หัวใจนักเขียน

by อุทิศ เหมะมูล

หัวใจนักเขียน หนังสือที่บอกเล่าเส้นทางการเขียน ตลอดจนกลเม็ดเคล็ดลับของ อุทิศ เหมะมูล

"จงแสดงให้เห็น อย่าเพียงเอาแต่บอกเล่า" คือสิ่งที่นักเขียนมักได้ยินได้ฟังเสมอๆ และคุณก็คิดว่ามันยังใช้การได้ดี

เมื่อลงมือเขียนถึงตัวละครสักตัวที่เหงา เศร้า และโดดเดี่ยว คุณต้องไม่เขียนคำว่า 'เหงา' 'เศร้า' 'โดดเดี่ยว' ลงไปในงานของคุณ เช่นเดียวกับความรัก การเขียนคำว่า 'ความรัก' ลงไปนั้นไม่มีความหมายอะไร แต่จงแสดงให้เห็นว่ารักนั้นเป็นอย่างไร อะไรบ้างที่เป็นความรัก เช่นเดียวกับในชีวิตจริงของคนเรา วิธีที่ความรักจะสัมผัสรับรู้ได้ พาไปเดินเล่น กินข้าว ดูหนัง นั่งอยู่ด้วยกัน มีความใส่ใจที่จะมอบให้ คือการสร้างประสบการณ์และโมงยามเฉพาะร่วมกัน นี่คือที่มากกว่าเอาแต่บอกว่ารัก แล้วไม่ทำอะไรอื่น

ประสบการณ์และโมงยามเฉพาะตัวคือสิ่งที่คุณควรเขียน เพื่อจะแสดงถึงสิ่งที่เหงา เศร้า โดดเดี่ยว และความรัก มากกว่าจะเขียนคำเหล่านี้ลงไป แล้วปิดโอกาสตัวเองที่จะแสดงถึงเนื้อหาของมัน

‘เขียนเหมือนพรุ่งนี้จะไม่มีอยู่’ ‘เขียนอย่างงานชิ้นนี้เป็นชิ้นสุดท้ายในชีวิตคุณ’ ถ้อยคำเหล่านี้ดีอยู่ ทั้งห้าวและเข้ม และสร้างความฮึกเหิม แต่เพื่อที่จะทำเช่นนั้น คุณต้องใช้ความมุ่งมั่นมาก จดจ่อและอุตสาหะมาก คุณคงต้องรักษาลมหายใจเพื่อ ‘อยู่’ เขียนมัน ไม่ว่าคุณจะมองหาภาวะโรแมนติกแห่งความตายอย่างไรก็ตาม คุณต้องการการหายใจ

เพื่อที่จะเข้าถึงความตาย คุณยังต้องการมีชีวิตเพื่อจะใคร่คิดถึงมัน

Genres: Writing

256 pages, Paperback

Published October 5, 2016

About the author

อุทิศ เหมะมูล เกิดเมื่อวันที่ 10 มกราคม พ.ศ. 2518 ที่อำเภอแก่งคอย จังหวัดสระบุรี เรียนชั้นประถมที่โรงเรียนแสงวิทยา ชั้นมัธยมต้นที่โรงเรียนแก่งคอย มีใจรักชอบการวาดรูป แต่ด้วยบิดาวาดหวังให้เป็นวิศวกร จึงแอบไปสมัครสอบเรียนศิลปะที่แผนกศิลปกรรม สถาบันเทคโนโลยีราชมงคล วิทยาเขตภาคตะวันออกเฉียงเหนือ นครราชสีมา และสอบเข้าคณะจิตรกรรม ประติมากรรม และภาพพิมพ์ มหาวิทยาลัยศิลปากร (วังท่าพระ) กรุงเทพฯ ยังความปลาบปลื้มให้บิดาเป็นอย่างมาก

ปี 2542 ได้ร่วมงานกับฟิล์มไวรัส ดวงกมลฟิล์มเฮาส์ จัดฉายหนังตามสถานศึกษาต่างๆ และได้มีหนังสั้นเป็นของตัวเองชื่อ พิภพบรรฑูรย์ อีกทั้งจับพลัดจับพลูได้เป็นผู้กำกับศิลป์ ภาพยนตร์ไทยเรื่อง ดอกไม้ในทางปืน กำกับภาพยนตร์โดยมานพ อุดมเดช

