Spoo Pee Doo

by Dimitri Verhulst

Europa staat in brand, maar onverschillig bestellen we nog een glas. Verdedigen we onze vrijheden, of verdedigen we onze leegte?

Terreur is niet blind, sterker nog, hij heeft het gemunt op onze westerse verworvenheden. Europa beeft en siddert, voelt zich door een reveille van godsdienstfanatisme plotsklaps teruggeworpen naar een era die het definitief verlaten dacht te hebben. Dimitri Verhulst schreef er een roman over: ‘Spoo Pee Doo’.
Hebben we onze monsters zelf gevoed? De urgentie aan antwoorden en oplossingen kan niet worden ingelost. Maar, in alle machteloosheid misschien, we kunnen de aanslagen van gruwel beantwoorden met aanslagen van schoonheid, aanslagen van literatuur. De inkt moet vloeien, omdat ook hem de droogte dreigt te worden opgelegd.

Over de botsing tussen godsdienstfanatisme en vrijheden, van wat dan ook.

Genres: Fiction, Audiobook, Roman, Novels, Dutch Literature

155 pages, Hardcover

First published October 5, 2016

About the author

Na zijn debuut in 1999 schreef Dimitri Verhulst 13 boeken, romans, verhalen, novellen, poëzie en toneel. Zijn werk verschijnt in meer dan 20 talen over de hele wereld en hij wordt gezien als een van de grote schrijvers uit de Lage Landen. De klassieker De helaasheid der dingen werd bekroond met de Gouden Uil Publieksprijs, met Godverdomse dagen op een bol won hij de Libris Literatuurprijs. Zijn laatste, De laatkomer, verkocht binnen een half jaar meer dan 75 000 exemplaren, wordt verfilmd en over de hele wereld vertaald.

• 2007 - Publieksprijs Gouden Uil voor De helaasheid der dingen
• 2007 - Humo's Gouden Bladwijzer voor De helaasheid der dingen
• 2008 - De Inktaap voor De helaasheid der dingen, literaire jongerenprijs Vlaanderen, Nederland en Suriname
• 2009 - Beste Boek 2008 Humo's Pop Poll voor Godverdomse dagen op een godverdomse bol
• 2009 - De Libris Literatuur Prijs voor Godverdomse dagen op een godverdomse bol



Dimitri Verhulst in de Nederlandstalige Wikipedia

Dimitri Verhulst in de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren

Dimitri Verhulst bij "Schrijversgewijs"


Dimitri Verhulst is a Flemish poet and writer.

Dimitri Verhulst in the English Wikipedia

Reviews

[Gerben Dijkstra · Rating 4 out of 5]

Veel mensen die dit boek hebben gelezen, is ironie kennelijk vreemd. Spoo Pee Doo is één grote middelvinger naar onze "verworven" Westerse vrijheden en de "verdediging" daarvan en een andere grote middelvinger naar fundamentalistische waanzin. En dat alles binnen 100 bladzijden, wat al een kunst op zich is. Cuatro estrellas!

[Willy Schuyesmans]

Het zou kunnen dat er een publiek bestaat voor dit boek, maar ik hoor er in elk geval niet bij. Wat een shit, zeg. Verhulst liet zich blijkbaar inspireren door de aanslagen in Europa en wilde die naar eigen zeggen te lijf gaan met 'schoonheid' en 'literatuur' om zo de verworvenheden van de Westerse samenleving te verdedigen. De hoofdpersoon denkt dat hij dat moet doen door zich te bezuipen, zijn vriendin te bedriegen, coke te snuiven, te kotsen en te pissen en de volgende morgen niet eens te weten naast wie hij wakker is geworden. Echt wel de Westerse Verlichting op zijn best dus!
Tientallen bladzijden lang worden miserabele zinnen en misantrope gedachten gedebiteerd. Zelfs taalfouten (het lief die!) komen voor. De aanslag op Schiphol waarrond het allemaal zou moeten draaien, gebeurt pas op pagina 66 (van 99!) en dan is de hoofdfiguur al behoorlijk in de wind en blijkbaar allang bezig de Westerse waarden veilig te stellen.
Dat boek lanceerde Verhulst als gratis e-book zomaar ineens in vier talen plus een gratis audioversie. 'Spoo Pee Doo' is dus net zoveel waard als het boek mij gekost heeft: niets dus.
En zelfs technisch is dat e-book een onding. Van zogauw je het piepkleine lettertype ook maar iets vergroot, worden pagina's op onmogelijke plekken afgebroken en zitten er tal van lege pagina's in de tekst. Het voorlaatste hoofdstuk eindigt zelfs midden in een onvoltooide zin. Of misschien is dat wel bedoeld. Tenslotte heeft James Joyce dat ook al gedaan. Dus toch nog een verwijzing naar literatuur...
Nee, een ster kan er niet af.

