Η μοίρα της Μάγδας Αυγέρη είχε καθορίσει την πορεία της ζωής της πολύ πριν από τη γέννησή της. Ένα παλιό, ξεχασμένο μπαούλο, κρυμμένο καλά για πολλά χρόνια, φέρνει στο φως το μυστικό της οικογένειας. Και τότε εκείνη, εγκαταλείποντας τις σπουδές της στη Νομική, γίνεται αυτό που ήταν προδιαγεγραμμένο: Διάσημη ζωγράφος! Κανείς δεν μπορεί να εξηγήσει τους λόγους που την ώθησαν να επιλέξει αυτό τον δρόμο και κανείς δεν αντιλαμβάνεται ότι πίσω από τα ψυχρά, γκρίζα μάτια της ο φόβος είναι ο καθημερινός επισκέπτης που ορίζει τη ζωή της, τις αντοχές της, ακόμη και τον έρωτα! Κι όσο περισσότερο τη στεφανώνει η επιτυχία, τόσο πιο πολύ την αγκαλιάζει ο πανικός. Μέχρι που μια μέρα με καταρρακτώδη βροχή θα φέρει στον δρόμο της έναν άγνωστο άνδρα που θα την κάνει να μη φοβάται πια. Κι εκεί που πιστεύει πως επιτέλους ελευθερώθηκε από ό,τι τη βάραινε τόσα χρόνια, τα πρώτα περίεργα, σκοτεινά σημάδια αρχίζουν να διαφαίνονται στον ορίζοντα… και τότε αρχίζει η άνιση πάλη με τη φθορά, τον χρόνο, τη λάμψη.
Μερικές φορές, όταν τα σύννεφα του μυαλού σκοτεινιάζουν τον ήλιο του και το οδηγούν σε απύθμενα, μαύρα πηγάδια, μπορεί να είναι γιατί η ψυχή δεν άντεξε τον πόνο ή γιατί φοβήθηκε ή γιατί χάθηκε..αρχίζουν να εμφανίζονται όλο και πιο συχνά...
Γεννήθηκε στις Σέρρες στις 24 Ιουλίου 1957, όπου ολοκλήρωσε την δευτεροβάθμια εκπαίδευσή στο Πρώτο Θηλέων Σερρών. Αμέσως μετά την αποφοίτησή της, μετακόμισε στην Αθήνα προκειμένου να φοιτήσει στην Σχολή Αεροσυνοδών A.S.T. και προσελήφθη αμέσως από την Ολυμπιακή Αεροπορία. Παράλληλα με την δουλειά της ως αεροσυνοδός, συνεργάστηκε και σαν δημοσιογράφος στο κοσμικό περιοδικό Discomoda, όπου αρθρογραφούσε σε διάφορα θέματα. Στην μια της σελίδα, με τίτλο "Οι περιπέτειες της Εύας", έγραφε χρονογραφήματα με τα συμβάντα της εποχής και μια άλλη με τίτλο "Οι μεγαλύτερες disco του κόσμου", είχε συνεντεύξεις από μουσικούς παραρωγούς (Deejays), επώνυμους και θαμώνες. Τα ταξίδια που έκανε μέσα από την δουλειά της, την ενέπνευσαν αργότερα στη συγγραφή των βιβλίων της.
Το 1997 συνεργάστηκε με τις εκδόσεις Λιβάνη από όπου εξέδωσε το πρώτο της βιβλίο, ενώ το 2005 γράφει το πρώτο της παιδικό παραμύθι. Από το 2009 συνεργάζεται με τις εκδόσεις Ψυχογιός. Για το βιβλίο της "Μην πυροβολείτε τη νύφη" πήρε το πρώτο βραβείο αναγνωστικού κοινού στην Κύπρο και ήταν υποψήφια για το ίδιο βραβείο και στην Ελλάδα, ενώ το βιβλίο της "Τα δάκρυα του Θεού" εκδόθηκε στη Βραζιλία και την Τσεχία. Για το βιβλίο της "Το φιλί του δράκου" ήταν υποψήφια για τα βραβεία "Γυναίκα της χρονιάς 2007" του περιοδικού "Life & Style" στην κατηγορία Συγγραφέας. Στις 31 Ιανουαρίου 2011 βραβεύτηκε στην γενέτειρά της, τις Σέρρες, για την προσφορά της στα γράμματα και είναι ξανά προτεινόμενη στα βραβεία "Γυναίκα της χρονιάς 2011" στην κατηγορία Συγγραφέας για το βιβλίο "Το Σταυροδρόμι των ψυχών". Παράλληλα γράφει σενάρια, στίχους και ασχολείται καλλιτεχνικά με την ζωγραφική με την δημιουργία πινάκων κολάζ.
