หงส์ขังรัก เล่ม 5

凤囚凰 - หงส์ขังรัก #5

by Tian Yi You Feng, 天衣有风, เทียนอีโหย่วเฟิง

แม้จะรู้ว่าข้างหน้าคือหุบเหวลึกพันจั้ง เขายังคงต้องเดินเข้าไป
เพราะนางอันเป็นที่รักอยู่บนขอบเหวนั้น
ว่าไปแล้ว ทุกคนก็คือตัวหมาก
ใต้หล้าคือกระดานหมาก หรงจื่อเป็นคนเดินหมากกระดานนี้

แต่เพื่อฉู่อวี้แล้ว เขายอมตกต่ำเป็นตัวหมากที่ปลิวไปตามสายลม
กระดูกและผิวหนังทุกอณูของเขาล้วนเจ็บปวดแสนสาหัส
หัวใจแหลกสลายแทบไม่อยากมีชีวิตอยู่
ทั้งที่เขาสามารถชนะการเดินหมากที่ใช้ผืนแผ่นดินต่างกระดานในครั้งนี้

แต่กลับยินดีจะพ่ายแพ้...หากมันช่วยรักษาชีวิตนางเอาไว้ได้
ถึงแม้ว่าเขาจะต้องสูญสิ้นทั้งแผ่นดิน สูญสิ้นทั้งลมหายใจก็ตาม!

Genres: China, Novels, Fiction

336 pages, Paperback

Published October 13, 2016

About the author

Associated Names:
* Tian Yi You Feng (English)
* 天衣有风 (Chinese)
* เทียนอีโหย่วเฟิง (Thai Profile)

Reviews

[Monaliz Juang · Rating 5 out of 5]

ตั้งแต่เล่ม 1 ถึงเล่ม 5 ความเข้มข้นทั้งหมดมาอยู่ที่เล่มนี้ค่ะ 3 เล่มแรกหนักไปทางปูเรื่อง ส่วนเล่ม 4 คือเริ่มเข้าสู่ช่วงเข้มข้น ถามว่าชอบเล่มไหนมากที่สุด น่าจะเป็นเล่ม 5 เนี่ยหละค่ะ ปูเรื่องซะเยอะบอกเล่าตัวละคร ในช่วงเล่มแรกๆเราจะไม่รู้เลยว่าพระเอกนั้นคิดอะไรอยู่ ส่วนใหญ่เราจะได้มุมมองของด้านนางเอกที่มองตัวละครรอบด้าน แต่ระหว่างนั้นเราจะเห็นปฏิกิริยาของพระเอกบ้างผ่านการบรรยายบอกเล่า ซึ่งเราต้องรู้สึกได้เอง ฮา ในขณะที่เล่มสุดท้ายนี้ได้เปิดเผยความนึกคิดของพระเอก ซึ่งเป็นคนที่ฉลาดมากจนน่ากลัว เพราะเราเป็นหมากตัวหนึ่งที่เขาวางแผนไว้ทุกอย่างแล้ว นางเอกก็น่าจะรู้ตัวแต่ทำไรไม่ได้ ก็รักเขาไปแล้ว ที่สำคัญพระเอกไม่มีทางปล่อยนางเอกไปแน่ๆ แม้แต่ฉาก...เขาก็ยังได้ว่างแผนไว้หมดแล้ว

สนุกดีค่ะ แต่ปูเรื่องยาวไปหน่อยอย่างที่กล่าวไว้ข้างต้น น่าจะลดทอนลงหน่อยเนื้อเรื่องจะสนุกมาก

[Or_O · Rating 4 out of 5]

พวกเธอ ช้านโดนหลอก!


สิ่งที่อยากจะบอกคืออย่าไว้ใจทาง อย่าวางใจคน เพราะในเรื่องนี้ไม่มีอะไรแน่นอน เนิบๆ ดูเหมือนติ๋มๆ เรียบร้อยน่ารัก ทำเจ็บกระดองใจมาหลายครั้งหลายคราแล้ว

ไม่ใช่ไม่เคยโดนหลอกนะคะ แต่เรื่องนี้ หลายสิ่งที่โดน ผู้เขียนมีคำใบ้ให้เรามาแทบทุกครั้ง แต่เราโง่เองไง ไม่รู้จักสังเกตสังกา ไม่รู้จักจำ ปล่อยให้โดนหลอกซ้ำๆ มันเลยเจ็บตรงนี้

ถ้าไม่มีคำใบ้หรือเดาเองไม่ได้จะไม่เจ็บขนาดนี้เลย พิมพ์แล้วมันจี๊ด

เล่มสามถึงห้า พูดตามตรงค่อนข้างไปในคนละทิศละทางกับที่คาดไว้ตอนอ่านเล่มสองจบ ไม่มีเรื่องราวใหญ่โต ไม่มีความลับอันดำมืด ไม่มีความกุ๊กกิ๊กอันหวานชื่นรื่นรมย์รอเราอยู่

มีแต่ปณิธานอันเรียบง่าย ทิวทัศน์แสนงดงาม และความลวงหลอกกลับกลอกของผู้คน

เหมือนสายน้ำไหลเอื่อยอ้อยอิ่งที่มีน้ำวนอยู่ข้างใต้ ทั้งที่แรกเริ่มเราหวังเห็นสึนามิ ความรู้สึกโอเป็นแบบนี้นะ

เล่าเรื่องค่อนข้างละเอียดเหมือนสองเล่มแรก แต่สามถึงห้าขาดหลายประเด็นที่ผู้เขียนเลือกไม่กล่าวถึง ให้ผู้อ่านไปคิดต่อ หรือไปเดาเอาเอง โอเลยรู้สึกว่ามันขาดความสมบูรณ์ไป สำนวนบางจุดค่อนข้างเล่าซ้ำวกวน โอว่าถ้าตัดตรงนี้ไปเพิ่มเฉลยประเด็นอื่นให้ชัดเจน เรื่องนี้จะตรงใจโอมากกว่านี้

ย่อหน้าบนคือส่วนที่ไม่ชอบ

แต่เรื่องนี้ก็มีข้อดีหลายอย่างที่หาได้ยากในเรื่องอื่น เช่น การวางแแผน การปูพื้นเนื้อเรื่อง การให้ความสำคัญกับประเด็นปลีกย่อย การลวงหลอกในบรรทัดย่อย การหลอกในครั้งใหญ่

จุดที่ชอบมากเป็นพิเศษ คือ ชื่อบทกับประเด็นในแต่ละบทสอดคล้องกัน หลายครั้งโอพบว่าผู้เขียนบางคนตั้งชื่อบทสปอยล์เนื้อหาของบท ซึ่งสำหรับโอถือว่าไม่ดีนัก เพราะผู้อ่านจะขาดความรู้สึกลุ้นเมื่ออ่านจริง แต่สำหรับเรื่องนี้ อ่านชื่อบทแล้วทำให้อยากรู้เนื้อหาตอนต่อไป โดยไม่เปิดเผยเนื้อหาสำคัญของบทนั้นๆ (คุณไม่สามารถเดาเนื้อหาได้จากชื่อของบท หรือต่อให้เดาได้ก็จะมีประเด็นให้ไขว้เขว) และเมื่ออ่านจบแล้วย้อนกลับมาอ่านชื่อบทอีกครั้ง ผู้อ่านจะรู้สึกเชื่อมโยงและเข้าใจได้เป็นอย่างดี

ชอบนางเอก นางเป็นคนแกร่ง ต่อให้เจอปัญหารุมเร้าให้ท้อถอยแค่ไหน ก็สามารถลุกขึ้นใหม่ได้ทุกครั้ง แม้ไม่ใช่คนดีประเสริฐ มีความเห็นแก่ตัว หลงลืมตน แต่ก็ทำให้นางเป็นมนุษย์คนหนึ่ง และเป็นมนุษย์ที่รู้ข้อดีข้อเสียตนเป็นอย่างดี พร้อมแก้ไข และเข้าใจคนอื่น

พระเอกเรื่องนี้โอทั้งรักทั้งชัง ทั้งสงสารทั้งหมั่นไส้ ยากมากที่จะมีความรู้สึกทั้งหมดนี้ต่อคนเพียงคนเดียว เพราะฉะนั้นเขาไม่ธรรมดาแน่นอนค่ะ

ฉากหวานไม่มากค่ะ เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องกุ๊กกิ๊ก จีบกัน รักกัน โกรธกัน เข้าใจกัน แต่เป็นเรื่องการใช้ไหวพริบต่อสถานการณ์ต่างๆ การพยายามเข้าใจ การยอมรับ และการอยู่ร่วมกัน โอรู้สึกว่ามันค่อนข้างข้ามขั้นตอนการรักกันฉบับคนธรรมดาไปมาก แต่ก็เป็นในรูปแบบที่ไม่ขาดแคลน คนเราจะคู่กัน สิ่งสำคัญที่สุดก็คือการเข้าใจและยอมรับซึ่งกันและกันนี่แหละ ขั้นตอนบางอย่างก็ไม่จำเป็นสำเร็จบางคน บางคู่

ภาพรวมโอให้เป็นแนวชิงไหวชิงพริบที่ค่อนข้างลึกซึ้งไม่กระโตกกระตาก เด่นในการใช้คำเปรียบเปรยเล่าเรื่อง

โอชอบหน้าสุดท้ายมาก รู้สึกเป็นฉากจบที่ดี และมีพลัง


ดาวเล่มสามถึงห้า (4.5+4+4)/2 = 4.17 ดาว ชอบนะคะ แต่โอว่ายังขาดบางอย่างไปอยู่ เรื่องเลยรู้สึกถูกเติมเต็มไม่สมบูรณ์ การเฉลี่่ยบทช่วงสองเล่มสุดท้ายยังไม่ดี บางคนหายไปเลย โอคิดว่าถ้าจะไม่กล่าวถึง ก็น่าจะมีวิธีตัดหายให้ดีกว่านี้ ช่วงเล่มท้ายๆ อารมณ์ไม่ต่อเนื่องเท่าช่วงแรก นี่น่าจะเป็นปัญหาของเรื่องยาวหลายเล่มจบถ้าไม่สามารถคุมได้ดีพอ

ดาวรวมห้าเล่ม 4.2 ดาว


สรุปประเด็นเนื้อเรื่องหลัก (ฉบับโอเดาผสมโรง)

.
.
.
.
.

