Groep zeven pikt het niet langer: tegen de nieuwe eigenaar van het snoepwinkeltje die discrimineert, moet opgetreden worden en dat gebeurt dan ook.
De eigenaar van het snoepwinkeltje bij school discrimineert Murat. Zijn vrienden Dorus, Jennifer en Katja zijn woedend en bedenken een actie die inslaat als een bom! Ook tijdens de repetities van de grote toneelvoorstelling krijgt Murat telkens racistische opmerkingen naar zijn hoofd geslingerd. En hij was juist zo blij dat hij al enige uit de klas gekozen is om mee te doen. het getreiter kan hij niet langer verdragen. Wat moet hij doen?
Carolina Sophia (Carry) Slee (Amsterdam, July 1, 1949) is a Dutch children's author. She also writes books for adults. Her books are based on teenagers, who have problems with their environment and are thus deeper into trouble. Or children who do not understand why mommy is acting so strangely, and where her big belly is suddenly coming from!
For her first books were her own daughters a major source of inspiration. For "Sorrow with mayonnaise" she used a lot of stories where a daughter came home. The atmosphere in the classroom in the book was exactly in the class of the subsidiary. The nasty girl Simone Slee is based on a neighbor kid that her daughters thought was very annoying. As her daughters grew older, they often read the letters in the back page of the TV Guide. As she reads the letter from a boy who tells that his neighbor, who got bullied so badly, that she jumped in front of a train, Sled was so upside down of the story that she wrote the book "Regret" (1996). For this book she gets the prize of the Young Jury.
Carry Slee is een hele goeie schrijfster. Haar boeken zijn vlot leesbaar en boeiend. Jammer dat ze 24 jaar geleden al aan deugdpronken wou doen. Uiteraard in navolging van links dat toen begon met de oikofobe cultuur (en waar dit boek hoge ogen zou gooien) wat dezer dagen uitmondde in het verfoeilijke woke-extremisme. Het thema is racisme. Er wordt niet dieper ingegaan op de reden waarom mensen racistisch zijn of worden, het uitgangspunt is dat racisme slecht is en een racist moet veranderen en plat op de buik gaan voor de linkse bobo's, anders moet die uit de gemeenschap gezet worden. Er zijn twee grote racistische incidenten in dit boek en een geval van zware dierenmishandeling. Eerste geval is een snoepwinkel waar de klanten racistisch behandeld worden. Het groepje jongeren die de hoofdrol in deze boeken van Carry Slee spelen komen daartegen in opstand, krijgen de rest van kinderen en volwassenen mee in een volledige boycot van de winkel. Men kan zeggen dat waar de handelaar het recht zou moeten hebben om te beslissen aan wie hij zijn snoep verkoopt (wat wettelijk niet het geval is) dan hebben de potentiële klanten natuurlijk het recht om zelf te beslissen waar zij hun geld uitgeven. De aktie is succesvol maar we krijgen geen echte afloop wat de handelaar betreft. Het geval van dierenmishandeling wordt realistisch beschreven, wekt verontwaardiging en krijgt zelfs een happy ending. Alleen is het onbegrijpelijk dat Carry Slee de kinderen wel laat dreigen met dierenbescherming maar die er nergens echt bij betrekt. Ook niet als de volwassenen het over nemen. Integendeel de dierenmishandelaars strijken nog 100 gulden op voor hun verwaarloosde dier dat dan voor nog eens zoveel geld bij de dierenarts zijn snijwonden moet laten naaien. Ook die dierenarts verwittigt politie noch dierenbescherming. Het tweede geval van racisme is een combinatie van racisme en bullying. Het slachtoffer, een Turkse jongen, wordt wel zwaar in de slachtofferrol geduwd maar zal uiteindelijk zegevieren en de racist biedt zijn excuses aan en ze worden vriendjes. Mooi verhaaltje natuurlijk maar niet echt realistisch. De uitspraak van de racist "Turken hebben de job van mijn vader afgepakt" wordt niet echt onderzocht of ontzenuwd, er wordt gewoon gesteld dat dat racistische praat is en bijgevolg onmogelijk. Dat had de schrijfster wel beter kunnen brengen.
Het verhaal klonk wel goed. Een beetje kinderachtig, maar het is dan ook een boek voor jongeren. Ik gaf het toch een kans, maar ik vond het boek behoorlijk tegenvallen. Er had zoveel meer gedaan kunnen worden met het onderwerp. Uiteindelijk vond ik het boek dus wel oké, maar ook niet meer dan dat.