What do you think?
Rate this book
Wie niet weg is
Durf jij alles achter te laten in de hoop dat het vanzelf weer goed komt?
Hier, in al mijn eenzaamheid, heers ik over al mijn verliezen. Nooit heb ik meer geleefd, meer uitgekeken naar alles wat ik nog kwijt zal raken. Tot ik helemaal alleen, in de steek gelaten door iedereen die me zou beschermen, schaakmat sta en de essentie proef. En plots besef: daar draait het om. Ik snap het helemaal. Daar draait het om.
Tristan werkt als podiumbouwer voor een band. Hij reist de wereld rond en leeft in een droom. Maar zijn verleden laat hem niet los. Hij wordt heen-en-weer geslingerd tussen vele emoties. Onderweg van ontmoeting naar ontmoeting komt Tristan eindelijk tot leven en omarmt hij de pijn en het grote verdriet die deel uitmaken van zijn bestaan.
Hier, in al mijn eenzaamheid, heers ik over al mijn verliezen. Nooit heb ik meer geleefd, meer uitgekeken naar alles wat ik nog kwijt zal raken. Tot ik helemaal alleen, in de steek gelaten door iedereen die me zou beschermen, schaakmat sta en de essentie proef. En plots besef: daar draait het om. Ik snap het helemaal. Daar draait het om.
Tristan werkt als podiumbouwer voor een band. Hij reist de wereld rond en leeft in een droom. Maar zijn verleden laat hem niet los. Hij wordt heen-en-weer geslingerd tussen vele emoties. Onderweg van ontmoeting naar ontmoeting komt Tristan eindelijk tot leven en omarmt hij de pijn en het grote verdriet die deel uitmaken van zijn bestaan.
216 pages, Paperback
Published September 27, 2016
2 people are currently reading
58 people want to read
About the author
Piet Baete
12 books38 followersPiet Baete is een Vlaams scenarist en schrijver. Hij werkte mee aan serieus als Professor T. en True Crime Belgium. Hij is ook verklaringsanalist.
Piet Baete in de Nederlandstalige Wikipedia
Piet Baete in de Nederlandstalige Wikipedia
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 26 of 26 reviews
October 8, 2016
Piet Baete,
Wie niet weg is , ik moet eerlijk zeggen dat toen ik de eerste bladzijde las ik wat vreesde voor een traag moeilijk verhaal .
Maar wat was ik daar even fout ! Dit is een waanzinnig goed geschreven boek ! ik daag iedereen uit het te lezen en niet ik één keer te denken " ja dat kan ik me zo voorstellen" of " uhm dat herken ik heel goed ".
Enige min puntje , je bent er zo snel door gelezen dat je hoopt dat zijn volgende roman er snel is .
Het is lang geleden dat een boek me zo heeft doen weg dromen !
Een echte must read voor iedereen !
well done Piet
Wie niet weg is , ik moet eerlijk zeggen dat toen ik de eerste bladzijde las ik wat vreesde voor een traag moeilijk verhaal .
Maar wat was ik daar even fout ! Dit is een waanzinnig goed geschreven boek ! ik daag iedereen uit het te lezen en niet ik één keer te denken " ja dat kan ik me zo voorstellen" of " uhm dat herken ik heel goed ".
Enige min puntje , je bent er zo snel door gelezen dat je hoopt dat zijn volgende roman er snel is .
Het is lang geleden dat een boek me zo heeft doen weg dromen !
Een echte must read voor iedereen !
well done Piet
October 10, 2016
Er zijn zo van die boeken die je visie op het leven veranderen of, minder bombastisch, die je er alleszins grondig over doen nadenken. Daar is "Wie niet weg is" van Piet Baete alvast perfect in geslaagd. Zodanig zelfs dat ik er al een paar dagen niet goed van ben. Maar dit moet je op een masochistische wijze als een compliment beschouwen. Alleen topliteratuur geeft je zo'n dubbel gevoel.
Het boek leest heel vlot, toch zeker wat de plot betreft, al blijft de ontknoping verrassend. Ik had ze in elk geval niet zien komen, maar misschien lag dat aan het feit dat ik vooral meegesleept werd door de prachtige schrijfstijl van Piet Baete, de haarfijne omschrijvingen van de gevoelens en gedachten van het hoofdpersonage Tristan, en de diepgravende dialogen die hij met zijn (tot de verbeelding sprekende) gesprekspartners voert. Ze deden me zelf ook nadenken over "het leven", "de liefde" en hoe omgaan met pijn, verlies en loslaten.
Volgens mij heeft Tristan gelijk als hij geleidelijk aan tot het inzicht komt, althans zoals ik het interpreteer, dat de kunst van het leven er vooral in bestaat om pijn en verlies te leren aanvaarden, je er niet door te laten verbitteren, niet te blijven stilstaan in het verleden, maar wel om te durven loslaten, nieuwe paden te bewandelen en je leven voort te zetten, hoe moeilijk en imperfect ook, met vallen en opstaan. Wie niet weg is, is gezien…
Vrolijk word je daar niet meteen van, maar misschien maakt die gedachte het leven wel een pak draaglijker? Misschien biedt dit boek troost voor wie een moeilijke periode doormaakt in zijn/haar leven. En voor wie zich nu geweldig gelukkig voelt, is het boek wellicht een noodzakelijke les in nederigheid. Het geluk kan je immers elk moment, met een vingerknip, ontglippen, zonder dat je er erg in hebt. Maar laat het vooral een aansporing zijn om nog meer te genieten van de schoonheid en de liefde, en nog vaker tegen elkaar te zeggen dat je haar/hem graag ziet. Want voor je het weet, heb je spijt dat je het niet veel vaker gezegd hebt.
Het boek leest heel vlot, toch zeker wat de plot betreft, al blijft de ontknoping verrassend. Ik had ze in elk geval niet zien komen, maar misschien lag dat aan het feit dat ik vooral meegesleept werd door de prachtige schrijfstijl van Piet Baete, de haarfijne omschrijvingen van de gevoelens en gedachten van het hoofdpersonage Tristan, en de diepgravende dialogen die hij met zijn (tot de verbeelding sprekende) gesprekspartners voert. Ze deden me zelf ook nadenken over "het leven", "de liefde" en hoe omgaan met pijn, verlies en loslaten.
Volgens mij heeft Tristan gelijk als hij geleidelijk aan tot het inzicht komt, althans zoals ik het interpreteer, dat de kunst van het leven er vooral in bestaat om pijn en verlies te leren aanvaarden, je er niet door te laten verbitteren, niet te blijven stilstaan in het verleden, maar wel om te durven loslaten, nieuwe paden te bewandelen en je leven voort te zetten, hoe moeilijk en imperfect ook, met vallen en opstaan. Wie niet weg is, is gezien…
Vrolijk word je daar niet meteen van, maar misschien maakt die gedachte het leven wel een pak draaglijker? Misschien biedt dit boek troost voor wie een moeilijke periode doormaakt in zijn/haar leven. En voor wie zich nu geweldig gelukkig voelt, is het boek wellicht een noodzakelijke les in nederigheid. Het geluk kan je immers elk moment, met een vingerknip, ontglippen, zonder dat je er erg in hebt. Maar laat het vooral een aansporing zijn om nog meer te genieten van de schoonheid en de liefde, en nog vaker tegen elkaar te zeggen dat je haar/hem graag ziet. Want voor je het weet, heb je spijt dat je het niet veel vaker gezegd hebt.
