De wereld door de ogen van een van Vlaanderens scherpste pennen.
Met zijn eigenzinnige blik op de actualiteit is rector en voormalig senator Rik Torfs een van de scherpste opiniemakers van Vlaanderen. Of het nu gaat over politiek, de dood, poëzie of een simpel yoghurtpotje: in zijn bevlogen stijl en met veel oog voor detail toont Torfs de dingen zoals ze zijn – of net omgekeerd.
Tegentijds eigendraads bundelt de beste columns en opiniestukken van de afgelopen jaren, verschenen in onder meer De Standaard, De Morgen en Trouw. Over hoofd- en bijzaken. Over de levenden en de doden. Over de kunst om niet altijd iets te zeggen. Over presidenten en loslopende prinsen. Over de deugd van dubbelzinnigheid.
- Opvolger van het succesvolle De vrijheid om te twijfelen - De beste columns van de afgelopen jaren - Genuanceerd, humoristisch en messcherp
Henri Maria Dymphna André Laurent "Rik" Torfs (born 16 October 1956) is a Belgian canon law scholar and media personality. He is a former Senator for the Christian Democratic and Flemish party in the Belgian Federal Parliament and a former Rector of the Catholic University of Leuven.
Rik Torfs is op zijn best als hij tegendraads kan zijn, kan ingaan tegen gevestigde waarheden, daar maakt hij zelfs zijn stokpaardje van, om te beginnen stilistisch: voortdurend zet hij je op het verkeerde been door redeneringen op te bouwen met een staccato van korte zinnetjes en die dan droogweg onderuit te halen, en daarna nog voortdurend paradoxen te formuleren. Maar ook inhoudelijk provoceert hij graag, door in te gaan tegen de evidenties die zich in onze maatschappij hebben genesteld (het zelfgenoegzame van het nationalisme, de rigiditeit van het logische denken, de hardheid tegenover wat afwijkt enz), zelfs die van de (katholieke) club waar hij toe behoort. Torfs is een stoorzender, en daarom lees ik hem wel graag, al komt zijn aanpak het beste tot zijn recht in korte teksten, duidelijk minder in de langere die in dit boek staan. Als ik een rode draad moet aangeven in zijn denken dan is het zijn pleidooi om de complexiteit van de werkelijkheid ernstig te nemen (dus ook het paradoxale dat in die werkelijkheid steekt), af te stappen van eenvoudige schema’s en visies, en vooral veel ruimte te geven aan het onbevangen denken en handelen ("evenwel na een zorgvuldige analyse", zou hij er aan toevoegen).