ذبیحالله بهروز (زاده ۲۶ تیر ماه ۱۲۶۹ خورشیدی – درگذشت ۲۱ آذر ۱۳۵۰ خورشیدی)، نویسنده، شاعر و پژوهشگر فرهنگ ایرانی بود.
ذبیحالله بهروز فرزند میرزا ابوالفضل ساوجی در سال ۱۲۶۹ در تهران متولد شد. وی تحصیلات خود را در مدارس قدیمه آغاز کرد. سپس به ادامهٔ تحصیل در مدرسهٔ آمریکایی پرداخت. پس از آن برای تکمیل علوم ادبی و عربی به قاهره رفت و مدت ده سال در آنجا ماند. سپس به انگلستان رفت و در آنجا دستیار ادوارد براون و رنالد نیکلسن شد و به تدریس پرداخت. پس از چندی به آلمان رفت و از آنجا به ایتالیا و سپس به ایران بازگشت. از سال ۱۳۰۲ تا زمان بازنشستگی در دارالفنون، دانشکده افسری و مدرسه عالی بازرگانی تدریس میکرد. ستارهشناسی و گاهشماری در ایران باستان مطالعات گستردهای به عمل آورد، و نظرهای علمی جدیدی مطرح کرد.
بهروز با دیدگاهی بر مبنای تئوری توطئه، مانویان را به عنوان بزرگترین دشمنان فرهنگ و تمدن ایران در طول تاریخ میداند. به عقیده او مانویان در ابتدا در صحراهای مغولستان و عربستان میزیسته و با توطئه چینیهای خود راه را برای یورش اعراب و مغولان به ایران هموار ساختهاند. بهروز همچنین فرهنگ یونانی مآبانه را آلوده به فرهنگ یهودی دانسته و فتح ایران به دست اسکندر را را افسانهای ساخته و پرداخته غربیها میپندارد.
بهروز در ایران مدتی کوتاه رئیس حسابداری شرکت نفت، مدتی کارمند وزارت دارائی و مدت کوتاهی استاد دارالفنون بود و چند باری هم مترجم رضا شاه. از همهٔ این کارها به دلائل سیاسی و طرز کار ویژهٔ او کنار گرفت. اما سر انجام با وساطت چند تن از دوستانش استاد دانشکدهٔ هواپیمائی شد و خیلی زود با درجهٔ سرتیپی همردیف بازنشسته و رئیس افتخاری کتابخانهٔ باشگاه افسران شد