O cadáver dunha nena con síndrome de down aparece nos terreos do edificio Bandeira en Vigo. Para resolver o crime, o inspector Carlos Manso ten que percorrer os intestinos da delincuencia viguesa e internacional. O inspector móvese habilmente polos diversos escenarios da cidade e vive, ao tempo, un proceso que derruba as súas barreiras emocionais. A ira dos mansos é unha magnífica novela policial, cun acusado enfoque social, que propón unha viaxe de superación de moitos prexuízos, cuestionando a normalidade e a perfección e obrigando á reflexión. Escrita cun estilo directo, rápido, eficaz, sen adobíos, a novela apóiase nun gran sentido do humor, ás veces ácido e cínico, e nunha trama que nos atrapa, e que nos obriga a seguir lendo, colocándonos contra as cordas á hora de percibir o que é e non é pertinente dentro das convencións sociais, e poñendo en valor as persoas que traballan con colectivos con síndrome de down. A ira dos mansos é unha novela negra cunha historia trepidante que trata sobre a inclusión, a dignidade e o respecto.
Ola. Son pai de dous fillos, médico e profesor de formación profesional. No tempo que me queda escribo novelas e, o que resulta aínda máis asombroso, consigo que sexan publicadas.
Escribín tres novelas de xénero policial: "A ira dos mansos" (Premio Xerais 2016), "O meu nome é Ninguén"(Xerais, 2018) e "A vinganza dos homes bos" (Xerais, 2020), protagonizadas polo inspector de policía Carlos Manso. O Manso é o personaxe que máis satisfaccións me está a dar como escritor, así que estou tentando escribir unha cuarta novela da serie.
No ano 2023 publiquei un libro xuvenil titulado "Setestrelo" axudado polo meu fillo máis novo. Unha space-opera para cativos na que puxen (puxemos) moitísimo corazón.
En 2024 publiquei "O xogo de Escher" (Xerais, 2024), novela gañadora do IX Premio de novela curta Cidade centenaria de Ribeira, unha distopía de ciencia ficción disfrazada de reflexión filosófica. Ou era ao revés?
En marzo de 2025) publiquei un libro de ciencia ficción clásica: Trickstar. Postais desde as estrelas, na editorial Boadicea. En setembro dese mesmo ano repetín en Xerais co libro A lei do mar, unha historia real sobre un rescate de migrantes no Mediterráneo que me foi contada por un amigo mariñeiro.
Meh. Si pero non. Fáltalle garra. Hai cousas que si, parte da historia, un particular sentido do humor pero moitas veces mete a reflexión sobre o Down e fai dúas cousas: unha, lastra a historia; e outra quítalle forza ó concepto e idea. Cando a idea e só suxerida infecta a mente do lector e vai medrando coa posibilidade de chegar a unha reflexión, neste caso coas explicacións que dá trata o lector como se fósemos parvos e indícanos que dúas mais dúas son catro e iso é malo. Así temos polo menos dous lastres que impiden ó libro medrar.
Correcto en canto a sangue pero lle falta suor e cervexa para ser un bo libro.
Neste primeiro libro do inspector Carlos Manso pasaronme várias cousas: quedei con ganas de máis, e fixenme a min mesma a pregunta de como vexo as persoas con síndrome de Down e como me relaciono con elas. Recomendadísimo! ❤️
Acabo de terminar este libro y me parece brutal 😍. Es una historia que va directa al grano, no mete información innecesaria y con un gran trasfondo de crítica social. Una novela policíaca que recomiendo a todos los amantes de este género 😊💖
Imprescindible para achegarse á diversidade a través da literatura. Unha novela policial que non podes deixar de ler unha vez que a comezas. Recomendo!
Tras a lectura de "A lei do mar" , que foi un dos meus libros preferidos desde 2025, sabía que volvería a ler a Manuel Esteban en canto tivese oportunidade. E como tiñamos esta novela entre as novidades da @bibliotecasalceda e a por él que fun.
É unha novela policial na que o inspector Carlos Manso ten que resolver dous casos : no primeiro, investigará o asasinato de Violeta, unha moza con síndrome de Down . Durante o curso da investigación coñecerá a Lorena ,directora do centro o que asistía Violeta e que lle pedirá axuda cando , meses despois, outro dos rapaces do centro se vexa envolto nun incidente.
Directa, cunha trama narrada con fluidez e con capítulos cortos, estamos ante unha novela que podemos disfrutar nunha tarde como esta na que, co frío que fai, apetece quedar na casa tapadiños cunha manta. Destacar a parte de crítica social que fai reflexionar ó lector e que me parece moi acertada.
A ambientación por suposto tamén xoga o seu favor xa que sempre é interesante recorrer as rúas de Vigo( luces de Nadal aparte).
É unha lectura que se me fixo corta e quizáis me faltaron páxinas para profundizar mais na historia e nas personaxes pero quedei con gañas de seguir coñecendo a este inspector tan particular.
Es una novela sencilla, muy fácil de leer y que pone en evidencia un hecho social con la realidad de las personas con síndrome de Down. El libro se divide en dos historias, una la de Violeta y otra en la que se ve envuelto Pedro.
El investigador Carlos Manso se encuentra de guardia cuando le avisan de que se ha encontrado un cuerpo en los alrededores del edificio Bandeira, Vigo. Cuando llega allí, descubren el cuerpo de Violeta, una joven con síndrome de Down, con evidencias de violencia física. El investigador Manso comienza a hacer su trabajo, lo que lo lleva a conocer a Lorena, la directora del centro de Down al que asistía Violeta, y que creará cierta tensión entre ellos.
Unos meses después de resolverse el primer caso, con bastante facilidad, Carlos recibe de madrugada una llamada de Lorena, cuando se encuentran ella le expone el problema de Pedro. El agente Manso deberá hacer una investigación paralela y buscarse mil problemas para poder ayudar a Pedro y hacer feliz a Lorena, que a pesar de no estar juntos lo trae loco.
La primera historia es muy sencilla y en un ratito se lee. La segunda es un poco más compleja, se lee igualmente con facilidad y rápidez, con capítulos muy cortos y distintos puntos de vista. Normalmente tenemos el punto de vista en primera persona del Carlos Manso, pensamientos muy entretenidos, extremos y alucinantes; pero al mismo tiempo unos pequeños párrafos en tercera persona nos muestra una linea temporal un poco distinta con los movimientos del culpable.
Existen otros dos libros sobre el investigador que estoy deseando leer.
Una novela policíaca en la que el autor, padre de un hijo con Síndrome de Down, intenta —más que narrar una historia con éxito— tirar abajo algunos estereotipos acerca de las personas con discapacidad intelectual. El libro es muy flojo, el protagonista me cayó mal y quedan tramas abiertas, como si la novela estuviese a medias. La parte buena es que se lee fácil.
Novela policial sinxela e formulada dende una perspectiva integradora da diversidade, achegándonos a través dalgúns dos seus personaxes á 'Nación Down' -concepto utilizado moi acertadamente polo propio autor-
Síntoo pero fíxome moi pesado, coma que se queren tratar moitas cousas á vez copiando por momentos a Domingo Villar. Cuns personaxes moi pouco definidos... Non sei, esperaba outra cousa.