ปี 2543 เริ่มเขียนบทความทางภายนตร์ให้กับนิตยสาร Movie Time ระหว่างนั้นเขียนเรื่องสั้นไปด้วย เรื่องสั้นเรื่องแรกที่ได้รับการตีพิมพ์ชื่อ เลือน: จุดจบของนามอันเป็นอื่น ที่สยามรัฐสัปดาห์วิจารณ์ ต่อมาใน ปี 2547 พิมพ์นวนิยายเรื่องแรก ระบำเมถุน ปี 2548 ตีพิมพ์รวมเรื่องสั้น ปริมาตรรำพึง (ผ่านเข้ารอบ 20 เล่มสุดท้ายรางวัลซีไรต์

ปี 2549 ตีพิมพ์นวนิยาย กระจกเงา / เงากระจก (ผ่านเข้ารอบ 15 เล่มสุดท้ายรางวัลซีไรต์) ปี 2551 ตีพิมพ์รวมเรื่องสั้น ไม่ย้อนคืน และบทวิจารณ์ภาพยนตร์ OUTSIDER IN CINEMA

ปี 2552 นวนิยาย “ลับแล, แก่งคอย” ได้รับรางวัลวรรณกรรมสร้างสรรค์ยอดเยี่ยมแห่งอาเซียน (ซีไรต์) ประจำปี พ.ศ. 2552

Reviews

[Nhischarnun Nunthadsirisorn · Rating 3 out of 5]

สามดาว. ไม่ใช่หนังสือไม่ดีนะ ดีใช้ได้เลย แต่ที่ให้ดาวแค่นี้เพราะมันเป็นแนวความเรียง นำเสนอความคิดความอ่าน แต่ยังไม่ได้สื่อสารอารมณ์หนัก ๆ อะไรใส่ฉัน

แม้จะได้สามดาว แต่เล่มนี้ก็ทำให้ฉันเห็นว่าอุทิศฉลาดมาก เคยฟังเขามาพูดในงานที่คณะอยู่สองหน เมื่อเขาต้องตอบบรรดาคณาจารย์ภาษาไทยที่มีความคิดอีกแบบหนึ่ง คำตอบของเขามีชั้นเชิง ถ่อมตน และอยู่เป็น

ในหนังสือนี้ได้แสดงให้เห็นความหมาย 2 ประการของชื่อเล่ม "หัวใจนักเขียน" ไม่ใช่เพียงหัวใจหรือเทคนิคสำคัญของการเขียนเท่านั้น แต่ยังตั้งคำถามและบ่งบอกโดยอ้อมว่า นักเขียนพึงมีหัวใจเช่นใด

และหัวใจแบบที่นักเขียนพึงมีนั้นก็คือการยินดีต่อสิทธิเสรีภาพในการแสดงออกทางความคิด ภาพปกที่สับสนวุ่นวาย ปนเปไปด้วยเรื่องราวต่าง ๆ หลอกลวงคนไม่ได้อ่านว่าหนังสือเล่มนี้เป็นเพียงหนังสือติสต์ๆ เล่มนึงเท่านั้น แต่ก็เหมือนกับเนื้อหาในเล่มนี้ ที่หลากหลายแต่สื่อสารได้ตรงจุด จนบางครั้งฉันอยากจัดหนังสือเล่มนี้เข้าชั้นการเมืองไปเลยทีเดียว แน่นอนว่ารัฐไม่มีทางรู้.

[nananatte · Rating 4 out of 5]

หัวใจนักเขียน ของ คุณอุทิศ เหมะมูล รวบรวมคำแนะนำแก่นักเขียนมือใหม่ ดีมากๆ ในแง่การเตรียมตัวเตรียมใจ ความแข็งแกร่งอึดสู้ต่อการอดทนรอคอย พาร์ทนี้อ่านแล้วจี้ใจเป็นจุดๆ

บทความที่เรียบเรียงมาจากสปีชที่ไปบรรยายที่ Japan Foundation สำนักงานใหญ่ที่ญี่ปุ่นคือส่วนที่ดีที่สุดในเล่มนี้ สุขุม เรียบง่าย ทรงพลัง อ่านแล้วจับใจค่ะ คุณอุทิศเล่าเรื่องชีวิตตัวเองตั้งแต่เด็ก เขาไม่ถูกกับพ่อ สังคมรอบตัวถ้าไม่ทำเกษตรก็เป็นช่างโรงงาน ส่วนเขาขบฎอยากเรียนศิลปะ ถูกมองเป็นตัวนอกคอก สุดท้ายต้องละทิ้งบ้าน เดินตามสิ่งที่ตนเองเชื่อ ชีวิตในรั้วศิลปะเจอเพื่อนดีและอาจารย์ที่เขาเคารพรัก เปรียบเปรยเป็นเซ็นเซย์ในโคโคโระของนัตสึเมะ โซเซกิ เลยทีเดียว เขาตัดสินใจไปต่อที่ม.ศิลปากร แต่แนวคิดดูเข้ากับคณาจารย์ไม่ได้ ผลคือเขาจบมาเป็นดีเจเปิดแผ่น ทำภาพยนตร์กับคนรู้จัก ก่อนจะค้นพบว่าบันทึกที่เขาเขียนมาตั้งแต่อายุ 15 นี่สิเส้นทางที่เขามองข้ามผ่านมาตลอด

