What do you think?
Rate this book
Herr und Knecht
Tolstoi erzählt hier in meisterlichem Realismus von der Wandlung eines Menschen: Der Kaufmann Brechunow, dessen Leben bis dahin dem Zusammenraffen von Reichtümern gewidmet war, gerät mit seinem Knecht Nikita auf dem Pferdeschlitten in einen furchtbaren Schneesturm. In auswegloser Lage steht er vor einer entscheidenden Bewährung ...
78 pages, Paperback
First published January 1, 1895
316 people are currently reading
7644 people want to read
About the author
Leo Tolstoy
7,983 books28.6k followersLev Nikolayevich Tolstoy (Russian: Лев Николаевич Толстой; most appropriately used Liev Tolstoy; commonly Leo Tolstoy in Anglophone countries) was a Russian writer who primarily wrote novels and short stories. Later in life, he also wrote plays and essays. His two most famous works, the novels War and Peace and Anna Karenina, are acknowledged as two of the greatest novels of all time and a pinnacle of realist fiction. Many consider Tolstoy to have been one of the world's greatest novelists. Tolstoy is equally known for his complicated and paradoxical persona and for his extreme moralistic and ascetic views, which he adopted after a moral crisis and spiritual awakening in the 1870s, after which he also became noted as a moral thinker and social reformer.
His literal interpretation of the ethical teachings of Jesus, centering on the Sermon on the Mount, caused him in later life to become a fervent Christian anarchist and anarcho-pacifist. His ideas on nonviolent resistance, expressed in such works as The Kingdom of God Is Within You, were to have a profound impact on such pivotal twentieth-century figures as Mohandas Gandhi and Martin Luther King, Jr.
His literal interpretation of the ethical teachings of Jesus, centering on the Sermon on the Mount, caused him in later life to become a fervent Christian anarchist and anarcho-pacifist. His ideas on nonviolent resistance, expressed in such works as The Kingdom of God Is Within You, were to have a profound impact on such pivotal twentieth-century figures as Mohandas Gandhi and Martin Luther King, Jr.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 876 reviews
August 12, 2020
خدای من چقدررررر خوب بود! فضاسازی اینقدر محشر و عالیه که تو دمای ۴۰ درجه مرداد تا عمق وجودم یخ زد. طوری که دونههای برفو رو صورتم احساس میکردم :))
معمولا داستان کوتاههای تولستوی نسبت به کارهای بلندش سطح پایینتری دارند؛ اما این کتاب شگفتزدهام کرد! حتی پایانش هم برخلاف تفکر و نگاه پندگرایانهی همیشگی تولستوی بود.
خلاصه که ممنون جناب تولستوی ^_^ کمی از درد و رنج این گرمای کلافهکنندهی تابستونی رو تسکین دادی :)))
معمولا داستان کوتاههای تولستوی نسبت به کارهای بلندش سطح پایینتری دارند؛ اما این کتاب شگفتزدهام کرد! حتی پایانش هم برخلاف تفکر و نگاه پندگرایانهی همیشگی تولستوی بود.
خلاصه که ممنون جناب تولستوی ^_^ کمی از درد و رنج این گرمای کلافهکنندهی تابستونی رو تسکین دادی :)))
May 18, 2022
When Leo Tolstoy was a young man, he got lost one night in a snowstorm somewhere in the Rostov region. Two years later, he published The Snowstorm (1856), a semi-autobiographical short story about a man and his coachman caught in a blizzard. Forty years later, Tolstoy wrote Master and Man (1895), a very similar story about a greedy landowner who travels on a sleigh with a peasant to get to an important business meeting. Both are stopped in the middle of the night by a life-threatening white-out. In the end, the landowner reaches a sort of epiphany and sacrifices himself to save his companion.
Master and Man is undoubtedly more “masterful” than The Snowstorm: the characters are more detailed, the plot is more cohesive, dramatic, “teleologically” driven, and the ending is more meaningful and emotional. Still, to my taste, Master and Man lacks the freshness, randomness, spontaneity, and the sense of wonder of the earlier story. Also, The Snowstorm displays a proto-example of stream of consciousness, quite a remarkable feature for the time.
Stories about men abandoned in the middle of a frozen wilderness have greatly influenced such authors as Jack London (To Build a Fire). The famous storm sequence in Dersu Uzala, Akira Kurosawa’s underrated Russian masterpiece, also harks back to Tolstoy’s stories.
Master and Man is undoubtedly more “masterful” than The Snowstorm: the characters are more detailed, the plot is more cohesive, dramatic, “teleologically” driven, and the ending is more meaningful and emotional. Still, to my taste, Master and Man lacks the freshness, randomness, spontaneity, and the sense of wonder of the earlier story. Also, The Snowstorm displays a proto-example of stream of consciousness, quite a remarkable feature for the time.
Stories about men abandoned in the middle of a frozen wilderness have greatly influenced such authors as Jack London (To Build a Fire). The famous storm sequence in Dersu Uzala, Akira Kurosawa’s underrated Russian masterpiece, also harks back to Tolstoy’s stories.
October 15, 2015
The very meaning of life is sometimes learned through unexpected events or turmoils that may happen at-least once in our lives. My grandfather once told me :" You realize that the things you deem important would prove otherwise at one stage of your life".This is a complicated thought that you may only experience in due time and may not comprehend it wholly before that particular time frame. I still don't get it though I feel it is true.
Leo Tolstoy's 'Master and Man' is the story of a man who considers money and other material benefits as life's sole purpose, and he gets impelled by the same monetary thoughts to embark on a journey and gets eventually stuck in a desolate, hostile place where nothing he deemed important could save him. The ordeal brings out the human in him and kindles kindness and benevolence for his fellow peasant friend he formerly despised.
Nothing more to say!
5stars on 5!
-gautam
Leo Tolstoy's 'Master and Man' is the story of a man who considers money and other material benefits as life's sole purpose, and he gets impelled by the same monetary thoughts to embark on a journey and gets eventually stuck in a desolate, hostile place where nothing he deemed important could save him. The ordeal brings out the human in him and kindles kindness and benevolence for his fellow peasant friend he formerly despised.
Nothing more to say!
5stars on 5!
-gautam
December 19, 2023
Best short story yet from Tolstoy and a great choice for winter-themed reads. The criticism surrounding Tolstoy's shorter works is accurate. It is easier to see the message within the story's construction. However, that doesn't mean his short works are bad. He is too great a writer not to let his characters come alive. The beauty of 'Master and Man' is that the harsh realities of class distinctions he wants to portray are eclipsed by a gentle ending that doesn't necessarily align with his criticism.
February 19, 2022
“It seems a pity to give up what one is used to and accustomed to. But there's nothing to be done, I shall get used to the new things.”
There are certain stories that somehow you don’t expect to enjoy quite a bit, maybe because your first assumption is that they are too short, and therefore, it will be difficult to find something truly remarkable inside, or because these novels or novellas are not so famous as other books written by the same author; however, in the end it turns out that you have read one of the most meaningful, important readings in your life, and eventually it will be impossible for you to forget it. Well, that was exactly what happened to me when I finished reading Master and Man.
Master and Man is a short story, about 50 pages long, but it is still more powerful, and more significant than other longer books that I have read so far. It is basically the story of two men, a master and his servant, and a horse, who set off on a journey in order for the master to do business in a nearby town. Unfortunately, some obstacles on their way, including a blizzard, might turn their trip into a dangerous experience.