Μετά από μια μακρά σειρά επανεκδόσεων παλιότερων βιβλίων των συγγραφέων που ανήκουν πλέον στη συγγραφική ομάδα των εκδόσεων Ψυχογιός, έφτασε η ώρα και για το "Η σκοτεινή πλευρά του ήλιου" της Χρυσηίδας Δημουλίδου, να βγει και πάλι στην αγορά. Ένα βιβλίο που όταν είχε πρωτοβγεί, απ' όσο μπορώ να θυμηθώ, είχε προκαλέσει αρκετές συζητήσεις και είχε αγαπηθεί ιδιαίτερα από το αναγνωστικό κοινό της εποχής, κάτι που δεν είμαι βέβαιη κατά μπορεί να συμβεί με το αναγνωστικό κοινό του σήμερα, που καλείται να γνωρίσει για πρώτη φορά τη Μάγδα και την ιστορία της. Αυτό δεν οφείλεται στην απήχηση, ή μη, της συγγραφέως, αλλά στο ίδιο το βιβλίο που στο σήμερα, ίσως να φαντάζει κάπως προβλέψιμο, με την πορεία των εξελίξεών του να είναι σχεδόν προδιαγεγραμμένη.
Η Μάγδα Αυγέρη, λοιπόν, είναι μια νεαρή γυναίκα που σπουδάζει στη Νομική, και που βαθιά μέσα της, ζουν δαίμονες που την βασανίζουν. Ένα τυχαίο περιστατικό θα την οδηγήσει στην απόφαση να εγκαταλείψει τις σπουδές της και ν' ασχοληθεί μ' αυτό που πάντα επιθυμούσε, και να γίνει αυτό που η μοίρα της την προόριζε να γίνει. Μία ζωγράφος που δεν θ' αργήσει να κερδίσει την αναγνωρισιμότητα που της αξίζει. Όμως, όσο η καριέρα της εκτινάζεται, τόσο η ίδια βυθίζεται στο προσωπικό της σκοτάδι, σε σκέψεις και συναισθήματα που ουσιαστικά καταστρέφουν την συνείδησή της και την οδηγούν σε μονοπάτια επικίνδυνα. Μέχρι που γνωρίζει τον άντρα εκείνο που πιστεύει πως μπορεί να την βγάλει από το αδιέξοδό της, επιτρέποντάς της να ζήσει και ν' ανασάνει ελεύθερα. Είναι όμως αυτή η πραγματικότητα, ή μήπως κάτι ακόμα πιο σκοτεινό παραμονεύει;
Ο πυρήνας της ιστορίας δεν έχει κάτι το ιδιαίτερα πρωτότυπο, γεγονός που την καθιστά αρκετά προβλέψιμη. Ωστόσο, η αφηγηματική ροή είναι τέτοια που καταφέρνει να διατηρήσει το ενδιαφέρον του αναγνώστη, ακόμα κι αν δεν τον εντυπωσιάζει αυτό που διαβάζει, επιτρέποντάς του να φτάσει στο τέλος της διαδρομής της ζωής της Μάγδας χωρίς να μπορεί να ισχυριστεί εύκολα πως κουράστηκε ή πως βαρέθηκε. Σε προσωπικό επίπεδο, δεν εντυπωσιάστηκα, αφού το πράγμα ήταν ξεκάθαρο σχεδόν από την αρχή για το που όδευε, παρ' όλα ταύτα δεν θα έλεγα πως η ανάγνωση της ιστορίας ήταν δυσάρεστη, κάθε άλλο. Κατάφερε να μου προκαλέσει αρκετά έντονα και ποικίλα συναισθήματα, κυρίως απέναντι στην πρωταγωνίστρια, τη Μάγδα, η οποία παλεύει με την σκιά ενός φαντάσματος που ειδικά στις μέρες μας, κάνει την εμφάνισή του πάρα πολύ συχνά, στις ζωές χιλιάδων ανθρώπων, απειλώντας όχι μόνο μικρές στιγμές της καθημερινότητάς τους, αλλά την ίδια τους τη ζωή.
