De vadermoorders

by Willem Brakman

Een van de bekendste portretten die ooit zijn geschilderd is Velazquez’ Innocentius X. Zo mogelijk nog bekender zijn de pastiches die Francis Bacon op dat meesterwerk heeft gemaakt. Die pastiches zijn het waarschijnlijk die Willem Brakman tot het schrijven van De vadermoorders hebben aangezet. De paus verkeert daarop immers in een zo desolate toestand dat hij wel een lijk lijkt. En zo is het ook in de roman: leeft de Heilige Vader, of is ie dood? En als hij dood is: is hij een natuurlijke dood gestorven, of is hij vermoord? En als hij vermoord is – wie heeft het dan gedaan? Zelfs inspecteur Duck van Scotland Yard heeft het er moeilijk mee.
Het verslag van de papacide (letterlijk vadermoord) bereikt een bizar hoogtepunt wanneer de paus in staatsie naar buiten wordt gedragen. Maar wie verwacht dat dat hoogtepunt tegelijk de ontknoping van een whodunit zal zijn, heeft buiten Willem Brakman gerekend. Net als Francis Bacon weet hij immers dat een lijk doet verbleken, dat een levende noopt tot inleving, maar dat de ware doodsstuip komt van het levende lijk.

144 pages, Hardcover

First published January 1, 1989

About the author

Willem Pieter Jacobus Brakman (Den Haag, 13 Juni 1922- Boekelo, 8 mei 2008) Was een Nederlandse schrijver. In de periode tussen 1961 en 2004 publiceerde hij in totaal 51 romans, verhalen, novellen en een enkel essay. Daarmee is hij een van de meest productieve naooglogse Nederlandse schrijvers. Hij heeft drie van de belangrijkste literaire prijzen op zijn naam staan.

1962: Lucy B. en C.W. van der Hoogtprijs voor 'Een Winterreis'
1972: De Ferdinand Bordewijk Prijs voor 'Zes subtiele verhalen'
1980: De P.C Hooft-prijs voor zijn gehele oeuvre

'Je bent vlak bij de totale waarheid en je raakt steeds verder van een punt verwijderd. Dit lezen, deze tovervijver, brengt me in een staat van gelukzaligheid. Eenvoud als een stralend uitroepteken op het ingewikkelde neerslachtige humor om het leven weer een poosje mee aan te kunnen mozaïeken van zinnen en woorden die op de een of andere manier heerlijk meeslepen.'
Jan Mulder (De Volkskrant)