What do you think?
Rate this book
Verne y la vida secreta de las mujeres planta
La familia de Violeta esconde un secreto milenario que ha conseguido mantener oculto hasta ahora. Jules Verne, el célebre escritor, ha desembarcado en el puerto de Vigo con una maleta y un montón de preguntas. Él quiere conocer todo sobre las mujeres planta... y ellas necesitan la ayuda de sus inventos para sobrevivir.Misterio, aventura y magia ancestral en un trepidante viaje contrarreloj hasta un bosque submarino.
224 pages, Kindle Edition
First published June 1, 2016
7 people are currently reading
169 people want to read
About the author
Ledicia Costas
79 books166 followersLedicia Costas es una escritora gallega. Estudió en el instituto de Beade (Vigo) y publicó varios libros como Esmeraldina, a pequena defunta. Empezó a escribir con 12-13 años y tanto le gustó que siguió escribiendo.
Su primera publicación fue la novela Unha estrela no vento en 1999.
En 2015 obtuvo el Premio Nacional de Literatura Infantil y Juvenil por Escarlatina, a cociñeira defunta, obra en la que hace gala la tradición gallega de la muerte, con gran sentido del humor.
Unos meses después gana el Premio Lazarillo 2015 por su obra Verne y la vida secreta de las mujeres planta, publicada por la editorial Anaya, donde hace un homenaje al autor de los libros de aventuras.
Su primera publicación fue la novela Unha estrela no vento en 1999.
En 2015 obtuvo el Premio Nacional de Literatura Infantil y Juvenil por Escarlatina, a cociñeira defunta, obra en la que hace gala la tradición gallega de la muerte, con gran sentido del humor.
Unos meses después gana el Premio Lazarillo 2015 por su obra Verne y la vida secreta de las mujeres planta, publicada por la editorial Anaya, donde hace un homenaje al autor de los libros de aventuras.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 33 reviews
September 4, 2017
Lo primero que me llamó la atención fue la sobrecubierta transparente con plantas ilustradas. Original y bonita. Verne y la vida secreta de las mujeres planta. ¡Me gustan los títulos largos! ¿Será una de las aventuras del famoso escritor? Me pregunté. Sí, ¡pero protagonizada por él mismo! La autora es Ledicia Costas que, con este fabuloso libro, ha conseguido el prestigioso Premio Lazarillo. Lo de las mujeres planta me tenía muy intrigada. Decidido, tenía que ser mi próxima lectura. ¡Me lo leí en un día y medio si llega! Os lo resumo?
Nuestro gran aventurero Jules Verne y su grumete Pierre atracan el yate Saint Michel III en el puerto de Vigo. Conocen a Violeta, la nieta de Philipot y Melisa los dueños de la boticaria de la ciudad. Esta familia esconde un secreto que Verne ha descubierto: existe una estirpe de mujeres planta que buscan un bosque escondido en las islas Cíes para echar raíces y sobrevivir como árboles. No puedo desvelar más! Solo queda apuntar que mezcla fantasía y cotidianidad, realidad y ficción y que te atrapa tanto que, a ratos, parece que percibas los olores de la Violeta, la Melisa o la Azucena. Delicioso.
Nuestro gran aventurero Jules Verne y su grumete Pierre atracan el yate Saint Michel III en el puerto de Vigo. Conocen a Violeta, la nieta de Philipot y Melisa los dueños de la boticaria de la ciudad. Esta familia esconde un secreto que Verne ha descubierto: existe una estirpe de mujeres planta que buscan un bosque escondido en las islas Cíes para echar raíces y sobrevivir como árboles. No puedo desvelar más! Solo queda apuntar que mezcla fantasía y cotidianidad, realidad y ficción y que te atrapa tanto que, a ratos, parece que percibas los olores de la Violeta, la Melisa o la Azucena. Delicioso.
November 25, 2017
This book has several great points, but also plenty downsides that have to be blamed rather on the publishing house than on the author. I'll come back to this later to explain it more carefully, but I'll start with the positive.
The story, ah, the story is very beautiful. The image of the women-plant, their development, their growth and death; the cave's guardian, even the connection with Verne, the city and its industrialism, are magic and all together could have resulted in a new world up to further explorations or novels in the future. I really loved that part, as I loved the finishing chapter, that I would not spoil, but that is beautifully written and moved me till a sliding tear touched my cheek.
