20 σύντομες ιστορίες με θέμα τη σκοτεινή,θηλυκή Αρχή: όντα που υπάρχουν ήδη στο παγκόσμιο πάνθεον του Μύθου και της Φαντασίας, αλλά και μορφές που μπορεί να αποτελούν γέννημα της φαντασίας του συγγραφέα...
Το βιβλίο είνα αποτέλεσμα του τρίτου διαγωνισμού λογοτεχνίας του Φανταστικού που έχουν συνδιοργανώσει οι εκδόσεις Nightread/Ars Nocturna με το Diavasame.gr
Ο Γιώργος Χατζηκυριάκος γεννήθηκε το 1983 και μεγάλωσε στον Πειραιά. Σπούδασε Οργάνωση και Διοίκηση Επιχειρήσεων στο ΤΕΙ Δυτικής Μακεδονίας και Υποκριτική με υποτροφία στην Ανωτέρα Δραματική Σχολή Ίασμος. Εκτός από ηθοποιός έχει εργαστεί σε διάφορα επαγγέλματα, μεταξύ των άλλων ως βιβλιουπάλληλος, ραδιοφωνικός παραγωγός, ξεναγός, ανιματέρ και εκπαιδευτής Jedi για λογαριασμό της Disney Hellas. Έχει γράψει μυθιστορήματα φαντασίας, τρόμου και παραμύθια για παιδιά, με πιο γνωστό το "Τραγούδι του χρόνου" μια νεανική περιπέτεια που διαδραματίζεται στη Νοέλα, έναν κόσμο όπου τα Χριστούγεννα δεν τελειώνουν ποτέ. Το 2015 η θεατρική κωμωδία του "The Irish Bastard!" απέσπασε το πρώτο βραβείο στο 1o Athens Comedy Festival. Το 2016, το διήγημα του "Η Πασαχού" κέρδισε την πρώτη θέση στον λογοτεχνικό διαγωνισμό "Κόρες της Νύχτας" του Diavasame.gr και των εκδόσεων Night-Read. Την ίδια χρονιά το "Ταξίδι του Βάρδου" κέρδισε το πρώτο βραβείο της κατηγορίας του στο διαγωνισμό Ασημένια Σελίδα ΙΙ. Από το 2017 αρθρογραφεί τακτικά στο Will o' Wisps και πρωταγωνιστεί στην θεατρική παράσταση "Προμηθέας" του folk metal συγκροτήματος Aherusia. Ζει στον Πειραιά με την σύζυγο και την κόρη του.
Πολύ άνιση συλλογή. Οι περισσότερες ιστορίες ήταν απλά εντάξει, λίγες ήταν πραγματικά καλές (έχω σημειώσει τις αγαπημένες μου) και κάποιες, δυστυχώς, τις βρήκα κακές. Τώρα, χωρίς να σημαίνει ότι δεν βρήκα κι άλλες καλές, αυτές είναι οι αγαπημένες μου: "Αίμα για μια πεταλούδα", του Μιχάλη Γεωργοστάθη, "Οι κόρες της νύχτας", της Έφης Γεωργάκη, "Το είδωλό της", του Χρήστου Καραντωνίου και "Ανθός", της Αναστασίας Μανώλη.
2.5 τα αστεράκια, γιατί είμαι μεταξύ του «ήταν ΟΚ» και του «μου άρεσε». Διασκέδασα με αρκετές ιστορίες, μου άρεσαν λιγότερες από όσες με διασκέδασαν, και νομίζω ότι θυμάμαι ακόμα λιγότερες. Άφησα και μερικές μέρες πριν γράψω αυτό, ως δοκιμασία στον εαυτό μου, να δω ποιες ιστορίες θα θυμηθώ από μνήμης. Στα αρνητικά της έκδοσης βάζω τη χλιαρή πρώτη ιστορία, και την ανομοιογένεια στο craft skill level των προκριθέντων. Αλλά αυτό είναι και αναμενόμενο: με τόσες διαφορετικές γραφές, είναι λογικό να μην συμφωνείς με τη σειρά που οι κριτές του διαγωνισμού τις τοποθέτησαν. Γούστα είναι αυτά. Ίσως αν ήταν μια έκδοση που έπαιρνε πιο πολύ στα σοβαρά τον εαυτό της να έβαζε τις ιστορίες σε σειρά, να είχε μια ενοποιημένη και ανθρώπινη επιμέλεια (που ίσως θα έκοβε μερικές από τις ιστορίες, μερικά από τα επίθετα κλπ κλπ) να έπαιρνε τίμια το 3ο αστεράκι. Αλλά δε μου φταίνε τίποτα όσοι γράψανε, και είναι λογικό αν κάνεις τέτοιους διαγωνισμούς να θέλεις να βάλεις μέσα 20 ιστορίες, για να πιάσεις περισσότερους κύκλους ανθρώπουν που θα σε διαβάσουν. Κι ας πάει στο παλιάμπελο το 3ο αστεράκι.