***เปิดเผยเนื้อหาสำคัญ***

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

หรงจื่อเป็นคนจากเว่ยเหนือ เขาต้องเป็นใหญ่จึงวางแผนสร้างความระส่ำระสายในแดนใต้ที่ฉู่อวี้อยู่ เมื่อใดก็ตามที่เขาได้ขึ้นเป็นฮ่องเต้ (หรือมีอำนาจควบคุมฮ่องเต้) ของเว่ยเหนือ เขาจะได้สามารถนำกองกำลังเข้ามายึดครองแดนใต้ได้โดยง่าย

นี่คือแผนการความทะเยอทะยานของเขา

หรงจื่อมีเป้าหมาย คือ ต้องการสังหารเทียนหรูเยวี่ย แต่เป้าหมายของเขาก็หมดไปเมื่อได้รู้ข่าวว่าเทียนหรูเยวี่ยตาย เทียนหรูจิ้งจึงเป็นเป้าหมายต่อไปที่ต้องกำจัด ทั้งนี้หรงจื่อไม่รีบร้อน อาจเพราะหนึ่ง รู้สึกว่าเทียนหรูจิ้งคาดเดาง่าย สองเทียนหรูจิ้งยังมีประโยชน์ในด้านอื่นอยู่

แต่แผนและเป้าหมายของเขาถูกทำให้คลาดเคลื่อนไปเล็กน้อย เมื่อองค์หญิงซานอินตัวจริงถูกใจเขา สั่งให้เทียนหรูเยวี่ยใช้กำไลเอาชนะคะคาน แรกเริ่มหรงจื่อไม่ยินยอมแต่โดยดี ต่อมากลับยอมรับได้เมื่อองค์หญิงซานอินยื่นเงื่อนไขต่อรอง หรงจื่อมองเห็นประโยชน์ที่ได้ในเงื่อนไขนี้จึงยอมรับ และยอมเป็นชายยาใจขององค์หญิงโดยไม่ขัดขืน

แผนต้องเปลี่ยนอีกครั้งเมื่อฉู่อวี้ย้อนอดีตมาเข้าร่างองค์หญิงซานอิน ฉู่อวี้รู้ว่าองค์หญิงต้องตายจึงพยายามหาหนทางทางต่างๆ เอาตัวรอด หนึ่งคือการสร้างความสัมพันธ์ที่ดีต่อฮ่องเต้ผู้เป็นน้องชาย สองคือการสร้างหลุมหลบภัย ซึ่งสองอย่างนั้นไม่เป็นผลดีต่อแผนของหรงจื่อ

หรงจื่อต้องกำจัดภัยต่างๆ ให้หมดไป ด้วยการสร้างความร้าวฉานระหว่างพี่น้อง และขัดขวางทางรอดขององค์หญิง

แต่ฉู่อวี้ไม่ใช่องค์หญิงซานอิน และนางก็มีความรักให้หรงจื่อจากใจจริง

สิ่งนี้จึงทำให้หลายๆ อย่างผิดไปจากเดิมที่ควรเป็น


ประเ���็นที่ผู้เขียนไม่เฉลย แต่โออยากเดา

- เครื่องหอมเจ้าปัญหา
เครื่องหอมที่หรงจื่อให้ฉู่อวี้พกติดตัวนั้นน่าจะมีฤทธิ์กล่อมประสาท และอาจจะเป็นส่วนผสมจากทางเว่ยเหนือ ที่ฉู่อวี้เอาไปให้อี้จื่อตรวจของส่วนผสมแปลกปลอมไม่พบก็อาจเป็นเหตุผลนี้ หรืออาจจะเป็นเพราะเป็นส่วนผสมที่อยู่โดดๆ ธรรมดา แต่เมื่อผสมกับบางอย่างจะทำให้คุณสมบัติเปลี่ยนไป (หรือจะให้เหตุผลเพราะหรงจื่อเทพสุดๆ ก็เป็นไปได้...) ตอนหลังฮ่องเต้โกรธฉู่อวี้ อารมณ์รุนแรงผิดปกติ ก็เพราะส่วนผสมของเครื่องหอมนี้ปลี่ยนไปนั่นเอง (มีฉากหนึ่งที่บอกค่อนข้างชัดว่าฮ่องเต้หลิวจื่อเยี่ยรู้สึกว่าผิดปกติจากที่เคย)

หรงจื่อวางหมากตานี้ไว้แต่แรก เพราะต้องการให้พี่น้องคู่นี้ผิดใจกัน

- หรงจื่อเป็นใคร ตั้งแต่ต้นจนจบก็ไม่เฉลยชัดเจน
เรารู้แค่ว่าหรงจื่อเป็นคนเว่ยเหนือ เป็นมีน้องเป็นหญิง มีคนนำมาฝากให้ฝึกวิชากับอาจารย์ ได้เป็นศิษย์พี่ศิษย์น้องกับกวนชางไห่

โอเดาว่าพ่อแม่หรงจื่ออาจจะเป็นขุนนางหรือสกุลใหญ่ที่ต้องวางแผนกบฏ พ่อแม่จึงเข้มงวดกับหรงจื่อ นำหรงจื่อมาฝากไว้ให้ได้วิชา ส่วนน้องที่จากไป ก็อาจไม่ได้ถูกลักพาตัวไปจริงก็ได้ เพราะต่อมานางกลายเป็นสนมของฮ่องเต้ และขึ้นไทเฮาในที่สุด โอเดาว่าพ่อแม่อาจจะเห็นหนทางขึ้นเป็นใหญ่อีกสายหนึ่ง จึงแยกหน้าที่ของพี่น้องออกจากกัน โดยมีจุดมุ่งหมายเดียวกันคือการเป็นใหญ่

หรงจื่อถูกบีบบังคับจากครอบครัวไม่พอ ยังโดนอาจารย์ฝังแนวคิดให้แก้แค้นแทนตัวเองอีก จึงเปรียบเสมือนระเบิดเวลา ชินชากับความโหดร้าย ไม่ไยดีผู้คน ท้ายสุดก็ระเบิดเตลิดไป ไม่อยู่ในการควบคุมของใครอีกต่อไป

แต่แนวคิดดั้งเดิมที่ถูกปลูกฝังก็ยังอยู่ในหัว หรงจื่อไม่รู้คุณค่าของชีวิต เขาจึงทำในสิ่งที่คิดว่าต้องทำเพื่อให้ตนอยู่อย่างมีเป้าหมาย

- สร้อยของหรงจื่อ
หรงจื่อบอกฉู่อวี้ว่าเป็นของแสดงตัวตน เป็นของครอบครัว แต่โอคิดว่าไม่ใช่ของพ่อแม่หรงจื่อ แต่เป็นของอาจารย์เขามากกว่า (พ่อของกวนชางไห่) อาจารย์ต้องให้ความสำคัญกับหรงจื่อมาก จึงมอบของนี้ให้ หรงจื่อเหมือนน้องของกวนชางไห่ พี่น้องก็เป็นครอบครัว หลักฐานคือตอนท้ายที่เฉลยว่าพ่อของกวนชางไห่แท้จริงเป็นศิษย์พี่ของเทียนหรูเยวี่ย ศิษย์สำนักเดียวกัน จึงไม่แปลกที่มีของนี้อยู่กับตัว และหรงจื่อให้ฉู่อวี้นำสร้อยนี้มาเพื่อยืนยันกับกวนชางไห่ เพราะกวนชางไห่รู้จักสร้อยเส้นนี้ดี (ก็เป็นของของครอบครัว)

- หวังอี้จือ
ตอนแรกชอบมาก ต่อมางงๆ ว่าเขาโผล่มามีประโยชน์ต่อเรื่องอะไรบ้าง เลยลองนึกดู

โอมองว่าคนคนนี้เป็นคนที่ฉู่อวี้เชื่อถือไว้ใจที่สุด พวกเขามีความคล้ายกัน ไม่ยี่หระต่อสิ่งใด สบายๆ รักสนุก ไม่สนใจพิธีรีตองหรือแบ่งแยกชายหญิง