Yet I have an issue, a big issue, with the plausibility of the whole book. This is fantasy, and I could understand that, for the sake of the action, characters speak all the same language (in the original edition, Galician), although I don't know how to fit in that literary convention the fact that newspaper notices are in Spanish or half a dozen words appeared in French, scattered through the book. At some point the main character, Violeta, admits that she does not understand a (very simple) sentence in French; then, they sort all kind of problems with vivid action not hesitating even for a second in the interpretation of a language (whatever it is) spoken by a French kid, a Galician industrialist and a woman who spend 10 or 20 years isolated in a cave. Do you want to remove all the linguistic issues for the sake of the story? Fine, but then do it, do not stay in a surreal in between.
But more relevant than languages to me is the question of voices: all characters speak the same way, use the same words. If we picked up just one sentence, isolated, it would be hard to know if the person talking is the girl, the old pharmacist, the foreign writer or, even, the narrator. There are no different registers, very little respect between ages (19th century!), absolutely no differences between characters regarding their syntax or their vocabulary, and a very contemporary, simplistic way of speak that hardly could be justified by being this a novel for young people.
(In a minor note, those references to Vigo could be presented in a different way, making them interesting also for people who doesn't live in that city and never heard of Sanjurjo Badía or Philippot before).
All that could have be amended by the editor. I don't need a writer to be perfect: her mission is to create a different world, a moving story, and no doubt Costas achieves it here brilliantly. But the editor should point out inconsistencies (there are plenty in the story), propose alternative sentences, cut here, expand there, create a perfect novel from what it is a great story. I don't want to blame too much the editor (a company that I really respect): it may be that the author is very stubborn (no idea), or maybe, as a result of the important prize awarded, the novel can't be edited and should be preserved with all its mistakes; but some (important) grammar errors lead me rather to think about some laziness by the editor than these other causes.
The story, ah, the story is very beautiful. The image of the women-plant, their development, their growth and death; the cave's guardian, even the connection with Verne, the city and its industrialism, are magic and all together could have resulted in a new world up to further explorations or novels in the future. I really loved that part, as I loved the finishing chapter, that I would not spoil, but that is beautifully written and moved me till a sliding tear touched my cheek.
Yet I have an issue, a big issue, with the plausibility of the whole book. This is fantasy, and I could understand that, for the sake of the action, characters speak all the same language (in the original edition, Galician), although I don't know how to fit in that literary convention the fact that newspaper notices are in Spanish or half a dozen words appeared in French, scattered through the book. At some point the main character, Violeta, admits that she does not understand a (very simple) sentence in French; then, they sort all kind of problems with vivid action not hesitating even for a second in the interpretation of a language (whatever it is) spoken by a French kid, a Galician industrialist and a woman who spend 10 or 20 years isolated in a cave. Do you want to remove all the linguistic issues for the sake of the story? Fine, but then do it, do not stay in a surreal in between.
But more relevant than languages to me is the question of voices: all characters speak the same way, use the same words. If we picked up just one sentence, isolated, it would be hard to know if the person talking is the girl, the old pharmacist, the foreign writer or, even, the narrator. There are no different registers, very little respect between ages (19th century!), absolutely no differences between characters regarding their syntax or their vocabulary, and a very contemporary, simplistic way of speak that hardly could be justified by being this a novel for young people.
(In a minor note, those references to Vigo could be presented in a different way, making them interesting also for people who doesn't live in that city and never heard of Sanjurjo Badía or Philippot before).
All that could have be amended by the editor. I don't need a writer to be perfect: her mission is to create a different world, a moving story, and no doubt Costas achieves it here brilliantly. But the editor should point out inconsistencies (there are plenty in the story), propose alternative sentences, cut here, expand there, create a perfect novel from what it is a great story. I don't want to blame too much the editor (a company that I really respect): it may be that the author is very stubborn (no idea), or maybe, as a result of the important prize awarded, the novel can't be edited and should be preserved with all its mistakes; but some (important) grammar errors lead me rather to think about some laziness by the editor than these other causes.
July 6, 2020
Este libro fue una de las pocas lecturas obligatorias que me gustaron. A pesar de que el final se tornara un poco extraño para lo que yo esperaba, me gustó bastante y disfruté mucho leyéndolo.
