Θα έβαζα τρία αστέρια, αν δεν ήταν το πρώτο διήγημα, "Ο Πέτρος και ο Πάνας", που είναι - κατά τη γνώμη μου, πάντα - αριστούργημα και ένα από τα καλύτερα διηγήματα φαντασίας που έχω διαβάσει στην ελληνική γλώσσα. Εξαιρετικό ήταν, επίσης, το μονόπρακτο, ανάλαφρο και σπιρτόζικο, όπως του έπρεπε, και πολύ θα ήθελα να το δω να υλοποιείται κάποια στιγμή επί σκηνής. Η παραλλαγή της Χιονάτης μου άρεσε επίσης πολύ. Συνολικά, η συλλογή είναι κάπως άνιση, αλλά οι καλές ιστορίες της είναι πραγματικά ΠΟΛΥ καλές. Η γραφή είναι σε πολύ υψηλό επίπεδο, όπως έχουμε συνηθίσει, βέβαια, από την Ειρήνη Μαντά. Καλά σκιαγραφημένοι χαρακτήρες, όμορφη γλώσσα, ενδιαφέρουσες ιδέες. Για την ιστορία, ο Πήτερ Παν δεν είναι παραμύθι, αλλά κάπως καταφέρνει να ταιριάζει με τα υπόλοιπα της συλλογής παρ' όλα αυτά. Μου άρεσε ο Πάνας ως κεντρικός άξονας των ιστοριών και, παρότι τα μισά από τα διηγήματα τα είχα ξαναδιαβάσει, τα διάβασα και πάλι με μεγάλη ευχαρίστηση.