ซึ่งเป็นคนประเภทที่หรงจื่อกลัวที่สุด หนึ่งเพราะรู้ว่าตนไม่มีทางเหมือนได้ สองเพราะรู้ว่าฉู่อวี้ให้ความสำคัญกับเขา สามเพราะตนไม่มีวิธีเอาชนะได้ (อี้จือมีอำนาจ แต่ไม่สนอำนาจ มีเงินทอง แต่ไม่สนเงินทอง ไม่มีสิ่งที่ต้องการเป็นพิเศษ อยากได้อะไรก็จะทำ นอกจากฆ่าให้ตาย หรงจื่อไม่สามารถใช้แผนใดๆ กับเขาได้เลย)

ผู้เขียนเลยส่งหวังอี้จือเข้ามาในจุดสำคัญ เพื่อให้หรงจื่อหลุดจากกรอบของตัวเอง ข้ามมาหาฉู่อวี้

- หรงจื่อรอดได้ยังไง
เดาแบบไม่คิดมาก พลังแห่งรัก

เดิมหรงจื่อมีวิชาแพทย์เก่งกาจอยู่แล้ว ถึงอาการยังทรงตัวแต่ก็ไม่ทรุด ที่ยังไม่หายอาจเพราะไม่มีแรงกระตุ้นที่ชัดเจน เมื่อหรงจื่อรู้ว่าฉู่อวี้ได้กำไลจากเทียนหรูจิ้ง รู้ว่านางจะกลับบ้านไปในที่ที่ตนไม่สามารถหาเจอได้อีก จึงก่อให้เกิดแรงใจในการเอาชนะพลังประหลาดที่แผดเผาทำร้ายตัวเองได้ในที่สุด

- ทำไมพี่สาวหลิวซางจึงมาตาม
โอเดาว่าเป็นแผนการแยกคนออกจากฉู่อวี้ ในเล่มบอกว่าพี่สาวหลิวซางทำตามคำสั่งคนอื่น แต่ไม่ได้เฉลยว่าคือใคร

ตอนนั้นฉู่อวี้มีคนล้อมหน้าล้อมหลังอยู่สามคน หลิวซาง หวนหย่วน และอาหมาน โอไม่คิดว่าหรงจื่อจะหึงสามคนนี้ แต่การมีคนล้อมฉู่อวี้มากเกินไปทำให้หรงจื่อเข้าถึงฉู่อวี้ได้ไม่สะดวก อีกทั้งนิสัยหลิวซางเองซึ่งมีความเป็นเด็กให้ฉู่อวี้ตามใจมากที่สุด การกำจัดความรำคาญนี้จึงเป็นตัวเลือกที่ดี และหรงจื่อสามารถนำหลิวซางมาใช้ประโยชน์ได้อีกครั้งเมื่อนำเขากลับมาข้างกายฉู่อวี้อีกด้วย

สังเกตว่าต่อมาหวนหย่วนเองก็ต้องจากฉู่อวี้ไป ถึงแม้โม่เซียงจะบอกว่าเป็นแผนของเขาเอง แต่มีหรือหรงจื่อที่เป็นคนสอนการวางแผนให้โม่เซียงจะไม่รู้อะไรเลย

แผนกำจัดคนรอบตัวฉู่อวี้ นอกจากสร้างความสะดวกแก่หรงจื่อแล้ว ยังมีผลทำให้ฉู่อวี้เคว้งคว้าง จึงหันมาหาคนใกล้ตัว ซึ่งก็คือกวนชางไห่ที่สามารถพูดคุยได้ทุกเรื่อง...

ส่วนอาหมานที่ยังสามารถอยู่ข้างกายฉู่อวี้นั้น น่าจะเป็นเพราะหรงจื่อเห็นว่าอาหมานสามารถคุ้มครองฉู่อวี้ได้โดยนางรู้เห็นชอบระดับหนึ่ง และไม่เห็นอาหมานเป็นภัยคุกคามใดๆ


- หรงจื่ออายุเท่าไร
เออ อันนี้งงจริง

ตั้งแต่แรกฉู่อวี้จะพูดถึงหรงจื่อในมุมของ "เด็กหนุ่ม" ตลอด คนอื่นก็จะเห็นหรงจื่อเป็นแค่ "เด็กหนุ่ม" อายุน่าจะประมาณซัก 17-18 ปี แต่พอดูประสบการณ์และความสามารถ โอว่าไม่น่าเป็นไปได้

อีกทั้งตอนพูดถึงกวนชางไห่ ที่อายุ 27-28 ปี แล้วบอกว่ารุ่นเดียวกัน และตอนเด็กๆ หรงจื่อกับกวนชางไห่ก็เป็นเพื่อนเล่นกัน นี่น่าจะเป็นข้อบ่งชี้ว่าหรงจื่อน่าจะอายุ 27-28 ปีแหละ แต่หน้าเด็ก คนเลยเข้าใจผิด จบประเด็น


ความรู้สึกอยากระบาย

- แค้นหรงจื่อมาก นางหลอกโอซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตอนอ่านเล่มสี่ยังบ่นกับน้องในเพจอยู่เลยว่าหรงจื่อหายไปเลย พอเล่มห้าเฉลยปั๊บนี่อารมณ์เดียวกับนางเอกเป๊ะ กระอัก! ทั้งๆ ที่น่าจะรู้อยู่แล้ว ตั้งแต่เล่มแรกๆ เรารู้ว่าหรงจื่อมีความสามารถในการปลอมตัว และนางก็ช่วยฉู่อวี้ปลอมตัวตั้งหลายครั้ง ไม่นึกว่าจะมาโดนเข้ากับตัว

- แค้นดอกสอง โอไม่คิดว่าหรงจื่อตาย แต่ไม่คิดว่านางจะใช้แผนเดิม อาศัยที่เดิมเป๊ะ

- ตอนหรงจื่อทรมานนี่สงสารนะ สงสารปนสยอง เป็นฉากโหดที่แสดงถึงจิตเหนือธรรมดาของหรงจื่อ แต่ตอนวาแผนให้นางเอกเป็นเป้าหมายใหม่นี่บอกตรงๆ ฉันกลัวเธอมาก อารมณ์ถ้านางไม่ได้นางก็จะรังควานตามราวีแม้แต่ในจิตใจนางเอก ถึงตาย เธอก็ต้องมีฉันอยู่ในใจ อะไรนี้ สยองงง

แต่เอาจริง ถูกเลี้ยงมาโดยหวังให้เป็นเครื่องมืออย่างนั้น ก็ไม่แปลกเท่าไรที่จิตใจจะผิดปรกติไป (มาก) ถึงจะไม่ได้เล่ารายละเอียดว่าหรงจื่อโดนกระทำอย่างไรบ้างตอนเด็ก แต่ก็พอเห็นเลาๆ จากเนื้อหาบางตอน เช่น สัมผัสรสเปลี่ยนไป เพราะต้องกินยาพิษแต่เด็ก โดนทรมานต่อเนื่องสีหน้าก็ไม่เปลี่ยน เพราะเคยโดนหนักกว่านี้แล้ว ไม่กลัวความตาย ไม่สนความเจ็บ ทำได้ทุกอย่างเพื่อเป้าหมาย เครื่องมือสังหารขนานแท้

- ไม่ชอบมากที่สุดก็เทียนหรูจิ้ง หมอนี่เป็นตัวปัญหาเลย แต่ชอบฉากจบของนาง ก็ถือว่าแก้เผ็ดให้กับตัวเองได้ดี ไม่คิดว่าจะมาไม้นี้ หน้าขาวๆ สวยๆ ในเรื่องไว้ใจไม่ได้สักค���




http://www.bloggang.com/viewdiary.php...

[Nattapan · Rating 3 out of 5]

Full of complexity and ambivalence. Lots of ringering emotions. Even with a happy ending, sadness lasts longer than other emotions.

[รำพึง ลำพัง · Rating 4 out of 5]

*ระหว่างทางมีสปอยล์*


2nd 4分

สุดท้ายแล้ว พญาหงส์ก็กังขังนางหงส์ได้สำเร็จ

"ถูกคนอย่างเจ้าชอบพอ ไม่รู้ว่าโชคดีหรือโชคร้าย"
หรงจื่อยิ้มน้อยๆ "เฉกเช่นคนดื่มน้ำ เย็นร้อนตนเท่านั้นที่รู้"

เล่มหนึ่งพาขึ้นมอไซค์ด้วยความเร็ว 40 km/h ตลอดระยะทาง เล่ม2 พาปั่นจักรยาน เล่ม 5 พาขึ้นรถยนต์ เราทิ้งช่วงเล่มนี้ไว้ค่อนข้างนาน เล่มนี้เราหยิบมาอ่านบ่อยก็จริง แต่อ่านเฉพาะฉากที่ชอบ แค่กๆ

รู้สึกเหมือนโดนหลอก เรื่องอายุของหรงจื่อ
17-18 หลุดพ้นจากอาจารย์ จนถึงโดนขังในวังองค์หญิง
22 อยู่วังองค์หญิง 3 ปี 7 เดือน ตีไป 4 ปี
23 ลั่วหยาง
27 ผิงเฉิง 3-4 ปี
28 ลั่วหยาง-วังองค์หญิง
30 2 ปีให้หลัง

