Wanneer ik niet nog kort geleden een aantal boeken had gelezen met (min of meer) vergelijkbare thema's of verhaalopbouw, was ik over dit misschien meer te spreken geweest. Het bevat veel elementen die me op zich aanspreken, maar het 'nét niet zijn'.
De manier waarop de innerlijke strijd van de protagonist (lang en breed) wordt uitgediept overtuigt me minder dan de uitvoerige aanpak van Pirandello in 'Iemand, niemand, honderdduizend'. De herhaling heeft niet de poëtische kracht die ze heeft in 'De vrouwen van Tijucopapo' van Marilene Felinto. Wat betreft het versnellen richting de ontknoping mis ik het raffinement van Rosenboom in 'Gewassen vlees'.
Dit soort vergelijkingen zijn altijd wat flauw om te maken natuurlijk, maar het feit dat ze in me opkwamen, spreekt misschien voor zich.