ในฐานะคนไม่เคยอ่านงานเขียนของคุณอุทิศเลย เคยอ่านแต่บทสัมภาษณ์โดยคุณวรพจน์ เราสะดุดใจมากเป็นพิเศษเกี่ยวกับการใช้คำที่ดูเย้ายวน พอทักไปคุยกับเพื่อนที่เคยอ่านงานของคุณอุทิศมา ถึงได้รู้ว่างานของเขาก็จัดป็นอีโรติกได้ เราไม่ได้ประหลาดใจ แต่ชื่นชมว่าเขาอธิบายเส้นโค้งส่วนเว้าที่ต้องกระทบกับแสงเงาได้งดงาม เย้ายวน และดูรัญจวนดีจัง มุมมองและคำอธิบายเรือนร่างเช่นที่มีมาเพียงเล็กๆ น้อยๆ ใน non-fiction เล่มนี้บอกอะไรเกี่ยวกับงานเขียนของคุณอุทิศมากทีเดียว แน่นอนว่าถ้าเขาไม่ได้เป็นนักเรียนศิลปะมาก่อน วิธีบอกเล่าคงไม่เป็นจังหวะเช่นนี้ เราว่าสวยค่ะ :-)

อีกส่วนที่เราชอบคือ มุมมองต่อการครองคู่ เราว่าน่ารักดี ทั้งคุณอุทิศเอง และภรรยาของเขา อ่านแล้วอมยิ้มค่ะ

[Ongorn · Rating 5 out of 5]

อ่านแล้วนึกถึง เกร็ดความคิดบนก้าววิ่ง ของมูราคามิ
คือ เป็นทรรศนะของนักเขียนต่อเรื่องหนึ่ง
(ของมูราคามิแกนกลางคือวิ่ง ของอุทิศแกนกลางคือวรรณกรรม)
โดยมีเรื่องเล่าของตัวเองแฝงฝังอยู่ในนั้น
ขาดวิ่น ไม่ปะติดปะต่อ ไม่ได้จะอ่านเอา Timeline เพราะมันไม่ใช่นิยาย
แต่อ่านแล้วเห็น "หัวใจ" ของนักเขียนคนนั้น

ถ้าอยากอ่านเอาสาระ เล่มนี้ก็มีให้
เราได้รู้วิธีคิดของคนที่เป็นนักเขียน แบบที่ดำรงชีวิตอยู่ด้วยรายได้จากงานเขียนจริงๆ
สรุปให้คร่าวๆก็ได้ว่า วินัย อดทน ฝึกฝน ใช้เวลา
เปิดใจ ซื่อสัตย์ ครุ่นคิด สังเกต ลุ่มหลง และประณีตๆๆ (จงย้ำคำนี้ 3 รอบ)

ส่วนตัวเคยอ่านนิยายของอุทิศเล่มเดียว คือ ลับแล-แก่งคอย
แต่แม่ง โคตรชอบ อารมณ์เหมือน...เราอยู่ในที่ทำงาน แต่ได้เจอเพื่อนร่วมงานที่นิสัยเหมือนเพื่อนสมัยมัธยม
นั่นคือ หลังจากผ่านวัยแห่งความคิดอันเร่าร้อน ก็ไม่นึกไม่ฝันว่าจะมีหนังสือที่ทำให้หลงใหลได้อีก
แต่มันก็มีเว้ยเฮ้ย
มาได้อ่านหัวใจนักเขียนเล่มนี้ จึงทำให้รู้ว่า
แน่ละ...ก็มันไม่ใช่แค่นิยาย แต่มันคือทั้งชีวิตของเขา

สิ่งที่ดีงามที่สุดของหนังสือเล่มนี้คือ มันไม่ได้เป็นฮาวทู หรือ หนังสือสร้างแรงบันดาลใจอะไรเทือกนั้น
แต่อ่านเถอะ แล้วคุณจะอยากลงมือเขียนอะไรซักอย่าง

[รพีพัฒน์ อิงคสิทธิ์ · Rating 5 out of 5]