ก็อายุห่างจากองค์หญิงซานอินประมาณ 3-4 ปี เป็นนางเอกที่คาดการอายุหรงจื่อผิดหรือในทางกลับกันนี่คือความนัยของนักเขียนใช่หรือไม่ ว่าหรงจื่อหน้าเด็กกว่าอายุที่แท้จริง! ฮะฮะ

เล่มนี้เราค่อนข้างเหนื่อยกับการย้ำความฉลาดของหรงจื่อ (แต่ไม่มากหรอก) รวมทั้งการพ่ายแพ้ มันรวบรัดและหมดจดไวมาก เรายังรู้สึกว่านักเขียนหมดมุก แต่ได้แค่นี้ก็ดีแล้ว จะมีสักกี่เรื่องที่เขียนเรื่องยาวแล้วไม่ตายอนาถตอนจบ นอกนั้นนักเขียนทำได้ดีมาก ยังไงซะเรื่องนี้เป็นเรื่องของฉู่อวี้กับหรงจื่อนี่นะ....แต่ว่าหวนหย่วน อย่างน้อยๆ โธ่ ทำไมทำกับเราแบบนี้

ตั้งแต่มีข่าวว่าเรื่องนี้ได้ทำซีรีส์ เราทำแทบทุกวิถีทางหลบหลีกการเห็นหน้าแคสติ้ง แต่ก็เห็นแหละ คือถือซะว่าเขายืมชื่อตัวละครไปใช้แล้วกัน น้องซ่งเว่ยหรง ไม่ใช่ว่าน้องไม่หล่อนะ แต่....

ยังไงดีนะ ช่วงสุดท้ายถ้านักเขียนเลิกใส่ใจอธิบายกำไลบ้าบอแล้วหันมาใส่ใจหวนหย่วนก็คงดี
。
สดท้ายแล้วนิยายเรื่องนี้ก็ใช่ว่าจะไม่สามารถโต้แย้งได้ ไม่ได้เป็นนิยายที่เต็มร้อยทุกรายละเอียด แต่เป็นนิยายที่อ่านสองรอบก็ยังไม่รู้สึกเสียดายเงิน หรือทำให้ความชอบที่มีต่อตัวละคนลดน้อยลง นักเขียนทำให้เรารู้สึกจริงๆ อย่างที่เขาต้องการสื่อ ว่าคนอย่างหรงจื่อเป็นยังไง

ก็หวังว่า หวนหย่วน หลิวซาน อาหมาน พี่อี้จือ พระจี้หราน หลิวจื่อเยี่ย จะมีความสุข จริงๆ เราก็แอบอยากเห็นกวนชางไห่เป็นฝั่งเป็นฝานะ เสียดาย

สิ่งหนึ่งที่เรารู้สึกกับนิยายเรื่องนี้คือ อดีตในแต่ละยุคช่างสวยงามเหลือเกิน น่าโหยหา เฮ้อ~

รู้สึกอ่านจบแล้วยังคงอึนอยู่ ถ้าวันข้างหน้ามีความรู้สึกอยากร่ายค่อยมาเติมแล้วกัน ตอนนี้เบลอสุดๆ

-------------------------------------------

นึกขึ้นได้ว่าเคยไปอ่านสปอยล์ รีวิวในshushenbar
ภาพลักษณ์ของหรงจื่อในตอนนั้นกับตอนนี้ต่างกันสิ้นเชิง
รอให้ทิ้งช่วงห่างไปมากกว่านี้อีกสักหน่อย จะเริ่มอ่านใหม่อีกรอบ

--------------------------------------------
1st 3 分

ความรู้สึกตอนที่เราอ่านมาสี่เล่ม คิดว่ามันเป็นอะไรที่พีคมาก
แต่พอเล่มห้า เรารู้สึกถึงความขาดแคลน การไม่เติมเต็ม หรือเราวาดหวังมากเกินไป ?
มันต้องมีอะไรมากกว่านี้สิ แต่ทำไมรู้สึกเหมือนผู้แต่งหาทางลงให้กับเรื่องนี้ไม่ได้
ตลคเลยดูเวิ้งว้าง เนื้อเรื่องดูลอย ๆ
คนที่ควรจะบอกต่อก็กลับปล่อยทิ้งเอาไว้แบบนั้น หนังสือห้าเล่มนะ
ตลคในนั้นเราสนใจทุกคน เขาบรรยายให้เราชอบให้ดูมีอะไร ๆ
แล้วก็เฟดให้เขาหายไปเหมือนตัวประกอบ

เอาล่ะ ตลอดเวลาสี่วันที่มาราธอนอ่านเรื่องนี้เรื่องเดียว ในใจเราคิดว่าไม่ห้าก็สี่คะแนน
เรื่องเยี่ยมมากแม้แต่ยัย 11 ก็ไม่สู้ พออ่านเล่มห้า ความรู้สึกมันดับไปเลย
น่าเสียดาย


แต่ถึงจะว่าไปแบบนั้น เล่มนี้ก็เป็นเล่มเดียวที่หยิบกลับมาอ่านไม่ต่ำกว่าห้ารอบ
โดยรวมแล้วเป็นเรื่องที่ชอบมากเรื่องหนึ่ง ถูกจริตเราทั้งพระทั้งนาง
ชอบพระเอกแบบนี้ ทั้งจิตทั้งเป็นพวกสตอล์คเกอร์คุง
แต่อย่างว่า เราแพ้ชายงามแบบนี้ แต่ให้ไปเชียร์คนอื่นอ่านก็ไม่เอา
หลายครั้งหลายหนแล้วที่มีคนอ่านเรื่องนี้แล้วไม่ชอบอย่างรุนแรง 555
ขอทิ้งไปสักระยะแล้วจะกลับมาอ่านทวนอีกรอบ

[J.Nida · Rating 3 out of 5]

เล่มสุดท้ายหนุกสุดแล้ว หรงจื่ออะไรจะช่างเจ้าแผนการหัววสมองล้ำเลิศขนาดนี้

[Chompoo Choti · Rating 3 out of 5]

สำหรับหงส์ขังรักรอบนี้มารีวิวรวมเลยดีกว่าค่ะสำหรับเล่ม 4-5 ซึ่งเราถือว่าสองเล่มสุดท้ายของเรื่องนี้เป็นเรื่องที่มีความสวิงอยู่ในตัวไปมาค่อนข้างมากเพราะประเด็นของเรืองมันเริ่มที่จะเข้าสู่บทเฉลยแล้วก็เลยมีอะไรเกิดขึ้นมากมายในสองเล่มสุดท้ายนี้เอาการอยู่ค่ะถือว่าเป็นสองเล่มที่ทำให้เราฮึดอ่านได้แต่ก็ยังอยู่ในขั้นที่เรียกว่า #ช่วงเวลาเนิบๆ นั่นเพราะปัญหาของเรื่องนี้ที่เราคิดว่าเค้าใช้วิธีการบรรยายแทนคำประโยคคำพูดของตัวละคร แถมยังเขียนแบบละเอียดอีกต่างหากมันเลย #ทำให้ความเร็วความกระชับหายวับไปกับตา ผลคือ คนอ่านเนือยค่ะ
.
.

ตั้งแต่ต้นจนจบ เราคิดว่าหงส์ขังรักนั้นคือความไม่พีค และเกลี่ยไม่ลงตัว อันนี้ขอเขียนโดยส่วนตัวนะคะเพราะต้องออกตัวก่อนว่าทุกคนมีความชอบไม่เหมือนกัน เราเองไม่ได้ชอบหรือว่าไม่ชอบในขั้นมากมายแต่ว่าอ่านได้ค่ะเพราะว่าส่วนไม่ชอบเราก็มีแต่ส่วนชอบเราก็มีพอตัวเหมือนกันนะเออ
.
.
ในส่วนของความที่ไม่ชอบเลยนั้นอาจจะเป็นความรู้สึกแบบแปลกๆ ที่ว่าเนื้อหาโหมโรงช่วงต้นมาแบบฟู่ฟ่ามากแต่ว่าเอาจริงพอมาอ่านแล้วเราว่ามันเนิบเกินควร ความละเอียดใส่มาอย่างเต็ม ตัวละครที่โผล่มาร่วมมันก็เหมือนจะมีผลในเรื่องแต่บางทีกลับหายไปหรือว่ามีบ้างแต่มันไม่ได้อะไรกับเรื่องราวมากมาย #จนน่าเสียดายตัวละคร ไปเหมือนกัน อีกส่วนสำหรับเราที่แปลกเลยคือเนื้อเรื่องบรรยายเยอะมากแล้วการแยกบทสนทนาออกมาก็ไม่ชัดเจน บางส่วนเลยเหมือนว่าเราอ่านข้ามไปแต่มันก็อาจจะเป็นจังหวะในการเล่าและสานต่อเรืองในบางย่อหน้ามันตัดฉับอย่างรวดเร็วจนบางทีงงว่า เฮ้ย มันจะเร็วไปไหน มันเลยเหมือนจังหวะไม่พอดีอย่างไหรก็ไม่รู้ค่ะ บางตอนเนิบ บางตอนช้า บางตอนเล่นกับอารมณ์แต่แล้วก็มีจังหวะตัดหายไป อันนี้อาจจะคนอ่านงงเองก็ได้นะ
.
.
ในส่วนที่เราอาจจะไม่โดนเลยก็คือ การปูพื้นเรื่องราวของความผูกพันของตัวละครอย่างพระนางสำหรับไม่อินเท่าที่ควร พอตรงนี้ขาดมันก็เลยเหมือนทำให้เราอาจจะไม่ไปตามเรื่องราวความรักของเค้าเท่าไหร่ การวางเรื่องเล่าเราว่ามันอาจจะแปลกสำหรับคนอ่านอย่างเราก็ได้โดยการแบ่งส่วนของเนื้อหา ปกติมันจะเป็นแบบเรียงลำดับหน่อยแต่ว่าเรืองนี้เหมือนเค้าจะเรียงแต่เป็นแนวเรียงสลับเล่าผลคือมันเลยไม่คมเท่าไหร่เพราะเหมือนตอนต้นๆ ความสับสนในตัวละครมันลากยาวจนนานไปนิดเลยทำให้ความตื่นเต้นและความอยากรู้มันหายไปเสียอย่างนั้นค่ะ ส่วนความผูกพันที่เหลือที่เราว่าเราชอบที่สุดในเรื่องแล้วมันคือ #ความผูกพันของเพื่อนกัน เสียมากกว่าแต่ก็น่าเสี���ดายอีกว่าเพื่อนบางคนก็หายไปเฉยๆ เลย ไม่มีพลังในการกลับมาในเรื่องราวอีกเหมือนถูกปล่อยแล้วปล่อยเลยเสียดายตรงนี้ไปนิด
.
.