[Haaike · Rating 3 out of 5]

Op zich een leuk boekje, dat wat deed denken aan Godverdomse dagen, omdat ook dit een lange razende tirade is. Marginaal en sarcastisch, en dus "typisch" Verhulst.
Alleen ben ik nog altijd wat op zoek naar wat de flaptekst leek te beloven. Ik had het verhaal uiteindelijk sterker gevonden zonder de aanslag, denk ik, als een pure dronkemansnacht met alle meer en minder zin makende overdenkingen die er bij horen...

[Katrien · Rating 3 out of 5]

Tja, wat moet ik hier van vinden. Taalkundig is dit boek weer een hoogstandje, we zijn niet anders gewend van Verhulst, maar verder dan dat gaat het voor mij niet... de korte beschrijving van dit boek geeft voor mij niet weer hoe het werkelijk is.

[Kelly Eeckhaut · Rating 3 out of 5]

Graag gelezen, maar vooral omdat ik nogal een Verhulst-fan ben. Zijn maatschappijkritiek, zijn sarcasme en een goeie portie marginaliteit zijn er, maar het boekje voelt toch ook niet echt af. Eigenlijk is het een verhaal van een dronkemansnacht in Gent, met seks, drugs en rock-’n-roll. En dan is er plots die aanslag. Maar de wereld blijft gewoon draaien, zeker als ge zat zijt.

Bon, de verhoopte apotheose kwam niet echt. Ik had wat meer verwacht door de flaptekst. Maar het is oké. Het was een snel en lekker tussendoortje, dat mij goesting deed krijgen in meer Verhulst. En hé, ik heb nu ook wel een tof liedje leren kennen.

[Suze Geuke]

geratel van het hoogste soort, die van de sappeldepoepedeloerezotte zuipschuit vanuit de greppel, met zijn kunstige gekanker op het klootjesvolk in glansrijke schuttingtaal.

"daar waar allerlei schunnigs op staat geschreven, en gelukkig worden er nog schunnigheden op de muren geschreven, de wereld is al voldoende aan vertrutting onderhevig".

life sucks and then you die, dus van die eeuwig voorbijflitsende ogenblikken aangenaamheid kenne we maar t best niet voor al te lief nemen.

"maar als je over deze stronkelstenen loopt heb je een diepe vrede met je plaats in de atlas, valt je hele wezen ergens samen met je omgeving. aardrijkskunst."

[Charlotte · Rating 4 out of 5]

Verhulst is een warme knuffel en een slag in je gezicht tegelijk! Vond great. Veel luidop gelachen in de auto (audiobook)

[Sam Nassiri · Rating 2 out of 5]

dit soort edgyness siert hem niet

[Veerle · Rating 4 out of 5]

Lang getwijfeld tussen 3 en 4, maar de stijl heeft me overtuigd om 4 sterren te kiezen. Af en toe deed deze free jazz roman me een beetje denken aan van Ostaijen. Nog liever had ik gehad dat hij voorgelezen was geweest door Verhulst zelf :)

[Koen Duizings · Rating 3 out of 5]

Als je een avond los wil gaan, maar de volgende ochtend vroeg op moet, lees dan dit boek. Wellicht komt Spoo Pee Doo wat platvloers over, maar brengt zowel een karikatuur op het fundamentalisme en een aantal van onze 'Westerse waarden.'