April 5, 2017
Ik vond het een speciaal boek.
Tristan vertelt zijn verhaal. Maar niet zomaar aan iemand, neen, hij spreekt de lezer " mij " dus, persoonlijk aan.
Zijn verhaal gaat over Clarisse, ooit zijn vriendin, maar ze zijn uit elkaar. Tristan is op zoek en ontmoet heel wat mensen aan wie hij telkens een stuk van zijn verhaal doet.
Komt het nog goed tussen hem en Clarisse, vind hij haar nog terug?
Bij het lezen van het boek stel ik me heel wat vragen. Het is moeilijk uit te leggen wat ik ervan vind.
slecht? neen! super? neen. Gewoon en eerlijk... ik vind het speciaal, stemt tot nadenken. Niet een boek dat je in 1.2.3. uit hebt ondanks de korte hoofdstukken.
Maar ik "heb wel de hele rit met Tristan uitgezeten, hij laat me niet meteen los"
Ben eigenlijk wel benieuwd naar nog een ander boek van Baete.
Tristan vertelt zijn verhaal. Maar niet zomaar aan iemand, neen, hij spreekt de lezer " mij " dus, persoonlijk aan.
Zijn verhaal gaat over Clarisse, ooit zijn vriendin, maar ze zijn uit elkaar. Tristan is op zoek en ontmoet heel wat mensen aan wie hij telkens een stuk van zijn verhaal doet.
Komt het nog goed tussen hem en Clarisse, vind hij haar nog terug?
Bij het lezen van het boek stel ik me heel wat vragen. Het is moeilijk uit te leggen wat ik ervan vind.
slecht? neen! super? neen. Gewoon en eerlijk... ik vind het speciaal, stemt tot nadenken. Niet een boek dat je in 1.2.3. uit hebt ondanks de korte hoofdstukken.
Maar ik "heb wel de hele rit met Tristan uitgezeten, hij laat me niet meteen los"
Ben eigenlijk wel benieuwd naar nog een ander boek van Baete.
November 10, 2016
{“Je wilt echt niet weten hoezeer ik hoop dat ik Clarisse terugvind en dat we dit verhaal ooit aan onze kinderen zullen kunnen vertellen.”}
Als Tristan zijn jeugdliefde uit het oog verliest is hij ten einde raad. Zij hebben al een aantal jaar een relatie, als ze beide besluiten om ieder zijn weg te bewandelen en als zij elkaar dan weer tegenkomen is het goed. Dan zijn ze voorbestemd. Maar Tristan komt zijn liefde niet meer tegen. Zijn ouders proberen te helpen, en ook zijn broer Robbie doet een poging. Mar helaas. Maar dan als zijn favoriete oma tegen hem zegt, dat hij haar moet gaan zoeken, gaat hij op weg. En reist daarna de wereld over als crewmember van een artiestengroep. Waarbij hij de podia opbouwt. Hij ontmoet allerlei personen die op zijn pad komen, zo ontmoet hij Lisa, een lid uit de crew. Hij vond haar heel stoer en leuk. Hij ontmoet Jerry, hij is een “getraind verliezer”. Daarna ontmoet hij Michael, waarmee hij vele avonden in de kroeg zit, en praat over veel onderwerpen, ook over Clarisse. Soms denkt hij haar te zien lopen op straat, maar helaas blijkt het dan een ander te zijn. Verdrietig en verslagen gaat hij dan verder.
Onderweg van ontmoeting naar ontmoeting komt Tristan eindelijk tot leven en omarmt hij de pijn en het verdriet die deel uitmaken van zijn bestaan. Tenslotte ontmoet hij Magnus. Een vrijbuiter en helemaal back-to-basic. Op een avond krijgen ze ruzie. Hoe dit verder afloopt ..met de vriendschap, lees je in “Wie niet weg is”, van Piet Baete.
{ Wanneer ik door het raam kijk en zie hoe de hemel langzaam donkerblauw kleurt, durf ik wel te zeggen dat ik me gelukkig voel. Ik ben blij dat we weer onderweg zijn naar een volgende bestemming. Ik heb even geen muziek of gesprek nodig. Het beeld van het voorbijglijdende landschap van heuvels, koeien, schapen en badkuipen vol troebel water is voldoende.}.
De schrijver heeft hiermee een heel mooi verhaal neergezet. Met veel pakkende zinnen, vlotte taal en een vleugje romantiek schrijft hij over Tristan die zijn jeugdliefde kwijt is geraakt. Maar ook beschrijft hij de gewone dingen uit het leven, de zoektocht van Tristan, zijn behoefte aan het spreken met onbekenden die voor hem veel waarden hebben en nog veel meer.
Thema’s als zoeken naar liefde en het hebben van verdriet, geluk en pijn komen voorbij. En worden goed beschreven. Er wordt veel filosofisch nagedacht over het leven en dit wordt vertaald in hele mooie zinnen waar je van geniet. Het is een prachtig boek, het is een boek dat je bijblijft!
De schrijver:
Piet Baete (Oostende, 12 mei 1978) is een Vlaams scenarist en schrijver. Hij is getogen in Knokke-Heist, maar een geboren Oostendenaar. Hij studeerde Germaanse talen aan de Katholieke Universiteit Leuven. Na zijn opleiding vertrok hij naar de Verenigde Staten om er een cursus scenarioschrijven te volgen. Hij studeerde in Los Angeles.
Zijn boeken:
-2007: debuut: Dromen van de dood.
-2009: Poker
-2010: Wacht maar tot ik wakker word" van Poker.
-2011: Verzwijg mij niet
-2012: Vrijdag de 14de
Dit boek is met veel plezier gelezen, als 1 van de 100 recensenten voor Lannoo.
Mijn waardering:
Dit boek krijgt 4 sterren.
Originaliteit: 4
Spanning: 4
leesplezier: 4
psychologie: 5
Plot:4
Schrijfstijl:3,5
Einde:3
Als Tristan zijn jeugdliefde uit het oog verliest is hij ten einde raad. Zij hebben al een aantal jaar een relatie, als ze beide besluiten om ieder zijn weg te bewandelen en als zij elkaar dan weer tegenkomen is het goed. Dan zijn ze voorbestemd. Maar Tristan komt zijn liefde niet meer tegen. Zijn ouders proberen te helpen, en ook zijn broer Robbie doet een poging. Mar helaas. Maar dan als zijn favoriete oma tegen hem zegt, dat hij haar moet gaan zoeken, gaat hij op weg. En reist daarna de wereld over als crewmember van een artiestengroep. Waarbij hij de podia opbouwt. Hij ontmoet allerlei personen die op zijn pad komen, zo ontmoet hij Lisa, een lid uit de crew. Hij vond haar heel stoer en leuk. Hij ontmoet Jerry, hij is een “getraind verliezer”. Daarna ontmoet hij Michael, waarmee hij vele avonden in de kroeg zit, en praat over veel onderwerpen, ook over Clarisse. Soms denkt hij haar te zien lopen op straat, maar helaas blijkt het dan een ander te zijn. Verdrietig en verslagen gaat hij dan verder.