December 5, 2020
За някои Жул Верн има статута на литературен Нострадамус, предвиждащ с неясна във времето отдалеченост технологичната революция на вида ни. За много обаче е досаден писач на дълги, преизпълнени с технологично звучащи думички и много реална научна обосновка книги на фантасмагорични теми, които освен ако не сте израснали през 70-те или най-много 80-те като мен, няма да понесете за по-дълго време без да ви удари фатално синдромът на дефицит на вниманието. От които и да сте все пак мисля, че тази книга за Жул Верн, а не от него, може пък да ви хареса с мистериозността си, повече повлияна от магическият реализъм на Борхес и Маркес, отколкото от класическият вернски сай-фай, и с общата си нежна топлина, от която май всички имаме нужда напоследък.
Корицата по-горе ще ви стори странна, не е българската, разбира се, но само се вгледайте в детайлите и красотата на рисунъка, и едва ли ще се почудите на предпочитанието ми за различен стил, различен смисъл, различно възприятие от тази, избрана за страната ни. Добре, добре… опитайте да се абстрахирате от артистичните ми вкусове, и нека се насочим към текста на Ледисия Костас. А това е кратка ню уиърд история за стиймпънк подводници, странен народ от жени – растения, чиято душа е сякаш извънземна фея, живееща винаги до тях, и техните тайнствени пазители, криещи ги в храмове по цялата земя. Една от тези приказни дами обаче бива покосена естествено от любовта, и решава да живее сред хората, което рано или късно не ѝ носи нищо хубаво, и е повече от нужно да направи невъзможно пътешествие до корените си, където да предаде душата си на истинската природа.
Какъв по-добър партньор в това приключение от самият Жул Верн, за който невъзможни неща не съществуват, трудни – също, само има такива, за които си заслужава да отдадеш живота си. И така започва едно пътешествие в търсене на несъществуващото, непонятното, забраненото, в което може да повярват само хора, чието отчаяние, воля или фантазия са способни да променят реалността. Книжката ще ви се види кратичка, но е стегнато написана и не се отнася в прекомерни размисли относно това защо и как невъзможното се случва, стига само да се е случило и да имаме силите да се преборим с него. Дали е роман за деца, или за романтично и фантазьорски настроени възрастни е трудно да се определи, но има нещо от онази топлота на историите с усмивка и тъга, които завинаги остават в сърцето. Ако има такова нещо като есенна книга, май ще е тази.
Корицата по-горе ще ви стори странна, не е българската, разбира се, но само се вгледайте в детайлите и красотата на рисунъка, и едва ли ще се почудите на предпочитанието ми за различен стил, различен смисъл, различно възприятие от тази, избрана за страната ни. Добре, добре… опитайте да се абстрахирате от артистичните ми вкусове, и нека се насочим към текста на Ледисия Костас. А това е кратка ню уиърд история за стиймпънк подводници, странен народ от жени – растения, чиято душа е сякаш извънземна фея, живееща винаги до тях, и техните тайнствени пазители, криещи ги в храмове по цялата земя. Една от тези приказни дами обаче бива покосена естествено от любовта, и решава да живее сред хората, което рано или късно не ѝ носи нищо хубаво, и е повече от нужно да направи невъзможно пътешествие до корените си, където да предаде душата си на истинската природа.
Какъв по-добър партньор в това приключение от самият Жул Верн, за който невъзможни неща не съществуват, трудни – също, само има такива, за които си заслужава да отдадеш живота си. И така започва едно пътешествие в търсене на несъществуващото, непонятното, забраненото, в което може да повярват само хора, чието отчаяние, воля или фантазия са способни да променят реалността. Книжката ще ви се види кратичка, но е стегнато написана и не се отнася в прекомерни размисли относно това защо и как невъзможното се случва, стига само да се е случило и да имаме силите да се преборим с него. Дали е роман за деца, или за романтично и фантазьорски настроени възрастни е трудно да се определи, но има нещо от онази топлота на историите с усмивка и тъга, които завинаги остават в сърцето. Ако има такова нещо като есенна книга, май ще е тази.
August 14, 2025
3,75 No es 4 estrellas por muy poco el final no se hay algo que me ha descuadrado un poco aun así recomiendo mucho, la lectura me ha resultado muy refrescante y tener a Jules Verne como uno de los protagonistas ha sido un placer eso si me ha dado ganas de leer más libros del autor y de esta autora también
October 1, 2024
Un libro entretenido, tierno, con una preciosa portada, enfocado a un joven lector (de principios de la ESO) pero que todos podemos disfrutar, sobre todo si nos gustan las plantas, tenemos imaginación y conocemos la ciudad de Vigo ;)
April 18, 2022
Es un libro muy bonito, no el mejor que he leído pero me ha gustado mucho.