[Christophe · Rating 3 out of 5]

Drie sterren is eigenlijk een beetje weinig, vier dan weer teveel.

Ça va, zeg, je. Ça va...

[Frans Pollux · Rating 5 out of 5]

Fantastisch! (Ook al omdat het een dronkemansnacht in Gent is, maar niet alleen daarom)

[Pieter De vroe · Rating 2 out of 5]

Dimitri Verhulst is een topschrijver maar sommige van zijn boeken zijn voor mij eerder stijloefeningen dan echte romans die ergens over gaan. Het zal wel verschillende lagen enzomeer bevatten maar ik beva t ze niet echt. Voor de liefhebbers van godverdomse dagen maar minder voor de helaasheidfans.

[Bart · Rating 5 out of 5]

It doesn't get any more 'Verhulst' than this. This unique book feels like a never-ending rant to the craze of drunk and stoned.

[Jan · Rating 3 out of 5]

Krap 3 sterren. Niet slecht. Leest een beetje als José Saramago. Veel zinnen achter elkaar. Goed als tussendoortje.

[Hanneke Wildschut · Rating 3 out of 5]

Terwijl de hoofdpersoon weer een nacht wegzuipt, wegsnuift en wegrookt, is de wereld in shock door een grote terroristische aanslag op Schiphol. De hoofdpersoon hoort het, maar het is een achtergrondgeluid als alle andere, het gaat hem niet aan. Natuurlijk zal hij morgen niet meer roken, niet meer drinken en een brave huisvader zijn, maar hij wordt wakker naast een vreemde en als hij thuiskomt, is zelfs de spijt ver te zoeken. Het leven gaat door, we gaan allemaal dood, laten we er het beste van maken.

[Ruth Govaerts · Rating 4 out of 5]

Geluisterd en goedgekeurd. Een pleidooi voor onze westerse normen maar vooral vrijheden. Een reactie op de onverschilligheid die volgde na de veelheid aan aanslagen in heel Europa. Hoe lang houden wij ons stilzwijgen nog aan? Pikken wij dit nog? Spoo Pee Doo speelt zich af gedurende één straalbezopen nacht vol hallucinaties en seksuele avances.

Een fictieve aanslag vindt plaats. Ditmaal in Schiphol, pijnlijk dat dit ons in de realiteit niet eens zo zou verbazen. Wat volgt is één en al feestgeruis. Verhulst haalde zijn inspiratie voor deze setting uit zijn eigen leven. Hij bevond zich op de bewuste ‘Bataclan-avond’ eveneens op café. De titel van het boek is niet voor niets een jazznummer. Long live freedom, let’s swing, of zo!

De decadentie die zo sterk naar voren komt in dit boek wekt iets beestachtig op. Ik ga niet akkoord met de dingen die het hoofdpersonage doet. Maar ook dat is het ‘vrije westen’. Vunzig kunnen zijn, je lever kapot drinken, met gedrogeerde vrouwen slapen, je lief bedriegen.

Ik spreek me niet uit over of het ‘jezelf bedienen van gerstenat’ nu de juiste vorm van verzet is. Maar dat is dan ook niet de boodschap van dit verhaal. Het lijkt me wel belangrijk om in ons achterhoofd te houden dat er andere culturen zijn met visies die verschillen van de onze en dat wij niet de ‘uitverkorene’ zijn of het per definitie bij het rechte einde hebben. Geweld en onderdrukking mogen natuurlijk hoe dan ook nooit worden aanvaard. Zij dienen te worden tegen gegaan met positivisme, samenhorigheid en levenszin. “Wij staan hier met zijn allen boven!” En met zijn allen bedoel ik iedereen. Mits respect voor onze medemens.

