What do you think?
Rate this book
De perzik van onsterfelijkheid
In De perzik van onsterfelijkheid staat oud-verzetsstrijder Ben Ruwiel centraal, die op bevrijdingsdag 1980 een barre tocht door Amsterdam maakt.
239 pages, Paperback
First published January 1, 1980
8 people are currently reading
101 people want to read
About the author
Jan Wolkers
97 books122 followersJan Hendrik Wolkers was a Dutch author, sculptor and painter.
Wolkers is considered one of the "Great Four" writers of post-World War II Dutch literature, along with Willem Frederik Hermans, Harry Mulisch and Gerard Reve (the latter authors are also known as the "Great Three"). He became noted in the 1960s mainly for his strikingly direct descriptions of sex.
His 1969 novel Turks Fruit was translated into ten different languages and published in English as Turkish Delight. It was also made into a highly successful movie, the Paul Verhoeven-directed Turks Fruit (1972) which was nominated for an Academy Award for Best Foreign Language Film and in 1999 won the award for Best Dutch Film of the Century.
From 1980 until his death, Wolkers resided on the Dutch island of Texel. He died on October 19, 2007, age 81, at his Texel home and was cremated in Amsterdam at De Nieuwe Ooster cemetery.
A number of his outdoor sculptures in the Netherlands have been subject to vandalism, presumably due to his use of glass as a construction material. Some examples are the Auschwitz-monument in Amsterdam and the monument on the dike at Ceres on Texel. In reaction to the destruction of the monument in 2003, Wolkers announced that he would use less glass and more steel for such monuments in future. The Jac. P. Thijsse monument in the water at Elemert on Texel does contain more steel, but glass is still a substantial part of the artwork.
Wolkers refused to accept several literary awards. In 1982 he refused the Constantijn Huygensprijs, and in 1989 he refused the P.C. Hooftprijs.
Wolkers is considered one of the "Great Four" writers of post-World War II Dutch literature, along with Willem Frederik Hermans, Harry Mulisch and Gerard Reve (the latter authors are also known as the "Great Three"). He became noted in the 1960s mainly for his strikingly direct descriptions of sex.
His 1969 novel Turks Fruit was translated into ten different languages and published in English as Turkish Delight. It was also made into a highly successful movie, the Paul Verhoeven-directed Turks Fruit (1972) which was nominated for an Academy Award for Best Foreign Language Film and in 1999 won the award for Best Dutch Film of the Century.
From 1980 until his death, Wolkers resided on the Dutch island of Texel. He died on October 19, 2007, age 81, at his Texel home and was cremated in Amsterdam at De Nieuwe Ooster cemetery.
A number of his outdoor sculptures in the Netherlands have been subject to vandalism, presumably due to his use of glass as a construction material. Some examples are the Auschwitz-monument in Amsterdam and the monument on the dike at Ceres on Texel. In reaction to the destruction of the monument in 2003, Wolkers announced that he would use less glass and more steel for such monuments in future. The Jac. P. Thijsse monument in the water at Elemert on Texel does contain more steel, but glass is still a substantial part of the artwork.
Wolkers refused to accept several literary awards. In 1982 he refused the Constantijn Huygensprijs, and in 1989 he refused the P.C. Hooftprijs.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 16 of 16 reviews
January 12, 2026
Zeker wel een lekkere Wolkers, maar geen uitzonderlijke. Hoogtepunt was die bevroren pens ontdooien en daarop volgende woedeaanval om Duitse toeristen te pesten in het Rijksmuseum.
Update: Bij nader inzien vond ik dit wel een hele goede en denk ik er nog veel aan. Ik zal mijn rating daarom verhogen naar VIER sterren, lieve goodreadsvrienden.
Update: Bij nader inzien vond ik dit wel een hele goede en denk ik er nog veel aan. Ik zal mijn rating daarom verhogen naar VIER sterren, lieve goodreadsvrienden.
November 28, 2024
Een man en de liefde voor zijn hond
March 24, 2024
Een typisch voorbeeld van een goede roman. Het is een goed boek met enkel drie hoofdstukken, ochtend, middag en avond. Het verhaal volgt een man, Ben Ruwiel, een oude verzetstrijder in zijn laatste dag, bevrijdingsdag. Er gebeurt veel en de manier van schrijven maakt het echt. Daarnaast zijn de terugkomende voorwerpen en gebeurtenissen heel goed gebruikt in het boek. Wat de titel betekent moet je met een paar zinnen en veel context maar achterhalen. De titel is ook de reden waarom ik het wilde lezen en ben positief verrast hoe goed het boek is zonder flaptekst, wat bij elkaar wordt gehouden met een nietje en waarvan de kaft er half afligt.
Read
December 31, 2020je moet wel van Wolkers 'telegram'stijl houden natuurlijk.
