Мовні ґрати

by Paul Celan, Пауль Целан, Пауль Целян

«Мовні ґрати» – третя двомовна поетична книга Пауля Целана, що з’явилася в 1959 р. у видавництві «С. Фішер ферлаґ». Вона містить вірші, які виникли від початку 1955 – до кінця 1958 рр. й означають радикальну зміну в Целановій поетиці: перехід до так званої «сірішої» мови. 33 поезії збірки ввібрали в себе важливі біографічні, політичні й естетичні події та явища й окреслюють дійсність, яку необхідно «знайти і здобути». В поетологічному сенсі вони відзначаються своїм яскраво вираженим новаторським характером. Як і дві попередні книги «Мак і пам’ять» та «Від порога до порога», що вийшли українською та німецькою мовами, «Мовні ґрати» продовжують серію «Меридіан серця. Бібліотека німецькомовної літератури»

Для нас вельми щасливим випадком є та обставина, що деякі з найкращих віршів, які були створені в середині століття, написані Целаном німецькою мовою. Ці вірші – немовби рубці на тілі нашого часу і, читаючи їх, ми не повинні забувати про рани, яких вони завдали колись поетові.
Горст Бінек (1959)

Мовні ґрати, ця нова збірка віршів, пропонує 33 варіації одного з основних переживань: потойбіч незримої лінії, у нічийному просторі серця, відкривається брама до чужого світу. Там речі показують інший лик, ніж зазвичай добре знаний нам; розділене знову сходиться докупи; просторові й часові, оптичні й акустичні враження зливаються у вищу єдність.
Вальтер Єнс (1959)

Genres: Poetry, German Literature

132 pages, Hardcover

First published January 1, 1959

About the author

Poet, translator, essayist, and lecturer, influenced by French Surrealism and Symbolism. Celan was born in Cernăuţi, at the time Romania, now Ukraine, he lived in France, and wrote in German. His parents were killed in the Holocaust; the author himself escaped death by working in a Nazi labor camp. "Death is a Master from Germany", Celan's most quoted words, translated into English in different ways, are from the poem 'Todesfuge' (Death Fugue). Celan's body was found in the Seine river in late April 1970, he had committed suicide.

Reviews

[Adriana Scarpin]

Angostura

Trasladado al
terreno
del vestigio inequívoco:

Hierba, separadamente escrita. Las piedras, blancas,
con las sombras de los tallos:
¡No leas más - mira!
¡No mires más - anda!

Anda, tu hora
no tiene hermanas, tú estás -
estás en casa. Una rueda, lenta,
gira por sí misma, los radios
trepan,
trepan por un campo negruzco, la noche
no necesita estrellas, en ninguna parte
se pregunta por ti.


En ninguna parte
se pregunta por ti -
El lugar donde yacían, tiene
un nombre - no tiene
ninguno. No yacían allí. Algo
yacía entre ellos. No
veían a través.

No veían, no,
hablaban de
palabras. Ninguna
se despertó,
el sueño
vino
sobre ellos.


Vino, vino. En ninguna parte
se pregunta --
Yo soy, yo,
yo yacía entre vosotros, abierta-
mente,
yo
era audible, os envié mi tictac, vuestro aliento
obedeció, soy
yo todavía, vosotros
dormid ciertamente.


Soy todavía -

Años.
Años, años, un dedo
tienta hacia abajo y hacia arriba, tienta
alrededor:
Puntos de sutura, tangibles, aquí
una enorme desgarradura, aquí
vuelve a cicatrizarse - ¿quién
la cubrió?


La cubrió
¿-quién?
Vino, vino.
Vino una palabra, vino,
vino por la noche,
quería lucir, quería lucir.

Ceniza.
Ceniza, ceniza.
Noche.
Noche y noche. - Ve
hacia el ojo, el húmedo.


Ve
hacia el ojo,
el húmedo-
Huracanes.
Huracanes, desde siempre,
torbellinos de partículas, lo otro,
ya
lo sabes, lo
leímos en el libro, era
opinión.

Era, era
opinión. ¿Cómo
nos agarramos
- con estas
manos?

También estaba escrito que.
¿Dónde? Tendimos
un silencio sobre ello,
saciado de veneno, vasto,
un verde
silencio, un sépalo, de él
suspendida una idea de vegetal -

verde, sí,
suspendida, sí,
bajo un cielo
solapado.