Onderweg van ontmoeting naar ontmoeting komt Tristan eindelijk tot leven en omarmt hij de pijn en het verdriet die deel uitmaken van zijn bestaan. Tenslotte ontmoet hij Magnus. Een vrijbuiter en helemaal back-to-basic. Op een avond krijgen ze ruzie. Hoe dit verder afloopt ..met de vriendschap, lees je in “Wie niet weg is”, van Piet Baete.
{ Wanneer ik door het raam kijk en zie hoe de hemel langzaam donkerblauw kleurt, durf ik wel te zeggen dat ik me gelukkig voel. Ik ben blij dat we weer onderweg zijn naar een volgende bestemming. Ik heb even geen muziek of gesprek nodig. Het beeld van het voorbijglijdende landschap van heuvels, koeien, schapen en badkuipen vol troebel water is voldoende.}.
De schrijver heeft hiermee een heel mooi verhaal neergezet. Met veel pakkende zinnen, vlotte taal en een vleugje romantiek schrijft hij over Tristan die zijn jeugdliefde kwijt is geraakt. Maar ook beschrijft hij de gewone dingen uit het leven, de zoektocht van Tristan, zijn behoefte aan het spreken met onbekenden die voor hem veel waarden hebben en nog veel meer.
Thema’s als zoeken naar liefde en het hebben van verdriet, geluk en pijn komen voorbij. En worden goed beschreven. Er wordt veel filosofisch nagedacht over het leven en dit wordt vertaald in hele mooie zinnen waar je van geniet. Het is een prachtig boek, het is een boek dat je bijblijft!
De schrijver:
Piet Baete (Oostende, 12 mei 1978) is een Vlaams scenarist en schrijver. Hij is getogen in Knokke-Heist, maar een geboren Oostendenaar. Hij studeerde Germaanse talen aan de Katholieke Universiteit Leuven. Na zijn opleiding vertrok hij naar de Verenigde Staten om er een cursus scenarioschrijven te volgen. Hij studeerde in Los Angeles.
Zijn boeken:
-2007: debuut: Dromen van de dood.
-2009: Poker
-2010: Wacht maar tot ik wakker word" van Poker.
-2011: Verzwijg mij niet
-2012: Vrijdag de 14de
Dit boek is met veel plezier gelezen, als 1 van de 100 recensenten voor Lannoo.
Mijn waardering:
Dit boek krijgt 4 sterren.
Originaliteit: 4
Spanning: 4
leesplezier: 4
psychologie: 5
Plot:4
Schrijfstijl:3,5
Einde:3
November 6, 2016
Wie niet weg is ......het verhaal van Tristan. Een verhaal dat ik eventjes moet laten bezinken. Het was haar voorstel. Zij is als eerste begonnen over de reis die we ieder afzonderlijk zouden maken. Daarna hebben we gewoon gedaan wat we hadden afgesproken, al geef ik toe dat ik niet had verwacht dat Clarisse helemaal niks meer van zich zou laten horen. Ik bedoel, je kunt we zeggen dat je iets gaat doen , maar dat betekent daarom nog niet dat je het ook echt doet. Op het eind van het boek heb ik het eindelijk door. Het boek zit boordevol quotes dat ik zelfs doorstuur naar een vriendin van kijk, dit slaat precies op ons, nietwaar? Tristan zijn verblijf bij Magnus vond ik het leukst. Magnus lijkt me echt wel een wijs man waarvan je veel uit kunt leren. Eigenlijk wou ik 5 sterren geven maar met een 5 sterren zou Piet denken, hoe kan ik nu met mijn volgend boek die 5 sterren overtreffen, dus ik wil geen druk leggen. ;-)
October 23, 2016
Hoe kan je vliegen voor je kan gaan?
Hartverwarmend en tegelijk een boek vol tristesse. Een verhaal over een jongeman op zoek naar zijn vriendin, maar vooral naar zichzelf. En dit door ontmoetingen met mensen op die zoektocht. Eenzaamheid troef en tegelijkertijd toch nooit echt alleen.
Misschien moet ik de volgende keer dat ik een metro of tram neem ook een bejaarde man of vrouw aanspreken en om raad vragen?
Hartverwarmend en tegelijk een boek vol tristesse. Een verhaal over een jongeman op zoek naar zijn vriendin, maar vooral naar zichzelf. En dit door ontmoetingen met mensen op die zoektocht. Eenzaamheid troef en tegelijkertijd toch nooit echt alleen.
Misschien moet ik de volgende keer dat ik een metro of tram neem ook een bejaarde man of vrouw aanspreken en om raad vragen?
October 23, 2016
Zalig boek! Tristan neemt je op een boeiende manier mee in een reis door zijn leven. Hij vertelt zijn verhaal, dat dan toch anders uitdraait dan je in het begin vermoedde. Het verhaal heeft een paar onverwachte wendingen waardoor het fascinerend blijft om te lezen.
Tristan heeft een interessante kijk op de wereld, herkenbaar maar toch heel verrassend. Hij durft zeggen wat anderen denken.
Neem rustig je tijd om Tris beter te leren kennen, hij is zeker de moeite!
Tristan heeft een interessante kijk op de wereld, herkenbaar maar toch heel verrassend. Hij durft zeggen wat anderen denken.
Neem rustig je tijd om Tris beter te leren kennen, hij is zeker de moeite!
November 27, 2022
Het boek Wie niet weg is is zeker niet het allerbeste boek, maar ook alles behalve slecht. Ik vond het leuk hoe de nevenfiguren uit het boek beschreven werden, wat gedaan werd op een manier waardoor het lijkt dat je ze echt kent. Dit kan ook komen door de schrijfstijl, aangezien je echt aangesproken werd door Tristan, het hoofdpersonage. Het gaf een speciaal effect en eens een andere leeservaring, maar dan in de goede zin. Hier en daar zaten er ook "levenslessen" verwerkt in het boek en ook kwamen er heel wat gedachtes van Tristan aan bod, waar ik vaak akkoord mee was maar zelf nog niet eerder had bij stilgestaan.Een paar hoofdstukken voor het einde werd ik wel wat verward door de plottwist, aangezien ik deze totaal niet zag aankomen.
Het boek zal nu terug een tijdje in mijn boekenkast staan, maar is zeker de moeite waard om binnen een aantal jaar opnieuw te lezen.
Het boek zal nu terug een tijdje in mijn boekenkast staan, maar is zeker de moeite waard om binnen een aantal jaar opnieuw te lezen.
Read
September 6, 2017Een heel speciaal boek. Goed of niet goed? Het is hoe je het zelf bekijkt. Dus geef ik geen quotering.
Wel kan ik zeggen dat er veel wijsheid in zit, bijna een filosofisch boek.
Veel stof over het leven om over na te denken.
Wel kan ik zeggen dat er veel wijsheid in zit, bijna een filosofisch boek.
Veel stof over het leven om over na te denken.
October 1, 2016
Ja het is iets helemaal anders dan de vorige...maar wow, zware kost! Je legt het boek niet zomaar naast je neer, je denkt en denkt en denkt. Mooi!
November 2, 2016
Mijn recensie van Wie niet weg is - Piet Baete - Uitgeverij Lannoo kan je nalezen op mijn blog via https://boeklovers.wordpress.com/2016...