En Verhulst, die was weer zijn eigen grofgebekte zelf. Dat heeft Wetransfer geweten…

[Kaj Peters · Rating 2 out of 5]

In het universum van Dimitri Verhulst is de westerse mensch bezig trappisten te atten terwijl het kapitalistische systeem implodeert en er zo nu en dan een radicalist explodeert. Deze hypnotiserende onheilsprofetie in lieflijk Vlaams laat hilarische taalvondsten over elkaar heen buitelen met wisselend resultaat. Soms raakt Verhulst vlijmscherp aan eigentijdse tendensen en modeverschijnselen, maar even zo vaak slaat het dood als lauw bier wanneer hij doorratelt met z'n stuurloze dronkemansgewauwel. Eerlijk gezegd zit de meeste pit in het eerste hoofdstuk: als de zorgvuldig geconstrueerde zinnen bladzijdeslang voort knallen. Daarna leidt een beperkte invulling van ironie tot een repetitieve kanonnade aan seksistisch en racistisch gezwatel over negers, urineren, condooms en lekkere wijven. Af en toe een jazzverwijzing erdoorheen om het muzikale motief warm te houden. Het is meer een uitgetypte cabaretvoorstelling dan het surrealistische vormexperiment waarmee Verhulst het werk in de media zelf omschrijft. Vermakelijk is het zeker en vast, maar daarmee is de geschetste misantropie nog altijd niet meer dan een gimmick.

[Peter Gorlé · Rating 2 out of 5]

"Europa staat in brand. Verdedigen we onze vrijheid of verdedigen we onze leegte?", aldus de achterflap. Ik heb alleen een gapende leegte ontwaard, prachtig geformuleerd, maar toch: leegte. Al kan dat aan mij liggen...

[Wouter · Rating 2 out of 5]

Behalve de rijke woordenschat vind ik dit boekje enkel een hoop geouwehoer.

[Pvw · Rating 1 out of 5]

After writing a history of humanity with an 'it' as protagonist, Verhulst now turns to the 'you' form to denote the reader as some sort of everyman. This book was offered for free in its digital edition, and that was probably a good choice. The 'you' goes through a pub crawl in Ghent, while pondering melancholically about life and everything. While he goes from bar to bar, the first news arrives from the March 22nd terrorist attacks in Brussels, which have no further importance in the story whatsoever. It's really a disappointing novel in every sense. Firstly, the pub crawl is hardly spectacular. The main character visits less bars than I would do on a slow Sunday afternoon. Secondly, there is the tedious negativism. The guy really can't describe a single thing without reverting to deep and almost automatical pessimism. A remark like "The sun shone brightly" would in this book become:

"An there was the sun, overrated ball in the sky, getting all the nobodies to drag their ugly children into a car, sliding in gridlock towards the sea, playing on the bacteria-infested beach while fathers look sadly upon the hanging breasts of their ageing wives, eating a steak in an overpriced tavern and returning home to their dull lives in the ugly house on which the sun now cast its last rays before disappearing into the night which took everybody one step closer to the grave after their unfulfilled lives."

I'm just freewheeling there, but believe me, the book is filled with that kind of hopeless rants. Just for fun, if you spot a copy somewhere, open it on a random page and you'll see what I mean. Now one could wonder, is Verhulst expressing his own melancholical opinions, or is he just voicing the view of an imaginary protagonist? Frankly, I couldn't care less. Let me put it this way: you could have an ugly painting, or you could have a painting from a talented artist who deliberately painted as if he had no talent. The result would look the same, and you'd put neither one on your wall.

