ترانه های رامی

by ابراهیم منصفی, حسام الدین نقوی (گردآورنده)

مجموعه‌ی حاضر، متضمن بومی سروده‌های شاعر است که یکی از ویژگی‌های آن علاوه بر تازگی لحن و آهنگ، مضمون اجتماعی و مردمی آن است. توجه به انسانیت و بیان مشکلات آنان از مضامین دیگر این ترانه‌هاست. در واقع «انسان»، محور اصلی ترانه‌های اوست. افزون بر این، در این ترانه‌ها، نام بازی‌های قدیمی و محلی، اشیاء و لوازم، و زیورآلات، پوشش معماری و اصطلاحات و ترکیبات ویژه‌ی محلی جنوب به کار برده شده است. در سرایش ترانه‌ها، از چند گویش معمول جنوب نظیر بندری، بستکی، و مینابی استفاده شده است.
ترانه «نهنگ» از شاخصترین آثار منصفیست:

موا بِرَم تَهنا بَشُم / تَهنا فقط وا سایَه خو
وقت سیاه رفتِنِن / مه خوب اَفَهمُم غایه خو

دو روز ِتلخ زندگی / قصّه ی درد و مُردِنَه
اُمید یَک رو زندگی / دنبال خو وا گور بُردِنَه

ای دل دِگَه گولُم مَزَن / مه بِشتِه گولِت ناخارُم
برگشتِن اینین ای سفر / دُمبال خو بِی تو نابَرُم

آدم پوچی مثل مِه / کجا بِریْت که جاش بَشِه
وا چه زَبُنی گپ بِزَنت / تا یکی آشناش بَشِه

موات از ایجا دور بَشُم / جایی برم که چوک اَرُم
غیر از خیال خوبِ خوم / چیزی نَهَستَه تو سَرُم

ای دل دِگَه گولُم مَزَن / مه بِشتِه گولِت ناخارُم
برگشتِن اینین ای سفردُمبال خو بِی تو نابَرُم

- بندرعباس ۱۳۵۰

168 pages, Paperback

First published January 1, 2005

Reviews

[Sara]

من هنوز این کتاب رو نخوندم و در واقع باید بذارمش توی قفسه وانت تو ریدهام
اما خواستم بهتون بگم اگه مثل من به رامی و آثارش علاقه دارید برید و مستند «چی چکا قصه شب» که این روزها در حال اکران هست رو ببنید( در سینمای هنر و تجربه)و لذت ببرید .
فیلمی مملو از موسیقی زیبا و دل انگیز جنوبی که روایت گر زندگی ابراهیم منصفی شاعر و خنیاگر هرمزگانی است .

[Masih · Rating 5 out of 5]

‫این کتاب پر از ترانه‌هایی است که ملکهٔ ذهن می‌شوند، به روح می‌چسبند، و به جان نفوذ می‌کنند. ‫مثلاً یکی از این ترانه‌ها «بي‌کسي» است. این ترانه را، با رسم‌الخطّ‌ِ فعلاً‑ترجیحی‌ام برایِ بندِری‌نویسی، در این‌جا نقل می‌کنم:

‫«‫دِلُم، از بي‌کسي، تو سینَه مُردِن
‫وا پُر بودِن. نُگاھ! بادي نَبُردِن (ېا حتّا: وا پُر بودِن نُگاھ. بادي نَبُردِن)

‫خون از چشمُم نَرِختِن دوٚنَه‌دوٚنَه.
‫دِلِ مُردَه‌م هَنو خِېلي جَووٚنَه.

‫اوٚ خَندَه‌وٚن کُجان؟ عشق‌وٚ چه بودَه‌ن؟
‫هیچ‌وَه روزوٚن اي‌طُو سيېا نبودَه‌ن!

‫ېَه روزي آسَموٚن آبي‌تِر هَستَه.
‫هَر جا تَرفتَه، خوبي بِشتِر هَستَه.

‫پَسیني، اِې پَسینِ بي‌پَناهي!
‫‫گُم بودِن مِثلِ ساېَه تو سیېاهي.»