May 12, 2018
Nadat de Vlaming Piet Baete zijn opleiding Germaanse talen aan de Katholieke Universiteit Leuven had afgerond, vertrok hij naar de Verenigde Staten waar hij aan de Universiteit van Los Angeles een cursus scenarioschrijven volgde. Na zijn terugkeer in België heeft hij gewerkt als scenarist voor onder andere de serie Team spirit dat door VTM werd uitgezonden. Daarnaast heeft hij voor de bekende politieserie Aspe twee afleveringen geschreven. In 2007 debuteerde hij met de thriller Dromen van de dood. Na een schrijfstilte van vier jaar is in september 2016 Baetes eerste roman Wie niet weg is verschenen.
Tristan en Clarisse kennen elkaar al vanaf de basisschool dus was het voor iedereen in hun omgeving een vanzelfsprekendheid dat ze een stel zouden worden. Op een dag besluiten ze om tijdelijk uit elkaar te gaan om daarna door het lot te laten bepalen hoe het verder met en tussen hen zal gaan. Omdat Tristan Clarisse mist, gaat hij, zonder dat hij een specifiek doel heeft, naar haar op zoek. Hij vindt haar niet en om toch wat om handen te hebben, gaat hij aan het werk als podiumbouwer voor een band. Tijdens de tour ontmoet hij verschillende nieuwe mensen met wie hij in gesprek gaat, waar hij een relatie mee krijgt of waarbij hij intrekt. Toch kan hij zijn verleden niet loslaten. Totdat hij de omstandigheden accepteert zoals deze zijn.
Wie niet weg is wordt grotendeels verteld vanuit het perspectief van Tristan en is daardoor in de ik-vorm geschreven. Baete heeft dit op een dusdanige manier gedaan dat je het gevoel hebt dat Tristan het verhaal alleen maar tegen jou, de individuele lezer, vertelt. Dit geeft een verbondenheid met Tristan, alsof je hem al jaren kent. De momenten dat Tristan dialogen met anderen heeft, zijn voor de lezer wat afstandelijker, maar zeker niet minder boeiend of interessant. Want de meeste van deze personages zijn stuk voor stuk bijzondere en intrigerende personen.
Hoewel dit boek absoluut geen thriller is, heeft de auteur wel degelijk een spanningsveld gecreëerd. Want wat is er met Clarisse gebeurd en waar is ze nu? Wellicht heeft het feit dat Baete eerder vijf thrillers heeft geschreven een rol gespeeld bij het schrijven van dit boek. De hiervoor gestelde vragen zorgen er sowieso voor dat de lezer nieuwsgierig wordt naar het lot van Clarisse, maar ook hoe het Tristan verder zal vergaan en of hij haar nog zal vinden. Naarmate het eind van het verhaal dichterbij komt, wordt dat steeds meer duidelijk en eindigt het vervolgens in een verrassende en enigszins emotionele ontknoping.
De zoektocht van Tristan is meer dan alleen het vinden van Clarisse. Want hoe meer je over hem te weten komt, hoe meer je ervan overtuigd raakt dat hij ook op zoek is naar zichzelf. Dat hij wil weten wie hij werkelijk is en wat hij met zijn leven wil. De reis die hij met de band maakt, maar ook de ontmoetingen die hij onderweg heeft, lijken daarom een wijze levensles voor hem te zijn. Het laatste hoofdstuk lijkt zelfs een boodschap voor de lezer te bevatten. In ieder geval is het er een waarover nagedacht kan worden.
In het boek komen thema's als verdriet, emotie, vriendschap, onzekerheid, maar ook geluk en blijdschap voor. Baete heeft deze allemaal samengevoegd in een verhaal dat voor een groot deel in een prachtige en soms prozaïsch aandoende stijl geschreven is. De auteur toont met Wie niet weg is aan dat hij een veelzijdig schrijver is die in het literaire genre ook uitstekend de weg weet te vinden.
Tristan en Clarisse kennen elkaar al vanaf de basisschool dus was het voor iedereen in hun omgeving een vanzelfsprekendheid dat ze een stel zouden worden. Op een dag besluiten ze om tijdelijk uit elkaar te gaan om daarna door het lot te laten bepalen hoe het verder met en tussen hen zal gaan. Omdat Tristan Clarisse mist, gaat hij, zonder dat hij een specifiek doel heeft, naar haar op zoek. Hij vindt haar niet en om toch wat om handen te hebben, gaat hij aan het werk als podiumbouwer voor een band. Tijdens de tour ontmoet hij verschillende nieuwe mensen met wie hij in gesprek gaat, waar hij een relatie mee krijgt of waarbij hij intrekt. Toch kan hij zijn verleden niet loslaten. Totdat hij de omstandigheden accepteert zoals deze zijn.
Wie niet weg is wordt grotendeels verteld vanuit het perspectief van Tristan en is daardoor in de ik-vorm geschreven. Baete heeft dit op een dusdanige manier gedaan dat je het gevoel hebt dat Tristan het verhaal alleen maar tegen jou, de individuele lezer, vertelt. Dit geeft een verbondenheid met Tristan, alsof je hem al jaren kent. De momenten dat Tristan dialogen met anderen heeft, zijn voor de lezer wat afstandelijker, maar zeker niet minder boeiend of interessant. Want de meeste van deze personages zijn stuk voor stuk bijzondere en intrigerende personen.
Hoewel dit boek absoluut geen thriller is, heeft de auteur wel degelijk een spanningsveld gecreëerd. Want wat is er met Clarisse gebeurd en waar is ze nu? Wellicht heeft het feit dat Baete eerder vijf thrillers heeft geschreven een rol gespeeld bij het schrijven van dit boek. De hiervoor gestelde vragen zorgen er sowieso voor dat de lezer nieuwsgierig wordt naar het lot van Clarisse, maar ook hoe het Tristan verder zal vergaan en of hij haar nog zal vinden. Naarmate het eind van het verhaal dichterbij komt, wordt dat steeds meer duidelijk en eindigt het vervolgens in een verrassende en enigszins emotionele ontknoping.
De zoektocht van Tristan is meer dan alleen het vinden van Clarisse. Want hoe meer je over hem te weten komt, hoe meer je ervan overtuigd raakt dat hij ook op zoek is naar zichzelf. Dat hij wil weten wie hij werkelijk is en wat hij met zijn leven wil. De reis die hij met de band maakt, maar ook de ontmoetingen die hij onderweg heeft, lijken daarom een wijze levensles voor hem te zijn. Het laatste hoofdstuk lijkt zelfs een boodschap voor de lezer te bevatten. In ieder geval is het er een waarover nagedacht kan worden.
In het boek komen thema's als verdriet, emotie, vriendschap, onzekerheid, maar ook geluk en blijdschap voor. Baete heeft deze allemaal samengevoegd in een verhaal dat voor een groot deel in een prachtige en soms prozaïsch aandoende stijl geschreven is. De auteur toont met Wie niet weg is aan dat hij een veelzijdig schrijver is die in het literaire genre ook uitstekend de weg weet te vinden.