What I mainly enjoyed reading this book was its narrative, which was genuinely beautiful, and then, the fact that I could get something quite meaningful from the plot. My interpretation is about a person's life, someone who is trying to pursue their goals, dreams or desires (business/town), but some problems or difficulties (blizzard) are nevertheless there in order to remind us of how difficult life may be. This is not bad news though, since you, the person who is getting through this bad experience, are learning a powerful life lesson because of that situation; in my opinion, that was exactly what our protagonists learned at the end of the story.
I was saying to a friend of mine that this book was the perfect example of embracing our humanity, and how, when we all are in the middle of nowhere (literally or figuratively speaking) as well as in the middle of difficulty, everyone is equal, there are no masters or servants facing adversity, but only people, only human beings who love, dream, and therefore, live.
This book, as you can see, has become like a valuable lesson in my life. I can't help but wholeheartedly recommend this short story, and maybe, who knows, it will be an enjoyable, and satisfying experience for you as well.
There are certain stories that somehow you don’t expect to enjoy quite a bit, maybe because your first assumption is that they are too short, and therefore, it will be difficult to find something truly remarkable inside, or because these novels or novellas are not so famous as other books written by the same author; however, in the end it turns out that you have read one of the most meaningful, important readings in your life, and eventually it will be impossible for you to forget it. Well, that was exactly what happened to me when I finished reading Master and Man.
Master and Man is a short story, about 50 pages long, but it is still more powerful, and more significant than other longer books that I have read so far. It is basically the story of two men, a master and his servant, and a horse, who set off on a journey in order for the master to do business in a nearby town. Unfortunately, some obstacles on their way, including a blizzard, might turn their trip into a dangerous experience.
What I mainly enjoyed reading this book was its narrative, which was genuinely beautiful, and then, the fact that I could get something quite meaningful from the plot. My interpretation is about a person's life, someone who is trying to pursue their goals, dreams or desires (business/town), but some problems or difficulties (blizzard) are nevertheless there in order to remind us of how difficult life may be. This is not bad news though, since you, the person who is getting through this bad experience, are learning a powerful life lesson because of that situation; in my opinion, that was exactly what our protagonists learned at the end of the story.
I was saying to a friend of mine that this book was the perfect example of embracing our humanity, and how, when we all are in the middle of nowhere (literally or figuratively speaking) as well as in the middle of difficulty, everyone is equal, there are no masters or servants facing adversity, but only people, only human beings who love, dream, and therefore, live.
This book, as you can see, has become like a valuable lesson in my life. I can't help but wholeheartedly recommend this short story, and maybe, who knows, it will be an enjoyable, and satisfying experience for you as well.
June 8, 2018
(یکم طولانی نوشتم و شاید بقیه اصلا به این کتاب اینطوری که من نگاه کردم نگاه نکنن :))
3.5 به نظرم
این چهارمین کتابی بود که از این سری نشر چشمه خوندم (صد سال تولستوی) و باز هم لذت بردم از قلم تولستوی.
کلا این کتاب هم مثل اون سه تای دیگه (مرگ ایوان ایلیچ، شیطان، پدر سرگی) طوری نیست که فکر کنم همه خوششون بیاد، چون حذابیت های رمان های مدرن رو نداره، ولی تولستوی قدرت عجیبی داره تو فضاسازی و پرداخت موقعیت و کامل این کار رو انجام میده (و شاهکار این ها هم مرگ ایوان ایلیچ بود). این داستان هم همین طوره و واقعا فضای یک شب طوفانی با برفی آشوبناک رو قشنگ به آدم القا می کنه و داستان رو هم کامل جلو میبره.
این کتاب چند تا نکته جالب برای من داشت و در راس همشون بازی تولستوی بود با چیزایی بود که من انتظار داشتم ببینم. از یک جایی به بعد می دونستم که داستان قراره چطوری تموم بشه و تولستوی با همون تعهد همیشگیش چی میخواد بگه، ولی یه چرخش کامل تو داستان به وجود اومد.
**از اینجا به بعد شاید بهتر باشه بعد از خوندن کتاب خونده بشه**
من می دونستم که ارباب به خاطر طمعش و زندگی پوچش می میره و نیکیتا زنده میمونه. جالب اینه که همین هم شد، ولی مرگ ارباب نه تنها بد نبود، بلکه کاملا شکوهمندانه بود و رشک برانگیز. در حالیکه خود نیکیتا چندان از حد خودش مثبت تر نشد و فراتر نرفت. جالب تر اینه که به تصمیمی که ارباب برای فداکردن خودش می گیره تو موقعیتش نگاه کنیم. خیلی وقت ها ما در اثر شنیدن حرفی یا دیدن چیزی به شدت تحت تاثیر قرار می گیریم و از نظر احساسی شدیدا تحریک میشیم و تصمیماتی می گیریم یا اعمالی انجام میدیم، اما به محض رد شدن از اون شرایط و فرونشستن تحریک احساسی برمی گردیم به همون آدمی که بودیم. خب حالا تو چنین شرایطی آیا افعال ما تو اون شرایط تجریک احساسی خیلی ارزشمند خواهند بود؟ مطمئن نیستم.
در اینجا هم ما با چنین چیزی مواحهیم. آدمی که در سراسر زندگی طماع بوده و فقط به فکر جمع کردن مال، اما در اثر برخورد با شرایطی به شدت تکان دهنده در لحظه تصمیم بسیار مهمی میگیره و عملی بسیار انسانی انجام میده. حالا اگه ارباب زنده میموند، باز هم میشد همون آدم سابق یا کلا میشد یه آدم بااخلاق با منش انسان دوستانه؟ گفتنش ساده نیست. چه بسا مرگ ارباب صرفا مرگ در یک لحظه خوب بوده و بس، شاید هم نه. شاید اگه تو لحظات دیگه ای میمرد باز ما همون حقارت طمع رو میدیدم. واقعا چقدر لحظات تو زندگی آدم مهمن
و اما شخصیت نیکیتا. نیکیتا شخصیت جالبیه و البته بسیار واقعی. یک موژیک که همیشه در فشار زندگی بوده و خدمت کرده ، مومن و معتفده و همین مسئله به او آرامش میده در برابر ترسی که اربابش از مرگ داره و ازطرفی زندگی سختش اون رو برای مرگ آماده می کنه. جالب اینجا است که این شخصیت چندان تقدیس نمیشه (به نظرمن) و شاید نشه گفت که شخصیت مثبت داستانه ، گرچه خیلی مهربانه و مطیع و با حیوانات به خوبی حرف می زنه و حتی زنش رو به حال خود گذاشته، اما شاید این مسئله فقط ناشی از شرایطش باشه (شاید هم نه)، شاید فقط از حیث اعتقادی که داره (که در این طبقه اجتماعی مورد انتظاره) و سخت بودن زندگیش مرگ رو به راحتی می پذیره. آیا چنین نگرشی اساسا درسته یا نه، به نظرم تولستوی چندان قضاوت نمی کنه، گرچه به زعم خود نیکیتا، زندگی بهتری درانتظارشه ولی
تولستوی اون رو همونطور که هست توصیف می کنه و بیش از حد مثبت یا منفیش نمیکنه
گویا تولستوی میخواد تصویری از زندگی با لحظات مهمش ، با آدم های وافعی اش و با برانگیحتگی ها و اثرات لحظه ای تصمیم ها نشان بده و بس. حتی مرگ ارباب رو شکوهمندانه تر از مرگ نیکیتا میکنه و رسما همه چیز رو به بازی میگیره. به نظرم تولستوی شیطنت زیبایی تو این داستان داره و به خاطر اخلاقی تر کردن داستانش، زیاده روی نمیکنه و داستان رو آبکی نمیکنه. زندگی رو همون طور که هست نشون میده تو یه داستان ساده (و شاید حوصله سر بر، البته نه برای من)، ولی با توصیفاتی دقیق، فضاسازی خوب و پرداختی به جا.
