Quem Governa o Mundo?

by Noam Chomsky, Manuel Alberto Vieira (Tradução)

Noam Chomsky empreende uma incisiva e profunda análise à influência atual dos centros de poder. Focando-se em particular no papel dos Estados Unidos da América, bem como da China, Estados do Médio Oriente e da Europa, Chomsky mais do que limitar-se a analisar a conjuntura mundial desde o fim da Segunda Guerra Mundial, mostra como se distribuem os poderes no mundo, expondo-os do ponto de vista político, económico e militar. Impetuoso, claro, arrebatador e meticulosamente bem documentado, este livro proporciona um entendimento indispensável aos temas centrais do nosso tempo.

Genres: Politics, Nonfiction, History, Philosophy, Economics, Political Science, Audiobook

352 pages, Paperback

First published January 1, 2014

About the author

Avram Noam Chomsky is an American professor and public intellectual known for his work in linguistics, political activism, and social criticism. Sometimes called "the father of modern linguistics", Chomsky is also a major figure in analytic philosophy and one of the founders of the field of cognitive science. He is a laureate professor of linguistics at the University of Arizona and an institute professor emeritus at the Massachusetts Institute of Technology (MIT). Among the most cited living authors, Chomsky has written more than 150 books on topics such as linguistics, war, and politics. In addition to his work in linguistics, since the 1960s Chomsky has been an influential voice on the American left as a consistent critic of U.S. foreign policy, contemporary capitalism, and corporate influence on political institutions and the media.
Born to Ashkenazi Jewish immigrants (his father was William Chomsky) in Philadelphia, Chomsky developed an early interest in anarchism from alternative bookstores in New York City. He studied at the University of Pennsylvania. During his postgraduate work in the Harvard Society of Fellows, Chomsky developed the theory of transformational grammar for which he earned his doctorate in 1955. That year he began teaching at MIT, and in 1957 emerged as a significant figure in linguistics with his landmark work Syntactic Structures, which played a major role in remodeling the study of language. From 1958 to 1959 Chomsky was a National Science Foundation fellow at the Institute for Advanced Study. He created or co-created the universal grammar theory, the generative grammar theory, the Chomsky hierarchy, and the minimalist program. Chomsky also played a pivotal role in the decline of linguistic behaviorism, and was particularly critical of the work of B.F. Skinner.
An outspoken opponent of U.S. involvement in the Vietnam War, which he saw as an act of American imperialism, in 1967 Chomsky rose to national attention for his anti-war essay "The Responsibility of Intellectuals". Becoming associated with the New Left, he was arrested multiple times for his activism and placed on President Richard M. Nixon's list of political opponents. While expanding his work in linguistics over subsequent decades, he also became involved in the linguistics wars. In collaboration with Edward S. Herman, Chomsky later articulated the propaganda model of media criticism in Manufacturing Consent, and worked to expose the Indonesian occupation of East Timor. His defense of unconditional freedom of speech, including that of Holocaust denial, generated significant controversy in the Faurisson affair of the 1980s. Chomsky's commentary on the Cambodian genocide and the Bosnian genocide also generated controversy. Since retiring from active teaching at MIT, he has continued his vocal political activism, including opposing the 2003 invasion of Iraq and supporting the Occupy movement. An anti-Zionist, Chomsky considers Israel's treatment of Palestinians to be worse than South African–style apartheid, and criticizes U.S. support for Israel.
Chomsky is widely recognized as having helped to spark the cognitive revolution in the human sciences, contributing to the development of a new cognitivistic framework for the study of language and the mind. Chomsky remains a leading critic of U.S. foreign policy, contemporary capitalism, U.S. involvement and Israel's role in the Israeli–Palestinian conflict, and mass media. Chomsky and his ideas are highly influential in the anti-capitalist and anti-imperialist movements. Since 2017, he has been Agnese Helms Haury Chair in the Agnese Nelms Haury Program in Environment and Social Justice at the University of Arizona.

Reviews

[Jason Gordon · Rating 3 out of 5]

Dear readers,

Don't let the three star review throw you off. This is a very good book for a number of reasons:

1) Chomsky's playful and impish logic is as sharp as ever.

2) This is a very good/gentle introduction for people who have not read Chomsky's more technical political philosophy and may find themselves overwhelmed plodding through 10 different analyses of the same argument.

3) The readers new to Chomsky have a comprehensive source list that they can use if they want to delve into the topics under discussion further.

For me, I prefer his more technical works, for e.g. Manufacturing Consent, which are far more rewarding if you struggle through them.

[Kaelan Ratcliffe ▪ كايِلان راتكِليف · Rating 5 out of 5]

Or, What Principles Rule The World?

I recently emailed Professor Chomsky regarding a question that had been nagging me for some time (especially whilst reading this book). Why should we pay attention to mainstream media sources? Are they even worth picking up given their inherent bias? My question finished with a mention toward the fact that the professor himself has spent many years picking apart these biases, and yet still reads the papers daily. I presented an open conclusion asking if I should do the same. His response is as follows:

"I don't agree with [this] assumption. The major journals are, I think, an indispensable source of information. They do of course reflect particularly perspectives, but careful reading and when relevant investigation of other sources can compensate for that.