March 10, 2020
Meermaals dacht ik tijdens het lezen van het boek ‘hu?’ of ‘vreemd’. Het gegeven dat je als lezer wordt aangesproken, voelt in het begin eveneens vreemd - dit alles maakt dat het begin van het boek stroef was om te lezen-, maar al snel zit je daardoor echt nòg meer in het verhaal. De soms vreemde kronkels passages, gesprekken, gebeurtenissen, gestelde vragen zetten de lezer aan tot nadenken, of ík heb in ieder geval veel nagedacht over ‘het toeval’, of ik zou kunnen loslaten, wat loslaten kan betekenen, de impact van onbekende mensen die we ontmoeten - ik zal er in ieder geval nog eens bij stilstaan als ik een taxi neem-, etc. Kortom, een aanrader van formaat als je eens iets anders wilt lezen. Spijt had ik toen ik de laatste bladzijde had gelezen, spijt dat het de laatste pagina was.
Persoonlijke selectie van favoriete passages uit het boek 📚:
“In een wereld, een leven waarin iedereen altijd wil vechten en oplossingen wil vinden voor dingen die het vechten niet waard zijn of niet opgelost kunnen worden, is wegstappen het moeilijkst, maar misschien ook het belangrijkst. (...) Dat is misschien nog het grootste misverstand over mensen die zelf loslaten. Ze gaan niet weg. Ze verstenen. En blijven voor altijd. Voor altijd jong, voor altijd mooi. Voor altijd ongrijpbaar. En nooit echt weg, zoals ik dat ben. Omdat je pas weg kunt zijn als je ook terug kunt keren.”
“Ik denk dat jij me zou antwoorden dat het leven helemaal niet logisch in elkaar zit. Dat vier plus twee zes is. Maar dat zes min vier daarom nog geen twee is. Zoiets. En dat begrijp ik natuurlijk wel. Er zijn geen regels, geen formules en ook geen houvasten. Wat gisteren waar was, is morgen een leugen en vandaag al vatbaar voor twijfel. En dus kun je alles maar beter laten gebeuren, omdat je het leven toch niet voor kunt zijn en nooit weet wat er zal gebeuren of hoe iets zal uitpakken. Je bent altijd gezien.”
“Jij, koning van het spel dat het leven is, zult schaak worden gezet. Door paarden, lopers en simpele spionnen. Je zult vluchten en verliezen, een koning onwaardig. Maar het is wat koningen doen. Nooit blijven ze staan, nooit houden ze vast aan wat ze hebben. Niet omdat het verlies hen tot koningen maakt, maar omdat ze ermee om kunnen gaan. Niet voor niks zijn het koningen. Zelf wegstappen en nooit achteromkijken kunnen alleen zij.”
Persoonlijke selectie van favoriete passages uit het boek 📚:
“In een wereld, een leven waarin iedereen altijd wil vechten en oplossingen wil vinden voor dingen die het vechten niet waard zijn of niet opgelost kunnen worden, is wegstappen het moeilijkst, maar misschien ook het belangrijkst. (...) Dat is misschien nog het grootste misverstand over mensen die zelf loslaten. Ze gaan niet weg. Ze verstenen. En blijven voor altijd. Voor altijd jong, voor altijd mooi. Voor altijd ongrijpbaar. En nooit echt weg, zoals ik dat ben. Omdat je pas weg kunt zijn als je ook terug kunt keren.”
“Ik denk dat jij me zou antwoorden dat het leven helemaal niet logisch in elkaar zit. Dat vier plus twee zes is. Maar dat zes min vier daarom nog geen twee is. Zoiets. En dat begrijp ik natuurlijk wel. Er zijn geen regels, geen formules en ook geen houvasten. Wat gisteren waar was, is morgen een leugen en vandaag al vatbaar voor twijfel. En dus kun je alles maar beter laten gebeuren, omdat je het leven toch niet voor kunt zijn en nooit weet wat er zal gebeuren of hoe iets zal uitpakken. Je bent altijd gezien.”
“Jij, koning van het spel dat het leven is, zult schaak worden gezet. Door paarden, lopers en simpele spionnen. Je zult vluchten en verliezen, een koning onwaardig. Maar het is wat koningen doen. Nooit blijven ze staan, nooit houden ze vast aan wat ze hebben. Niet omdat het verlies hen tot koningen maakt, maar omdat ze ermee om kunnen gaan. Niet voor niks zijn het koningen. Zelf wegstappen en nooit achteromkijken kunnen alleen zij.”
August 25, 2017
Herkenbaar, realistisch en puur. Soms heel pijnlijk, dan weer vol blijdschap. Tristan is voor mij de man in de blauwe overall geworden met olievlekken. Altijd bereikbaar voor advies. En hij heeft mijn kijk op de dingen weer bijgeschaafd. Wat een prachtig verhaal.
January 3, 2018
Ik vond het geen slecht boek maar toch ook niet super.
Ik heb er al vele betere gelezen.
Het boek las vlot (heb het in 2 dagen uitgelezen).
Ik vond het boek niet altijd even duidelijk, waarschijnlijk komt dit door de persoon waarin er gesproken/geschreven wordt...
Op naar het volgende boek...
Ik heb er al vele betere gelezen.
Het boek las vlot (heb het in 2 dagen uitgelezen).
Ik vond het boek niet altijd even duidelijk, waarschijnlijk komt dit door de persoon waarin er gesproken/geschreven wordt...
Op naar het volgende boek...
November 28, 2017
Zeker niet mijn favoriete boek boek van Piet baete. Slecht? Nee zeker niet? Het boek zet zeker tot nadenken...
Ik ben gewoon meer voor zijn thrillers dan voor een roman.
Ik ben gewoon meer voor zijn thrillers dan voor een roman.
November 4, 2016
Tristan en Clarisse kennen elkaar van jongs af aan. Het is voor iedereen vanzelfsprekend dat zij een koppel zijn en een koppel zullen blijven. Ze zijn voor elkaar bestemd. Ook Tristan is daar heilig van overtuigd. Tot Clarisse op een dag met het voorstel komt om ieder zijn weg te gaan en het lot te laten beslissen over hun toekomst samen, of ze daadwerkelijk voorbestemd zijn. Eigenlijk vindt Tristan het maar niets, maar stemt toch in met Clarisses idee. Niemand snapt hun beslissing, want als je gelukkig bent dan maak je zo’n keuze toch niet?
Na een tijd gaat Tristan op zoek naar Clarisse. Hij mist haar, hij mist haar stem. Op zijn weg komt hij mensen tegen die soms maar even zijn pad kruisen en mensen met wie hij langere tijd doorbrengt. Op hun manier dragen ze allemaal hun steentje bij in zijn zoektocht naar Clarisse of .......... is het de zoektocht naar zichzelf?
‘Stop met struikelen. Laat Clarisse los. Stap in het leven.’
Piet Baetes woorden vloeien uit zijn pen. In vierenveertig korte hoofdstukken zuigt hij je mee in het leven van Tristan. Op een begrijpelijke, duidelijke manier weet hij de gebeurtenissen in het leven van Tristan neer te zetten. Je waant je in zijn leven, je waant je ter plekke. Dit omdat Tristan zijn verhaal aan jou, de lezer, vertelt. Je voelt je aangesproken en stilaan krijg je er een vriend bij die je af en toe eens goed door elkaar wilt rammelen. Wakker wil schudden.