สรุปอ่านหงส์ขังรักจบแล้วแม้ว่าจะไม่โดนสำหรับเราเท่าไหร่แต่ว่าข้อดีสำหรับแง่คิดก็มีมากโขอยู่เหมือนกันนะคะ เพราะเอาจริงแล้วเราว่าแม้บางอย่างเราไขว่คว้าอยากจะรู้หรือว่าแก้ไข แต่ในเมื่อทำไปแล้วมันมีผลกระทบบางอย่างมันก็เหมือนไม่ได้การันตีเลยว่าเราจะสามารถแก้ไขมันได้ เหตุการณ์บางอย่างมันไม่ได้อาศัยความรู้อย่างเดียวแต่มันอิงที่อารมณ์ความรู้สึกของคนด้วยนั่นหมายถึงเราไม่สามารถกะเกณฑ์หรืออะไรได้เลย อีกอย่างขอบอกว่า เรื่องนี้อ่านจบแล้วอยากบอกว่า หน้าตาใสๆ ซื่อๆ พูดนิ่มๆ ยิ้มๆ มุมปาก ใจจริงแล้วมันอาจจะไม่ได้ดีแบบที่เราเห็นก็ได้นะคะขอบอกเลย

[M · Rating 5 out of 5]

เอาจริงๆ เลยนะ พระเอกเรื่องนี้น่าถีบมาก
คือไม่รู้จะเกลียดหรือจะรักดี คือพระเอกฉลาดมาก แต่เป็นพวกไม่รู้ใจตัวเองจนนาทีสุดท้าย
แล้วมีความโหด อะไรคือจะไปฆ่าพี่หวังอี้!!! อันนี้ก็รู้สึกแบบ เห้ยยย เกินไป แต่ก็ไม่เกินความคาดหมายในความเย็นชาและชาเย็นของพระเอก
นางเอกนี่น่าสงสารนะ คือจริงๆ นางฉลาดและอดทน แต่พระเอกเหมือนไม่ใช่คนเกินไป
ณ ตอนสุดท้ายแรกๆ สงสาร พอมารู้ความจริงทีหลังนี่มันน่ากระโดดขาคู่ใส่มากอ่ะ นิสัยยยย

ยังมีบางประเด็นที่รู้สึกไม่คลี่คลายเช่น...
อดีตฮ่องเต้ น้องนางเอก โผล่มาแล้วก็หายไป... คือไรอ่ะ โผล่มาแค่นั้นไม่ต้องโผล่มาก็ได้
แล้วก็ประเด็นเครื่องหอมที่สุดท้ายก็ยังไม่ได้แก้ไข ตอนแรกรอๆๆๆ ว่าจะเฉลยเมื่อไหร่ สุดท้ายก็... เงียบไปเฉยๆ ซะงั้น
อีกอันคือ พระเอกฉลาดขนาดนั้นทำไมมาแพ้ทางให้กับน้องสาวตัวเอง? โอเครับได้แหละว่าเทียนหรูจิ้งมาช่วย และพระเอกอาจจะให้ความสนใจกะนางเอกจนละเลย แต่มันก็ยังไม่น่าจะใช่วิสัยพระเอกที่จะพลาดอะไรแบบนี้ ยิ่งเป็นสิ่งที่ตัวเองวางแผนมานานมาก ทำไมไม่จัดการน้องตัวเองให้สิ้นซาก (เพราะขาโหดอยู่แล้ว) หรือจริงๆ หัวใจไม่แคร์เรื่องนี้แล้ว? รักนางเอกไปแล้วเลยไม่เอาละอำนงอำนาจ... คงงี้มั้ง 555
การตายของเทียนหรูจิ้งง่ายเกินไป เจ๊ไม่ฟิน ไม่สะใจ อยากให้นางทรมานกว่านี้
สุดท้ายนี้ นางเอกที่ใส่กำไล นางจะต้องพิทักษ์โลกอะไรยังไงต่อไป คือทำไมไม่ให้คนที่เป็นศิษย์ในสำนัก นางเอกมีสิทธิ์อะไร แล้วพวกเยี่ยเฟยไม่งอแงเหรอ? อันนี้คืองง
แล้วยังความขัดแย้งระหว่างเจวี่ยเยี่ยเฟย กับฮว่าซั่วมีเรื่องอะไรกัน?
เห้ย มีประเด็นไม่กระจ่างเยอะเกินไปแล้ววว

แต่ถามว่าสนุกมั้ย
สนุกค่ะ

[Kamons · Rating 4 out of 5]

หงส์ขังรักเล่ม 1 น่าติดตามมาก พอมาเล่ม 2-4 มันจะออกไปแนวการเมืองกับการเอาตัวรอดจากชะตาชีวิตขององค์หญิงซานอิน จนมาเล่ม 5 นี่แหละที่จะสรุปเรื่องราวความรักทั้งหมดเสียที แต่กว่าจะสรุปกันได้ก็ปาไปครึ่งเล่มค่ะคุณ
ที่จริงไม่ค่อยชอบบทที่ปูมาว่าหรงจื่อฉลาด แต่ไม่ได้แสดงความฉลาดของหรงจื่อเท่าไหร่อะ อย่างถ้าเกิดสถานการณ์ใดก็ตาม แล้วในเรื่องก็จะบอกว่าหรงจื่อเป็นคนวางแผนอันฉลาดนี้แต่ต้น เราก็แบบ เอ้อ เขียนง่ายจังเนอะ แค่มาบ กว่าหรงจื่อวางแผนแต่วางยังไง รายละเอียดยังไง ไม่บอก

อีกเรื่องคือ ใช้ตัวละครโครตเปลือง ตัวละครเยอะมาก บางตัวปูมาเลยว่าจะต้องมีบทบาทมาก ปรากฏว่าไม่มีจ้า จงตายไปซะ หรือไม่ก็ลืมๆ ไปเถิด นี่เสียดายสุดคือสวามีขององค์หญิงซานอิน ปูบทมาดี ออกมาแทบจะนับแผ่นได้

สุดท้ายความเป็นนิยายรัก คู่พระ-นางในเรื่องแทบจะไม่มีบทหวานกันเลยตลอด 4 เล่ม จนมาเล่มสุดท้าย ปาไปครึ่งเล่มก็ยังไม่มีท่าทีจะรักกันได้ แต่จะมาหวานใส่กันตอนจบก็ใส่กันมาไม่ยั้งจนอินอ่ะ เลยให้ 4 ดาว

[J · Rating 5 out of 5]

เล่มนี้สนุกกลับมาขึ้นอีก เพราะเฉลยทุกอย่าง จัดเต็ม ไม่เหลือ loophole เท่าที่นึกออก เอาตรง ๆ เราก็เดาเอาบ้าง เพราะพูดไม่เคลียร์ แต่เราก็เดาไปแล้วไง เรื่องมันจบตั้งแต่ไม่กล่าวถึงแล้วเช่นปมประเด็นเครื่องหอมที่นางเอกอุตส่าห์ไปแกะส่วนประกอบมา ที่ทำให้น้องชายสงบ อันนี่เราว่าเป็นยากล่อมประสาทอ่อน ๆ เลยทำให้เสพติด มีอาการเหมือนลงแดงเบา ๆ แต่น่าจะไม่แรงมาก ที่มันเวิร์คมากขึ้น เพราะนางเอกเป็นคนใส่ เพราะผู้แต่งย้ำแล้วย้ำอีกผ่านฮ่องเต้เรื่องนางเอกดีกับน้องชายตั้งแต่เด็ก ทำให้น้องชายรักมาก ตามใจพี่สาวเป็นที่สุด

ถึงผู้แต่งไม่ได้เฉลยประเด็นนี้ตรง ๆ แต่เราเดาเอา และไม่คาใจ เพราะยังไงฮ่องเต้ก็เป็นทรราชกระหายเลือดอยู่ดี