The independent outlets have their own perspectives. We all do."

It's a testament to the professor that despite having a chapter in this book titled One Day in the Life of a Reader of The New York Times - a systematic annihilation of the hypocrisy of what is put out in just one single day of a mainstream paper - he can still yet provide an answer like the above one. An answer that very much suggests that despite understanding how the world is run , Chomsky is someone who stills believes in taking in all sources available on current affairs. Even the mainstream ones.

Something I'm afraid I really struggle to bring myself to do.

This is my second Chomsky book, the first being Profit Over People, which I struggled to wrap my head around at the time of purchase if I'm being honest. However, these series of essays were, overall, much easier to digest, and while I doubt any moderate chomsky reader / listener will be surprised at what they will find in these pages, I do still believe this is an invaluable source to have at your disposal.

If there's anyone looking at this review wondering if this book is worth their time (especially people unfamiliar with this man), I would highly recommend picking this book up. There are levels of hypocrisy that drive our world order that we can't even begin to contemplate, and a small scratching is revealed here for you to see. There's a few surprises here to. Chomsky is surprisingly witty and sarcastic at times, something he generally omittes from his lectures / talks. One can only assume he saves his anger (generally) for the ink and paper, and having watched hours of this man talk via YouTube, I have to admit it is most effective. He also makes certain to jump between topics per essay, keeping the reader engaged, whilst bringing up overarching points he made in previous chapters, making sure we know what is worth our attention.

I'll leave the rest for any potential reader to conclude with on their own merit, but I can only recommend you give this a read, as you'll feel better informed for it after.

The New edition Afterward is especially terrifying in the wake of the 2016 presidential election.

[Maria E (de Enigma, Espada, Esfinge…) · Rating 4 out of 5]

Tantos Jardins Para Cultivar


Esta leitura recordou-me uma imagem da Mafalda (aquela miúda gira e esperta engendrada pelo Quino), a auscultar um Globo Terrestre que fora cuidadosamente deitado numa caminha de bonecas. Ao sentir a mãe aproximar-se numa sonora tagarelice, calou-a com um sussurro que soava mais ou menos assim:

"Ssssssssshhhhhh!.... O Mundo está doente!"

"Está doente, o Mundo? Coitadinho!... E o que tem ele, Mafalda?", interpelara a mãe, ternamente.

"Dói-lhe muito a Ásia", retorquira ela com um olhar trasbordante de infelicidade!

Essa dor aguda na Ásia seria, muito provavelmente, um primeiro sintoma de cancro. Cancro esse que entretanto alastrou por múltiplas áreas e que, a continuar assim, arrisca-se a sucumbir sob os efeitos dalguma eutanásia nuclear!

E o que fazer, para evitar tamanha calamidade?

Bem... Sendo a Humanidade a responsável pelos males do Planeta, se a Humanidade melhorar, o Mundo certamente melhora!...
Ora, a Humanidade é constituída pelos humanos, que somos todos nós. Convirá então, para bem do nosso amado Planeta Azul, que cada um de nós melhore individualmente:

Melhores Humanos, Melhor Humanidade!
Melhor Humanidade, Melhor Planeta!

Parece que tudo aponta para aquela solução tão simples, contida nas derradeiras palavras do Cândido de Voltaire:

"É preciso cultivar o nosso jardim"

Como vêem, está tudo nos nossos amados livros. Só nos resta praticar! 😉
As palavras detêm um Poder que só a Prática poderá confirmar!

Se porventura duvidam da eficácia desta receita, sugiro que leiam "O Homem Que Plantava Árvores", que vos irá deliciar com um exemplo gratificante e convincente. 👍

"Quem Governa o Mundo?" irá perturbar-vos. Contudo, é mesmo esse o objectivo. Quanto mais incomodados se sentirem, mais ansiarão por um trilho de mudança!

"if you wanna turn the world into a better place take a look at yourself and make the change".😉

[فايز Ghazi · Rating 3 out of 5]

- اذا كنت مهتماً بمعرفة المبادئ التي يسير عليها العالم اليوم والطريقة التي يدار بها من اعلى الهرم وكمية النفاق التي تبثها وسائل الإعلام والتضليل الذي يكتبه اصحاب الأقلام المأجورة من الكثير من مدعي صفات: سياسي، مثقف، صحافي، اعلامي، محاضر..... فهذا الكتاب سيكون مقدمة رائعة لك.

- الكتاب ينقسم لقسمين، وبينما اتى القسم الاول كمجموعة من المقالات والمحاضرات لتشومسكي فإن القسم الثاني كان لمقالات عنه (مدحا وذماً، مع وضد). وبالتأكيد فالقسم الأول يعطيك المعلومة من مصدرها بينما ساعد القسم الثاني على توسيع مدى القسم الأول وعقد مقارنات عديدة قد تفيد القارئ والباحث على حد سواء.