Tristan praat niet alleen tegen jou, maar gaat in dialoog met iedereen die zijn pad kruist. Hij vertelt hun over Clarisse of gewoon over de dagdagelijkse dingen die hem bezighouden. Of, als hij het even niet meer weet belt hij zijn vriend bij het tankstation, in zijn blauwe overall en met smeerolie op zijn onderarmen. Op hem kan hij dag en nacht rekenen.
Dit boek lees je niet in één ruk uit. Dit is een boek om van te genieten. Eentje dat je maar eens om de zoveel tijd in handen krijgt. De stijl van het boek wordt gekenmerkt door Baetes filosofische redeneringen. Die zetten je aan het denken. Het boek staat er vol van, maar om er toch enkele te noemen:
‘.... schrijf haar dat je alleen maar te laat komt op plaatsen waar je niet op tijd wilt zijn’
Of
‘We maken echt veel te veel van veel te weinig’
Opvallend en subliem in dit verhaal is de scherpe kijk van de auteur op het leven en wat er achter schuilt. De vergelijking met een schaakspel of de blinde vlek die mensen hebben om zaken in het leven wel of niet te zien, het zijn er maar enkele. Elke keer slaat Baete (voor mij toch) de spijker op zijn kop.
Het boek is aandoenlijk, leerrijk en grappig tegelijk. Sfeerbeelden zijn filmisch neergezet. ‘Wie niet weg is’ zit opbouwend goed in elkaar. De vraag waar Clarisse is en of ze het lot nu inderdaad getart hebben, blijft je bezighouden. En ondertussen ga je helemaal op in Tristans wereldje. Baete laat hier en daar een klein puzzelstukje vallen, waardoor je denkt dat je het weet. Helaas is de plot hartverscheurend en zie je die niet aankomen.
Het verhaal van Tristan is een verhaal over liefde (vooral liefde), ontmoeten, zoeken, loslaten, verwerken..... De essentie! Een verhaal over leven en overleven met herkenbare situaties, herkenbare conversaties. Oprechte emoties waar je jezelf in terugvindt. De cover en de titel kun je dan ook maar begrijpen, als je het boek gelezen hebt.
Baetes schrijfstijl is aangenaam. Een mooi staaltje proza verpakt in een verhaal. Op een paar kleine puntjes na die me niet erg realistisch lijken, was dit verhaal een bijzondere ervaring. Ik ben onder de indruk! Het is totaal iets anders dan ik gewend ben, maar het was een lust dit boek te mogen lezen.
Voor Tristan en zijn vrienden 4,5 ster!
“We zullen binnen tien jaar nog eens praten.
Ja. Laten we dat doen.”
Na een tijd gaat Tristan op zoek naar Clarisse. Hij mist haar, hij mist haar stem. Op zijn weg komt hij mensen tegen die soms maar even zijn pad kruisen en mensen met wie hij langere tijd doorbrengt. Op hun manier dragen ze allemaal hun steentje bij in zijn zoektocht naar Clarisse of .......... is het de zoektocht naar zichzelf?
‘Stop met struikelen. Laat Clarisse los. Stap in het leven.’
Piet Baetes woorden vloeien uit zijn pen. In vierenveertig korte hoofdstukken zuigt hij je mee in het leven van Tristan. Op een begrijpelijke, duidelijke manier weet hij de gebeurtenissen in het leven van Tristan neer te zetten. Je waant je in zijn leven, je waant je ter plekke. Dit omdat Tristan zijn verhaal aan jou, de lezer, vertelt. Je voelt je aangesproken en stilaan krijg je er een vriend bij die je af en toe eens goed door elkaar wilt rammelen. Wakker wil schudden.
Tristan praat niet alleen tegen jou, maar gaat in dialoog met iedereen die zijn pad kruist. Hij vertelt hun over Clarisse of gewoon over de dagdagelijkse dingen die hem bezighouden. Of, als hij het even niet meer weet belt hij zijn vriend bij het tankstation, in zijn blauwe overall en met smeerolie op zijn onderarmen. Op hem kan hij dag en nacht rekenen.
Dit boek lees je niet in één ruk uit. Dit is een boek om van te genieten. Eentje dat je maar eens om de zoveel tijd in handen krijgt. De stijl van het boek wordt gekenmerkt door Baetes filosofische redeneringen. Die zetten je aan het denken. Het boek staat er vol van, maar om er toch enkele te noemen:
‘.... schrijf haar dat je alleen maar te laat komt op plaatsen waar je niet op tijd wilt zijn’
Of
‘We maken echt veel te veel van veel te weinig’
Opvallend en subliem in dit verhaal is de scherpe kijk van de auteur op het leven en wat er achter schuilt. De vergelijking met een schaakspel of de blinde vlek die mensen hebben om zaken in het leven wel of niet te zien, het zijn er maar enkele. Elke keer slaat Baete (voor mij toch) de spijker op zijn kop.
Het boek is aandoenlijk, leerrijk en grappig tegelijk. Sfeerbeelden zijn filmisch neergezet. ‘Wie niet weg is’ zit opbouwend goed in elkaar. De vraag waar Clarisse is en of ze het lot nu inderdaad getart hebben, blijft je bezighouden. En ondertussen ga je helemaal op in Tristans wereldje. Baete laat hier en daar een klein puzzelstukje vallen, waardoor je denkt dat je het weet. Helaas is de plot hartverscheurend en zie je die niet aankomen.
Het verhaal van Tristan is een verhaal over liefde (vooral liefde), ontmoeten, zoeken, loslaten, verwerken..... De essentie! Een verhaal over leven en overleven met herkenbare situaties, herkenbare conversaties. Oprechte emoties waar je jezelf in terugvindt. De cover en de titel kun je dan ook maar begrijpen, als je het boek gelezen hebt.
Baetes schrijfstijl is aangenaam. Een mooi staaltje proza verpakt in een verhaal. Op een paar kleine puntjes na die me niet erg realistisch lijken, was dit verhaal een bijzondere ervaring. Ik ben onder de indruk! Het is totaal iets anders dan ik gewend ben, maar het was een lust dit boek te mogen lezen.
Voor Tristan en zijn vrienden 4,5 ster!
“We zullen binnen tien jaar nog eens praten.
Ja. Laten we dat doen.”
November 5, 2016
Titel: Wie niet weg is.
Auteur: Piet Baete
Uitgeverij: Lannoo
216 pagina's
Piet Baete (1978) werd in Oostende geboren. Hij studeerde Germaanse talen aan de Katholieke Universiteit van Leuven Leuven. Daarna trok hij naar de Verenigde Staten voor studies scenarioschrijver aan de UCLA ( Los Angeles). Hij heeft al scenario werk voor film en tv op z'n actief. Zo schreef hij al mee aan de tv-series Team Spirit en Aspe. Baete brengt regelmatig tijd door in Parijs.
Dromen van de dood (2008) is zijn eerste psychologische thriller.
Durf jij alles achter te laten in de hoop dat het vanzelf weer goed komt?
De kans bestaat dat we elkaar ooit hebben ontmoet. Het is echt heel goed mogelijk dat we elkaar ooit voorbij zijn gelopen of zijn gekruist in een straat, of dat we elkaar toevallig hebben aangeraakt in de metro, schouder tegen schouder, zoiets. Alleen hebben we nooit gepraat, jij en ik. Ik heb je nooit gevraagd hoe het met je gaat en omgekeerd heb jij dat ook niet gedaan. Het maakt ook niet uit, dat is nu eenmaal wat mensen doen, of niet doen, hangt er van af hoe je ’t bekijkt. Maar stel dat het wél was gebeurd, dat we op een of andere manier aan de praat waren geraakt, dan zou ik je zeker over Clarisse hebben verteld.