February 2, 2025
Tenía muchísimas ganas de leer este cuento. La mezcla del misterioso Julio Verne, mezclado con mujeres planta y Galicia hace de esta obra algo único y mágico.
El único problema es que lo he idealizado antes de leerlo... No fue exactamente lo que esperaba, pero me ha dejado sensaciones que durarán en el recuerdo 💚
El único problema es que lo he idealizado antes de leerlo... No fue exactamente lo que esperaba, pero me ha dejado sensaciones que durarán en el recuerdo 💚
February 11, 2019
Quizais me tería gustado máis de non gardar expectativas, pero a verdade é que me decepcionou bastante.
Como fan de Verne e namorada de Vigo, a idea dunha novela de aventuras e fantasía para afondar nas aparicións do autor na cidade olívica era fascinante. Sen embargo, a novela é excesivamente lenta para ir dirixida a un público novo, e ademais na súa lentitude non chega a despegar nunca. A idea das mulleres-planta e as súas nepheas resulta atractiva e hai descricións bonitas e evocadoras, pero fáltalle gancho e motor, falta que nos diga algo.
As personaxes parecéronme planas e aburridas, sen profundizar en ningunha. É unha verdadeira mágoa, xa que a oportunidade de falar non só do autor, senón tamén dun ilustre como é Sanjurjo Badía, era boa e podía ter dado moito máis de sí.
Os temas da mecánica, a botánica, a historia e morfoloxía de Vigo, as novelas de Jules Verne, Nemo, as relacións familiares... todo se menciona, pero todo queda na mera mención.
Por último, e a pesar de que outros traballos da autora me pareceron estupendos neste sentido, o estilo narrativo non me gustou e resultoume xenérico e pouco consistente; a ratos demasiado infantil, de pronto rebuscado e forzado.
Agardo con gañas novas novelas ambientadas en Vigo, con mellores personaxes e argumentos, máis sólidas e inspiradas. E téñolle moita fe a Ledicia.
Como fan de Verne e namorada de Vigo, a idea dunha novela de aventuras e fantasía para afondar nas aparicións do autor na cidade olívica era fascinante. Sen embargo, a novela é excesivamente lenta para ir dirixida a un público novo, e ademais na súa lentitude non chega a despegar nunca. A idea das mulleres-planta e as súas nepheas resulta atractiva e hai descricións bonitas e evocadoras, pero fáltalle gancho e motor, falta que nos diga algo.
As personaxes parecéronme planas e aburridas, sen profundizar en ningunha. É unha verdadeira mágoa, xa que a oportunidade de falar non só do autor, senón tamén dun ilustre como é Sanjurjo Badía, era boa e podía ter dado moito máis de sí.
Os temas da mecánica, a botánica, a historia e morfoloxía de Vigo, as novelas de Jules Verne, Nemo, as relacións familiares... todo se menciona, pero todo queda na mera mención.
Por último, e a pesar de que outros traballos da autora me pareceron estupendos neste sentido, o estilo narrativo non me gustou e resultoume xenérico e pouco consistente; a ratos demasiado infantil, de pronto rebuscado e forzado.
Agardo con gañas novas novelas ambientadas en Vigo, con mellores personaxes e argumentos, máis sólidas e inspiradas. E téñolle moita fe a Ledicia.
August 31, 2019
Historia lenta, de fantasia pero muy forzada, no llegas a empatizar con ningun personaje, y el final es malo.
June 22, 2021
Muy bonito pero en 200 pag solo ocurren dos dias, y tiene un plost twist que nada q ver.
February 12, 2018
Me han obligado a leer este libro con 15 años. Dicen que es lo que nos justa a los jóvenes. Me parece que no es un libro apto para mayores de doce. No me gusta que el título del capítulo te haga spoiler y que sea tan largo. Una parte buena es la letra grande, hace que el mal trago sea más liguero.Tiene argumentos flojos y personajes básicos sin profundidad. No se puede hablar más de él, porque no tiene más de lo que sacar.
No me ha gustado, aunque cabe decir que la portada es muy bonita y singular.
No me ha gustado, aunque cabe decir que la portada es muy bonita y singular.
May 3, 2024
É un libro súperentretido, gustoume bastante e (creo) que engancha. É unha das lecturas obrigatorias en 2º da ESO e creo que de maneira bastante acertada.