- تشومسكي يعري السياسة الأمريكية منذ ما بعد الحرب العالمية الثانية مرورا بغزو فيتنام وصولا الى اجتياح افغانستان والعراق. وبالدليل يفند ادعاءات تلك الإدارة( مثل نشر الديمقراطية، ازاحة ديكتاتور، تجفيف منابع الإرهاب،...) ويظهر الصورة الحقيقية لمصلحة الدولة في الغزو وقمع الديمقراطيات غير المطيعة ونشر الإرهاب بل استعمال ارهاب الدولة.

- النقطة الضعيفة في الكتاب هي التكرار، لأنه عبارة عن مقالات مستقلة، فعدة امثلة ستتكرر بالحرف في العديد من المقالات. الترجمة كانت جيدة لكنها تفتقر للهوامش والتعريف بالأسماء المذكورة.

- انصح جميع الأصدقاء بالكتاب وازعم انه سيوسع آفاقهم او سيفتح آفاق جديدة في إدراكهم.

[باقر هاشمی · Rating 4 out of 5]

دلیل چرخش زمین نیست جاذبه-پوله که زمینو می‌چرخونه جالبه|سروش لشگری
طی تحولات اخیری که توی منطقه‌ی خاورمیانه و به خصوص ایران رخ داده و همینطور سیستم توزیعِ قدرت در دنیا، دنبال الگویی بودم که طبق اون بتونم تحولات رو درک کنم و بیننده‌ی صِرف نباشم. برای خواننده‌ی عادی‌ای مثل من، دیدن اینکه فیلسوفی مثل چامسکی به موضوع قدرت و حاکمیت در دنیا پرداخته جالب بود. در فهرست کتاب هم دیدم درباره‌ی ایران و به خصوص درباره‌ی برجام صحبت کرده و همچنین درباره ی دشمنی ایران با آمریکا-اسرائیل هم صحبت کرده. برای همین تصمیم گرفتم بخونمش.

چامسکی در این کتاب به طور خلاصه تاریخ سده‌ی اخیر و جنگ ها و تحولات استراتژیکی جهان رو برمی‌رسه و تمرکز اصلیش روی تجاوزگری آمریکا به بهانه‌ی ایجاد صلح(یکی به میخ می‌زنه یکی به نعل) و همچنین اشغالگری‌های اسرائیل به بهانه ی پس گرفتن سرزمین پدریه. چامسکی درباره‌ی رابطه‌ی ایران-آمریکا میگه آمریکا از زمان کودتای 28 مرداد دیگه دست از سر ایران برنداشته و از اون
زمان به بعد مردم ایران همیشه از طرف آمریکا تحت فشار بوده و هستن(مستقیم و غیر مستقیم-که جنگ ایران-عراق یک نمونه‌شه).همچنین میگه رؤسای جمهور آمریکا با همدیگه فرق چندانی ندارن و در قبال دنیا و به خصوص ایران سیاست مشخصی دارن. فقط بعضی هاشون ظاهرِ کار رو حفظ می‌کنن، مثل باراک اوباما که به جای جنگ تن‌به‌تن با پهباد ترور می‌کرده. من همچنین فهمیدم ترامپ انگشت کوچک ریگان هم نیست. فقط اداشو درمیاره!
چامسکی در این کتاب همچنین درباره‌ی خطر نزدیک شدن به پایان دنیا توسط حمله‌های اتمی صحبت می‌کنه و میگه ما مردم دنیا تاحالا چندین بار از وقوع چنین فاجعه‌ای جون سالم به‌در بردیم اما هیچ بعید نیست که بر اثر یک خطای سهوی انسانی(در آمریکا، چین، روسیه، کرده شمالی، هنود و پاکستان!) چنین اتفاقی رخ بنمایونه-مثل فیلم «دکتر استرنجلاو» کوبریک.
در جای دیگری از کتاب درباره‌ی پر شدن زمین از کربن صحبت می‌کنه و میگه طرفداری‌های دولت‌ها از هوای پاک بیشتر جنبه‌ی نمایشی داره(مثل شرکت «کِلِر» توی سریال "خانه‌ی پوشالی"). چامسکی درباره‌ی حاکمان جهان(که سرمایه دارها هستن) صحبت می‌کنه و دکترینِ اونها رو نقد می‌کنه: همه چیز برای ما، هیچ چیز برای دیگران.

دو ایراد در این کتاب هست: یکی اینکه فکر می کنم قسمت هایی که درباره ی ایران صحبت می‌کنه دستخوش سانسور شده و دیگری اینکه چامسکی در چهار پنجم ابتداییِ کتاب، تجاوزگری آمریکا و اسرائیل رو نقد می کنه و می گه چرا هیچکی صداش درنمیاد؟ اما درباره‌ی ج.ا.ایران که همواره معترض به تجاوزگری های آمریکا و اسرائیل هست خیلی کم صحبت می کنه.

و در کل اگر بخوام واقع‌بینانه نگاه کنم باید بگم راهی برای خلاصی از اندروید، آی‌اواس، ویندوز، مکینتاش، کوکاکولا، کی‌اف‌سی، وارنر براس، کولومبیا پیکچرز و دیزنی وجود نداره. آمریکا تمام مردم دنیا رو نمک‌گیر کرده.