اما در همان لحظه به روشنی فهمید و یقین یافت که این شمایل مقدس و قاب زرین آن و شمع ها و کشیش و دعاها البته آنجا، در کلیسا بسیار مهم و به جا و لازم اند، اما برای او، اینجا، در صحرای برف هیچ اثری ندارند و میان این شمع ها و دعاها و بیچارگی و بی پناهی او هیچ رابطه ای وجود ندارد و نمی تواند وجود داشته باشد.
و واسیلی آندره ایچ در این دنیا دیگرهیچ ندید و هیچ نشنید و هیچ احساس نکرد.
اینکه او وقتی در آن دنیا از این مرگ راستین بیدار شد خوش تر از این دنیا بود یا ناخوش تر و اینکه در آن دنیا همان چیزی را یافت که انتظارش را داشت یا نه، چیزی است که ما همه به زودی خود خواهیم دانست.
3.5 به نظرم
این چهارمین کتابی بود که از این سری نشر چشمه خوندم (صد سال تولستوی) و باز هم لذت بردم از قلم تولستوی.
کلا این کتاب هم مثل اون سه تای دیگه (مرگ ایوان ایلیچ، شیطان، پدر سرگی) طوری نیست که فکر کنم همه خوششون بیاد، چون حذابیت های رمان های مدرن رو نداره، ولی تولستوی قدرت عجیبی داره تو فضاسازی و پرداخت موقعیت و کامل این کار رو انجام میده (و شاهکار این ها هم مرگ ایوان ایلیچ بود). این داستان هم همین طوره و واقعا فضای یک شب طوفانی با برفی آشوبناک رو قشنگ به آدم القا می کنه و داستان رو هم کامل جلو میبره.
این کتاب چند تا نکته جالب برای من داشت و در راس همشون بازی تولستوی بود با چیزایی بود که من انتظار داشتم ببینم. از یک جایی به بعد می دونستم که داستان قراره چطوری تموم بشه و تولستوی با همون تعهد همیشگیش چی میخواد بگه، ولی یه چرخش کامل تو داستان به وجود اومد.
**از اینجا به بعد شاید بهتر باشه بعد از خوندن کتاب خونده بشه**
من می دونستم که ارباب به خاطر طمعش و زندگی پوچش می میره و نیکیتا زنده میمونه. جالب اینه که همین هم شد، ولی مرگ ارباب نه تنها بد نبود، بلکه کاملا شکوهمندانه بود و رشک برانگیز. در حالیکه خود نیکیتا چندان از حد خودش مثبت تر نشد و فراتر نرفت. جالب تر اینه که به تصمیمی که ارباب برای فداکردن خودش می گیره تو موقعیتش نگاه کنیم. خیلی وقت ها ما در اثر شنیدن حرفی یا دیدن چیزی به شدت تحت تاثیر قرار می گیریم و از نظر احساسی شدیدا تحریک میشیم و تصمیماتی می گیریم یا اعمالی انجام میدیم، اما به محض رد شدن از اون شرایط و فرونشستن تحریک احساسی برمی گردیم به همون آدمی که بودیم. خب حالا تو چنین شرایطی آیا افعال ما تو اون شرایط تجریک احساسی خیلی ارزشمند خواهند بود؟ مطمئن نیستم.
در اینجا هم ما با چنین چیزی مواحهیم. آدمی که در سراسر زندگی طماع بوده و فقط به فکر جمع کردن مال، اما در اثر برخورد با شرایطی به شدت تکان دهنده در لحظه تصمیم بسیار مهمی میگیره و عملی بسیار انسانی انجام میده. حالا اگه ارباب زنده میموند، باز هم میشد همون آدم سابق یا کلا میشد یه آدم بااخلاق با منش انسان دوستانه؟ گفتنش ساده نیست. چه بسا مرگ ارباب صرفا مرگ در یک لحظه خوب بوده و بس، شاید هم نه. شاید اگه تو لحظات دیگه ای میمرد باز ما همون حقارت طمع رو میدیدم. واقعا چقدر لحظات تو زندگی آدم مهمن
و اما شخصیت نیکیتا. نیکیتا شخصیت جالبیه و البته بسیار واقعی. یک موژیک که همیشه در فشار زندگی بوده و خدمت کرده ، مومن و معتفده و همین مسئله به او آرامش میده در برابر ترسی که اربابش از مرگ داره و ازطرفی زندگی سختش اون رو برای مرگ آماده می کنه. جالب اینجا است که این شخصیت چندان تقدیس نمیشه (به نظرمن) و شاید نشه گفت که شخصیت مثبت داستانه ، گرچه خیلی مهربانه و مطیع و با حیوانات به خوبی حرف می زنه و حتی زنش رو به حال خود گذاشته، اما شاید این مسئله فقط ناشی از شرایطش باشه (شاید هم نه)، شاید فقط از حیث اعتقادی که داره (که در این طبقه اجتماعی مورد انتظاره) و سخت بودن زندگیش مرگ رو به راحتی می پذیره. آیا چنین نگرشی اساسا درسته یا نه، به نظرم تولستوی چندان قضاوت نمی کنه، گرچه به زعم خود نیکیتا، زندگی بهتری درانتظارشه ولی
تولستوی اون رو همونطور که هست توصیف می کنه و بیش از حد مثبت یا منفیش نمیکنه
گویا تولستوی میخواد تصویری از زندگی با لحظات مهمش ، با آدم های وافعی اش و با برانگیحتگی ها و اثرات لحظه ای تصمیم ها نشان بده و بس. حتی مرگ ارباب رو شکوهمندانه تر از مرگ نیکیتا میکنه و رسما همه چیز رو به بازی میگیره. به نظرم تولستوی شیطنت زیبایی تو این داستان داره و به خاطر اخلاقی تر کردن داستانش، زیاده روی نمیکنه و داستان رو آبکی نمیکنه. زندگی رو همون طور که هست نشون میده تو یه داستان ساده (و شاید حوصله سر بر، البته نه برای من)، ولی با توصیفاتی دقیق، فضاسازی خوب و پرداختی به جا.
اما در همان لحظه به روشنی فهمید و یقین یافت که این شمایل مقدس و قاب زرین آن و شمع ها و کشیش و دعاها البته آنجا، در کلیسا بسیار مهم و به جا و لازم اند، اما برای او، اینجا، در صحرای برف هیچ اثری ندارند و میان این شمع ها و دعاها و بیچارگی و بی پناهی او هیچ رابطه ای وجود ندارد و نمی تواند وجود داشته باشد.
و واسیلی آندره ایچ در این دنیا دیگرهیچ ندید و هیچ نشنید و هیچ احساس نکرد.
اینکه او وقتی در آن دنیا از این مرگ راستین بیدار شد خوش تر از این دنیا بود یا ناخوش تر و اینکه در آن دنیا همان چیزی را یافت که انتظارش را داشت یا نه، چیزی است که ما همه به زودی خود خواهیم دانست.
February 18, 2022
21st book of 2022
Master and Man by Leo Tolstoy is a phenomenal short story that tackles themes that could very well have warranted a much larger novel. However, Tolstoy knew what he was doing. A true champion of writing the human tragedy, Tolstoy had no fear of diving head first into themes of self revelation, and spiritual awakening in a story that takes only a few hours to consume.
I read this piece twice. And upon completion of the second reading, only a few moments ago at the time of me writing this review, I am left with a feeling of hope in my soul. Humanity is renewed in these seventy two short pages. I found within them, solace and comfort. I was reminded of the ability and possibility of change that resides inside each of us.
