Wat ik zo jammer vind, is dat ondanks het schrijnende verhaal dat Jessica Broekhuis vertelt, ze toch flink afstand houdt. We lezen niets over het afkicken zelf, over haar échte, diepe gevoelens. Bepaalde heftige gebeurtenissen, zoals de bedreiging van criminelen in haar huis, beschrijft ze alsof ze een spannend boek schrijft, niet alsof het haar zélf overkwam. Ze vertelt dat ze snauwt en grauwt of de paljas speelt in de klinieken maar bijna alsof het iemand anders betreft. Ze geeft in dialoogvorm en 'letterlijke' gesprekken een aantal situaties weer die lang geleden gebeurd zijn en dat maakt het juist zo afstandelijk bijna onecht, na bijv. 10 jaar kun je je een letterlijk gesprek niet meer herinneren. Ze maakt er, door deze stijl te gebruiken, bijna een roman van terwijl het toch de pure en harde werkelijkheid is.
Ook de tijd in de kliniek in Zuid Afrika is een verhaal, waarin wel verteld wordt wat er gebeurde en dat ze soms heel boos werd om de strenge, in haar ogen, bizarre regels. Maar toch heb je niet het gevoel dat je iets leest dat zij werkelijk meemaakte. Misschien kan dat ook niet, is het daarvoor een te pijnlijke periode geweest en móet ze wel afstand houden naar de lezer omdat het gebeurde anders nog lastiger te handelen is. Aan het eind van het boek laat ze wel een aantal meer glimpjes van zichzelf zien. Ze verschuilt zich dan minder achter verhalen over grappigdoenerij, de slappe zenuwlach krijgen of boze buien hebben.
Toch leer je ook erg veel van haar verhaal, ze vertelt o.a. ook over het gedrag van de andere verslaafden in de kliniek, hoe er gedraaid wordt en aan alles en iedereen de schuld wordt gegeven, hoe mensen barsten van de zelfmedelijden om toch vooral maar niet geconfronteerd te worden met de werkelijke gevolgen van hun verslaving. "Als verslaafde ben je heel vervelend. Je wordt heel manipulatief, zwelgt in zelfmedelijden, bent heel impulsief. En loopt de hele dag te zeiken, over van alles."
Het is wel een erg indrukwekkend boek, je leest hoe bizar een leven kan zijn als alles in het teken van je verslavingen staat. Er bestaat geen andere wereld meer, alleen de wereld van gokken, drank en drugs, de rest doet er niet meer toe of misschien juist wel... Het is te hopen dat dit boek de ogen van verslaafden en/of hun omgeving opent. Het is met recht, in alle opzichten, een verhaal over het verdriet van een verslaving.
Maar... Het is nooit te laat om opnieuw te beginnen en dat is de wijze les die Jessica Broekhuis, gelukkig op tijd, leerde!