What do you think?
اصول و روش نگارش دانشگاهی
244 pages, Paperback
Published January 1, 2015
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 2 of 2 reviews
October 7, 2016
جمله‌ها را با چه ترتیبی در یک پاراگراف بیاوریم؟ در هر پاراگراف، کی حرف اصلی‌مان را بزنیم و کجا آن را بسط دهیم؟ پاراگراف مقدمه را چطور بنویسیم که جذاب باشد و خواننده را برای خوانندن ادامۀ متن تحریک و مشتاق‌تر کند؟ با چه الگویی مضامین مدنظرمان را در مقاله بگسترانیم؟
هنر پاراگراف‌بندی، اینکه بدانیم هر پاراگراف را کجا آغاز کنیم و کجا به پایان ببریم و جمله‌ها را چطور در آن بیاوریم، در نوشتن هر متنی ضروری است. بسیار پیش می‌آید که به نوشته‌هایی برمی‌خوریم که نه‌تنها اصل «وحدت موضوعی» را رعایت نکرده‌اند، که حد و اندازۀ آن‌ها نیز از نظم و معیار مشخصی پیروی نمی‌کند و آشکارا دچار آشفتگی است. علی صلح‌جو در نکته‌های ویرایش دربارۀ نویسندگان ایرانی می‌نویسد: «بیشتر مؤلفان ایرانی پاراگراف را خوب نمی‌شناسند و درنتیجه آثارشان از این نظر اشکال زیادی دارد. بنابراین، کار ویراستار ازلحاظ پاراگراف‌بندی در تألیف بسیار مشکل‌تر است زیرا مبنایی برای کار ندارد.»
ویراستارها نیز ناگزیرند از فراگیری این مهارت. عموم ویراستارهایی که می‌شناسم در سطحِ جمله ویرایش می‌کنند و به‌قول صلح‌جو جمله‌ویرا هستند. اصول و روش نگارش دانشگاهی به ویراستار کمک می‌کند که از جمله‌ویرایی فراتر رود. این کتاب درواقع ویراستار را حساس می‌کند که هر جمله را عضوی از یک پاراگراف و هر پاراگراف را در نسبت با دیگر پاراگراف‌ها ببیند. علاوه‌براین، ویراستار با خواندن این کتاب درمی‌یابد که ساختار جمله‌ها براساس کارکردی که در پاراگراف دارد تعیین می‌شود، و ازاین‌رو ویراستار با هدفی چون حشوزدایی نمی‌تواند بدون در نظر گرفتن نقش جمله در پاراگراف «اگرچه» را از ابتدای جمله بردارد، یا برای کوتاه‌کردن یک جملۀ بلند جملۀ مشتق یا مرکب را به جملۀ ساده تبدیل کند.
همچنین این کتاب خود مصداق دقت در ساختار متن است: هم پاراگراف‌هایش هوشمندانه و به‌قاعده نوشته شده است و هم ساختار کلی کتاب و فرایند ارائۀ اطلاعات در آن کاملاً بابرنامه و هدفمندانه است: هر فصل نکتۀ مجملی را از فصل قبل می‌گیرد و می‌گشاید و قدم‌به‌قدم اندیشۀ ناظر بر کل کتاب را شکوفا می‌کند.
روش خلاقانه و هوشمندانۀ دیگری که این کتاب به کار می‌گیرد این است که در ابتدای هر بخش، بعد از صفحۀ عنوان و در صفحاتی مجزا، آنچه را در فصل قبل آمد مرور می‌کند و سپس اجمالاً می‌گوید که در فصل حاضر قرار است به چه سؤالی پاسخ داده شود. حال اینکه در کتاب‌ها معمولاً خلاصۀ بخش یا فصل بلافاصله در صفحات پایانی آن بخش یا فصل می‌آید و خواننده نیز چون تازه همان مطالب را خوانده چه‌بسا که خلاصه را نمی‌خواند و رد می‌شود.
البته عنوان کتاب صادقانه انتخاب نشده است. «اصول و روش نگارش دانشگاهی» مباحث نگارشی فراوانی چون نشانه‌گذاری، رسم‌الخط، ارجاع‌دهی، خطاهای زبانی و دستوری و نامناسب و بسیاری مباحث دیگر را به ذهن متبادر می‌کند، حال‌اینکه کتاب فقط به دو مبحث می‌پردازد: ساختمان جمله و پاراگراف‌بندی!