I will be reading and re-reading this story for the rest of my life. I have been lucky this year to have loved almost every book with a passion, but this, will have an even more special place on my shelf, and in my heart. Five stars.
Master and Man by Leo Tolstoy is a phenomenal short story that tackles themes that could very well have warranted a much larger novel. However, Tolstoy knew what he was doing. A true champion of writing the human tragedy, Tolstoy had no fear of diving head first into themes of self revelation, and spiritual awakening in a story that takes only a few hours to consume.
I read this piece twice. And upon completion of the second reading, only a few moments ago at the time of me writing this review, I am left with a feeling of hope in my soul. Humanity is renewed in these seventy two short pages. I found within them, solace and comfort. I was reminded of the ability and possibility of change that resides inside each of us.
I will be reading and re-reading this story for the rest of my life. I have been lucky this year to have loved almost every book with a passion, but this, will have an even more special place on my shelf, and in my heart. Five stars.
September 30, 2025
این کتاب به یکی از داستان های کوتاه مورد علاقم تبدیل شد.
کتابی غم انگیر ولی در عین حال پر از جزئیات عمیق، درگیر کننده و آموزنده و پایانی به شدت گیرا و شوک کننده.
فضا سازی فوق العاده تولستوی در این کتاب باعث شد به راحتی فضای برف و کولاک و سرما رو از اعماق وجود حس کنم.
حرص و طمع ارباب و خستگی بنده که مشکلش گناهاش بود و اربابی که زندگی رو حق خودش میدونست نه بردش، و مدام به فکر زیاد کردن مالش بود و حرصش رو میزد، این کتاب رو به یک شاهکار کوتاه از تولستوی تبدیل کرد.
کتابی غم انگیر ولی در عین حال پر از جزئیات عمیق، درگیر کننده و آموزنده و پایانی به شدت گیرا و شوک کننده.
فضا سازی فوق العاده تولستوی در این کتاب باعث شد به راحتی فضای برف و کولاک و سرما رو از اعماق وجود حس کنم.
حرص و طمع ارباب و خستگی بنده که مشکلش گناهاش بود و اربابی که زندگی رو حق خودش میدونست نه بردش، و مدام به فکر زیاد کردن مالش بود و حرصش رو میزد، این کتاب رو به یک شاهکار کوتاه از تولستوی تبدیل کرد.
January 18, 2020
I ended my reading year in 2019 with Leo Tolstoy’s Where Love Is There God is Also and started the new year and decade with his novella, Master and Man, a moving story of only 78 pages. In both, Tolstoy conveyed an unmistakable respect for the spiritual in the midst of the daily grind.
It is the day after Christmas and extremely cold. Vasily Andreyevich Brekhunov, a merchant and inn keeper, is eager to purchase a grove that promises to make him even richer. In order to secure the purchase ahead of other bidders, he decides to undertake a journey with his laborer, Nikita, even though the weather is totally beastly and dangerous for travel.
Nikita is a very poor peasant and has barely any clothing on him that is warm enough to accompany his master on a sleigh. The two set out and are soon hopelessly lost in a blizzard. Even the horse is weakened by the unbearable cold.
It is obvious that Vasily is an avaricious and self-serving master. He spares no thought for his poor servant and the horse and at one point decides to strike out on his own and leave them to die. Vasily’s close shave with death precipitates an epiphanic moment that changes the master-servant relationship in a manner I did not expect but welcomed.
I need to read more Tolstoy.
It is the day after Christmas and extremely cold. Vasily Andreyevich Brekhunov, a merchant and inn keeper, is eager to purchase a grove that promises to make him even richer. In order to secure the purchase ahead of other bidders, he decides to undertake a journey with his laborer, Nikita, even though the weather is totally beastly and dangerous for travel.
Nikita is a very poor peasant and has barely any clothing on him that is warm enough to accompany his master on a sleigh. The two set out and are soon hopelessly lost in a blizzard. Even the horse is weakened by the unbearable cold.
It is obvious that Vasily is an avaricious and self-serving master. He spares no thought for his poor servant and the horse and at one point decides to strike out on his own and leave them to die. Vasily’s close shave with death precipitates an epiphanic moment that changes the master-servant relationship in a manner I did not expect but welcomed.
I need to read more Tolstoy.
August 29, 2022
_خوب عیبی نداره! من هرچی لازمه از خودم بدونم میدونم!
واسیلی آندره ایچ، آن وقت که گفتی "امان از این دهاتی های بیشعور! حقیقتا بیسوادی چه بلایی است!"، بیشعور تر از خودت روی زمین نبود.
ولی آخرش، وقتی که کار درست را کردی و خودت از خودت متعجب و خوشحال شدی، از تو آدم تر روی زمین نبود...
یک داستان فوق العاده دیگه از تولستوی، یک شب سخت برفی روسیه...
واسیلی آندره ایچ، آن وقت که گفتی "امان از این دهاتی های بیشعور! حقیقتا بیسوادی چه بلایی است!"، بیشعور تر از خودت روی زمین نبود.
ولی آخرش، وقتی که کار درست را کردی و خودت از خودت متعجب و خوشحال شدی، از تو آدم تر روی زمین نبود...
یک داستان فوق العاده دیگه از تولستوی، یک شب سخت برفی روسیه...
March 7, 2025
Two men perpetually lost in the darkness of a fierce unrelenting blizzard and the fate of their poor horse dominate the story. Cool! (pun intended).
November 28, 2022
یک داستان کوتاه که درآن مردی که ارباب یک آبادی هست وثروت ومال فراوان دارد به همراه برده اش در یک روز وشب سخت برفی و بورانی برای معامله قصد سفر به روستایی دیگر دارد وکوتاه نمی آید.
