Mooi perspectief op het omgaan tussen de polarisatie vandaag de dag.
Geschreven vanuit eigen ervaring, vertelt Fidan over haar, en haar ouders', leven in Nederland.
De dialoog is het begin tot begrip van elkaar en elkaars kijk op het leven. Dit, in plaats van al je informatie halen uit je eigen bubbel, als het ware.
Een mooi essay voor wie zijn (wereld)beeld wil verbreden over dit onderwerp.
Ik weet niet zo goed wat ik met dit boekje moet. Of welke boodschap er nu eigenlijk in staat. De ondertitel 'pleidooi voor het radicale midden' komt mijns inziens helemaal niet overeen met de inhoud van het boek, dat in een aantal losse hoofdstukjes vooral gaan over immigratie, assimiliatie, maar tegelijk meandert het naar verwante thema's en terug. Een lijn mist.
Het pleidooi om niet alleen de extremen, maar ook het midden zich uit te laten spreken vertaalt zich o.a. in dat moslims zich uit moeten spreken tegen jihadisten - waar er zat moslims zijn die (volgens mij terecht) stellen dat een islamitische Nederlander zich niet meer dan een niet-islamitische Nederland openlijk hoeft uit te spreken over wat elk normaal mens afschuwelijk vindt.
In elk geval: ik weet niet wat Ekiz wil, wat het doel is van dit boek, van de verzameling losse colums; als een schets uit een individueel verleden kan het eventueel dienen, maar iets universeels heeft het niet. Er kwam in elk geval niks bij mij aan.
In ‘Hoe lang nog zwijgen’ Fidan Ekiz talks about the topic of immigrants from Muslim-majority countries (such Turkey), and the issues that come together with their civil integration into the Dutch society. Ekiz is critical towards both natives and immigrants — and pleads to find 'the radical middle'. It's a good message, but Fidan still turned it into an average book. She rambles and rambles, and gives us all the clichés we already get aplenty from her peers; the I-hope’s and We-must-believe’s, and the “for our future and that of our children”. A meaningful message is drowned, which would have shined like a lighthouse if Ekiz would have just stuck to the message of her parents, because it is personal, touching and it provides a new view on the subject for a native like myself. Oh Fidan, what have you done. If only you would have dared to not spell everything to the letter, and would have just let your reader come to your conclusion.
Mooi geschreven vanuit het perspectief wat los staat van de nationaliteit. Zij geeft duidelijk hierin weer wat ze meemaakt, wat ze hoort en wat ze voelt. Ontheemd, niet horend bij de of de ander. Maar altijd wetend wat ze wilt zeggen.
Fidan Ekiz groeide op als dochter van Turkse ouders in Rozenburg. Haar ouders verdienden met hun handen hun brood. Ze kozen voor Nederland, met name voor hun kinderen, maar ze hoorden er toch niet helemaal bij. Fidan kent de Nederlandse en de Turkse cultuur. Ze maakt zich zorgen over de toenemende onverdraagzaamheid en pleit voor het bouwen van bruggen. Ze vindt dat ook moslims daartoe zouden moeten bijdragen. Het is duidelijk dat zij een hekel heeft aan de politieke partij Denk. Zij bepleit een soort middenkoers. De verdeeldheid leidt tot onmacht en dat maakt de samenleving onveilig. Ze wil dat de ‘zwijgende meerderheid’ zich gaat roeren en dat de ‘schreeuwers’ op de flanken een toontje lager zingen. Haar verhaal waardeer ik vanwege de persoonlijke insteek, de analyse vind ik wat mager, er is per definitie altijd wel sprake van een meerderheid die zwijgt en het kan ook een vorm van conservatisme zijn je juist daarop te beroepen.