[Constantine · Rating 4 out of 5]

Rating: ⭐⭐⭐⭐ ½
Genre: Nonfiction

This was a difficult-to-read book. Not because it was not well written or not thoroughly researched. But because it will make you more aware of the amount of injustice that is happening in our world back then and today. For someone who has been subject to the Western media’s propaganda, this might come as a big shock. While for someone who has been looking at things without bias and from all different sources this book just validates all the opinions he might have been forming about “the world”

The author first explains what does “the world” mean in the Western media. This terminology defines the political class in Washington, London, and Israel (and whoever happens to agree with them on specific matters). If you don’t agree with them, then you are not in the world! Then the author gives us an example of the media’s propaganda which went on to say “the world” fully supported George Bush when he ordered the bombing of Afghanistan. While in reality the international community overwhelmingly had a preference for diplomatic measures! There was hardly any support. But “the world” of course will go on to do whatever its imperialist politicians desire. And today we all know what happened in Afghanistan.

Mr. Chomsky keeps giving the readers so many examples of the atrocities committed by “the world”. Some of them I knew about and others I had no idea about. An example, three Israelis get killed in Cyprus. Israel retaliates by bombing Tunis. Israel conceded that the killers had nothing to do with Tunis. But because Tunis is a more preferable target as it is defenseless and because of the extra benefit that it has more exiled Palestinians who could be killed there!

Actually, the whole book talks about hypocrisy and double standards that “the world” has been committing throughout the years. And they are not the opinions of the author. He gives you all the facts clearly for you to see and think about. All the references are there as well if you want to know more about a certain subject. About 90% of the book is about what the United States and Israel did or are still doing. The victims are spread across the globe and their crime is “nationalism”. This is a word according to the author that “the world” hates a lot and does not want to see. “The world” considers independent nationalism a virus that might spread contagion. This virus might cause the creation of a parliamentary path toward some kind of democracy. And “the world” does not want that. Not only that but the author even goes on to say that the US and England before it, are more to support radical fundamentalist Islam (eg. Saudi Arabia) in opposition to secular nationalism which is a posing threat of independence and a huge risk of losing their hegemony over these countries!

Then the author explains how the US needs to maintain its hegemony by supporting dictatorships and turning them into puppets, like the Arab rulers. The Arab Spring was a huge risk to the United States’ control over these countries but through intervention, they succeeded to let the power remain in the hands of the dictatorship regimes by only changing one person while everything else remained the same. Egypt is a clear example in which military dictatorship has been restored. Another example is in 1953 when the US and England organized a military coup to overthrow Iran’s parliamentary government and install the dictatorship of the shah who had a vast record of crimes that were reported by Amnesty International and human rights organizations, but the Western readers as per the author do not get to read or know about these reports in the press but only from 1979 when the Shah’s regime was overthrown. In other words, all dictatorships will be supported and remain in power as long as they are puppets of “the world” and work towards imperialist goals set for them!

But again who rules “the world”? Is it ruled by the people? The normal Americans who go to vote every four years? Nope. Actually, in the 2016 election, about 94 million eligible US voters avoided the election because they believed their vote won’t make a difference. No matter who the president is, the policies especially the foreign policy of the US will not change because it is controlled by “Masters of Mankind” as the author calls them. And these are the big corporations and financial institutions. They are the principal architects of government policy and who pursue their “vile maxim”: “All for ourselves and nothing for other people”. They represent what they term “the national interest”. A term that is used again and again to represent their interests and not the people, just like how “the world” does not represents the actual world.

This is one of those books that will keep igniting all the different reactions inside you. Frustration, anger, pity, sadness, or even disgust. It is an important subject, yes we might try to avoid it to spare ourselves from all those feelings but no matter how much we avoid such subjects they will come in front of us in real life. Issues such as nuclear threat and climate change both have not been taken seriously over the years. We might face a time when it is too late for that! Issues like hypocrisy and double standards are still there and need to be addressed. A poor country like Yemen has been under attack and siege for eight years by Saudi Arabia with the support of “the world” in terms of logistics and continuous military aid. The U.N. has even termed it the greatest humanitarian crisis in our times. Yet “the world” has given full support to the aggressor. On the other hand, the moment Russia invades Ukraine, you see all the outcry, condemnation, and boycotting happening! Why is that? Because one dictator is better than the other? Or because of the skin and eye colors of the victims? In a fair world, both should be condemned and taken action against. Let’s just hope one day for this kind of world where everybody really matters and where the world really means the whole world.

[Maki · Rating 5 out of 5]

Typical Chomsky “brain drilling” with impeccable attention to detail. I love the way he builds his narrative and supports his claims. His well-thought and deep analysis of various diplomatic and military events, as always, leaves me amazed and persuaded. I wouldn’t recommend this book as an introduction to Chomsky to those who are less familiar with his work. It’s a “must” though for anyone who has already enjoyed reading his books.

[Aboozar · Rating 5 out of 5]

"North Korea may be the craziest country in the world. It’s certainly a good competitor for that title. But it does make sense to try to figure out what’s in the minds of people when they’re acting in crazy ways. Why would they behave the way they do? Just imagine ourselves in their situation. Imagine what it meant in the Korean War years of the early 1950s for your country to be totally leveled, everything destroyed by a huge superpower, which furthermore was gloating about what it was doing. Imagine the imprint that would leave behind.

