία- αφήστε που είμαι άσχετη με το καζίνο και τα του τζόγου γενικότερα..

[Nefertiti · Rating 4 out of 5]

Αυτο το μυθιστορημα του Σουρουνη θυμιζει εντονα το γραψιμο του Κερουακ.
Ο κεντρικός ήρωας, ο Νουσης, ζει στον κοσμο της νυχτας, μεταναστης, αφοσιωμενος στο καζινο, οχι για τα λεφτα τοσο όσο για την λαχταρα του κερδους. Ως σωστός αντί ήρωας συναπτει σχεσεις με ετεροκλητα ατομα που συνδέονται ωστοσο απο την ιδια λαχταρα για κοινωνικη αποδοχη και ευτυχη ζωη. Οι σχεσεις αυτες καταληγουν απο επαγγελματικες και περιστασιακες να γίνονται φιλικες, σχεδον οικογενειακες. Φυσικα υπάρχουν εδω ομορφες γυναικες και παρουσιαζονται απο την αντρικη σκοπια. Και ολα περιπλεκονται γιατι ο τζογος προϋποθέτει ρισκο.
Η ιστορία κυλαει γοργα και ομορφα, ο αναγνωστης εχει πολλα να κερδισει απο την διηγηση του Σουρουνη. Αξίζει να απολαυσει κανεις την ανεπαισθητη ειρωνεία και το χιουμορ που εμφανίζονται σε σημεια. Το αισιοδοξο τελος ειναι ο φιογκος στην κορυφη του δωρου. Θαυμασιο ταξιδι....

[Mengrelaos · Rating 5 out of 5]

Πέντε αστέρια χωρίς καμία επιφύλαξη. 500 σελίδες που πέρασαν πολυ γρήγορα, με αμείωτο το ενδιαφέρον. Λυπούμαι πως τελείωσα το βιβλίο διότι ήξερα πως ειναι απο τα καλύτερα του. Καλός ο Γκας, αλλα ο Χορός ειναι σε άλλη κατηγορία, μακραν το καλύτερο απο όσα του συγγραφεα που εχω διαβάσει.

[Mary Goul · Rating 4 out of 5]

Στο καζίνο δεν έχω πάει ποτέ και δεν είχα καν την περιέργεια να πάω γιατί θεωρώ τα τυχερά παιχνίδια εντελώς χάσιμο χρόνου και χρήματος.Μέσα από αυτό το βιβλίο όμως κατάλαβα την ψυχολογία αυτών των ανθρώπων που παίζουν,ο ήρωας του βιβλίου είναι Έλληνας μετανάστης που ζει στην Φρανκφούρτη και το καζίνο το χρησιμοποιεί σαν δουλειά , την δουλειά του επαγγελματία παίκτη.Βλέπουμε τον εθισμό των ανθρώπων στο τζόγο,που δεν παίζουν για το κέρδος αλλά παίζουν γιατί έχει γίνει δεύτερη φύση τους το καθημερινό παιχνίδι.Μπορεί να έχουν βγάλει αρκετά λεφτά, αλλά είναι η χαρά του παιχνιδιού που τους καλεί να ξαναπάνε.Βλέπουμε σχέσεις που ξεκινούν σαν επαγγελματικές και καταλήγουν στενές φιλικές, σχεδόν οικογενειακές.Η γραφή του Σουρούνη είναι εξαιρετική, ένα ψυχογραφημα των ανθρώπων που ζουν κυριολεκτικά στα καζίνα και θεωρούν ταξίδι αναψυχής ,ένα ταξίδι στο Μονακό για τον "χορό των ρόδων ",μια εκδήλωση που καθιέρωσε ο πρίγκιπας του Μονακό το 1954.Υπάρχει το γνωστό χιούμορ και η λεπτή ειρωνική ματιά του Σουρούνη .Βάζω εδώ την πρώτη σελίδα του βιβλίου για να πάρετε μια ιδέα:"Το Λεωφορείο του Καζίνο ξεκινούσε απο την ανατολική πλευρά του σιδηροδρομικού σταθμού της Φραγκφούρτης, απο ένα δρόμο που τον χρησιμοποιούσαν συνήθως ξένοι και είχε ένα μόνο πεζοδρόμιο. Ήταν ένας δρόμος ταπεινός με μικρά μαγαζάκια στο μοναδικό του πεζοδρόμιο, που πουλούσαν μικρά αντικείμενα ικανοποιώντας μικρές ανθρώπινες επιθυμίες. Ο Νούσης έφευγε σχεδόν πάντα με το πρώτο λεωφορείο γύρω στις δυόμισι το μεσημέρι και γύριζε σχεδόν πάντα με το τελευταίο γύρω στις δυόμισι τη νύχτα. Όση ώρα το περίμενε μπορούσε να χαζεύει τις φορτωμένες βιτρίνες με τους παράξενους αναπτήρες, τα μαχαίρια,
τις σιδερένιες γροθιές, τα ραδιοφωνάκια, τις πίπες και τα ανατολίτικα πακέτα τσιγάρα, περπατώντας είκοσι μέτρα πάνω κάτω στο πεζοδρόμιο. Αυτό το πρώτο λεωφορείο το χρησιμοποιούσαν συνταξιούχοι, άρρωστοι και σχιζοφρενείς. Εκτός απο τους πρώτους, που δεν είχαν τι καλύτερο να κάνουν και ήθελαν να παρακολουθήσουν τις βραδυνές σειρές στην
τηλεόραση, σ αυτό ανέβαιναν οι παθιασμένοι με τον τζόγο και οι ηλίθιοι, που είχαν κερδίσει την προηγουμένη και πίστευαν ότι η καλή τους τύχη θα τους καρτερούσε εκεί που την είχαν παρατήσει."