March 15, 2023
Dit boek had geen tekst op de achtergrond en de kaft was fel groen. Doordat ik eigenlijk zo weinig te
weten kwam over het boek maakte dit mij nieuwsgierig. Ik vond het aan het begin lastig om in het
verhaal te komen. Het is een beetje op een afstandelijke manier geschreven. Er wordt niet veel
informatie gegeven over de hoofdpersoon. Het zorgde wel voor meer nieuwsgierigheid waardoor ik
doorlas, maar het was niet heel boeiend nog.
Toen ik eenmaal verder in het verhaal kwam voelde ik steeds meer connectie met de hoofdpersonen.
Ik kreeg empathie met de oude man die zoveel moeite deed. Ik zou dit boek
aanraden, maar wel meegeven dat het wat tijd kost om in het verhaal te komen.
weten kwam over het boek maakte dit mij nieuwsgierig. Ik vond het aan het begin lastig om in het
verhaal te komen. Het is een beetje op een afstandelijke manier geschreven. Er wordt niet veel
informatie gegeven over de hoofdpersoon. Het zorgde wel voor meer nieuwsgierigheid waardoor ik
doorlas, maar het was niet heel boeiend nog.
Toen ik eenmaal verder in het verhaal kwam voelde ik steeds meer connectie met de hoofdpersonen.
Ik kreeg empathie met de oude man die zoveel moeite deed. Ik zou dit boek
aanraden, maar wel meegeven dat het wat tijd kost om in het verhaal te komen.
February 18, 2024
P.194: 'Op handen en knieën schuiven we rustig vooruit over de aarde als een mensgroot kikkergedrocht in kleren. De wormen kijken verwonderd naar me op. Hé, zit die nog boven de grond. Geduld, roze vleeseters.'
Wolkers verwondert niet alleen, hij is en blijft van een onschatbare waarde als we het over de Nederlandstalige, naoorlogse literatuur hebben. Hij is een unicum die een grote invloed blijkt gehad te hebben op tal van andere Nederlandstalige schrijvers.
Wolkers verwondert niet alleen, hij is en blijft van een onschatbare waarde als we het over de Nederlandstalige, naoorlogse literatuur hebben. Hij is een unicum die een grote invloed blijkt gehad te hebben op tal van andere Nederlandstalige schrijvers.
December 26, 2022
3,5/5
Wonderbaarlijk boek van wonderbaarlijke Wolkers. Ik moest even inkomen maar daarna als een treintje uitgelezen.
Notitie: Dit boek is geschreven vanuit het hoofd van de hoofdpersoon. Je volgt zijn chaotische stroom aan gedachtes. Vond ik dus eerst een beetje lastig in te komen maar daarna flink van kunnen genieten.
Wonderbaarlijk boek van wonderbaarlijke Wolkers. Ik moest even inkomen maar daarna als een treintje uitgelezen.
Notitie: Dit boek is geschreven vanuit het hoofd van de hoofdpersoon. Je volgt zijn chaotische stroom aan gedachtes. Vond ik dus eerst een beetje lastig in te komen maar daarna flink van kunnen genieten.
March 1, 2019
Het was even inkomen maar eenmaal betrokken in de gedachten en belevenissen van de hoofdpersoon achter elkaar uitgelezen. Geweldige vertelling, beschrijvingen zoals alleen Wolkers dat kan.
April 21, 2025
Een schrijver zoals het type Wolkers maken ze ook niet meer. Spijtig wel.
June 23, 2023
zo. gelachen en gehuild om dit boek.
August 13, 2021
Een typisch Wolkers boek, waar je vlot doorheen leest. Verhaal is triest, aangrijpend en verwarrend, maar tussen de regels door ook komisch.
December 24, 2025
Het ochtendstuk is erg warrig en lang vanwege het ontbreken van hoofdstukken. Maar hierna pakt het boek op en is het vermakelijk. Het woord waranda heeft vooral een hoofdrol.
November 22, 2025
Met De perzik van onsterfelijkheid richt Wolkers zich eens een keer niet op zijn eigen jeugd en zijn leven daarna. Alhoewel hij voor de laatste dag van oud-verzetsstrijder Ben Ruwiel ongetwijfeld flink inspiratie zal hebben opgedaan bij mensen in zijn directe omgeving.
Het boek speelt zich volledig af tijdens Bevrijdingsdag 1980, wanneer Canadese oud-strijders nog eens naar Nederland komen om de bevrijding van de Duitse bezetter dunnetjes over te doen. Een mooie dag voor velen, maar niet voor Ben. Hij is al twintig jaar arbeidsongeschikt door hartklachten, zijn vrouw Corrie (ook een held tijdens de oorlog) ligt een groot deel van de dag in bed, is alcoholist en communiceert alleen met de telvisie. En dan is er de hond Snoet, die ook op zijn laatste benen loopt.