[Marisa Bantjes · Rating 3 out of 5]

The blurb on the back of the book promised a story about the clash between religious fanaticism and "freedoms". The question asked: Are we defending our freedoms or defending our emptiness? The blurb drew me to reading the book because people near and dear to me are struggling with these topical questions and concepts.
The book moves me to thinking the latter: we are defending our emptiness, and we know it. But we like to forget. And so we drink and take drugs and have meaningless social contacts and meaningless sex. The book takes you on a pub crawl with Dimitri Verhulst to a number of cafés and clubs in a Belgian town. You actually feel you are there with him, and you are inside his head, following his thoughts, feelings and his decisions as he lets himself go all evening and into the next day, even against his better judgement. To me it has no pull, has no charm. It is all empty. And the fact that Europe is burning, another Muslim terrorist attack, is just water off a ducks back. It has no impact. Just emptiness. Let's have another gin and tonic, a line of coke, a snog with a stranger... I didn't like the book, but maybe because it disturbed me, I'll give it three stars...
Verhulst's writing is excellent. I love his language. However, this book was a little difficult to read because the layout of text has no paragraphs. Effect very stream-of-consciousness, and I am sure that is what he wanted to achieve.

[Maaike Soenens · Rating 5 out of 5]

Tijdens een tocht door de stad probeert de hoofdpersoon Van Nolle nog een laatste keer de geneugten te proeven van de drank en het kroegenleven om daarna zijn belofte in te lossen om nooit meer te drinken.
Een behoefte die gevoed wordt door het besef dat we in een maatschappij leven waarin de kansen ongelijk zijn. In scherpe, soms vulgaire, vaak hilarische fragmenten beschrijft hij het leven aan de onderkant van de maatschappij. Gesprekken met lotgenoten aan de drank die de waarheid niet verhullen, maar met ruwe taal de waarheid zeggen. Tegen die achtergrond sijpelt het bericht binnen van een aanslag op een vliegveld waarbij honderden mensen worden gedood.
Het maakt ons bewust van de vrijheden die wij hebben, maar tegelijkertijd is die vrijheid zo fragiel, zolang er mensen rondlopen die hun jonge leven en dat van vele onschuldige slachtoffers met een bomgordel vernietigen

Een zin die bij mij binnenkwam luidt als volgt:
" De kroeg werd omgetoverd in een kledingzaak, de zovelentachtigste in de stad, merkkledij voor diegenen die hun aanzien hebben te kopen, gemaakt daar waar de bevolking curry kakt en de kinderen in donkere textielkrochten hun handen in de kankerverwekkende kleurstoffen soppen"
In één zin de strekking wat Dimitri bedoelt met de ongelijkheid in onze samenleving
Prachtige metaforen! Het boek in één adem uitgelezen.

[Ilse Wouters · Rating 3 out of 5]

Gedurende 3 weken was dit boek gratis te downloaden, in verschillende talen en als luisterboek...idd een mooi initiatief. Om niet te sleuren met een boek tijdens een weekend uit, las ik dus de pdf op netbook.
Spoo Pee Doo schetst de dronkemansnacht van Vannolle in Gent en op de achtergrond komt af en toe een aanslag op Schiphol piepen. Ik hou wel van de schrijfstijl van Dimitri Verhulst, hoe hij het menselijke in elk van ons (Vannolle gaat het niet laat maken, of hij besluit te stoppen met roken...en we weten allemaal wel hoe dat afloopt) schetst, inclusief de marginale kantjes. DV slaagt er tevens in als het ware een soundtrack voor het verhaal te "componeren". Wat me echter minder overtuigt is (in dit boek) de zogenaamde kritiek op moslimfundamentalisme en de zogenaamde verdediging van onze westerse waarden : alsof onze westerse waarden zich limiteren tot de vrijheid om je ellendig te zuipen en te neuken! Hoe gaat het? Ça va. Van het boek had ik evenwel meer verwacht.

[Tomas Verbeeck · Rating 3 out of 5]

Je leest en je voelt dat het je raakt, je laat het je graag raken, je laat je wanen in een ander leven te leven waarvan je het echter slechts leest, je voelt mee, je resoneert, je gaat maar door en door en het blijft maar duren en je bent blij als een hoofdstuk is afgerond.