روایت آرزوها وآمال و جاه طلبی برای زیستن در این دنیا برای انسانی که غنی و در رفاه مادی است و درمقابل انزجار ازهمان زندگی ودنیا وآرزوی مرگ و خلاصی ازفقروفلاکتی که نصیب بیچارگان وتهیدستان است
روایت آرزوها وآمال و جاه طلبی برای زیستن در این دنیا برای انسانی که غنی و در رفاه مادی است و درمقابل انزجار ازهمان زندگی ودنیا وآرزوی مرگ و خلاصی ازفقروفلاکتی که نصیب بیچارگان وتهیدستان است
October 27, 2025
3.4 star
هیچ وقت نخواستم تا این اندازه به اثری ۴ ستاره بدم ولی مجبورم که ۳ ستاره بدم
بسیاری از افراد از کتابخوانان سوال می کنند که بین تولستوی و داستایوفسکی کدام را انتخاب می کنید..... سوالی که به نظرم با توجه به سبک متفاوت این دو نویسنده، اشتباه و غیر قابل پاسخ است
تولستوی نماینده سبک رومانتیسم است( این اثر به خوبی نشان دهنده این سبک است) و داستایوفسکی نماینده سبک رئالیسم و در برخی آثارش مثل همزاد، نماینده سبک رئالیسم انتقادیست همانند سلفش نیکلای گوگول که طنز را با این سبک ترکیب کرد.. به خاطر همین تولستوی می بایست با ویکتور هوگو که هم سبک هستند، مقایسه شود نه با داستایوفسکی
در مورد این داستان کوتاه، ضمن اینکه تولستوی مجدد به روابط خارج از ازدواج و رواج آن در فرهنگ روسیه انتقاد می کند، به موضوع نحوه مواجه افراد ثروتمند و فقیر با مرگ می پردازد..... ثروتمندان، مرگ را دوردست و البته ناجوانمردانه می دانند چون آنان را که به موفقیت عادت دارند، به ورطه نیستی می کشاند.... اما فقرا با اینکه با مذهب و دین خو گرفته اند( که فقر در گرایش آنها به مذهب بی تاثیر نبوده) راحت تر با مرگ مواجه می شوند و آن را می پذیرند
در اواسط داستان،وقتی که آنها در صحرا در برف و کولاک گرفتار می شوند ارباب( واسیلی آندره ایچ) نوکرش( نیکیتا) را در برف ترک می کند با اینکه احتمال مرگ او را می دهد اما در انتهای داستان که او مجدد به نوکرش بر میخورد و اسبش او را به همان جای قبلی باز میگرداند وقتی که میبیند نیکتا در حال مرگ است، جان خودش را فدای نوکرش می کند و او را از سرما نجات می دهد و خودش می میرد... این چرخش ارباب از تنها گذاشتن و ترک کردن نیکیتا تا فداکردن جانش برای او در متن مَهملِ منطقی پیدا نمی کند... نویسنده قاعدتا می بایست برای تصمیمات مهم شخصیت های داستانی دلیل بیاورد خصوصا اینکه اگر تصمیمات متناقض باشند، یعنی اگر شخصیت داستانی یک تصمیمی می گیرد و بعد در ادامه روند داستانی، تصمیمی دیگر که کاملا متضاد آن است را می گیرد، نویسنده باید علت این تغییر را ذکر کند... این رفتار واسیلی اندره ایچ و فداکاریش برای نیکتا که همواره در طول داستان، در حال تحقیر و پست شمردن او است و حتی یک بار او را ترک کرد تا خودش را نجات بدهد( و مرگ نیکیتا برایش اهمیتی نداشت) از شخصی مثل ارباب غیر قابل قبول است مگر اینکه نویسنده دلیل آن را ذکر کند که تولستوی به آن اشاره نکرده است
هیچ وقت نخواستم تا این اندازه به اثری ۴ ستاره بدم ولی مجبورم که ۳ ستاره بدم
بسیاری از افراد از کتابخوانان سوال می کنند که بین تولستوی و داستایوفسکی کدام را انتخاب می کنید..... سوالی که به نظرم با توجه به سبک متفاوت این دو نویسنده، اشتباه و غیر قابل پاسخ است
تولستوی نماینده سبک رومانتیسم است( این اثر به خوبی نشان دهنده این سبک است) و داستایوفسکی نماینده سبک رئالیسم و در برخی آثارش مثل همزاد، نماینده سبک رئالیسم انتقادیست همانند سلفش نیکلای گوگول که طنز را با این سبک ترکیب کرد.. به خاطر همین تولستوی می بایست با ویکتور هوگو که هم سبک هستند، مقایسه شود نه با داستایوفسکی
در مورد این داستان کوتاه، ضمن اینکه تولستوی مجدد به روابط خارج از ازدواج و رواج آن در فرهنگ روسیه انتقاد می کند، به موضوع نحوه مواجه افراد ثروتمند و فقیر با مرگ می پردازد..... ثروتمندان، مرگ را دوردست و البته ناجوانمردانه می دانند چون آنان را که به موفقیت عادت دارند، به ورطه نیستی می کشاند.... اما فقرا با اینکه با مذهب و دین خو گرفته اند( که فقر در گرایش آنها به مذهب بی تاثیر نبوده) راحت تر با مرگ مواجه می شوند و آن را می پذیرند
در اواسط داستان،وقتی که آنها در صحرا در برف و کولاک گرفتار می شوند ارباب( واسیلی آندره ایچ) نوکرش( نیکیتا) را در برف ترک می کند با اینکه احتمال مرگ او را می دهد اما در انتهای داستان که او مجدد به نوکرش بر میخورد و اسبش او را به همان جای قبلی باز میگرداند وقتی که میبیند نیکتا در حال مرگ است، جان خودش را فدای نوکرش می کند و او را از سرما نجات می دهد و خودش می میرد... این چرخش ارباب از تنها گذاشتن و ترک کردن نیکیتا تا فداکردن جانش برای او در متن مَهملِ منطقی پیدا نمی کند... نویسنده قاعدتا می بایست برای تصمیمات مهم شخصیت های داستانی دلیل بیاورد خصوصا اینکه اگر تصمیمات متناقض باشند، یعنی اگر شخصیت داستانی یک تصمیمی می گیرد و بعد در ادامه روند داستانی، تصمیمی دیگر که کاملا متضاد آن است را می گیرد، نویسنده باید علت این تغییر را ذکر کند... این رفتار واسیلی اندره ایچ و فداکاریش برای نیکتا که همواره در طول داستان، در حال تحقیر و پست شمردن او است و حتی یک بار او را ترک کرد تا خودش را نجات بدهد( و مرگ نیکیتا برایش اهمیتی نداشت) از شخصی مثل ارباب غیر قابل قبول است مگر اینکه نویسنده دلیل آن را ذکر کند که تولستوی به آن اشاره نکرده است
November 10, 2017
Μια ιστορία για τις επιλογές των ανθρώπων που απαρχής κόσμου είναι πάντα τόσο λανθασμένες μέχρι που φτάνεις στο μη περαιτέρω. Το κρύο περνάει στην ψυχή του αναγνώστη και η αγωνία κορυφώνεται σελίδα τη σελίδα. Άμα λέω ότι σαν τους Ρώσους κλασικούς δεν έχει, ξέρω τι λέω!
August 8, 2022
والا من که اصلا نفهمیدم این چرخش ناگهانی رفتاری "واسیلی آندرهایچ" بخاطر چی بود. 🤷♂️این که از این.
از این مقوله که بگذریم اما، این فداکاری و از جان گذشتگی واسیلی آندرهایچ نسبت به نوکرش "نیکیتا"، به هیچ وجه جبران پستفطرتی و کارهای بد گذشتهاش رو نمیکنه. نمیدونم آیا تولستوی واقعا قصدش از این داستان این بود که در آخرین صفحات کتاب، واسیلی آندرهایچ رو غسل تعمید بده؟ اگر اینطور بود که حقیقتا پشیزی ارزش نداشت. نه اینکه بخوایم کینهای باشیم. نه. به هیچ وجه. ولی این نوع نگاه به زندگی خیلی رمانتیکه و این رمانتیکبازیها تو زندگی جز مایه بدبختی آدمی نیست.
دو ستاره فقط بخاطر توصیفات گیرا.
از این مقوله که بگذریم اما، این فداکاری و از جان گذشتگی واسیلی آندرهایچ نسبت به نوکرش "نیکیتا"، به هیچ وجه جبران پستفطرتی و کارهای بد گذشتهاش رو نمیکنه. نمیدونم آیا تولستوی واقعا قصدش از این داستان این بود که در آخرین صفحات کتاب، واسیلی آندرهایچ رو غسل تعمید بده؟ اگر اینطور بود که حقیقتا پشیزی ارزش نداشت. نه اینکه بخوایم کینهای باشیم. نه. به هیچ وجه. ولی این نوع نگاه به زندگی خیلی رمانتیکه و این رمانتیکبازیها تو زندگی جز مایه بدبختی آدمی نیست.
دو ستاره فقط بخاطر توصیفات گیرا.
May 10, 2021
As I expressed elsewhere, I regret that Tolstoy is primarily known for the works he himself later dismissed as "being not true to life", I mean War and Peace, Anna Karenina. While these are great novels, they are primarily entertainment vehicles whereas his later novellas are filled to the brim with what many find as the true essence of literature.
This little novella is no different. One could find issues with it in its irrelevant set up for our contemporary world, in its deeply religious overtones but if one looks below the surface one finds that same existential mystery that pervaded much of the 20th century's literature.