Tristan werkt als podiumbouwer voor een band. Hij reist de wereld rond en leeft in een droom. Maar zijn verleden laat hem niet los. Hij wordt heen-en-weer geslingerd tussen vele emoties. Onderweg van ontmoeting naar ontmoeting komt Tristan eindelijk tot leven en omarmt hij de pijn en het verdriet die deel uitmaken van zijn bestaan.
Ik was 1 van de 100 gelukkige die een recensie exemplaar kreeg toegestuurd. Ik had nog nooit Iets van Piet Baete gelezen en was erg nieuwsgierig geworden na het lezen van de inleiding.
Het verhaal is in de ik vorm geschreven en de hoofdpersoon Tristan neemt je mee in zijn leven, waar hij zelf telkens afscheidt van wilt nemen. Op de vlucht voor de waarheid en de ontkenning van zijn emoties.
'Wat gisteren waar was, is morgen een leugen en vandaag al vatbaar voor twijfel'
Ik ben diep onder de indruk door de schrijfstijl van Piet Baete. Die diepliggende bewoordingen komen bij je binnen, zodat je volledig meeloopt samen met Tristan. Op filosofische wijze wordt het leven van Tristan beschreven met prachtige en ontroerende uitspraken, waarbij je even stil staat.. Zinnen die je enkele keren opnieuw leest alleen al omdat ze zo mooi zijn.
'Ik voel me zo’n grijper op een kermis. Zo’n grijper die pluchen beestjes moet grijpen, maar ze altijd weer laat vallen. Zo gaat het ook bij ons. Ik heb je even vast, maar raak je altijd weer kwijt. En iedereen is altijd maar boos op die grijper, maar misschien is wat hij op moet tillen te zwaar'
Met dit stuk uit zijn boek wil ik afsluiten en raad ik een ieder aan om het boek te lezen. Je mee te laten nemen in de wereld van Tristan en samen met hem het ritje te maken. Wie weet gaat jouw wereld er plots heel anders uit zien.
Plot. : 4
Schrijfstijl. : 4,5
Originaliteit : 5
Psychologie : 5
Leesplezier : 5
Spanning. : 4
Ik geef ‘Wie niet weg is’’ 4,5 sterren
Auteur: Piet Baete
Uitgeverij: Lannoo
216 pagina's
Piet Baete (1978) werd in Oostende geboren. Hij studeerde Germaanse talen aan de Katholieke Universiteit van Leuven Leuven. Daarna trok hij naar de Verenigde Staten voor studies scenarioschrijver aan de UCLA ( Los Angeles). Hij heeft al scenario werk voor film en tv op z'n actief. Zo schreef hij al mee aan de tv-series Team Spirit en Aspe. Baete brengt regelmatig tijd door in Parijs.
Dromen van de dood (2008) is zijn eerste psychologische thriller.
Durf jij alles achter te laten in de hoop dat het vanzelf weer goed komt?
De kans bestaat dat we elkaar ooit hebben ontmoet. Het is echt heel goed mogelijk dat we elkaar ooit voorbij zijn gelopen of zijn gekruist in een straat, of dat we elkaar toevallig hebben aangeraakt in de metro, schouder tegen schouder, zoiets. Alleen hebben we nooit gepraat, jij en ik. Ik heb je nooit gevraagd hoe het met je gaat en omgekeerd heb jij dat ook niet gedaan. Het maakt ook niet uit, dat is nu eenmaal wat mensen doen, of niet doen, hangt er van af hoe je ’t bekijkt. Maar stel dat het wél was gebeurd, dat we op een of andere manier aan de praat waren geraakt, dan zou ik je zeker over Clarisse hebben verteld.
Tristan werkt als podiumbouwer voor een band. Hij reist de wereld rond en leeft in een droom. Maar zijn verleden laat hem niet los. Hij wordt heen-en-weer geslingerd tussen vele emoties. Onderweg van ontmoeting naar ontmoeting komt Tristan eindelijk tot leven en omarmt hij de pijn en het verdriet die deel uitmaken van zijn bestaan.
Ik was 1 van de 100 gelukkige die een recensie exemplaar kreeg toegestuurd. Ik had nog nooit Iets van Piet Baete gelezen en was erg nieuwsgierig geworden na het lezen van de inleiding.
Het verhaal is in de ik vorm geschreven en de hoofdpersoon Tristan neemt je mee in zijn leven, waar hij zelf telkens afscheidt van wilt nemen. Op de vlucht voor de waarheid en de ontkenning van zijn emoties.
'Wat gisteren waar was, is morgen een leugen en vandaag al vatbaar voor twijfel'
Ik ben diep onder de indruk door de schrijfstijl van Piet Baete. Die diepliggende bewoordingen komen bij je binnen, zodat je volledig meeloopt samen met Tristan. Op filosofische wijze wordt het leven van Tristan beschreven met prachtige en ontroerende uitspraken, waarbij je even stil staat.. Zinnen die je enkele keren opnieuw leest alleen al omdat ze zo mooi zijn.
'Ik voel me zo’n grijper op een kermis. Zo’n grijper die pluchen beestjes moet grijpen, maar ze altijd weer laat vallen. Zo gaat het ook bij ons. Ik heb je even vast, maar raak je altijd weer kwijt. En iedereen is altijd maar boos op die grijper, maar misschien is wat hij op moet tillen te zwaar'
Met dit stuk uit zijn boek wil ik afsluiten en raad ik een ieder aan om het boek te lezen. Je mee te laten nemen in de wereld van Tristan en samen met hem het ritje te maken. Wie weet gaat jouw wereld er plots heel anders uit zien.
Plot. : 4
Schrijfstijl. : 4,5
Originaliteit : 5
Psychologie : 5
Leesplezier : 5
Spanning. : 4
Ik geef ‘Wie niet weg is’’ 4,5 sterren
December 17, 2016
In de scenariowereld is Piet Baete vrij bekend. Boeken van hem had ik nog niet gelezen. Dus dit is mijn eerste kennismaking.
In koeien van letters staat er op de cover roman, toch had ik het idee een thriller in de hand te hebben. Dat kwam vooral door de omslag die mij niet erg juist lijkt gekozen te zijn voor het boek.
Het boek gaat over een jongen die met zijn vriendin heeft afgesproken dat ze elkaar toevallig moeten ontmoeten, om het ware liefde te laten zijn. Dus nadat zijn vriendin uit beeld is verdwenen vlucht de protagonist in nieuwe contacten. Het boek is in de ik-persoon geschreven, en daardoor klampt het zich aan je vast. De jongen, die zo’n twintig jaar oud is doet rake conclusies en geeft interessante meningen weer. Dit alles is verpakt in een zeer mooie schrijfstijl.
Toch had ik het idee dat nadat de clue van het verhaal gevallen is, het verhaal wel mocht eindigen. Alles wat erna komt lijkt wat teveel van het goeie. Misschien had hij die clue iets langer moeten uitstellen, of had hij de clue iets meer moeten uitstrekken, maar dat is niet gebeurd.