ข้อเขียนที่ประกอบสร้างจากคำประดิษฐ์

ทุกย่อหน้ามีความพิถีพิถัน เหมือนสเต็กที่ทำจากวัตถุดิบชั้นดี สุกกำลังพอดี ไม่เป็นรสชาติที่เรียบง่ายจนน่าเบื่อ แต่ก็ไม่ซับซ้อนจนคนทั่วไปอ่านไม่รู้เรื่อง

โดยรวมแล้วชอบ ชอบความตรงไปตรงมา วิธีคิด และความประดิดประดอยเลือกเฟ้นคำจนอ่านแล้วเพลินมาก กล่าวคือร้อยเรียงคำค่อนข้างสวยแบบ 'นายของภาษา' ไม่ใช่เอาคำยากๆ มาต่อๆ กันแบบไม่รู้ความหมาย

แนะนำสำหรับนักอยากเขียน และอยากรู้จักอุทิศ แบบลึกสุดใจครับ :3

[Chalermchai Kurapavee · Rating 4 out of 5]

หนังสือเกี่ยวกับการเขียนของอุทิศ เหมาะมูล เราชอบงานพี่ม่อนเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ไม่ว่าภาษา สัมผัส กรีดกราย ฉากอีโรติกใดใด หนังสือเล่มนี้เราอยากจะหยิบขึ้นมาอ่านทุกปี เผื่อที่จะเตือนตัวเองในฐานะนักเขียนคนหนึ่งว่าควรเอาจริงเอาจังกับงานเขียนแบบไหน ชอบท่อนที่พี่ม่อนเขียนถึงนักเขียนคนอื่นๆ เราก็มีความรู้สึกอิจฉาปนมีแรงที่จะเขียนเรื่องราวต่อไปเรื่อยๆ อยากเขียนให้เรื่องมันดีขึ้นเรื่อยๆเหมือนกัน คงเป็นหนังสือไม่กี่เล่มในปีนี้เราจะอ่านจ่อไปอีกทุกปีเพื่อเพิ่มแรงใจในการทำตามความฝัน มันไม่ง่ายหรอก แต่ต้องทำให้เป็นนิสัย

[TEERAWUT MAHAWAN · Rating 4 out of 5]

เปิดตัวตน อุทิศ เหมะมูล พอสมควร แม้ไม่อาจเรียกได้ว่าทั้งหมด แต่เราเห็นทัศนคติหลายๆอย่างต่อวรรณกรรม สังคม การเมือง ชิวิต และโลก จากเล่มนี้

มีคำแนะนำต่่อนักอยากเขียนมากมาย กระจัดกระจาย แต่เราไม่ได้อยากเขียนหนังสือในตอนนี้ เพราะยังรู้สึกไม่อิ่มกับการอ่าน ยังมีอะไรต้องอ่าน ค้นคว้าอีกมาก และอีกหลายปี ยังไม่ตาย ถ้าไม่ได้เขียนหนังสือสักเล่มออกมา

ความที่ได้สัมผัสงานเขียนของคุณอุทิศมาสักระยะ เราซึมซับรับเรา ความนิ่ง ความหนักแน่น และการเผชิญหน้า ความเป็นพวกเดียวกันกับมนุษยธรรม ความเป็นมนุษย์

"มองสิ่งต่างๆให้เต็มตา" เป็นคำคมตัวใหญ่ที่ได้จากการอ่านเล่มนี้

[Piyamon Pimchai · Rating 5 out of 5]

ผู้ที่ทำงานศิลปะ โดยเฉพาะวรรณกรรม ควรอ่านอย่างยิ่ง

ชอบช่วงแรกเป็นพิเศษ ช่วงกลางรองลงมา และช่วงท้ายสุดเรื่องการดำรงไว้ซึ่งวรรณกรรม(หรืออะไรแนวนั้น) อ่านแล้วเข้าไม่ถึงเท่าไหร่ แต่โดยรวมถือว่าควรค่าแก่การอ่านอย่างยิ่ง

[Wannida Chunarrom · Rating 3 out of 5]

ชอบเนื้อหาในครึ่งแรกมาก ภาษาสวยและชอบภาพประกอบ , ส่วนตรงกลางเป็นบทสัมภาษณ์ของนักเขียน ซึ่งยาวอยู่ และไม่อิน ส่วนหลังเป็นเรื่องในวงการ สามัญสำนึกแนวนั้น

[Nopadol Rompho · Rating 5 out of 5]

หนังสือสำหรับคนที่อยากเป็นนักเขียน เขียนโดยนักเขียน น่าจะได้ไอเดียดี ๆ กลับไปครับ

[Anusonsa]

การเป็นนักเขียนนั้นไม่ง่าย