هنر پاراگراف‌بندی، اینکه بدانیم هر پاراگراف را کجا آغاز کنیم و کجا به پایان ببریم و جمله‌ها را چطور در آن بیاوریم، در نوشتن هر متنی ضروری است. بسیار پیش می‌آید که به نوشته‌هایی برمی‌خوریم که نه‌تنها اصل «وحدت موضوعی» را رعایت نکرده‌اند، که حد و اندازۀ آن‌ها نیز از نظم و معیار مشخصی پیروی نمی‌کند و آشکارا دچار آشفتگی است. علی صلح‌جو در نکته‌های ویرایش دربارۀ نویسندگان ایرانی می‌نویسد: «بیشتر مؤلفان ایرانی پاراگراف را خوب نمی‌شناسند و درنتیجه آثارشان از این نظر اشکال زیادی دارد. بنابراین، کار ویراستار ازلحاظ پاراگراف‌بندی در تألیف بسیار مشکل‌تر است زیرا مبنایی برای کار ندارد.»
ویراستارها نیز ناگزیرند از فراگیری این مهارت. عموم ویراستارهایی که می‌شناسم در سطحِ جمله ویرایش می‌کنند و به‌قول صلح‌جو جمله‌ویرا هستند. اصول و روش نگارش دانشگاهی به ویراستار کمک می‌کند که از جمله‌ویرایی فراتر رود. این کتاب درواقع ویراستار را حساس می‌کند که هر جمله را عضوی از یک پاراگراف و هر پاراگراف را در نسبت با دیگر پاراگراف‌ها ببیند. علاوه‌براین، ویراستار با خواندن این کتاب درمی‌یابد که ساختار جمله‌ها براساس کارکردی که در پاراگراف دارد تعیین می‌شود، و ازاین‌رو ویراستار با هدفی چون حشوزدایی نمی‌تواند بدون در نظر گرفتن نقش جمله در پاراگراف «اگرچه» را از ابتدای جمله بردارد، یا برای کوتاه‌کردن یک جملۀ بلند جملۀ مشتق یا مرکب را به جملۀ ساده تبدیل کند.
همچنین این کتاب خود مصداق دقت در ساختار متن است: هم پاراگراف‌هایش هوشمندانه و به‌قاعده نوشته شده است و هم ساختار کلی کتاب و فرایند ارائۀ اطلاعات در آن کاملاً بابرنامه و هدفمندانه است: هر فصل نکتۀ مجملی را از فصل قبل می‌گیرد و می‌گشاید و قدم‌به‌قدم اندیشۀ ناظر بر کل کتاب را شکوفا می‌کند.
روش خلاقانه و هوشمندانۀ دیگری که این کتاب به کار می‌گیرد این است که در ابتدای هر بخش، بعد از صفحۀ عنوان و در صفحاتی مجزا، آنچه را در فصل قبل آمد مرور می‌کند و سپس اجمالاً می‌گوید که در فصل حاضر قرار است به چه سؤالی پاسخ داده شود. حال اینکه در کتاب‌ها معمولاً خلاصۀ بخش یا فصل بلافاصله در صفحات پایانی آن بخش یا فصل می‌آید و خواننده نیز چون تازه همان مطالب را خوانده چه‌بسا که خلاصه را نمی‌خواند و رد می‌شود.
البته عنوان کتاب صادقانه انتخاب نشده است. «اصول و روش نگارش دانشگاهی» مباحث نگارشی فراوانی چون نشانه‌گذاری، رسم‌الخط، ارجاع‌دهی، خطاهای زبانی و دستوری و نامناسب و بسیاری مباحث دیگر را به ذهن متبادر می‌کند، حال‌اینکه کتاب فقط به دو مبحث می‌پردازد: ساختمان جمله و پاراگراف‌بندی!
March 27, 2023
در این کتاب تمامی اصول و مبانی نگارش متون علمی مثل استفاده از علائم نگارشی، ارتباط هر پاراگراف، چگونگی نگارش مقدمه، متن و پایان بندیِ هر متن و پاراگراف، و تمامی مواردی که باید رعایت بشه آموزش داده شده.
در ابتدا ممکنه کمی ساده بنظر برسه اما همین موارد هم در بسیاری از متون رعایت نمیشه و دونستن و عمل‌کردن به این موارد به وجه تمایزِ عمده‌ای در نگارش متون علمی منجر میشه.
در ابتدا ممکنه کمی ساده بنظر برسه اما همین موارد هم در بسیاری از متون رعایت نمیشه و دونستن و عمل‌کردن به این موارد به وجه تمایزِ عمده‌ای در نگارش متون علمی منجر میشه.
Displaying 1 - 2 of 2 reviews