In addition to asking relavant questions Tolstoy manages to remain a master storyteller. When you think you know how the story is going to end, he has a surprise for you up his sleeve.
This little novella is no different. One could find issues with it in its irrelevant set up for our contemporary world, in its deeply religious overtones but if one looks below the surface one finds that same existential mystery that pervaded much of the 20th century's literature.
In addition to asking relavant questions Tolstoy manages to remain a master storyteller. When you think you know how the story is going to end, he has a surprise for you up his sleeve.
March 24, 2025
سرمای طبیعت، گرمای انسانیت رو درون اربابی که دیر فهمید، بیدار کرد. ولی به چه قیمتی؟
May 17, 2025
Amid a snowstorm's cold, a master and his servant travel to a nearby town to close a deal. Faced with the unleashed elements, common sense would want them to turn around; this is what Nikita thinks about his master's reluctance. But his greed is more significant than his survival instinct. They will be lost, and the servant cannot save his master—a beautiful, chilling, and moral novel.
December 9, 2024
بیشترین چیزی که از این داستان به یاد خواهم داشت اینه که لعنتی، سردم میشد! اون برف و بوران و یخ زدگی و همه چیز رو حس میکردم و حتی صدای اسب و نفسهاشونو میشنیدم. همین جادوی قلمِ استاد کافیه تا داستان چندبرابر متاثرت کنه.
June 2, 2024
A cautionary tale about ambition and greed, this seems to be a general theme from Tolstoy and I did not enjoy this short novella as much as his other books I’ve read to date.
January 25, 2021
Με τον Αφέντη και Υπηρέτη, εισερχόμαστε στο κλίμα ενός λαϊκού παραμυθιού∙ περιμένουμε εναγωνίως να διαφανεί η τελική ετυμηγορία, προσδοκούμε το καλό τέλος, αναμένουμε την επιθυμητή κάθαρση, αφού πρώτα εμπλακούμε σφιχτοδεμένοι στα δεινά των 12 ωρών που περνούν ο αφέντης με τον υπηρέτη του, μέσα στο άγριο ψύχος και τη «σκοτεινή», άπλετη μονοτονία της λευκότητας του τοπίου στη μέση, θαρρείς, του πουθενά. Το χιόνι έχει παγώσει τα πάντα και έρχεται σε αντίστιξη με τα κρύα συναισθήματα του αφέντη, ενώ είναι ταυτόχρονα το καύσιμο που τροφοδοτεί αναγκαστικά την υπομονή/υποταγή και τη στωικότητα του μουζίκου –αυτή μέσα στην οποία είναι μαθημένος να ζει.
Ο Τολστόι επιθυμεί να αποδώσει δικαιοσύνη, και το σημείο καμπής είναι εκείνες οι στιγμές όπου ο θάνατος έχει πλησιάσει τόσο, ώστε οι φλόγες του να γλείφουν με τις γλώσσες τους τον νου και την καρδιά, σαν ένα σώμα∙ εκεί που γίνεται ορατός, εκεί που γίνεται αισθητός. Έστω και τότε, η μετατόπιση στη σκέψη νοηματοδοτείται και έτσι συντελείται και η ριζική αλλαγή στη συνείδηση. Είναι αυτό που θα σώσει τελικά την παρτίδα και ο αναγνώστης θα λάβει την τέρψη της κάθαρσης.
Με τη νουβέλα αυτή, αλλά και το διαφωτιστικό επίμετρο των εκδόσεων Ροές, έδωσα μια μικρή τολστοϊκή παράταση στον εαυτό μου -μετά την Άννα Καρένινα- και πήρα ξανά την ανταμοιβή μου. Όπως ακριβώς είχα ευχαριστηθεί και με τον Ιβάν Ίλιτς. Ο Τολστόι έχει τη δική του μονογραφία πάνω στον θάνατο. Και διαβάζοντας τα ελάχιστα γύρω από τον χαρακτήρα, τη ζωή και το έργο του, μοιάζει τόσο ανθρώπινος, που αυτό αντιφεγγίζει πάνω στα γραπτά του, στέλνοντας πίσω ένα μοναδικό φως σε αυτόν που τα διαβάζει.
«Σκεφτόμουν ότι, αν είναι να προσφέρω τις υπηρεσίες μου στους ανθρώπους μέσα από τη συγγραφή, τότε το μόνο πράγμα που έχω δικαίωμα να κάνω , αυτό που οφείλω να κάνω, είναι να ξεσκεπάσω το ψέμα των πλουσίων και ν’ αποκαλύψω στους φτωχούς την πλάνη στην οποία τους κρατούν εγκλωβισμένους.» - Λέων Τολστόι
Ο Τολστόι επιθυμεί να αποδώσει δικαιοσύνη, και το σημείο καμπής είναι εκείνες οι στιγμές όπου ο θάνατος έχει πλησιάσει τόσο, ώστε οι φλόγες του να γλείφουν με τις γλώσσες τους τον νου και την καρδιά, σαν ένα σώμα∙ εκεί που γίνεται ορατός, εκεί που γίνεται αισθητός. Έστω και τότε, η μετατόπιση στη σκέψη νοηματοδοτείται και έτσι συντελείται και η ριζική αλλαγή στη συνείδηση. Είναι αυτό που θα σώσει τελικά την παρτίδα και ο αναγνώστης θα λάβει την τέρψη της κάθαρσης.
Με τη νουβέλα αυτή, αλλά και το διαφωτιστικό επίμετρο των εκδόσεων Ροές, έδωσα μια μικρή τολστοϊκή παράταση στον εαυτό μου -μετά την Άννα Καρένινα- και πήρα ξανά την ανταμοιβή μου. Όπως ακριβώς είχα ευχαριστηθεί και με τον Ιβάν Ίλιτς. Ο Τολστόι έχει τη δική του μονογραφία πάνω στον θάνατο. Και διαβάζοντας τα ελάχιστα γύρω από τον χαρακτήρα, τη ζωή και το έργο του, μοιάζει τόσο ανθρώπινος, που αυτό αντιφεγγίζει πάνω στα γραπτά του, στέλνοντας πίσω ένα μοναδικό φως σε αυτόν που τα διαβάζει.
«Σκεφτόμουν ότι, αν είναι να προσφέρω τις υπηρεσίες μου στους ανθρώπους μέσα από τη συγγραφή, τότε το μόνο πράγμα που έχω δικαίωμα να κάνω , αυτό που οφείλω να κάνω, είναι να ξεσκεπάσω το ψέμα των πλουσίων και ν’ αποκαλύψω στους φτωχούς την πλάνη στην οποία τους κρατούν εγκλωβισμένους.» - Λέων Τολστόι
December 25, 2012
My God! These Russians. I know this is perhaps an irreverent way of addressing Tolstoy, but I can't help but club him with the group of illustrious Russian writers that gave the world so much to treasure. Sometimes I wonder how every single one of them can be so damn bloody brilliant. Amazing and awe-inspiring. I have no words or at least I don't have words enough to describe the beauty of this work.
Perhaps it is an irony of the highest order that a country, which has been headed mostly by a group of fascists and nutjobs who did not believe in either freedom of speech or expression, could've been the homeland of so many of these bright, shining stars in the world of literature.
Perhaps it is an irony of the highest order that a country, which has been headed mostly by a group of fascists and nutjobs who did not believe in either freedom of speech or expression, could've been the homeland of so many of these bright, shining stars in the world of literature.
April 14, 2021
وقتی داشتم میخوندمش یخ زدم :). چه توصیفات گیرا و زنده ای .