De, sí,
vegetal.
Sí.
Huracanes, torbellinos
de partículas, quedó
tiempo, quedó,
para intentarlo con la piedra -
era hospitalaria,
no cortaba la palabra. Qué
bien nos sentíamos:

granular,
granular y fibrosa. Entallecida,
compacta;
uval y radiada; glomerulosa,
aplanada y
grumosa; porosa, ramifi-
cada-: no
cortaba la palabra,
habló,
habló a gusto a los ojos secos, antes de cerrarlos.

Habló, habló.
Fue, fue.

Nosotros
no cedimos, nos quedamos,
en el centro, una
estructura porosa, y
vino.

Vino hacia nosotros, vino
a través, recompuso
invisible, recompuso
la última membrana,
y
el mundo, un miriocristal,
brotó en su figura, brotó en su figura.


Brotó en su figura, brotó en su figura.
Entonces-

Noches, desintegradas. Círculos,
verdes o azules, rojos
cuadrados: el
inundo arriesga lo más íntimo en
el juego con las nuevas
horas. - Círculos,
rojos o negros, claros
cuadrados, ni
sombra de vuelo,
ni
plancheta, ningún
alma de humo sube ni entra en juego.


Ni sube ni
entra en juego

A la hora en que vuela la lechuza, sobre
la lepra petrificada,
junto
a nuestras manos huidas, en
la última dislocación,
sobre el
parabalas ante
el muro derrumbado:

visibles, de
nuevo: las
estrías, los

coros, antaño, los
salmos. Ho, ho-
sanna.

Así
que hay templos todavía. Una
estrella
tiene todavía luz.
Nada,
nada está perdido.

Hosa-
nna.

A la hora en que vuela la lechuza, aquí,
las conversaciones, color día-gris,
de los vestigios de aguas de fondo.


(— color día-gris,
de
los vestigios de aguas de fondo -

Llevado
al terreno
del
vestigio
inequívoco:

Hierba.
Hierba,
separadamente escrita.)

[helena con h]

q complicao eres celaaan 😩❤️‍🩹

[B. Faye]

5* για την πρωτοποριακή γραφή Σίγουρα έχω χάσει πράγματα Επιβάλλονται επαναγνωσεις και εμβάθυνση στη βιογραφία του Celan

[Murat]

1920'de doğumlu Paul Celan, 5-6 dile hâkim, Almanca yazan bir Yahudi. Ailesini Holokaust sırasında kaybeden şair, kendisi de çalışma kamplarında bulunuyor. 1970 yılında Seine Nehri'ne atlayarak hayatına son veriyor. Şiirleri imgelerle örülü, kederli, parçalı, karanlık ve kapalı. Bana hitap ettiğini söyleyemem.

[Bones Green]

Розростається кристалічною решіткою,
Грає симетричну багатоголосну композицію.
Дійсність зновлено прозирає різним.

["Robert Ekberg"]

Det är inte så mycket att jag inte begriper som det är att jag inte vill förstå.

[Manuel Gomez de Olea]

Voces…

Incineradas…

[Lukas]

Min recension: https://www.dalademokraten.se/artikel...

[Asa]

The title is a grille, the grating a nun speaks through to a visitor. It lets speech across and holds the speaker back, both at once.

Thirty-three poems in five groups, then “Estrechamiento” standing alone at the end.

“Tenebrae” turns prayer around. We are near, Lord, near and able to be grasped. Then the poem tells God to pray to us. It takes the shape of a Holy Week service and hands it back empty.

“Estrechamiento” walks you onto the ground and leaves you there. Taken into the terrain with the trace that cannot be denied. Grass, written asunder. No place is named. The place where they lay has a name and has none.

This is “Fuga de muerte” gone over again with the music taken out. The earlier poem had become the one everybody quoted. This book makes quoting harder, and that is the point of it.

[Stephen]

Have a ton of respect for David Young, but docking a star for the inaccurate, overly-interpretative translation of the title, and the way he veers at times from the poems' cadence and direction, as if he's concerned more with differing from the work of other translators (see "Tenebrae" or, again, the title itself). Often, though, these translations hit home and capture the sound of Celan.