Bear in mind that the North Korean leadership is likely to have read the public military journals of this superpower at that time explaining that, since everything else in North Korea had been destroyed, the air force was sent to destroy North Korea’s dams, huge dams that controlled the water supply -- a war crime, by the way, for which people were hanged in Nuremberg. And these official journals were talking excitedly about how wonderful it was to see the water pouring down, digging out the valleys, and the Asians scurrying around trying to survive. The journals were exulting in what this meant to those “Asians,” horrors beyond our imagination. It meant the destruction of their rice crop, which in turn meant starvation and death. How magnificent! It’s not in our memory, but it’s in their memory."

[آلاء · Rating 5 out of 5]

من يمتلك العالم؟
"كل شيء لنا ولا شيء للآخر"
الكتاب في قسمه الأول عبارة عن محاضرات لتشومسكي يكشف فيها تشكل الولايات المتحدة الأمريكية بعد الحرب العالمية الثانية، ودعمها للديكتاتوريات في الشرق الأوسط وامريكا الجنوبية ومحاربتها للديمقراطية فمن منظور الولايات المتحدة أن الديمقراطية جيدة في حال خدمت مصالحها وليس إن كانت ستؤدي لاستقلال الدول الأخرى، يركز الكتاب على ثورات الربيع العربي وكيف ان أمريكا في البداية حاولت إخمادها بمساندة الحكام مثل مبارك (ديكتاتورها المفضل كما وصفه تشومسكي) ولكن تخلت عنه عندما لم يفلح الأمر وبحثت عن وجوه جديدة تقوم بنفس الأدوار.

نقد تشومسكي للسياسات الخارجية الأمريكية في فيتنام والعراق وغيرها من ضحايا أمريكا كان عنيفا، وعندما سئل تشومسكي لماذا لا يدين الديكتاتوريات الأخرى قال إن من حقه كمواطن أمريكي أن ينتقد الأعمال الوحشية للدولة التى يدفع ضرائبه لها.

- القسم الثاني من الكتاب عبارة عن مقالات عن تشومسكي ونشأته في عائلة يهودية نازحة من اوكرانيا لأمريكا ودور هذه النشأة على مستقبله السياسي ودوره كعالم لغويات وهذه المقالات بين مؤيد ومعارض لتشومسكي ووجهات النظر المختلفة حوله.

-الكتاب في مجمله سلس غير ممل ككتاب سياسي، وبداية موفقة في قراءة أعمال تشومسكي.

[Caleb Tankersley · Rating 5 out of 5]

I received this book through a Goodreads Giveaway.

And holy hell am I glad I did. In 100 years, when Chomsky is understood as the definitive intellectual giant of our time, this will be the book historians reference. Who Rules the World? is the culmination of all of Chomsky's work packed into a tight, well-researched, interesting, and above-all compassionate take on world power, US atrocities, and the very real possibility of the annihilation of civilization. (Chomsky isn't convinced there will be historians 100 years from now.) Each short chapter is built with a skeptical reader in mind as Chomsky slowly builds his case, considers logical counterarguments, and convinces his readers with a mind-boggling amount of records. His basic premise is thus: the US has ruled the world for the last 75 years, committing terrible atrocities and killing millions to maintain that rule. Now that power is slipping away, being dispersed globally. The US struggle to keep its global power distracts our leaders from the two gravest threats to human existence, nuclear war and global climate change. The scope of the book is that epic. This should be required reading for every US citizen.

It's not clear that there will be a world to rule in 100 years, but after reading this book it is clear who should rule the world: Noam Chomsky.

[Amr Mohamed · Rating 4 out of 5]

كعادة تشومسكي أكثر من انتقد سياسة الولايات المتحدة منذ الحرب العالمية الثانية وحتي منذ نشائتها يقدم لنا في ذلك الكتاب عدة مواضيع مهمة تناقش باختصار التالي :

- يقارن تشومسكي ما تفعله أمريكا من عمل ارهابي أو مذبحة أو اي دولة تحت حمايتها أو تحظي بتأييدها بأي عمل أخر قامت به أي دولة او شخص والفرق بين ما تكتبه الصحافة وبين ما تعتبره أمريكا ارهاب فى وقت ووقت أخر يكون دفاع عن النفس او حتي يتم إلغائه من الأخبار كانه لم يحدث ، فجريمة تحدث تغطي علي جميع الجرائم الأخري وتقزمها الى اقصي الحدود

أعطي مثال علي ذلك :

1- باغتيال عماد مغنية الذي كانت أغلب التهم الموجه إليه واهية ما عدا اتهامة بخطف طائرة وسفينه التي تم قتل رجل مقعد عليها فلماذا لا نقارنه بمذبحة جنين وقتل رجلين مقعدين هما كمال الصغير وجمال الرشيد أو قصف تونس عام 1985 أو تفجير المخابرات الأمريكية سيارة مفخخة فى بيروت لقتل محمد حسين فضل الله مما تسبب فى قتل أطفال ونساء فكان عدد الضحايا 80 قتيل 265 مصاب