Στραβομουτσούνιασα με την Πασαχού, τις Βδέλλες και τη Νυχτιά των Συνόρων (ας πούμε). Ξεχώρισα τον Κήπο με τα Αγάλματα, το Όπιο των Θεών, το Μάλα Βίζιον, την Εκκαθάριση, το Μορμολύκειο και τη Λησμονημένη; Όχι όλα για ίδιους λόγους.
Μου άρεσαν σίγουρα άλλα κάνα δυο αλλά δε θυμάμαι τίτλους.
Τα νέα μέσα υπαγορεύουν πάντα νέα είδη και νέες μορφές. Flash fiction, λοιπόν.
Η ανθολογία απαρτίζεται από τα παρακάτω αφηγήματα: 1) Η Πασαχού του Γ. Χατζηκυριάκου 2) Αίμα για μια πεταλούδα του Μ. Γεροστάθη 3) Λεξιλήθη του Ι. Σιδέρη 4) Τα κρίνα της Μελίας της Στ. Κουρμούλη 5) Οι κόρες της νύχτας της Ε. Γεωργάκη 6) Κόκκινο Φως της Ν. Παβλίτσεβιτς 7) Χτυπήματα του Μ.Δημητριάδη * 8) Μορμολύκειο του Μ. Δαγκλή * 9) Mala Vision της Σ. Λούρμα 10) Το όπιο των θεών της Α. Ευριπίδου 11) Άλασσα τους αλλασσινούς της Β. Κρικώνη 12) Το είδωλό της του Χρ. Καραντωνίου ** 13) Μικρές σιχαμερές βδέλλες της Φρ. Παπουτσάκη 14) Ο Ανθός της Αν. Μανώλη 15) Οι κόρες στη νύχτα των συνόρων του Κ. Π. Τσουρέκη *** 16) Η λησμονημένη του Γ. Αλυφαντή * 17) Ο κήπος με τα αγάλματα του Γ. Λαγκώνα 18) Η εκκαθάριση της Α. Χαρίτου * 19) Στροφάδες του Γ. Καπροσιούτη 20) Ο πρώτος θάνατος της Ελίσα του Χρ. Στριμμένου
Δεν βάζω αστέρια ούτε κάνω κριτική σε κάτι στο οποίο συμμετέχω και η ίδια. Θα πω, μονάχα, πως είναι μια αξιόλογη συνολική δουλειά και πως κάθε αναγνώστης θα βρει εδώ μέσα ιστορίες που θα του αρέσουν. Η δική μου αγαπημένη, πάντως, ήταν το Mala Vision.
Οπως γραφουν κι αλλες κριτικες, κλασικα ανιση ανθολογια, με ολα τα σκαμπανεβασματα που περιεχει αυτο. Ευτυχως καλυτερη απο μια παρομοια που ειχα διαβασει, κυριως λογω του οτι εδω ηταν flash fiction με ολες τις ιστοριες να ειναι 2,5 σελιδες: οταν δεν σου πολυαρεσε μια, τελειωνε τσακα τσακα.
Στο δια ταυτα τωρα, σχετικα με τα σκαμπανεβασματα. Καποιες ιστοριες ειναι λες και τις εχει γραψει το ιδιο προσωπο (Λεξιληθη, Τα Κρινα της Μελιας, Οι Κορες της Νυχτας, Άλασσα τους Αλλασινους, Ο Ανθος, Η Εκκαθαριση, Ο Πρωτος Θανατος της Ελισα) με παρομοιο στυλ γραψιματος και θεματικη "μια γυναικεια φιγουρα παιζει τον ρολο της πλανευτρας ή φερνει την καταστροφη ή και τα 2"
Καποιες αλλες απλα δεν μου αρεσαν (Χτυπηματα, Mala Vision, Μικρες Σιχαμερες Βδελλες, Οι Κορες στη Νυχτια των Συνορων, Στροφαδες), αλλα τουλαχιστον το ρισκαραν με το θεμα τους. Συγκεκριμενα τα Χτυπηματα, οι Βδελλες και οι Κορες Συνορων μπαινουν στην σπεσιαλ κατηγορια "????? That escalated quickly" (λυπαμαι για το Αγγλικο, αλλα ετσι ειναι το meme)
Και τελος οι 8 επιτυχιες. *Πασαχου του Γιωργου Χατζηκυριακου (οχι μονο θα μπορουσε να ειναι στο πολυαγαπημενο μου Παγανιστικές δοξασίες της θεσσαλικής επαρχίας, αλλά ειναι περιεργο που το φανταζομουν σε κομικ? Ξερω μια κοπελα που το στυλ της θα ταιριαζε τελεια) *Αιμα για μια Πεταλουδα του Μιχαλη Γεωργοσταθη (την περασα λιγο στο ντουκου ενω διαβαζα, αλλα τελικα μου εκανε φοβερη εντυπωση, την εχω σκεφτει πολλες φορες στο ακυρο) *Κοκκινο Φως της Νατασας Παυλιτσεβιτς (δεν ειμαι απολυτα σιγουρη τι εγινε εδω, αλλα I'm vibing με το οτι ειναι ξεκαθαρα τρομου και οχι μονο φαντασιας) *Μορμολυκειο