اما از پایان ماجرا متعجبم؛ اربابی که مرگ بندهاش براش مهم نیست و حتی تشخیص میده که مرگ براش بهتره و چطور در برابر مرگ سپری میشه برای او. کوتاه و خواندنی بود.
اما از پایان ماجرا متعجبم؛ اربابی که مرگ بندهاش براش مهم نیست و حتی تشخیص میده که مرگ براش بهتره و چطور در برابر مرگ سپری میشه برای او. کوتاه و خواندنی بود.
This entire review has been hidden because of spoilers.
July 26, 2018
3,5 ίσως και λίγο παραπάνω
Ένα παραμύθι που ο γλυκόλογος Τολστόι σε παρασέρνει να διαβάσεις για να χαθείς σε μια νύχτα θύελλας σε αλλεπάλληλους κύκλους μαζί με το Βασίλι και το Νικήτα. Έχεις συναντήσει ανθρώπους σαν το Νικήτα. Είναι εκείνος ο εργαζόμενος που δεν έχει πολλά μα και στα λίγα του θα βρει ένα καλό λόγο να πει σε όλους. Είναι ο ίδιος που θα τον δεις να μιλάει στο ζώο, στην καρέκλα, στα κλειδιά του που δε βρίσκει και που αγόγγυστα κάνει πάντα το καθήκον του. Αυτός που θα πιει, θα γλεντήσει, θα θολώσει, όμως όταν θα πει στοπ δε θα πιεί και δε θα φάει άλλο. Είναι ο ίδιος άνθρωπος που θα τρέξει από ένα γειτονικό μαγαζί να σου φέρει νερό και να σε βοηθήσει όπως μπορεί άμα τρακάρεις στο δρόμο απέξω. Είναι αυτός που δεν ξέρει πολλά γράμματα, όμως αυτό δεν τον σταμάτησε απ’ το να μαθαίνει και να προσπαθεί. Εκείνος που λες καλό άνθρωπο, θα τον πεις κι απλόϊκο, θα τον πεις και παραδομένο, αφημένο, παραιτημένο. Είναι τέλος αυτός που πάντα τον εκμεταλλεύονται και δεν είναι πως δεν το ξέρει, μα ακόμα και σ’ αυτή την εκμετάλλευση του θα αναλύσει σε κλάσματα για να πει ένα καλό λόγο.
Με το Βασίλι απ’ την άλλη ο Τολστόι εισάγει ένα σπουδαίο συλλογισμό και τον οποίο καλό είναι να έχουμε κατά νου γιατί είτε ως παθόντες οι ίδιοι, είτε ως θύματα άλλων μας βοηθά να μην πέφτουμε σε λούμπες. Ανήκουν σε εντελώς διαφορετικές κατηγορίες ο φιλοχρήματος απ’ τον κερδοσκόπο. Ο κερδοσκόπος είναι κάποιος που θαυμάζει και παραδίδεται διαρκώς σε αυτό το νοητικό παιχνίδι, που περιλαμβάνει πολλά στάδια εγκεφαλικών δεξιοτήτων, διαπραγματεύσεων. Ο κερδοσκόπος διαρκώς είναι περήφανος για τον εαυτό του και διαρκώς παθιασμένος με το ίδιο το παιχνίδι. Αυτό είναι που χαίρεται, αυτό αγαπά.
Κι ύστερα τη νύχτα που λέγαμε παραπάνω, χάνονται στη σκοτεινιά, στο κρύο ο αφέντης κι ο δούλος. Ο αφέντης όσο μπορεί κοιτάει την πάρτη του, μα τη στιγμή εκείνη που αντιλαμβάνεται επιτέλους πως δίπλα του έχει έναν άλλο άνθρωπο, πραγματικό που ανασαίνει κάνει το κύκνειο άσμα του και με το σώμα του τον καλύπτει και δεν τον αφήνει να πεθάνει. Είναι μια επιλογή. Την κάνουν όλοι; Γιατί να την κάνεις; Γιατί να μην την κάνεις; Και πάνω που δε θα την έκανες παραιτημένος πια εκείνος γυρνάει και σου λέει το μισθό μου δως τον στο παιδί μου, στη γυναίκα μου, όπου προτιμάς και τότε …
Ένα παραμύθι που ο γλυκόλογος Τολστόι σε παρασέρνει να διαβάσεις για να χαθείς σε μια νύχτα θύελλας σε αλλεπάλληλους κύκλους μαζί με το Βασίλι και το Νικήτα. Έχεις συναντήσει ανθρώπους σαν το Νικήτα. Είναι εκείνος ο εργαζόμενος που δεν έχει πολλά μα και στα λίγα του θα βρει ένα καλό λόγο να πει σε όλους. Είναι ο ίδιος που θα τον δεις να μιλάει στο ζώο, στην καρέκλα, στα κλειδιά του που δε βρίσκει και που αγόγγυστα κάνει πάντα το καθήκον του. Αυτός που θα πιει, θα γλεντήσει, θα θολώσει, όμως όταν θα πει στοπ δε θα πιεί και δε θα φάει άλλο. Είναι ο ίδιος άνθρωπος που θα τρέξει από ένα γειτονικό μαγαζί να σου φέρει νερό και να σε βοηθήσει όπως μπορεί άμα τρακάρεις στο δρόμο απέξω. Είναι αυτός που δεν ξέρει πολλά γράμματα, όμως αυτό δεν τον σταμάτησε απ’ το να μαθαίνει και να προσπαθεί. Εκείνος που λες καλό άνθρωπο, θα τον πεις κι απλόϊκο, θα τον πεις και παραδομένο, αφημένο, παραιτημένο. Είναι τέλος αυτός που πάντα τον εκμεταλλεύονται και δεν είναι πως δεν το ξέρει, μα ακόμα και σ’ αυτή την εκμετάλλευση του θα αναλύσει σε κλάσματα για να πει ένα καλό λόγο.
Με το Βασίλι απ’ την άλλη ο Τολστόι εισάγει ένα σπουδαίο συλλογισμό και τον οποίο καλό είναι να έχουμε κατά νου γιατί είτε ως παθόντες οι ίδιοι, είτε ως θύματα άλλων μας βοηθά να μην πέφτουμε σε λούμπες. Ανήκουν σε εντελώς διαφορετικές κατηγορίες ο φιλοχρήματος απ’ τον κερδοσκόπο. Ο κερδοσκόπος είναι κάποιος που θαυμάζει και παραδίδεται διαρκώς σε αυτό το νοητικό παιχνίδι, που περιλαμβάνει πολλά στάδια εγκεφαλικών δεξιοτήτων, διαπραγματεύσεων. Ο κερδοσκόπος διαρκώς είναι περήφανος για τον εαυτό του και διαρκώς παθιασμένος με το ίδιο το παιχνίδι. Αυτό είναι που χαίρεται, αυτό αγαπά.