2- قامت قيامة أمريكا عند استيلاء بوتين على القرم والذي أساسا كانت رداً لمحاولة وموافقة أمريكا لدخول أوكرانيا للناتو وماذا كانت ستفعل أمريكا اذا كانت المكسيك ودول امريكا الجنوبية سينضمون لحلف وارسو فى وقته ، ما قامت به أمريكا مثلا فى كوبا لمدة خمسين عاما واحتلالها لخليج جوانتامو يعتبر بجانب الاستيلاء على جزيرة القرم عمل لطيف ولكن كلنا رأينا الفرق فى التعامل مع الحدثين

3- اتهام روسيا بجريمة سقوط الطائرة الماليزية وقتل 298 راكب ولكن أمريكا تناست هي والعالم إسقاط أمريكا لطائرة ايرانية عام 1988 وقتل 290 راكب من ضمنهم 66 طفل بل والرئيس ريغان أعطي من تسبب فى ذلك جائزة تقديرية

4- بعد قتل الصحفيين فى شارل ايبدو وظهرت جميع التعليقات والاحتجاجات للبحث عن اصل هذه الهجمات فى التاريخ الاسلامي والثقافة الاسلامية واستكشاف طرق لكبحها ، ماذا عن قتل عشرات الصحفيين فى هندراوس عبر انقلاب بمباركة أمريكا أو مقتل 16 صحفي من الصرب بسبب هجوم الناتو بالصورايخ على مقر الاذاعة لم يتم اتهام أحد الا رئيس المقر لأنه لم يقم بالإخلاء !
ولماذا لم يظهر أية مطالبات بالتعرف علي جذور وأصول الهجوم فى الثقافة المسيحية او التاريخ المسيحي وهناك أعمال ارهابية أخري لم تطالب بالتحقيق فى الأصول أو الجذور مثل المسيحي اندرز بريفيك الذي قتل 77 شخص عام 2001

- مسئولية أصحاب الفكر الذين يثنون على كل من كرس نفسه لخدمة الدولة وعقوبة كل من رفض اي سياسة او يقلل من هيبة القيادة وتحدي السلطة مثل الذي حكم عليه بعشر سنوات لطرحه أسئلة عن حرب الرئيس ويلسون من أجل الديمقراطية

- التعذيب وكيف كان هناك تعذيب ممنهج فى غزو العراق فلقد كانت لديهم معلومات وحجج لغزو العراق من ضمنها ربط القاعدة بالعراق وعندما ينتهي التحقيق بدون ذلك الرابط يجب التعذيب للحصول على أي شئ لتصبح الأكذوبة حقيقة وايضا تكلم عن غوانتامو وذريعة التعذيب الاشهر هي الحرب علي الارهاب ، واعطي امثلة لغير امريكا مثل ما فعلته اليابان مما يعرف باغتصاب نانجينج

- نظرية الدومينو لصاحبها هنري كسينجر أنه اذا فقدت امريكا السيطرة على دولة صغيرة او حتي منطقة فستكون فيروس ينتقل الي بلاد أخري فيجب ايقافه ومحاربته وذلك تم فى اغلب التاريخ الأمريكي واشهرها الهند الصينية او ما يعرف بغزو فيتنام

- تكلم كثيرا عن الحرب النووية وكيف كانت أمريكا ستسبب عدة مرات فى حرب نووية ينتهب بسببها العالم واشهرها ازمة صواريخ كوبا فمثلا لماذا قام خروتشوف بارسال صواريخ لكوبا فالسبب يتم تجاهله وهو محاولة امريكا المستميتة لقتل كاسترو اولا فى غزو خليج الخنازير والذي عاقبت امريكا عليه كوبا لدحرها ذلك الغزو بالحصار التجاري وبعدها محاولة بعملية سمّيت مونغوز وذلك كان سبب لجعل الاتحاد السوفيتي يرسل الصواريخ لحماية كوبا من امريكا


- تكلم كثيرا عن اسرائيل وانتهاكها لكل المواثيق والحقوق برعاية أمريكية فى اغتصاب اراضي فلسطينية وقتل وسجن الكثير من الفلسطينين وانه يتم الاعداد لجعل القدس مدينة يهودية واعلانها عاصمة لاسرائيل وهذا ما حدث للأسف بعد صدور الكتاب

- اخيرا تكلم عن من يحكم العالم فنتكلم عن امريكا والدول وننسي أسياد البشرية كما سمّاهم أدم سميث وهم تجار وصناعيو الانجليز وقتها اما الأن فالشركات متعددة الجنسيات والتكتلات التجارية والذي ينطبق عليهم المبدأ الخسيس الذ قاله ادم سيمث كل شئ لنا ولا شئ للأخرين

- تكلم عن تجاهل أمريكا لمشكلة الاحتباس الحراري وخصوصا الجانب الجمهوري وأنهم لا يرون التغييرات البيئية التي حدثت بالفعل مما ينذر بكارثة بيئية

الكتاب به الكثير من المعلومات والتي لن استطيع اختصارها فى ريفيو ولكن نصيحة لاصدقائي بالقراءة لتشومسكي فهو يتكلم عن مواضيع مهمة وثقيلة ولكن باسلوب سهل جدا وأفضل من تكلم وانتقد أمريكا

[Saadia B. · Rating 4 out of 5]

The pattern of praise and punishment have been familiar throughout history: those who line up in the service of the state are typically praised by the general intellectual community and those who refuse to line up are punished. Intellectuals are privileged and with privilege comes responsibilities.