Spoo Pee Doo gaat over de stevige doordeweekse zattemanswandeling van een lokale artiest met al zijn banaliteiten en al de analyses die dronken toogfilosofen tegen elkaar kwijt willen. Of de lezer het echter wilt horen..? Moesten de banale analyses tegengewicht zijn voor de té gekunstelde grimmige ondertoon?

Verhulst schijnt door zijn wereldbeeld subtiel te laten doorschemeren in een emulsie van een gegrond thema en relevante subtext, in Spoo Pee Doo schift de saus.

[José Van Rosmalen · Rating 3 out of 5]

Virtuoos is het zeker, deze beknopte roman, vol rauw taalgebruik, vol boosheid, flitsend geschreven, maar anderzijds is het geen verhaal om na te vertellen, het gaat om nachtelijk cafébezoek, over gebruik van verdovende middelen, over een wereld met gewelddadige aanslagen, over onverdraagzaamheid en agressie. Spoo Pee Doo is een nummer van jazzmusicus Archie Shepp, het boek leest als jazzmuziek, vol associatie, vol improvisatie, vol ritme. Verhulst is een meester in gedurfd taalgebruik, maar dit boek mist toch wel een bevattelijke inhoudelijke lijn, het is de strijd tegen de chaos, tegen verslaving aan drank en drugs in een samenleving vol verloedering, het lijkt in woede en zelfs wanhoop te zijn geschreven, maar de schrijver moet toch ook structureren.

[Hendrik Dejonckheere · Rating 3 out of 5]

Genieten geblazen als je wordt meegenomen in een orgastisch taalfestijn dat alle wereldproblemen beschouwd met de ogen van een ervaren tooghanger. We maken er een puinhoop van omdat we vrij zijn er een puinhoop van te maken en alle fundamentalisme is ons vreemd omdat dat ingaat tegen de echte menselijkheid, de kunst om fouten te maken. Sommige stukjes tekst hebben zo'n een geweldig ritme dat ze volgens mij beter gezongen kunnen worden. Zoals door Wende Snijders.
https://www.youtube.com/watch?v=-Iy-A...
En nee, diepgang hoef je hier niet te zoeken maar aan de oppervlakte valt best veel te genieten.

[Natasja · Rating 3 out of 5]

Heerlijk nachtje uit met Verhulst.
Ok, hij biedt geen antwoord op de vraag hoe we moeten omgaan met het allesverslindende en alomtegenwoordige terrorisme. Maar wie verwacht dat ook van een schrijver? Hij doet wat hij zei dat hij ging doen, en heeft een terroristische daad van schoonheid gesteld.

Eerst voortkabbelend, dan een in vaart toenemende monologue intérieur, met inderdaad in de marge van het leven, het bewustzijn van Vanolle, een zoveelste aanslag, die enkel een kleine rimpeling teweegbrengt in het Gentse nachtleven.
Redelijk waarheidsgetrouw als je het mij vraagt...

[Joost van Hoek · Rating 2 out of 5]

Het lijkt of in dit boek de vorm op de loop gaat met Verhulst. Ik snap dat zijn streven om het boek, dat zich in een nacht afspeelt, als een soort maalstroom van gedachten vorm te geven, maar hij schiet hier in door. Hij gebruikt slechts hoofdstukken, verder geen alinea's of witregels. Doe het dan echt goed en laat ook die hoofdstukken weg. Die hoofdstukken komen nu gekunsteld over.

Toch pakt het boek me halverwege wel. Als je er nog niet aan begonnen bent zou ik je adviseren om het verhaal in een ruk uit te lezen, dit boek heeft dat nodig om tot zijn recht te komen.

[Cedric Steenssens · Rating 5 out of 5]

Een Gents avondje stappen dat per ongeluk een nachtje ledig hedonisme verwordt. Begeleid door de nodige woord- en zinsgoochelarij houdt deze lichtzinnige maatschappijkritiek tegelijk een spiegel voor... om daarna alsnog allemaal samen een glas te mogen toasten. Werkelijk genoten van de eerste zinsnede tot de laatste letter. Dimi is en blijft koning.