Κι ύστερα τη νύχτα που λέγαμε παραπάνω, χάνονται στη σκοτεινιά, στο κρύο ο αφέντης κι ο δούλος. Ο αφέντης όσο μπορεί κοιτάει την πάρτη του, μα τη στιγμή εκείνη που αντιλαμβάνεται επιτέλους πως δίπλα του έχει έναν άλλο άνθρωπο, πραγματικό που ανασαίνει κάνει το κύκνειο άσμα του και με το σώμα του τον καλύπτει και δεν τον αφήνει να πεθάνει. Είναι μια επιλογή. Την κάνουν όλοι; Γιατί να την κάνεις; Γιατί να μην την κάνεις; Και πάνω που δε θα την έκανες παραιτημένος πια εκείνος γυρνάει και σου λέει το μισθό μου δως τον στο παιδί μου, στη γυναίκα μου, όπου προτιμάς και τότε …
February 11, 2018
Ο κάθε άνθρωπος είναι οι επιλογές που έκανε ακόμα και στον πιο ανύποπτο χρόνο της ζωής του. Και ποιος είναι ο πιο κατάλληλος για να μας το διδάξει αυτό παρά ο Τολστόι;
November 7, 2021
داستانی کوتاه و درخشان. توصیفات به قدری ظریف به قلم آورده شده که گویی خواننده در محیط داستان حضوری همیشگی داره. همه چیز این اثر به نظرم فوق العاده بود، کشش، شیوه روایت، فضاسازی، پایانبندی و اینکه تولستوی به چه طریق هنرمندانهای توانسته استحاله شخصیت واسیلی آندرهایچ رو به قلم بیاره و در پایان حس منقلبکنندهای را با این اثرش در خواننده بجا بذاره. 5 که نه ولی امتیاز کتاب کمتر از 4.5 نیست.
July 21, 2024
جالب بود.
خوندنش وسط تابستون حال داد از بس که توصیفاتی برف و بورانی داشت توش :))
فک کنم از بین ده تا بخش دو تای آخری مهر تولستوی رو زد روی داستان :دی.
.
یکی از شخصیت هایی که توی طول داستان دلم خیلی براش سوخت اسبی بود که همراهشون بود
خیلی گناه داشت واقعا (غم زیاد)
.
" اینکه او وقتی در آن دنیا از این مرگ راستین بیدار شد خوش تر از این دنیا بود یا ناخوش تر و اینکه در آن دنیا همان چیزی را یافت که انتظارش را داشت یا نه, چیزی است که ما همه به زودی خود خواهیم دانست."
خوندنش وسط تابستون حال داد از بس که توصیفاتی برف و بورانی داشت توش :))
فک کنم از بین ده تا بخش دو تای آخری مهر تولستوی رو زد روی داستان :دی.
.
یکی از شخصیت هایی که توی طول داستان دلم خیلی براش سوخت اسبی بود که همراهشون بود
خیلی گناه داشت واقعا (غم زیاد)
.
" اینکه او وقتی در آن دنیا از این مرگ راستین بیدار شد خوش تر از این دنیا بود یا ناخوش تر و اینکه در آن دنیا همان چیزی را یافت که انتظارش را داشت یا نه, چیزی است که ما همه به زودی خود خواهیم دانست."
November 26, 2025
اين كه او وقتی در آن دنيا از اين مرگ راستين بيدار شد خوشتر از اين دنيا بود يا ناخوشتر و اين كه در آن دنيا همان چيزى را يافت كه انتظارش را داشت يا نه ، چيزى است كه ما همه به زودى خود خواهيم دانست.
August 15, 2025
فضاسازی و پرداختن به جزئیات ریز و درشت رو بیشتر از خود داستان و روایتش دوست داشتم. به طور کلی داستان در ابتدا و اواسطش برای من ملالآور و کسلکننده بود ولی خب آخراش از ریتم خوبی برخوردار شد و پایانش رو دوست داشتم و تولستوی به چیزی که میخواست رسید.
حین خوندن قشنگ خودم رو داخل اون بوران و سرما تصور کردم. انگار خودم هم گرفتار شده بودم و داشتم صدای شیهه و نفسنفس زدنهای اون اسب ناتوان و زبون بستهای که دیگه رمقی نداشت رو میشنیدم. گرفتار شدن داخل این سرما و همچین مخمصهای و فضایی که پدید اومده بود من رو یاد داستان بوران پوشکین انداخت ولی در اونجا به مراتب پایان خوشتری در انتظار سوار بود.
نیکیتا به دنیا اومده بود که برده باشه و همیشه از همون ابتدا زیر سایه یک ارباب خدمت کنه. اون حتی وقتی راجب آینده و خوشبختی خودش هم فک میکرد باز نمیتونست فکر خدمت به یک ارباب والاتر رو از ذهنش بیرون کنه. انگار محکوم بود که همیشه در بند کسی باشه و هیچوقت خودش رو آزاد ندید.
واسیلی نمونه بارز یک آدم دربند مادیات و خودمحور و بسیار لجباز بود. کسی که به بقیه به چشم تحقیر نگاه میکرد و خودش رو از هرکس بالاتر میدونست اما در نهایت به نوعی به رستگاری رسید.
نیکیتا حرف جالبی زد که آدم رو به فکر فرو میبره. اون با خودش گفت که مرگ برای منی که چیزی در این دنیا ندارم به مراتب راحتتر از آدمی مثل واسیلی هست که در دنیای مایملکش غرق شده.
حین خوندن قشنگ خودم رو داخل اون بوران و سرما تصور کردم. انگار خودم هم گرفتار شده بودم و داشتم صدای شیهه و نفسنفس زدنهای اون اسب ناتوان و زبون بستهای که دیگه رمقی نداشت رو میشنیدم. گرفتار شدن داخل این سرما و همچین مخمصهای و فضایی که پدید اومده بود من رو یاد داستان بوران پوشکین انداخت ولی در اونجا به مراتب پایان خوشتری در انتظار سوار بود.
نیکیتا به دنیا اومده بود که برده باشه و همیشه از همون ابتدا زیر سایه یک ارباب خدمت کنه. اون حتی وقتی راجب آینده و خوشبختی خودش هم فک میکرد باز نمیتونست فکر خدمت به یک ارباب والاتر رو از ذهنش بیرون کنه. انگار محکوم بود که همیشه در بند کسی باشه و هیچوقت خودش رو آزاد ندید.
واسیلی نمونه بارز یک آدم دربند مادیات و خودمحور و بسیار لجباز بود. کسی که به بقیه به چشم تحقیر نگاه میکرد و خودش رو از هرکس بالاتر میدونست اما در نهایت به نوعی به رستگاری رسید.
نیکیتا حرف جالبی زد که آدم رو به فکر فرو میبره. اون با خودش گفت که مرگ برای منی که چیزی در این دنیا ندارم به مراتب راحتتر از آدمی مثل واسیلی هست که در دنیای مایملکش غرق شده.
December 22, 2021
How good is Tolstoy - seriously, truly worthy of the title of literary GIANT. I have not read War and Peace, and this novella would only make up a few humble pages of that monumental tome. Nonetheless, it is chock-full of gems. Everything you need is in this novella - it is the perfect example of writing perfection, every trick in the book.
It takes place over the course of one atmospheric evening in the Russian countryside. It is in the depths of Winter, snow abounds and a peasant sets out with his master by horse drawn sled into the night. Only one returns.
For a supremely short story, this narrative is exquisitely written. The suspense is high, the impending doom is real. There is a deep sense of foreboding. What is clearly portrayed is the gross injustice between the classes and Tolstoy sends a real mockery of the upper class and aristocracy - they are abundantly stupid and selfish in this case.
I cried when the horse died - frozen to death and so loyal. I am working up to the level of commitment and attention span needed for Tolstoy’s major oeuvres. But this is an excellent taster of what is to come.
It takes place over the course of one atmospheric evening in the Russian countryside. It is in the depths of Winter, snow abounds and a peasant sets out with his master by horse drawn sled into the night. Only one returns.
For a supremely short story, this narrative is exquisitely written. The suspense is high, the impending doom is real. There is a deep sense of foreboding. What is clearly portrayed is the gross injustice between the classes and Tolstoy sends a real mockery of the upper class and aristocracy - they are abundantly stupid and selfish in this case.
I cried when the horse died - frozen to death and so loyal. I am working up to the level of commitment and attention span needed for Tolstoy’s major oeuvres. But this is an excellent taster of what is to come.
Displaying 1 - 30 of 876 reviews