Het is heel moeilijk om veel van het boek te vertellen zonder meteen teveel te verraden. Daarom doe ik dat niet, maar ik wil absoluut aanmanen dit boek te lezen, een echte aanrader, niet zozeer voor de inhoud, maar wel voor de vorm, het is namelijk prachtig geschreven.
In koeien van letters staat er op de cover roman, toch had ik het idee een thriller in de hand te hebben. Dat kwam vooral door de omslag die mij niet erg juist lijkt gekozen te zijn voor het boek.
Het boek gaat over een jongen die met zijn vriendin heeft afgesproken dat ze elkaar toevallig moeten ontmoeten, om het ware liefde te laten zijn. Dus nadat zijn vriendin uit beeld is verdwenen vlucht de protagonist in nieuwe contacten. Het boek is in de ik-persoon geschreven, en daardoor klampt het zich aan je vast. De jongen, die zo’n twintig jaar oud is doet rake conclusies en geeft interessante meningen weer. Dit alles is verpakt in een zeer mooie schrijfstijl.
Toch had ik het idee dat nadat de clue van het verhaal gevallen is, het verhaal wel mocht eindigen. Alles wat erna komt lijkt wat teveel van het goeie. Misschien had hij die clue iets langer moeten uitstellen, of had hij de clue iets meer moeten uitstrekken, maar dat is niet gebeurd.
Het is heel moeilijk om veel van het boek te vertellen zonder meteen teveel te verraden. Daarom doe ik dat niet, maar ik wil absoluut aanmanen dit boek te lezen, een echte aanrader, niet zozeer voor de inhoud, maar wel voor de vorm, het is namelijk prachtig geschreven.
October 30, 2016
Voor de eerste maal weet ik niet echt wat ik moet zeggen over een boek...
Dit is niet perse negatief, maar "wie niet weg is..." Heeft me een beetje sprakeloos achter gelaten.
Doorheen het hele boek had ik een "wat is dit vreemd"-gevoel.
Opnieuw: dit is niet negatief, gewoon tja vreemd.
Het boek zelf leest ontzettend vlot, ook al is het toch wel een zwaar onderwerp.
Ik vond het soms wat verwarrend om Tristan zijn denkwijze te volgen, maar ik vermoed dat dit wel de bedoeling is. Dat je wat in de war raakt en daardoor begint na te denken.
Misschien moet ik alles nog eens laten bezinken en het -wetende wat ik nu weet- nog eens opnieuw lezen.
Ik heb het boek zeker graag gelezen, vlotte schrijfstijl en goed verhaal. Voor mij vier sterren waard.
Dit is niet perse negatief, maar "wie niet weg is..." Heeft me een beetje sprakeloos achter gelaten.
Doorheen het hele boek had ik een "wat is dit vreemd"-gevoel.
Opnieuw: dit is niet negatief, gewoon tja vreemd.
Het boek zelf leest ontzettend vlot, ook al is het toch wel een zwaar onderwerp.
Ik vond het soms wat verwarrend om Tristan zijn denkwijze te volgen, maar ik vermoed dat dit wel de bedoeling is. Dat je wat in de war raakt en daardoor begint na te denken.
Misschien moet ik alles nog eens laten bezinken en het -wetende wat ik nu weet- nog eens opnieuw lezen.
Ik heb het boek zeker graag gelezen, vlotte schrijfstijl en goed verhaal. Voor mij vier sterren waard.
November 1, 2016
Geen ik-verhaal maar een heel andere aanpak...de lezer wordt aanhoorder.
Het verhaal, persoonlijk tegen jou vertelt, trekt je mee in alle belevenissen van Tristan.
Hij is een vriend die vertelt wie hij is, wat hij doet/deed, wat hij beleefde, hoe hij het ervaart en met wie. Ik verwijs hierbij naar Evelyne, Lisa, Michaël, Florence...
Iedere ontmoeting raakt hem diep, en jouw dus ook, want iedere ontmoeting wordt een deel van zijn persoonlijkheid.
Tristan zoekt naar waarheden en naar zichzelf.
In korte hoofdstukken, die elkaar vlug opvolgen, lijkt de zoektocht een echte vlucht...een terugkeer naar ooit.
Heerlijk boek, boeiend op zijn manier.
Blijft lang nazinderen.
Kijk al verlangend uit naar meer!
Het verhaal, persoonlijk tegen jou vertelt, trekt je mee in alle belevenissen van Tristan.
Hij is een vriend die vertelt wie hij is, wat hij doet/deed, wat hij beleefde, hoe hij het ervaart en met wie. Ik verwijs hierbij naar Evelyne, Lisa, Michaël, Florence...
Iedere ontmoeting raakt hem diep, en jouw dus ook, want iedere ontmoeting wordt een deel van zijn persoonlijkheid.
Tristan zoekt naar waarheden en naar zichzelf.
In korte hoofdstukken, die elkaar vlug opvolgen, lijkt de zoektocht een echte vlucht...een terugkeer naar ooit.
Heerlijk boek, boeiend op zijn manier.
Blijft lang nazinderen.
Kijk al verlangend uit naar meer!
January 25, 2017
Vol moed begon ik aan het boek "wie niet weg is". Ik had zelf al zo wat scenario's voor ogen. Het heeft lang geduurd voor de laatste pagina de revue passeerde, maar kwam dit door de mijn eigen periode of omdat het boek me niet onmiddellijk kon vast klampen? Ik stel me de vraag. Uiteindelijk een tandje bijgestoken en zoals ik al eens meegemaakt had, heeft ook Tristan me uiteindelijk bij de keel gegrepen. Hoe dan ook hoop je dat hij zijn vriend(in) werkelijk achter de hoek tegen komt. En de weg die hij daarvoor weg legt... chapeau. 1 raad die Tristan je heeft is: doe je verhaal eens aan wildvreemde en kijk welke raad je krijgt! Dank je voor deze wijze tip Tristan!
October 23, 2016
Dit boek zou verplichte literatuur moeten zijn. Het zit boordevol wijsheden, diepe onuitgesproken gevoelens, onbeantwoorde vragen, onjuiste antwoorden. Verliefd op de waarheid? Vind jij ook dat niets ooit hetzelfde is? Ja? Ga dan rustig zitten, neem het boek 'wie niet weg is' en Tristan komt naast je zitten om zijn verhaal te vertellen. Topliteratuur, psychologisch inzichten die de waarheden kracht geven!
October 4, 2016
Eerste Roman van Piet. In één ruk erdoor gejaagd. Een toproman
This entire review has been hidden because of spoilers.
May 1, 2017
Mooi boek, heel andere stijl dan dat ik gewoon ben. Het boek verveelt niet, leest lekker door.
Read
July 4, 2017Piet Baete, zo anders.... De valkuil van dit verhaal is dat je het leest zonder nadenken, want de vlotte schrijfstijl leent zich daartoe. Echter zijn er heel wat gedachten, rationele benaderingen en visies die je eventjes tot je moet laten doordringen zonder dat ze je echt gaan vervelen. Persoonlijk vind ik dit een moeilijk te quoteren boek. Luchtig geschreven maar met heel wat diepgang.
Displaying 1 - 26 of 26 reviews