The notion of 'the World' defined by Israel and US is far different from the actual world in terms of the atrocities and crimes conducted on the Muslim World versus death of a few American or Israelis in retaliation of years of suppression, murder, brutality and torture but still the Muslim World is labelled as terrorists and looked down upon by the majority. The bombings conducted by CIA and other organizations have been kept top secret hence very few secrets or facts actually come out unless they become too prominent to suppress.

If we adopt to the perspective of the world we might ask which criminal are 'wanted the world over'. The US has mainly seen its torture done for it by proxy - paying, arming, training and foreigners doing it but usually being careful to keep America at least one discreet step removed.

US has been at the peak of power after World War II but since 1970's, the US share of global wealth have fallen by 25% and industrial world have become tripolar: North America, Europe and East Asia. Though US still remains the most powerful state in the world, global power is continuing to diversify hence US is increasingly unable to impose its will.

US and its Western allies are sure to do whatever they can to prevent authentic democracy in the Arab World, which is quite evident from their support to the Isreali government over Palestinian occupation. Ever since the Oslo Accords declared Gaza and West Bank as an indivisible territorial unity, the US Isreal duo have been committed to separating the two regions through illegal means, massive killings and injustices.

Gaza provides Palestine the only access to the outside world so once they are separated any autonomy that Isreal might grant to Palestinians to the West Bank would leave them effectively imprisoned between two hostile states, Isreal and Jordan. Isreal is in a fine position today to reverse its decade old policy of separating Gaza from the West Bank and observe a major ceasefire agreement for the first time.

At least temporarily the threat of democracy in neighbouring Egypt have diminished and the brutal Egyptian military dictator would be a welcome ally for Isreal in maintaining control over Gaza. But Isreal doesn't seem to be interested in such a proposal and continues to remain persistent in its dealings with Palestinians due to US constant military, economic, diplomatic and ideological support.

US invaded Iraq resulting in hundreds of thousands killed and millions of refugees along with barbarous torture and destructions. Meanwhile igniting sectarian conflict that is tearing the region to shreds and laying the basis for ISIS monstrosity along with their ally Saudi Arabia is categorised as 'stabilization'. On the other hand, Iran poses no military threat, its strategic doctrines are defensive and its nuclear program (have no effect to produce bombs as far as intelligence can determine) are a central part of US's deterrent strategy.

US and Isreal with Saudi Arabia are trying their best to join the club with its invasion of Bahrain (to support the crushing of a reform movement there) and now its murderous assault on Yemen have accelerated a growing humanitarian catastrophe in the country.

We cannot gain a realistic understanding of Who Rules the World while ignoring the 'Masters of Mankind' - multinational conglomerates, huge financial institutions, retail empires and the like. Therefore it is important that the citizens of the rich and powerful states who enjoy an unusual legacy of freedom, privilege and opportunity, question and challenge their leaders and the policies imposed by them over other countries.

Blog | YouTube | Instagram | Facebook | LinkedIn

[Lubinka Dimitrova · Rating 5 out of 5]

For me, this thought-provoking and deeply disturbing book comes as the perfect supplement to the People's History of the United States by Howard Zinn which is still haunting me on a daily basis (I still haven't been able to write a review about it, three months after finishing it). The plain and simple truth that presently the USA are the grandest, fiercest and most ruthless terrorist on earth is very much obvious to anyone who has even the tiniest interest in following the events on the world's scene. Exhibiting its utter hypocrisy and self aggrandizing mania, and among the cliche euphemisms about spreading democracy when instead we've got a classic case of imperialism, America has sown the seed of numberless crises that are causing inconceivable suffering throughout the world for many decades now. And even if the people of America were able to grasp the manipulation to which they fall victim to, it's rather uncertain whether they'd be able to influence in any meaningful way the course of their own country, not after this clown of a person was actually elected as president. We are doomed, the only question is how soon the end will come.

[Corrado · Rating 4 out of 5]

Now that I’ve finished the book, I feel like I know too much and that the CIA or Mossad might come knocking on my door.

It’s the first Chomsky book I’ve read, aside from some of his linguistic work I studied at university. I also saw an interview with him about a year ago—he’s definitely not young anymore, but was still incredibly sharp and lucid.

What stood out most to me weren’t just the critiques of U.S. power, elites, and corporations, but his takes on the Israeli-Palestinian conflict, the war in Ukraine, and climate change. These issues feel especially urgent now, but the book came out almost a decade ago.

If I had one small complaint, it’s that it's packed with information, sometimes too much. I tend to struggle a bit in these situations.

It’s the kind of book that leaves you uncomfortable in a conscious way - I don't know if this makes sense.

[Homa · Rating 5 out of 5]

I can see this book being criticized for repetitiveness, but I understand the repetition to be helpful for deprogramming. Chomsky is a treasure.