Ao final, é un libro de aventuras no que aparece a cidade de Vigo coma o seu centro. Ten fantasía, ten amizade, aventuras e algo de romance.
Porén, diría que hai algúns anacos nos que podes perder un pouco o fío porque hai moitísimas descricións bastante detalladas que, na miña opinión, cortan un pouco a historia.
De todos os xeitos, recomendada: lectura sinxela, rápida e entretida.
Ao final, é un libro de aventuras no que aparece a cidade de Vigo coma o seu centro. Ten fantasía, ten amizade, aventuras e algo de romance.
Porén, diría que hai algúns anacos nos que podes perder un pouco o fío porque hai moitísimas descricións bastante detalladas que, na miña opinión, cortan un pouco a historia.
De todos os xeitos, recomendada: lectura sinxela, rápida e entretida.
June 11, 2024
Otro de ledicia, Ledicia Costas.
🧚♀️🚢🧚♀️🚢🧚♀️🚢🧚♀️🚢🧚♀️🚢
Jules Verne e a vida secreta das mulleres planta es una novela juvenil en la que conocemos al conocido escritor, pero de visita en Vigo! Aquí conoce a Violeta, una chica que vive con su abuelo boticario y su abuela. Ambas con un secreto que les hará emprender un viaje muy especial por la misma ría por la que pasó el Nautilus!
🧚♀️🚢🧚♀️🚢🧚♀️🚢🧚♀️🚢🧚♀️🚢
Es un libro muy entretenido en el que se mantiene el misterio hasta el final y
cuenta con buen ritmo. ¡Me encantó!
🧚♀️🚢🧚♀️🚢🧚♀️🚢🧚♀️🚢🧚♀️🚢
Jules Verne e a vida secreta das mulleres planta es una novela juvenil en la que conocemos al conocido escritor, pero de visita en Vigo! Aquí conoce a Violeta, una chica que vive con su abuelo boticario y su abuela. Ambas con un secreto que les hará emprender un viaje muy especial por la misma ría por la que pasó el Nautilus!
🧚♀️🚢🧚♀️🚢🧚♀️🚢🧚♀️🚢🧚♀️🚢
Es un libro muy entretenido en el que se mantiene el misterio hasta el final y
cuenta con buen ritmo. ¡Me encantó!
April 25, 2023
¡Que lectura tan llena de vida! Es una de esas historias donde se respira hasta el color verde. Pude saborear cada palabra que se narraba y se decía, cada momento, cada emoción. Definitivamente pasa a ser uno de mis libros favoritos. Si les gustó Donde los Árboles Cantan y Todas las Hadas del Reino, ambas de Laura Gallego, El Laberinto del Fauno de Guillermo del Toro y Las Crónicas de Spiderwick de Holly Black, ¡este libro les va a encantar!
November 13, 2023
É unha boa lectura para adolescentes e mais se son vigueses. Neste libro mestúrase a fantasía con pinceladas da historia de Vigo, polo que é unha grande lectura para ensinar ós rapaces parte da historia da cidades. Iso si, se cadra utiliza un vocabulario complicado demais para rapaces que (sendo de Vigo) probablemente non estean habituados a usar o galego. Quizais iso non facilita que os rapaces se acheguen de bo grado á obra.
July 25, 2019
Desde luego supero con creces mis expectativas.Cuando lo vi por primera vez me llamo bastante la atencion la portada pero pense que el libro seria un rollo.Vaya si me equivocaba!A pesar de que algunas partes si eran un poco repetitivas en general la trama te enganchaba.Muy buen libro.
August 16, 2025
La portada es preciosa, la historia es interesante, entra en el género de fantasía, y tiene el plus de contar con Julio Verne como personaje, sin embargo los otros personajes son algo acartonados y sin desarrollo, es una aventura que se disfruta, con un final algo extraño.
November 28, 2016
Me encantó el principio, el vocabulario, las descripciones... El argumento se me ha quedado flojo y los personajes, al final, planos. Especialmente en el desenlace tan rápido.
April 6, 2019
Super bonito!
March 21, 2020
Me ha encantado, una historia increíble.
February 28, 2021
La verdad esque no me gustó, igual es porque fue para un examen.
April 1, 2024
Se ha quedado en una novela infantil. Hay cosas que no te hacen entrar en la historia. No pido nivel de Verne, pero esperaba algo parecido a sus novelas.
