De gedichten van J. Slauerhoff zijn doordrenkt van (zwarte) romantiek. De rusteloosheid, spanning is voelbaar door de gedichten heen:
Oovral op aarde heerscht orde, Men late mijn eiland met rust; 't Blijft woest, zal niet anders worden Zoolang ik kampeer op zijn kust.
————-------------------------------
WONINGLOOZE
Alleen in mijn gedichten kan ik wonen, Nooit vond ik ergens anders onderdak; Voor de eigen haard gevoelde ik nooit een zwak, Een tent werd door den stormwind meegenomen.
Alleen in mijn gedichten kan ik wonen. Zoolang ik weet dat ik in wildernis, In steppen, stad en woud dat onderkomen Kan vinden, deert mij geen bekommernis.
Het zal lang duren, maar de tijd zal komen Dat vóór den nacht mij de oude kracht ontbreekt En tevergeefs om zachte woorden smeekt, Waarmee ’k weleer kon bouwen, en de aarde Mij bergen moet en ik mij neerbuig naar de Plek waar mijn graf in ’t donker openbreekt.
————-------------------------------
DE VAGEBOND
Morgenwind wekt mij, blaadrend in den boom Waaronder ik in droom lag met een vrouw Zoo wulpsch als lieflijk, maar zelfs in dien droom, Toch zeer kortstondig, bleef ik haar niet trouw.
De kim woei open. Ik was weer verheugd En wiesch mijn warm gezicht in morgendauw. Ik roofde een landmeisje haar melk en deugd Met volle teugen, en had geen berouw.
Ik leef. Ik vrees alleen dat ’t web van wegen Dat zich al nauwer om de wereld spant, Mij niet meer doorlaat naar het ver gelegen, Steeds wenkend en steeds wijkend wonderland.
Wat oudere poëzie dan ik tot nu toe gelezen heb, dus ik moest er even inkomen. Het eerste deel van de bundel leest nogal algemeen, beschrijvende gedichten over de zee en over tragische liefdesgeschiedenissen. Gedichten later in de bundel spreken me meer aan, die gaan veelal over het conflict tussen het zeereizigersleven van Slauerhoff en het kleinburgerlijke Nederland waar er ''nooit een mooie passiemoord'' gebeurt. De onrust van de schrijver zijn daarin eenvoudig beschreven maar precies met de juiste woorden om het toch krachtig te voelen.
Hij het zeegat uit, jan Jacob S., te jong opgebrand aan TBC en aan een wel heel warme ziel. Zijn gedichten durven de volle breedte van het dramatische orgel te benutten, en wie daar voor in de stemming is, zit heel goed bij JJ. Paar regels van uit het hoofd leren en dan af en toe in elegant gezelschap debiteren, dat lijkt me wat dit land onder andere nodig heeft.
Bijvoorbeeld, als iemand op een feestje waar je terzijde zit, somber starend in een glas, je aanspreekt en zegt: 'Is er iets?', dan is 'Dit Eiland', het slot ervan, ideaal materiaal:
'Oovral op aarde heerscht orde, Men late mijn eiland met rust; ’t Blijft woest, zal niet anders worden Zoolang ik kampeer op zijn kust. '
De sombere slauerhoff over de sleur van het bestaan aan wal en de vrijheid van de reiziger :) Zijn gedichten bevatten ook goede inzichten en natuurlijk het avontuur van de wereldreiziger.