του Μιχαλη Δαγκλη (ξαδερφακι του Αιμα για μια Πεταλουδα, οποτε απο μενα ειναι ναι. Ασε που τωρα ανυπομονω να διαβασω τα "Αγαληνευτα Βαθη" του συγγραφεα ακομα περισσοτερο) *Το Οπιο Των Θεων της Αταλάντης Ευριπιδου (λατρευω την θεματικη ) *Το Ειδωλο Της του Χρηστου Καραντωνιου (εξαιρετικα καλογραμμενο, και ξεχωριζει επισης επειδη ειναι αντρας συγγραφεας αλλα υπο την οπτικη γυναικας σε Α προσωπο. Μακαρι να το ειχαν κανει περισσοτερες ιστοριες αυτο, ειναι μονο αυτη και το Mala Vision) *Η Λησμονημενη του Γιωργου Αλυφαντη (επισης πολυ καλογραμμενο, ξεκινωντας το διαβασμα δεν μπορεις να φανταστεις που θα καταληξει) *και Ο Κηπος με τα Αγαλματα του Γιωργου Λαγκωνα (ο Γιωργος δεν με εχει απογητευσει ποτε μεχρι σημερα, συν ειναι ιδια θεματικη με το Οπιο που ηδη ειπα ποσο μου αρεσει)
Η συλλογή έχει το ίδιο θέμα με κάθε άλλη συλλογή που εκδόθηκε εξ των αποτελεσμάτων διαγωνισμού: η ποιότητα σπάνια θα είναι ίδια μεταξύ των πρώτων και των τελευταίων. Κι αυτό συμβαίνει είτε συμφωνεί κανείς με τις επιλογές των κριτών (όπως εγώ για την παρούσα συλλογή), είτε όχι. Ταυτόχρονα, διακρίνει κανείς μια σταθερότητα, με την έννοια του ότι δεν υπάρχει μεταξύ των κειμένων κάποιο που πραγματικά να μου τίναξε τα μυαλά στον αέρα, ούτε και κάποιο που να μην άντεξα να το τελειώσω.
Αυτό για να βγάλω τα αρνητικά από τη μέση. Στα θετικά, βλέπω πολλά ονόματα, κάποια από τα οποία (λε γκασπ, η κίσσα) δεν τα έχω ξανακούσει και με τρελαίνει αυτό, είναι απλά υπέροχο, βλέπω μια καλή διασπορά της χρήσης του θέματος, με πολλές διαφορετικές ερμηνείες τόσο της "κόρης", όσο και της "νύχτας", βλέπω και μια τάση να ψαρεύει κανείς από αυτά που έχει ήδη μέσα του για να εμπνευστεί. Και φυσικά, όπως πάντα, τα βιβλία των εκδόσεων είναι κομψά και ζηλευτά αντικείμενα από μόνα τους.
«Κόρες της Νύχτας». Ακόμα ένα βιβλίο σφηνάκι, που αγοράστηκε κατόπιν προτροπής του Θανάση Παπαγεωργίου. (Οποιαδήποτε συσχέτηση με το γεγονός ότι ο πολύς Jack Ketchum μας άφησε χρόνους ανήμερα της γιορτής του παραπάνω ανεφερθέντος προσώπου, είναι καθαρά συμπτωματική). Το βιβλιαράκι έχει 20 μικρά διηγήματα φαντασίας και τρόμου, μικρά σε μέγεθος. Νομίζω όμως ότι τα περισσότερα είναι πολύ καλά κείμενα και προσφέρουν στον τρόμο. Γενικά λατρεύω τα διηγήματα, αλλά το μικρό μέγεθος έχει πολλά μειονεκτήματα. Εαν δεν είναι κάτι πραγματικά συγκλονιστικό γρήγορα χάνεται στη λήθη. Κι όμ��ς τα περισσότερα από αυτά θα μείνουν στον αναγνώστη του είδους. Θα γνωρίσει διάφορες εκδοχές για τις κόρες της νύχτας. Παραδόξως αισθάνθηκα σαν να διαβάζω Ωρόρα με κάποια από τα διηγήματα. Αξιέπαινη ελληνική δουλειά με δυνατά ονόματα του χώρου. Στην προσωπική μου 17βάθμια βαθμολογική κλίμακα έχουμε 7,5/11 το πόσο μου άρεσε προσωπικά. Κάποια διηγήματα ήταν εξαιρετικά. Υπήρχαν και κάποια μετρια. 3/3 το value for money. Το βιβλίο κοστίζει όσο ένας καφές (σε καφετέρια). Κανείς δεν θυμάται τους καφέδες που ήπιε, αλλά το βιβλίο σίγουρα θα του μείνει. 0,5/3 όσον αφορά τη διαχρονικότητα, το τι προσφέρει στη λογοτεχνία συνολικά, αλλά κυρίως την απήχηση στον μέσο αναγνώστη. Σύνολο 11/17.