Ben begint de dag met grote schoonmaak. Hij zet van alles aan de de straat voor de vuilnisophaaldienst. Maar krijgt spijt als hij ziet dat de roestige brommer van Corrie is meegenomen. Hij besluit een nieuwe te gaan kopen, hoewel Corrie er nooit meer op zal rijden. Op zijn missie door de stad zijn er ontmoetingen her en der, hij koopt een stuk pens voor Snoet (mooi zijpad!), maar de brommer komt er niet omdat alle winkels dicht zijn.
In de middag gaat hij met Snoet naar de volkstuin, waar hij uiteindelijk de hond uit zijn lijden verlost. Door Wolkers met veel gevoel en ontroering beschreven. Op weg naar huis vindt Ben alsnog een oude brommer die hij meeneemt. Daar aangekomen blijken de inspanningen van de dag toch teveel te zijn geweest en valt het doek.
De dood speelt altijd een belangrijke rol in de boeken van Wolkers, maar hier zou je het als hoofdthema kunnen aanmerken. Of eigenlijk is verval meer een geëigend woord. Want alles in dit boek ademt verval: de levens van zowel Ben, Corrie en Snoet, de roestige brommer en later een brommer zonder voorwiel, een stuk ontdooiende pens. Ga zo maar door. Alles is op weg naar het bevrijdende einde. En dat op Bevrijdingsdag.
Bij een boek als dit ligt het melodrama op de loer, maar Wolkers is er in geslaagd hier ver van te blijven. Dat komt denk ik deels doordat van Ben Ruwiel een cynische en mopperende oude baas is gemaakt. En wat dan helpt is dat het boek vrijwel geheel bestaat uit gedachtes van de hoofdpersoon.
Kortom, een fraai geconstrueerd boek, dat aantoont dat Wolkers in deze jaren tot de top van de Nederlandse literatuur behoort.
Het boek speelt zich volledig af tijdens Bevrijdingsdag 1980, wanneer Canadese oud-strijders nog eens naar Nederland komen om de bevrijding van de Duitse bezetter dunnetjes over te doen. Een mooie dag voor velen, maar niet voor Ben. Hij is al twintig jaar arbeidsongeschikt door hartklachten, zijn vrouw Corrie (ook een held tijdens de oorlog) ligt een groot deel van de dag in bed, is alcoholist en communiceert alleen met de telvisie. En dan is er de hond Snoet, die ook op zijn laatste benen loopt.
Ben begint de dag met grote schoonmaak. Hij zet van alles aan de de straat voor de vuilnisophaaldienst. Maar krijgt spijt als hij ziet dat de roestige brommer van Corrie is meegenomen. Hij besluit een nieuwe te gaan kopen, hoewel Corrie er nooit meer op zal rijden. Op zijn missie door de stad zijn er ontmoetingen her en der, hij koopt een stuk pens voor Snoet (mooi zijpad!), maar de brommer komt er niet omdat alle winkels dicht zijn.
In de middag gaat hij met Snoet naar de volkstuin, waar hij uiteindelijk de hond uit zijn lijden verlost. Door Wolkers met veel gevoel en ontroering beschreven. Op weg naar huis vindt Ben alsnog een oude brommer die hij meeneemt. Daar aangekomen blijken de inspanningen van de dag toch teveel te zijn geweest en valt het doek.
De dood speelt altijd een belangrijke rol in de boeken van Wolkers, maar hier zou je het als hoofdthema kunnen aanmerken. Of eigenlijk is verval meer een geëigend woord. Want alles in dit boek ademt verval: de levens van zowel Ben, Corrie en Snoet, de roestige brommer en later een brommer zonder voorwiel, een stuk ontdooiende pens. Ga zo maar door. Alles is op weg naar het bevrijdende einde. En dat op Bevrijdingsdag.
Bij een boek als dit ligt het melodrama op de loer, maar Wolkers is er in geslaagd hier ver van te blijven. Dat komt denk ik deels doordat van Ben Ruwiel een cynische en mopperende oude baas is gemaakt. En wat dan helpt is dat het boek vrijwel geheel bestaat uit gedachtes van de hoofdpersoon.
Kortom, een fraai geconstrueerd boek, dat aantoont dat Wolkers in deze jaren tot de top van de Nederlandse literatuur behoort.
December 31, 2009
Het enige boek van Wolkers wat ik wel kon waarderen.
March 6, 2016
Argh, so annoying.
I felt so sick at some point.
I felt so sick at some point.
January 28, 2016
erg komisch boek! ik heb onwijs gelachen om sommige stukjes, maar er waren ook weer hele zielige momenten. de hoofdpersoon in het boek is echt heel aandoenlijk.
Displaying 1 - 16 of 16 reviews