แล้วทำไมอิจิ้งมันบ้าขนาดนี้? เพราะพระเอกกับนางเอกจะทำให้ประวัติศาสตร์เปลี่ยนแปลง? กับประเด็นนี้เรางงนะ คือเพราะมีนางเอกเป็นเหมือนทริกเกอร์ให้พระเอกรึ ก็พระเอกเป็นคนในยุคโบราณ มันไม่ควรจะมีผลตอนไทม์ไลน์ในประวัติศาสตร์มั้ย งงจริง ๆ

อีกประเด็นที่เราคาใจคือเรื่องทำไมตอนตื่นมาครั้งแรก สิ่งที่นางเอกเห็นคือพระเอกนอนแก้ผ้าอยู่กับนางเอก (บวกกับชายอีก 6 คน) เพราะถ้าอ่านมาถึงเล่มนี้ตอนพิเศษ จากอ่านระหว่างบรรทัด เราว่าพระเอกไม่เคยนอนกับนางเอกเลย หมายถึงมีอะไรกันนะ นอกจากนี้ เราว่าองค์หญิงก็ไม่เคยนอนกับชายใดเลย เพราะรักพระเอกมากและโดนพระเอกปฏิเสธตลอด เสียใจมาโดยตลอด

ในตอนจบ เราสะใจที่นางเอกเก็บความลับไว้นิดหน่อย เพื่อเอาไว้เป็นแต้มต่อพระเอก เดี๋ยวจะเป็นลูกไก่ในกำมือพระเอกไป เพราะพระเอกนั้น... เก่งเว่อร์

ใครรู้สึกว่าเรื่องนี้ช้า เนือย เอื่อย เราว่าไม่นะ มันมีอะไรให้แก้ปมตลอดเวลา

แต่ว่าถ้าไม่มีเวลา 2-3 วัน เราว่าอาจจะไม่เหมาะที่จะอ่านนิยายชุดนี้ เพราะมันก็ใช้เวลาเต็ม ๆ นั่งละเลียดไป

ใครชอบนางเอกฉลาด ถึงจะไม่ได้ทันพระเอกขนาดนั้น แต่ไม่โง่นะเราว่า เพราะพระเอกฉลาดมาก (เกินมนุษย์) ฉลาดจนน่ากลัว เราชอบพระเอกเรื่องนี้ ใจร้ายไปหน่อย และไม่หื่นดี ซึ่งไม่แปลก เพราะคนมีจุดมุ่งหมายในชีวิต ไม่ควรมีแก่ใจมาหื่น

[mipmip · Rating 5 out of 5]

รู้สึกว่าเรื่องไม่ได้มีจุดที่ถึงกับร้องว้าวไรนะ ตอนแรกที่อ่านช่วงเล่ม1-3แค่รู้สึกมันมัวๆไม่ชัดเจนการกระทำของพระเอกว่าทำอะไร เพื่ออะไร เพื่อใคร แต่พอเรื่องเริ่มเฉลยก็โอเค เป็นแบบนี้ รู้สึกว่าไม่ได้ตื่นตาตื่นใจอะไรมาก แต่เหมือนเราได้รู้จัก ได้รู้ครส.ของหรงจื่อมากขึ้นเลยล่ะมั้ง เหมือนรู้พร้อมๆไปกับนางเอกก็เลยสนุกดี จริงๆชอบครต.ทั้งพระนาง ชอบความสู้ชีวิตของนางเอกที่อยู่บนพื้นฐานความเป็นจริงของฐานะที่ตัวเองสวมอยู่อะ จิตใจดีแต่ไม่อ่อนแอ ไม่งี่เง่าฟูมฟาย ชอบที่นางเอกเข้มแข็งโดยเฉพาะในเรื่องความรัก ไม่รักก็แค่ไม่รัก ส่วนพระเอกเป็นพระเอกที่แบบเออ เลว จิตใจดำมืดเลยแหละ แต่กลับไม่รู้สึกเกลียดนะ(แต่หมั่นไส้ก็อีกเรื่อง) เหมือนเข้าใจความเป็นหรงจื่ออะ หรงจื่อก็คือหรงจื่อ แล้วก็ยังจะเป็นหรงจื่ออยู่วันยังค่ำ ไม่ใช่พระเอกในทุ่งลาเวนเดอร์ ทุกอย่างถูกคิดคำนวณ ต้องอยู่ในแผนตัวเองเสมอ ไม่เว้นความรัก ซึ่งนักเขียนก็คงครต.พระเอกได้เสมอต้นเสมอปลายมากๆ (ฮา) โดยรวม ชอบเลย โดยเฉพาะเล่ม4-5 รู้สึกมันเข้มข้น กระเทาะทุกอย่างออกหมด แต่1-3แผ่วไปหน่อย แต่ก็อ่านได้เรื่อยๆนะ แต่รู้สึกว่ามันน่าจะกระชับในส่วนแรกๆได้มากกว่านี้ แล้วยืดตรงปลายๆเรื่องกว่านี้ ใดๆชอบหลายตลค.ในเรื่องนี้เลย โดยเฉพาะหรูจิ้ง จริงๆคิดว่าหรูจิ้งเป็นตลตที่ไร้เดียงสาและน่าสงสาร ได้รู้จักความรักเพราะนางเอก แต่ด้วยภาระหน้าที่ก็บีบบังคับให้เขาเลือกเส้นทางที่โหดร้ายต่อจิตใจตัวเอง บอกไม่ถูก แต่จริงๆเคยแอบชิป
ป.ล. ชอบมากๆตอนตั้งช่วงนางเอกเเบบสารภาพรักแล้วหรงจื่อก็แบบซึนๆงงๆ ไม่รู้ตัว ปฏิเสธไปแต่ในใจก็เริ่มเป็นของเขาไปแล้ว นางเอกก็ตัดแล้วตัดเลย โนสนโนแคร์จ้ะ โอ้ย อ่านไปก็สาแก่ใจอีช้อยนัก แต่ก็เจ็บหัวใจเบา ใดๆ เป็นเรื่องที่ไม่ได้สนุกที่สุด แต่ถูกจริตและชอบเรื่องนึงเลย 😃
ป.ล.2 ไดอะลอคในเรื่องที่ชอบและประทับใจคือ “คนที่หวั่นไหวก่อนเห็นอยู่ว่าเป็นนาง ตอนแรกคนที่ไร้เยื่อใยเห็นอยู่ว่าเป็นเขา ”

[Parry · Rating 4 out of 5]

4.5

*นี่คือการบ่นกับตัวเอง ไม่ใช่การรีวิวแต่อย่างใดค่ะ ฮือ TvT*

สรุปรวมๆเลยเนอะ ชอบนะ แต่แอบรู้สึกว่าหนาไป 5 เล่มเชียวนะ!
ช่วงแรกดำเนินเรื่องกำลังดี พอมาช่วงกลางเรียกได้ว่าอืด ถ้ากระชับให้สั้นกว่านี้ได้จะดีมาก < เพราะมันยาวเกินไป

เล่ม 5 นี้ จะได้อ่านเรื่องราวในมุมมองของหรงจื่อ ซึ่ง...เออ ยอมแพ้ 5555555
คนอะไรจะเจ้าเล่ห์ ขี้วางแผนขนาดนี้ ยอมแล้ว ทั้งเรื่องการเมือง เรื่องแก้แค้น เรื่องความรัก
ทุกอย่างวางแผนไว้หมดแล้วและก็ต้องเป็นไปตามแผนด้วย (ถึงจะมีบางเรื่องไม่ตรงตามแผนก็เถอะนะ)
ช่วงแรกที่อ่านหมั่นไส้มากๆ แต่พอได้อ่านมุมมองของหรงจื่อแล้วก็สงสาร แต่ก็ยังหมั่นไส้ด้วยความเอ็นดูอยู่น่ะนะ...

เรื่องก็คลี่คลายด้วยดี ปัญหาเกือบทุกอย่างแก้ได้เกือบหมด ยกเว้นบางอย่างที่ยังสงสัยอยู่

- เครื่องหอม
- อาการปวดหัวของหลิวจื่อเยี่ย
- หยกของหรงจื่อที่สุดท้ายเป็นแบตของนาฬิกา
- นาฬิกา : สงสัยที่เทียนหรูจิ้งพูดว่ายกสิทธิ์ให้คนอื่นแล้วจะเป็นบ้า ตามที่คิดคือเจ้าของคนแรกไม่น่าตั้งโปรแกรมอะไรแบบนี้ไว้ แสดงว่าคนครอบครองต่อๆมาเป็นคนทำ?