[Vasilis Vafeiadis · Rating 5 out of 5]

Μέγας παίχτης ρουλέτας ο συγγραφέας μας αναλύει στο βιογραφικό θα έλεγα αυτό μυθιστόρημα την "αρρώστια" του τζόγου και συγκεκριμένα της ρουλέτας.

-Δεν παίζουν ρόλο το πόσα θα βγάλεις όταν θα βρεθείς το καζίνο. Σημασία έχει να κερδίσεις τη ρουλέτα! Συνέχεια και κάθε μέρα! -

Πολύ καλά δομημένοι οι ήρωες του βιβλίου μας ταξιδεύουν στην Γερμανία των gastarbeiters. Ζεις μαζί τους, πονάς, γελάς και σίγουρα περνάς καλά διαβάζοντας το βιβλίο αυτό.

[Nicolas Gian · Rating 4 out of 5]

Αν και μη ελκυστικό το κυρίως θέμα (καζίνο, ρουλέτα...) , επίκαιρο δε και επενδυτικό..., ο συγγραφέας με μαεστρική γραφή που ρέει μας αφήνει ανοικτές τις πόρτες να παρακολουθήσουμε τις ζωές των ηρώων του.

"Δεν ήξερε τι τον παρακίνησε να μιλήσει μαζί τους, αισθανόταν όμως όλους αυτούς σαν πόρτες ανοικτές πίσω του, που έπρεπε να τις κλείσει πριν καταπιαστεί με οτιδήποτε, για να μην πλευριτώσει και αρρωστήσει."

Έχοντας υπάρξει και ο ίδιος ο συγγραφέας επαγγελματίας παίκτης καζίνο και μετανάστης στη Γερμανία, μπολιάζει με αυτοβιογραφικά στοιχεία τους χαρακτήρες του και τους οδηγεί να ζήσουν μπροστά μας και να δοκιμάσουν τις διαπροσωπικές, οικογενειακές, κοινωνικές και επαγγελματικές σχέσεις τους στην τριβή της καθημερινότητας .

"- Μας κάλεσαν στο Μόντε Κάρλο, στο Χορό των Ρόδων!...
Στο Χορό των Ρόδων; ρώτησε έκπληκτος εκείνος.
-Δε με πιστεύεις; Ορίστε η πρόσκληση από το ίδιο το Πριγκιπάτο του Μονακό.
- Βασιλική φαίνεται...
- Και βέβαια είναι βασιλική! Καλούν όποιον κι όποιον νομιζεις; Μόνο βασιλιάδες, σταρ, μεγιστάνες και κάτι παικταράδες σαν κι εμένα. Τρεις μέρες όλα τζάμπα! Βιολιά, Γκρέις Κέλυ και τέτοια."

Με μεγαλύτερο χάρισμα του βιβλίου, τον τρόπο που ο συγγραφέας τα λέει.... οι 500 σελίδες τρέχουν σαν την μπίλια της ρουλέτας και αφήνουν την ευχαρίστηση που αφήνει αυτή στον νικητή.

[Αλέξανδρος Γράντης · Rating 4 out of 5]

Ο Σουρούνης είναι ο Ρέμπραντ της λογοτεχνίας. Όπως ο Ρέμπραντ εφτιαχνε πορτραίτα του εαυτού του συνέχεια, το ίδιο κάνει και ο Σουρούνης με την προσθήκη της φαντασίας του. Ο Σουρούνης υπήρξε ο ίδιος παίκτης Ρουλέτας. Πάντα βρίσκει τον τρόπο να εμπεριέχει όσο το δυνατόν περισσότερο εαυτόν στο διήγημα, και αυτό είναι ένα από αυτά που κάνουν τα διηγήματα του αληθινά και πιστευτά. Η μεταδοτικότητα των συναισθημάτων μέσα από κινήσεις, νοήματά και ματιές δείχνει ότι το δούλευε καιρό αυτό το έργο του.