Δεν θα ήθελα να επεκταθώ περισσότερο, όσον αφορά τον βασικό κορμό της ιστορίας, αφού ίσως ν' αποκαλύψω στοιχεία που ο αναγνώστης καλό θα ήταν να μην γνωρίζει πριν να την διαβάσει. Αυτό στο οποίο θα ήθελα να σταθώ, είναι το ψυχογράφημα της κεντρικής ηρωίδας, το οποίο είναι αρκετά καλοδουλεμένο και αποτυπωμένο με αρκετές από τις συναισθηματικές μεταπτώσεις που συνοδεύουν μια ψυχικά και διανοητικά ασταθή κατάσταση, όπως αυτή που βιώνει η ίδια. Μπορεί σ' ένα πρώτο επίπεδο να φαντάζει αντιπαθής, αν όμως κοιτάξουμε λίγο βαθύτερα, τότε θα καταλάβουμε πως τα αρνητικά της δεν πρέπει να μας προκαλούν να την κριτικάρουμε, αλλά να προσπαθήσουμε να την κατανοήσουμε, να την καταλάβουμε, κι αν την συναντήσουμε στην πραγματική μας ζωή, να την βοηθήσουμε. Σαφέστατα και το βιβλίο δεν διατυμπανίζει κάποιο βαθύ κοινωνικό μήνυμα, όχι τόσο όσο άλλα, ανάλογου περιεχομένου σύγχρονα μυθιστορήματα, αλλά πρέπει να του αναγνωρίσουμε πως πεζό, δεν είναι.
Αυτό το βιβλίο ενώ ξεκίνησε με τις καλύτερες προϋποθέσεις κάπου χάθηκε. Η αρχή του είναι πολύ ωραίο και η μια εξέλιξη διαδέχεται την άλλη. Ωστόσο από την στιγμή που γνωρίζονται οι πρωταγωνιστές γίνεται πολύ αργό και βαρετό, καθώς περιστρέφεται γύρω από τα ίδια γεγονότα. Ακόμα όλο το βιβλίο προϊδεάζει τον αναγνώστη για την κατάληξη της πρωταγωνίστριας οπότε όταν συμβαίνει αυτό δεν είναι κάτι που προκαλεί έκπληξη. Ακόμα και το τέλος ήταν το ακριβώς αναμενόμενο.
Εεε ενταξει ειπα να είμαι επιεικής...Ήταν απο τα πρωτα της...ευτυχώς για εμενα που δεν ηταν το πρώτο της που διαβασα μιας και το πηρα αντίστροφα και ξεκινησα απο τα τελευταια...πολυ " απλη" πλοκη για δημουλίδου παντως
Έχουν υπάρξει πολλά καλύτερα της συγγραφέως όχι από πλευρά γραφής,αυτή πάντα είναι τέλεια, αλλά ξεδίπλωμα της ιστορίας. Σχεδόν απ' τη στιγμή που μαθαίνει την ιστορία της γιαγιάς καταλαβαίνουμε την κατάληξη. Τρέλα και λογική, φαντασία και πραγματικοτητα,περίεργα παιχνίδια του μυαλού. Όταν χάνεται η λογική το μυαλό βρίσκει την σκοτεινή πλευρά του ηλιου.....ανατριχιαστικο τελος..... Ευκολοδιαβαστο.... it's ok!!!!
Σελίδα προς σελίδα σε κρατάει εκεί μέχρι να το τελειώσεις! Απίστευτη ιστορία, ευκολοδιάβαστο όπως και "Η γυναίκα της σοφίτας" που δεν μπόρεσα να το αφήσω από τα χέρια μου!