Hun huis is een puinhoop, het zwembadwater lijkt wel erwtensoep en als de kikkers door het huis heen springen en hun vader bijna niet meer van zijn kamer komt, beseffen Sam, Beer en Pip dat er iets moet veranderen...
“Ik schuif het bed naar het stuk waar de drie kinderen dansen in het maanlicht. We worstelen ons er weer in. ‘Als sardientjes in een blikje,’ moppert Beer. ‘Als een drieling in de buik van hun moeder,’ fluister ik. Ik kan me nauwelijks bewegen. Als ik het wel doe, bewegen de andere twee mee. Ik voel hun warme armen, benen en buiken. Het voelt veilig en vertrouwd.”
Francine Oomen was my all time favorite writer when I was younger. This particular book, I remembered loving a lot so I decided to give it a try again and I’m still amazed by it. This book is that good that it moves children as well as adults.
I always wanted to be like the girl (I can't remember her name) who's room was full of books. No, not like her, because she was a bit fat and unhappy, but I wanted her books.
Dit boek heb ik vroeger zoveel gelezen wanneer ik niet kon of durfde te slapen. De kinderen in het boek zijn zo verschillend maar toch herken ik mezelf heel erg in hun alle 3 (vooral pip die stiekem op ballet zou willen maar het niet durft :p) maar moet zeggen dat ik tegenwoordig veel meer op hun vader begin te lijken :’)
Dit boek heb ik ooit een keer voor school moeten lezen. Het boek was op dat moment al niet echt voor mijn leeftijd, daarom vond ik het saai. Als ik het boek op de basisschool gelezen had, had ik 'm leuker gevonden.
Wauw!!! Ik las het voor aan mijn kinderen maar moest soms stoppen om een traan weg te pinken. Een lach te laten gaan of om me te verwonderen over de schrijfstijl, het verhaal en de duidelijk groeiende karakters. En dat in zo'n "dun" boekje. Daar kunnen veel volwassenboek schrijvers nog wat van leren. Een prachtig boek!
Re-reading a childhood book. Did not remember the fatphobia, or the sexism. Or the racism. What? Where did this all come from? Also, is this a children's book or not? Lots of serieus topics, but a child's perspective.
Het kinderboekenweekgeschenk uit 2003 en dit is er wel eentje die blijft hangen. Het is knap hoe een Francine Oomen in 90 pagina's een ontroerend verhaal weet te vertellen. Een verhaal met interessante personages, zware onderwerpen, maar ook leuke details.
mooi verhaal over kinderen die teveel verantwoordelijkheid moeten dragen. echter, vond ik het verhaal na het ongeluk van de vader een beetje té dramatisch worden. daarbij is de bodyshaming in dit boek echt niet oké :/
This entire review has been hidden because of spoilers.
4 sterren - Nederlandse paperback - Ik heb dyslexie - Gekregen tijdens het kinderboekenfeest bij bol.com voor de kinderen van huisbibliotheek de ruit. 🚒🚗🚙
Mijn moeder las deze vaker voor als ik ziek was. Geen idee waarom maar het voelde heel comfortabel en warm. Daarom heb ik dit boek gehouden al die jaren
Niet een van Oomens beste boeken, maar toch wel de moeite waard om (opnieuw) te lezen. Ik kan me herinneren dat ik dit boek als kind heel leuk vond, maar naarmate je ouder wordt verander je nu eenmaal. Het verhaal is niet genoeg uitgebreid naar mijn idee. Maar dat kan ook aan het feit liggen dat het een kinderboekenweekgeschenk was (iets dat ik eerder nog niet wist).
Deze serie van Sam, Beer en Pip waren de leukste kinderboeken die ik heb gelezen. Ik heb bijna alle boeken van Francine Oomen verslind als kind maar deze waren favoriet. Ik kreeg dit boek voor mijn 9e verjaardag en daar ben ik nog altijd dankbaar voor.
Mijn oudere zus vertelde mij vroeger hoe speciaal dit boek was. Toen ik het zelf las zag ik niet zo goed in waarom, maar ik vond het wel een fijn idee om iets te lezen waar zij zo enthousiast over was. Vandaar de twee sterren en niet één, want eerlijk gezegd verveelde ik me met dit boek.