August 17, 2025
El llibre es molt captivador ja q es parla d’unes criatures d les cuals no es parla gaire, les dones plantes. Una història plena d aventures, emocions i amor. La recomano a tothom.
February 26, 2017
Este libro foi lectura obligatoria en Lingua. O principio, ben todo. Tiña unha trama que atraía, uns personaxes que iban a desarrollar a trama... Pero despois, todo se torceu. A trama desarrollouse extremadamente lenta e os personaxes quedaron planos.
En definitiva, o libro non agradoume. Lin "O corazón de Xúpiter", tamén de Ledicia Costas e ese libro sí está ben escrito.
En definitiva, o libro non agradoume. Lin "O corazón de Xúpiter", tamén de Ledicia Costas e ese libro sí está ben escrito.
February 5, 2017
Bonita, tierna, emotiva… son las primeras palabras que se me ocurren para describir esta novela juvenil, que me ha encantado.
Jules Verne desembarca en Vigo con un claro objetivo en mente. Quiere saber más de una estirpe de mujeres, las mujeres planta, y para ello no duda en localizar a un importante boticario de la ciudad, sin sospechar que será mucho más que información lo que encuentre tras el mostrador de la botica.
La verdad es que la historia me ha parecido preciosa, la autora ha hecho un trabajo estupendo de documentación tanto para describir la ciudad de Vigo en 1800, como para crear una historia aprovechando la escala que realmente hizo con su yate Saint Michel III, Jules Verne en la ciudad, rodeándolo de personajes encantadores, como el grumete del Saint Michel, Pierre, Philipot, el boticario y su nieta Violeta, o el industrial “real” Sanjurjo Badía, que cuenta con su propia calle en el Vigo de hoy día.
Una historia muy bien escrita, de ritmo ágil y constante, en la que la fantasía, la magia, el misterio, la aventura, la amistad, el amor y el respeto por la naturaleza, se unen dando como resultado un libro que da gusto leer e imaginar y que he disfrutado como una niña (de 46 años en este caso ;) Mención aparte, una vez más, a la maravillosa edición que ha hecho Anaya y a las preciosas ilustraciones de la cubierta de Mónica Armiño.
Jules Verne desembarca en Vigo con un claro objetivo en mente. Quiere saber más de una estirpe de mujeres, las mujeres planta, y para ello no duda en localizar a un importante boticario de la ciudad, sin sospechar que será mucho más que información lo que encuentre tras el mostrador de la botica.
La verdad es que la historia me ha parecido preciosa, la autora ha hecho un trabajo estupendo de documentación tanto para describir la ciudad de Vigo en 1800, como para crear una historia aprovechando la escala que realmente hizo con su yate Saint Michel III, Jules Verne en la ciudad, rodeándolo de personajes encantadores, como el grumete del Saint Michel, Pierre, Philipot, el boticario y su nieta Violeta, o el industrial “real” Sanjurjo Badía, que cuenta con su propia calle en el Vigo de hoy día.
Una historia muy bien escrita, de ritmo ágil y constante, en la que la fantasía, la magia, el misterio, la aventura, la amistad, el amor y el respeto por la naturaleza, se unen dando como resultado un libro que da gusto leer e imaginar y que he disfrutado como una niña (de 46 años en este caso ;) Mención aparte, una vez más, a la maravillosa edición que ha hecho Anaya y a las preciosas ilustraciones de la cubierta de Mónica Armiño.
January 1, 2021
Libro molto grazioso, bell'omaggio a Jules Verne.
La faccenda delle donne-fiore mi ha ricordato un po' Wolf's Rain, ma in questo caso i connotati sono molto diversi, più leggeri se vogliamo.
Interessanti l'ambientazione (un po' Miyazakiana) e gli aneddoti raccontati.
La faccenda delle donne-fiore mi ha ricordato un po' Wolf's Rain, ma in questo caso i connotati sono molto diversi, più leggeri se vogliamo.
Interessanti l'ambientazione (un po' Miyazakiana) e gli aneddoti raccontati.
July 20, 2022
La escritora escribe de maravilla y hace figuras retóricas, metáforas y comparaciones muy buenas. La historia está bien, no muy emocionante pero divertida, y la historia de amor te da.mucho hype pero después no sale nada.
October 23, 2016
Una historia que se enmarca en una base histórica, contada con una gran belleza, con su punto tierno, que evoca las grandes aventuras del XIX, con un escritor como protagonista.
Displaying 1 - 30 of 33 reviews