ที่จริงแล้วชอบหลิวจื่อเยี่ยนะ แอบสงสารด้วยซ้ำ ชีวิตลำบากมาตลอด พ่อไม่รัก พี่สาวที่แท้จริงก็ตายไปแล้ว
ยังโดนกบฏ คนที่คิดว่าเป็นพี่สาวทิ้งตัวเอง ไม่ยอมบอกความจริง คิดว่าการที่กลายมาเป็นคนโหดเหี้ยมแบบนี้
น่าจะเป็นเพราะอดีตฮ่องเต้บวกกับการชีวิตที่โดนกลั่นแกล้ง อีกทั้งเรื่องอาการปวดหัว ท้ายเรื่องก็ยังน่าสงสาร

[Mink · Rating 4 out of 5]

เนื้อเรื่องแนวย้อนอดีตเปิดเรื่องมาๆได้ค่อนข้างน่าสนใจ บทบรรยายเรียบเรื่อยละเอียดแต่ไม่ทำให้รุ้สึกว่ายืดเยื้อ ช่วงแรกๆคือย้อนอดีตกลับมาใหม่ๆ ปมเรื่องก็ยังไม่ค่อยซับซ้อนมาก ค่อนข้างน่าติดตามว่านางเอกจะแก้ปัญญาแต่ละอย่างๆไร พอมาเริ่มกลางเรื่องเริ่มมีเรื่องราวและปมให้ติดตามมมากขึ้น เพราะปมมันซับซ้อนขึ้นเรื่อยๆบวกกะนิสัยพระเอกนี่ร้ายกาจมากกก (จะร้ายไปไหน!!!) เนื้อเรื่องช่วงกลางๆนี่ติดหนักทีเดียว อยากรู้ว่าพระเอกจะเอายังไง พอมาถึงช่วงเล่มท้ายๆจะมีความหวานของพระนางเยอะขึ้น (แต่ก็ยังถือว่าน้อยอยู่นะ) ออกแนวซึ้งซะมากกว่า ตอนจบไม่แย่แต่ก้ไม่ดีมากคะ (ส่วนตัวไม่ชอบการดำเนินเรื่องตอนจบแบบนี้เท่าไหร่) ส่วนนึงเป็นเพราะนิสัยของพระเอกนางเอกด้วยแหละ

ส่วนที่ชอบ :: ชอบนิสัยพระเอกที่ดูร้ายกาจมากๆ และดูเหมือนเป็นตัวร้ายๆตลอด แต่พอรุ้ตัวว่ารักนางเอกนี่เฮียแกทุ่มจิงๆ แถมยังชอบวางแผนการตลอดเวลา นิสัยนางเอกนี่ก็เด็ดขาดมาก ดูค่อนข้างสมจริงกะผู้หญิงที่มาจากยุคสมัยปัจจุบัน (ในมุมมองเรื่องความรัก) แถมนางยังฉลาด เก่ง แถมตัวร้ายนี่น่าหมั่นไส้มากกกกก มาแบบใสๆ นิ่งๆ ดูสงบเสงี่ยมเป็นคนดี แต่ๆละอย่างที่ทำนี่เจ็บแสบสุดๆ

โดยรวมแล้วชอบนะคะ

ข้างล่างมีสปอยนิดหน่อยนะคะ






ส่วนที่ไม่ชอบ :: คืองงกะกำไลนี่ละว่า โผล่มาจากไหนไม่รุ้(มีตอนพิเศษบอกถึงที่มาที่ไปอยู่นะคะ) แถมเป็นตัวทำให้ปมเรื่องมันวุ่นวายซับซ้อน ฟังก์ชั่นการใช้งานนั่นโน่นนี่ไม่มีเหตุผลเลย เดวบังคับ เดวโรค ไรไม่รุ้

[Wanyiwa · Rating 4 out of 5]

รีวิวรวม 5 เล่มนะคะ

เมื่อหญิงสาวจากยุคศตวรรษที่ 21 ทะลุมิติย้อนอดีตกลับไปพันกว่าปี ไปอยู่ในร่างองค์หญิงสาวที่มีงานอดิเรกคือการสะสมชายยาใจหน้าตาดี และแม้เธอจะไม่เก่งประวัติศาสตร์ แต่เธอก็จำได้ว่าฮ่องเต้ที่เป็นน้องชายของเธอจะถูกลอบสังหาร และตัวเธอเองก็จะถึงคราวสิ้นชีพพร้อมทิ้งชื่อเสียงฉาวโฉ่ไว้ในบันทึกทางประวัติศาสตร์ในคราวนั้นเช่นกัน

อ่านสนุกแบบติดหนึ่บมากค่ะ นางเอกมีเรื่องราวให้ลุ้นเยอะมาก และมีผู้ชายดีๆข้างตัวนางเอกให้แอบลุ้นหลายคนเหมือนกัน ชอบคาแร็คเตอร์นางเอกที่ช่างสังเกตและตรงไปตรงมากับความรู้สึกตัวเอง ส่วนพระเอก (ที่ต้องไปลุ้นดูเอานั้น) ก็มีคาแร็คเตอร์ที่แข็งแกร่งมาก ในเรื่องไม่ได้เน้นการชิงไหวชิงพริบในเชิงการเมืองเท่าไหร่ แต่จะเป็นเรื่องของการอยู่ให้รอดและปลอดภัย หลีกเลี่ยงจากเหตุร้ายที่ถูกระบุไว้ในประวัติศาสตร์ของนางเอกมากกว่า ตัวละครมีสีสันและโดดเด่นกันคนละแบบ และชอบการจบของเรื่องมากค่ะ เสียดายที่ต้องทิ้งตัวละครหลักหลายตัวที่น่าติดตาม เพราะแค่น้ำหนักเรื่องของคู่พระนางก็มีเรื่องเยอะอยู่แล้วจริงๆ

[Tnc Mlamean · Rating 4 out of 5]

ร้ายกาจ!!!
ขอมอบโล่ตุ๊กตาทอง แก่หรงจื๊อเลย!
ร้ายกาจ ฮือ ร้ายกาจเกินไปแล้ว ทั้งนางเอกทั้งคนอ่านโดนหลอกไปพร้อมๆกันนั่นแหละ บทรักน้อยยิ่งกว่าน้อย คำหวานแทบนับได้

ช่วงเล่ม1-2 แอบง่วงเนือยๆ เป็นช่วงๆ เหนื่อยหนักหนาสาหัสผ่านมาหมดทุกอย่างหนอนางเอก
พอเล่ม 5 เท่านั้นแหละ
ฮือ.. บทหวานจะน้อยเกินไปแล้ว!!
ไม่ยืดเยื้อจริงๆ ตัดฉับ! แบบ เอ้า....

แอบสงสัยว่าลูกของคู่พระนางจะแบบไหน.....
เฮ้อ มันส์ ชิงไหวชิงพริบมาก หักมุมแล้ว หลอกแล้วหลอกอีก แต่อ่านรอบเดียวพอ เซอไพร์สมาก
สำนวนดี สนุก มีแค่จุดเล็กๆ มองข้ามได้ เสียดายบางช่วงที่แอบง่วง

แรกๆ เป็นองค์หญิงที่ขังหรงจื๊อ แต่สุดท้ายพอปล่อย กลับเป็นหัวใจของหรงจื๊อเอง ที่ถูกนางเอกขังมาตลอด จะปล่อยนางเอกก็ทำไม่ได้ สุดท้ายก็ต้องแอบตาม ถึงเวลาก็ปล่อยมือนางเอกไปไม่ลง...

[Nancy · Rating 4 out of 5]

เอาล่ะ...โอเค จบแล้วทั้ง5เล่ม มาแบบกึ่งคาดหวังและกึ่งไม่คาดหวังกับนิยายชุดนี้ เพราะหลายคนพูดถึงความเนิบนาบไปจนถึงน่าเบื่อ อันนี้ก็คงแล้วแต่คน แต่สำหรับเรา มันโอเคมากอ่ะ เนื้อเรื่องในส่วนที่ดำเนิน พลิกแล้วพลิกอีก ข้ามปมบางอย่างที่ดูงงๆ ข้ามตัวละคนที่ถูกทิ้งขว้าง ทิ้งปมหลักที่คนเขียนทิ้งปลายเปิดไว้ตอนจบ ซึ่งดูสำคัญ แต่พอมองในมุมมองของพระนางมันไม่ได้สำคัญอะไรเลย เมื่อเทียบกับสิ่งที่ได้มา ชีวิตที่ในตอนจบของคนคู่นี้ ความรักลึกซึ้งที่ได้มานั้นมีสิ่งต้องเสียไป มันสอนให้รู้ว่าสุดท้ายสิ่งที่สำคัญที่สุดคืออะไร เราอ่านนิยายเรื่องหนึ่ง มันไม่จำเป็นต้องมีสุดจบของทุกอย่างใช่มั้ย เรื่องนี้ก็เช่นกัน เราประทับใจกับทั้งนางเอก และเข้าใจปนหมั่นไส้มากๆกับพระเอก สรุปคือชอบจนตัวเองแปลกใจ และจะกลับไปอ่านใหม่แน่นอน

[Ahgase · Rating 4 out of 5]

