Գիրքը վերջ։ Իսրայելյանի գրական ամբողջական ժառանգությունն է, ինչքան հասկանում եմ գրքում մեկտեղված։ Տարբեր տարիների գործեր են, տարիների տարբերությունը զգացվում է։ Գրքում մի քանի ժողովածուներ են, ու ժողովածուներում իրենց շնչով, ոգով համահունչ գործեր են։ Իրոք հետաքրքիր էր հետևել իսրայելանական ամբողջ այս ընթացքին։ Ու երկու պիես էր գրքում։ Գրքում մի քանի շերտեր կգտնեք, սասունցու ծռությունից սկսած մինչև պատերազմում՝ հաշտ ու խաղաղությունում՝ անհաշտ ու ըմբոստ հերոսներ։ Ընտանիքի, կնոջ, պապի (երևի հայրական կամ մայրական՝ գուրգուրող) շունչը, տաք շունչը ամենուր է, սրան շատ չեմ անդրադառնա. պատկերացրեք մշուշ, որը պարուրում է բոլոր գործերը։ Ինձ, գոնե այս պահին, հետաքրքիր էր հերոսը, որը անհաշտ է խաղաղ տարիների հետ։ Անհաշտ է ոչ թե նրա համար, որ սիրտը պատերազմ է ուզում, չէ, անհաշտ է, որովհետև սա իր ուզած խաղաղությունը չէ, պատերազմը հաղթած հերոսը ամեն քայլում իր բերած խաղաղ տարիները չի «հասկանում»։ Ու ներքին, հոգեբանական չափազանց նուրբ, ընգրկուն, բազմաշերտ կոնֆլիկտ է սա։ Ու շարադրանքը, որը արտահայտում է այս ամենը։ Թախիծ կա սրա հետ մեկտեղ. չեմ ասի չստացված տարիների, բայց ափսոսանքի թախիծ երևի՝ տեսնես ինչի համար էր այս ամենը, միթե սրա համար էր։ Չգիտեմ, Իսրայելյանի գործերը երևի պիտի մի շարքում Վանոյի, Վազգենի ու Խեչոյանի գործերի հետ նայել, այս ամենը մի ամբողջ էպոխա է, էպոխա կերտած մարդկանց գեղարվեստական ընկալում, իրնեց կերտածի գեղարվեստական ընկալումը։ Էս առումով. չկարդալ Իսրայելյան, հայրերի կյանքում կարևոր մի հատված բաց թողել է։ Էս էի ուզում ասել։ Էլեկտրոնայինը, դե գիտեք արդեն, որտեղից։