Στα δια ταύτα τώρα...

Ο Χορός των Ρόδων είναι ένα εξαιρετικό βιβλίο που περιγράφει την ψυχοσύνθεση του παίκτη ρουλέτας σε πρώτο κάδρο και σε δεύτερο τον άνθρωπο που κινείται στο περιθώριο με μόνο όπλο την τύχη του. Οι φιλίες και οι έρωτες εντός αυτού του πλαισίου και οι σωστές δόσεις φιλοσοφημένου χιούμορ ειναι τα δυνατά χαρτιά του. Σε Κάποιους μπορεί να μην αρεσουν οι αργοί ρυθμοί του βιβλίου.

Στα μείον κάποιοι αδιάφοροι δευτερεύοντες χαρακτήρες και η χαλαρή πλοκή.

Αυτές οι 500 Σελίδες που περνάνε όμορφα και ο Νούσης ο χαρακτήρας του βιβλίου με την στοικοτητα και την υπομονή είναι αυτά που θα μου λείψουν τελειώνοντας το.

[Hristos Dagres #2 · Rating 4 out of 5]

Δεν είμαι σίγουρος κατά πόσο το βιβλίο του Σουρούνη είναι ψυχογράφημα των παικτών στο καζίνο - σίγουρα δεν περιγράφει τον μέσο εξαρτημένο παίκτη που θα οδηγηθεί αναπόφευκτα σε καταστροφή, ψυχολογική, οικογενειακή, επαγγελματική, ίσως ποινική και οπωσδήποτε (τελικά) προσωπική σε όλα τα επίπεδα.
Ο Σουρούνης όμως κάνει κάτι άλλο: με μια γλώσσα μαστόρισσα, μαγεύει τον αναγνώστη και τον τραβάει από τη μύτη για να διαβάσει κι άλλο. Μπορεί που και που να ξεστρατίζει σε υπερβολές και λυρισμούς υπερβολικούς (κυρίως γύρω από το σεξ) αλλά ποτέ δεν μετατρέπει το κείμενο του σε διαγωνισμό καλολογικών στοιχείων και πομπωδών εκφράσεων. Και σ'αυτό βοηθά πολύ και η επιλογή των χαρακτήρων του: των ανθρώπων που γνώρισαν βαθειά την κάθε ρουλέτα και αντιλήφθηκαν την βαθύτερη αλληλουχία που κρύβει η επιφανειακή τυχαιότητα των αριθμών - σ'ένα υπερβατικό επίπεδο.
Δεν ξέρω κατά πόσον είναι εφικτό κάτι τέτοιο (δεν το πιστεύω) αλλά σίγουρα αιχμαλωτίζει τη φαντασία και το ενδιαφέρον του ανανγνώστη.

[Vasileios Diakovasilis · Rating 3 out of 5]

Ο Σουρόυνης γράφει ένα μυθιστόρημα για τους Έλληνες μετανάστες, οι οποίοι αντί να μαζεύουν χρήματα μέσα στα εργοστάσια, βρίσκουν καταφύγιο στα καζίνο. Στα χέρια τους έρχονται και με την ίδια ευκολία φεύγουν ασύλληπτα ποσά, γνωρίζουν γυναίκες, καμιά φορά έχουν την τύχη να βρίσκουν και τη γυναίκα της ζωής τους.
Στο μυθιστόρημα αυτό, ο πρωταγωνιστής του, ο Νούσης και η παρέα του, βρίσκουν τον τρόπο να "σπάσουν" του κώδικες της ρουλέτας και να αποκομίζουν τεράστια οικονομικά οφέλη. Φτάνει όμως μόνο αυτό για να βρει κάποιος το νόημα της ζωής και την ευτυχία;
Ένα μυθιστόρημα που δεν είναι απαραίτητα να έχεις εντρυφήσει στα μυστικά τους ρουλέτας για να σου αρέσει. Παρά το δύσκολο του θέματος, ο συγγραφέας έχει την ικανότητα να γράφει με τρόπο απολαυστικό.

[Αthanasis · Rating 5 out of 5]

Συναρπαστικό μιας και οι 500 σελίδες του διαβάζονται νεράκι. Έχει καταιγιστικό ρυθμό και ροή που σε κρατάει σφιχτά μέχρι το τέλος, χωρίς διαλείμματα. Οι χαρακτήρες βγάζουν τόσο γέλιο όσο και συναίσθημα, με αρκετή δόση πίκρας ωμού ρεαλισμού (σαν ταινία του Μακ-ντόνα). Αποτέλεσμα εξέλιξης προηγούμενου βιβλίου του Σουρούνη με τίτλο: Οι Συμπαίχτες.

[Antonis Tzortzakakis · Rating 4 out of 5]

Vivid, live, fascinating. True characters, winners, losers, wounded, destroyed.