นุ้งคำนำแจ่มใสบอกว่า
เล่ม5นี้ อ่านแล้วจะวางไม่ลงเลย
ซึ่งจริงค่ะ เพราะมันสนุก...และกุเหนื่อยแล้ว!
อยากอ่านให้มันจบๆ ไปไง! 55555
มึ้ง ก็สนุกดีนะ หวานขึ้นมาหน่อย
แต่มีความเคลือบแคลงอยู่มาก
อีหรงจื่อเหมือนเด็กเลี้ยงแกะอะ โกหกไปแล้ว
โกหกบ่อย กุก็ไม่ค่อยจะเชื่อใจซึ่งกุก็คิดถูกตลอด
ว่ามันมีแผน ซึ่งแม้มันจะรักนางเอก
(ซึ่งกุไม่ได้รู้สึกว่ามันรัก แค่รู้สึกว่าผญคนนี้แปลก ห่วงมันดีไรงี้มากกว่า)
จนยอมตายกุก้ไม่ได้รู้สึกซึ้งใจอะ อย่างที่บอกว่ามันมีแผนไง
เลยไม่ซึ้ง แถมยังงงว่าสรุปแล้วมันไม่ได้สนใจเรื่องบัลลังก์เว่ยเหนือเลยปะ
แล้วจะวางแผนไปเพื่อ? ก็แบบตอนแรกต้องไปอยุ่กับซานอินเพราะต่อสู้แพ้
ต้นเหตุก็มาจากอาจารย์ แล้วเว่ยเหนือนี่จะเอาไปทำไรง่ะ
หรือว่ากุอ่านข้าม?
สรุปซีรีส์ก็สนุก หนังสือกันดีนะ

[Chybamboo · Rating 5 out of 5]

อ่านจบแล้วยิ่งตอกย้ำความชอบของเราต่อเรื่องนี้มากขึ้นไปอีก เราชอบทั้งฉู่อวี้ และหรงจื่อ ถึงหรงจื่อจะเลวยังไงก็ชอบปนหมั่นไส้ รู้ทั้งรู้ว่าโดนเขาหลอกแต่ก็ยอมให้หลอก555 อีกตัวละครนึงที่ชอบมากคือหวนหย่วน แบบคนดีของน้อง แต่ตอนจบกลับไม่พูดถึงเขาเลย แอบเศร้า อยากให้มีพูดถึงว่าใช้ชีวิตอะไรยังไงต่อไปบ้าง สำหรับเนื้อเรื่องทั้งหมดเนี่ยก็สมกับชื่อเรื่องหงส์ขังรักจริงๆ 55 ส่วนตัวตอนแรกตามมาอ่านเพราะซีรี่ย์แต่พออ่านจบแล้วกลับชอบตัวนิยายมากกว่า แต่ก็ยังคงเป็นซีรีย์ที่เราเปิดดูซ้ำๆอยู่ดี เพราะชอบมากเหมือนกันค่ะ :)

[Ning · Rating 4 out of 5]

เล่ม 1-3 ละเอียดไป แถมไม่ค่อยสำคัญด้วย. ปูเรื่องโน่นนี่. ให้เจอตัวละครทั้งหมด
แต่ก็อีก. ตัวละครเยอะมาก. บางตัวก็ไม่รู้ว่าจะทำไม บางครั้งทำให้รู้สึกว่าเสียเวลาไปบ้าง
ถ้าเอา 3 เล่มมาตัดทอนออกเหลือสัก 1 เล่มนี่กำลังพอดี

เข้าเล่ม 4-5. สนุกน่าติดตาม มีโน่นมีนี่เกิดขึ้นเยอะแยะ
ต้องคอยแก้ปัญหา มีชิงไหวชิงพริบ. มีดราม่า สนุกดีช่วงนี้
มีหักมุม เยอะแยะดี.

[May Pailin · Rating 4 out of 5]

เล่มนี้เดินเรื่องดีขึ้น ออกจะเร็วไปด้วยซ้ำถ้าเทียบกับเล่มก่อนๆ ดูข้ามๆ อธิบายไม่ละเอียดเท่าตามสไตล์เดิมของผู้เขียน แต่เราชอบแบบนี้นะ มีให้คนอ่านจินตนาการเองบ้าง
เล่มนี้รายละเอียดเยอะและเขียนได้สนุก แต่เสียดายที่จบแค่เล่มนี้ 😭 คนอ่านลุ้นมาทั้งเรื่อง เสียใจ เศร้ามาทั้งเรื่อง พอได้มีความสุข แป๊บเดียวก็จบละ ทำไมไม่เขียนอ้อยอิ่งบ้าง คนอ่านอยากสุขนานๆบ้าง!!!

[Kanye · Rating 4 out of 5]

Elaborately slow pace storyline, humane characters, this series is pretty enjoyable and re-readable. (The first three volumes are somehow boring, while the last two is more emotionally intense.)

[IB Nungruthai · Rating 1 out of 5]

ดีใจที่ไม่ได้ซื้อนิยายเรื่องนี้มาอ่านค่ะ
เล่ม 3-4 เปิดข้ามโลดเลยค่ะ มาอ่านเล่ม 5 ปลาย ๆ ออกอ่าวออกทะเล อะไรก็ไม่รู้ มึน งง ไม่สนุกชวนให้ทำความเข้าใจเล้ย

[Mam · Rating 3 out of 5]

Finally finished. It had potential and I like the two leads but the pacing is uneven, slow at the beginning and the end. Average reading.

[หยดน้ำผึ้ง · Rating 3 out of 5]

อ่านจบแล้ว คิดว่าเรื่องนี้เริ่มเรื่องมาได้สนุก พล็อตวางได้ดี อ่านแล้วไม่ค่อยติด พระเอกฉลาด
แต่ไม่ชอบเล่มจบเท่าไหร่ อ่านได้เพลินๆ ค่ะเล่มนี้

[Kittenlittle · Rating 5 out of 5]

ในทั้งหมด 5 เล่ม ชอบเล่มนี้ที่สุดค่ะ เล่มก่อนๆ จะเป็นเรื่องราวเข้มข้นทางการเมือง พลิกไปพลิกมา ไม่ค่อยมีเรื่องความรัก ออกแนวอ่านได้เรื่อยๆ ส่วนเล่มนี้ถึงจะเป็นเรื่องราวความรักแบบเต็มที่ อ่านแล้ววางไม่ลงเลย มีบีบหัวใจนิดๆ เรื่องพลิกไปมาตลอด คนที่อยู่ข้างเดียวกัน ก็เปลี่ยนข้าง

พระเอกเรื่องนี้มีเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวมาก ทำให้นางเอกหลงก���อยู่บ่อยๆ แอบมาอยู่ข้างๆ โดยไม่รู้ตัว หรือคอยช่วยเหลืออย่างลับๆ ตลอดเวลา อ่านไปก็ทั้งชังทั้งรัก ทุกอย่างคือวางแผนไว้หมดแล้ว แต่ชอบนะพระเอกเจ้าแผนการแบบนี้

[Nok Yung · Rating 4 out of 5]

เล่มนี้เฉลยปมทุกๆอย่าง มีฉากหวานๆ ขมๆ ปนเปกันไป อ่านแล้วชอบเล่มนี้ที่สุด เหมือนฉู่อวี๋ได้เอาคืนหรงจื่อบ้างแล้ว ใครเป็นคนขังใครกันแน่!!!

[readingdiary · Rating 4 out of 5]

ไม่หวานแต่สนุกค่ะ

[Fonfoniny · Rating 4 out of 5]

ทั้งรักทั้งกลัวหรงจื่อ

[Patrawan Dear]

#หงส์ขังรัก เล่ม 5

เล่มจบนี้ก็เช่นเคยค่ะ เหตุการณ์ยังคงพลิกผันแบบฉับพลัน เหมือนนึกอยากจะพลิกก็พลิก ไม่มีการหยอดอะไรมาก่อนหน้า จากมิตรกลายเป็นศัตรู ดูยุ่งเหยิงอีรุงตุงนังไปหมด บางอย่างก็ไม่รู้ว่ามีความจำเป็นกับเรื่องตรงไหน บางปม (ปมหลักเลยด้วย) ดูเหมือนจะเฉลยไม่ครบ ต้องเดาๆเอาเองอีกด้วยซ้ำ ส่วนปมที่ตั้งท่ามาหนักๆ ก็กลับแผ่วปลายไปเองแบบไม่ต้องตัดสินใจอะไร เราไม่สนุกกับการเล่าเรื่องแบบนี้เท่าไหร่ค่ะ

อีกประเด็นที่อยากพูดถึงคืออารมณ์ร่วมในตัวพระเอก เล่มนี้พระเอกดีงามสามโลกมากนะคะ แต่ที่ควรจะซึ้งมันกลับไม่ซึ้ง เพราะจังหวะความดีที่มันมาช้าไปมาก เมื่อเราชินกับความชืดชามาทั้งเรื่องแล้ว มันก็เหมือนพบไม้งามเมื่อยามขวานบิ่นดีๆนี่เอง

สิ่งที่ดีงามของเรื่อง เราว่าน่าจะเป็นพล็อตที่แหวกแนวดี แต่การดำเนินเรื่องออกแนวยำใหญ่ไปเยอะ การอ่านแทบจะต้องใช้วิชาแกทเชื่อมโยงเข้ามาช่วย นับว่าไม่ค่อยถูกจริตเราเท่าไหร่จริงๆค่ะ :)

[Ai Taira · Rating 3 out of 5]

ตั้งแต่ 1-5 ชอบเล่มนี่มากสุด ช่วงกลางๆ เรื่อง นี่ยืดมาก ไม่รู้ผู้แต่งพยายามพรรณาอะไรซ้ำๆ มีแต่น้ำประมาณ 3-4 หน้า คิดว่าถ้าตัดความเวิ่นเว่อของบทบรรยายซ้ำๆ คงลดเหลือไม่กี่เล่มหรอก ...ปล. พระเอกในซีรีย์หล่อมว๊าก