[gekko100 · Rating 1 out of 5]

NOTE: I abandoned the book 3 chapters in; YMMV.

Google search results describe Noam Chomsky as "arguably the most important intellectual alive", but scant indeed is the evidence that could bolster such an argument to be found in this latest work. Abundant, however, is the evidence of the man's seething contempt for just about everything the USA has done on the international stage since, well, ever -- coupled with a pre-emptive exoneration of every adversary past or present. To be sure, there is plenty worth criticizing about American machinations in world affairs, but it takes a dangerously obtuse and privileged naïveté to equate, as Chomsky so blithely does, the morality of a US president with that of a despotic North Korean leader or an Al-Quaida terrorist. And after three chapters' worth of vitriolic hyperbole, it becomes clear that he has nothing much of substance to say beyond this. There's no attempt to argue his viewpoint in a coherent fashion, as one might do if writing with the genuine intention of convincing those of differing opinion. Rather, the verdict is in from the first page, so that lines such as "the Kim Il Sung-style worship of that savage murderer and torturer Ronald Reagan" can be offered up with no need for explanation or justification. Such an approach may make for a pleasing sermon to the echo-chamber acolytes who already share his views before picking up the book, but it doesn't make for a worthwhile contribution to the wider intellectual discourse.

[Maria Roxana · Rating 5 out of 5]

Pentru oricine vrea să înțeleagă în ce lume trăiește, Chomsky este o alegere. Una chiar excelentă.
Deși anumite informații pot demoraliza, mai ales pe cei ce se mai cred idealiști, eu tot recomand cartea!

Cât despre America, e o discuție amplă...

[Mohammad Sadegh Rasooli · Rating 5 out of 5]

http://delsharm.blog.ir/1397/03/31/wh...

حافظهٔ همهٔ ما آدم‌های "معمولی" کوتاه‌مدت است. مثلاً همیشه از گذشته چیزهای خوب یادمان می‌ماند و به همین خاطر خیلی وقت‌ها حسرت دورهٔ قبل، رئیس جمهور قبل، و حتی گاهی رژیم قبلی را می‌خوریم. در مورد آمریکا این مسأله پررنگ‌تر است، خاصه آن که آمریکا قدرت رسانه‌ای بسیار قوی‌ای دارد. برخلاف آنچه که بعضاً در ناخودآگاه ما ذهن می‌گیرد، بسیاری از مردم دنیا از آمریکا دل خوشی ندارند. مثلاً یک بار در خاطراتم در مورد عصبانیت چند جامائیکایی در مورد به رگبار بستن کوچه‌های شهر از سوی هلیکوپیترهای آمریکایی به بهانهٔ یک مجرم جامائیکایی نوشته بودم.


عنوان این کتاب بیشتر از آن که در مورد این که چه کسی جهان را می‌گرداند باشد، در مورد «چه جور کسی» جهان را می‌گرداند است. این کتاب یک "باید برای خواندن" برای همهٔ ماست تا بفهمیم که فهم ما از استکبار لزوماً یک فهم منطقی (یا تحلیل قرآنی در مورد ما مسلمان‌ها) نیست. یک تجربهٔ بلند از ستم آمریکایی وجود دارد که در خط به خط این کتاب وجود دارد یا به قول رهبر ایران، مشکل ما با آمریکا از روی تحلیل فقط نیست، از روی تجربه است. پیشنهاد می‌کنم این کتاب را حتماً و حتماً بخوانید. کتاب تا حدی پر از نکات است که اگر می‌خواستم خلاصه‌ای واقعی از کتاب بنویسم باید کل متن کتاب را می‌نوشتم. علی‌الحساب خلاصه‌ای نیمچه‌مضمونی نیمچه‌ترجمه‌ای از ۲۳ فصلِ کتاب را در ادامهٔ این مطلب می‌گذارم،‌ به امید آن که باعث اشتیاق در خواندن کتاب برای دیگران شود.


۱

یک هفته پس از فروریختن دیوار برلین، شش روشنفکر پیشروی آمریکای لاتین، که همه‌شان کشیش‌های یسوعی بودند، به دستور سالوادور کشته شدند و سرشان بریده شد. برنامه‌ریزی و آموزش حرفه‌ای این کشتار خونین از واشنگتن صورت گرفت. (ص ۱۱)

تعدادی کمی از ما در مورد اینکه امثال آندری ساخاروف یا شیرین عبادی در مورد جنایات آمریکا یا اسرائیل می‌گویند اعتنایی می‌کنیم. ما تنها آن‌ها را به خاطر اتفاقاتی که در کشور خودشان می‌افتد می‌ستاییم. (ص ۱۱)

ترور و شکنجه در کشور کلمبیا با استفاده از سلاح‌های شیمیایی تحتِ عنوان مبارزه با مواد مخدر صورت گرفت که باعث فاجعه و مشکلات بزرگ در محله‌های پایین‌شهر شد. رئیس دادگستری کشور کلمبیا تعداد کشته‌شده‌های این عملیات شبه‌نظامی را تا حدود ۱۴۰ هزار نفر تخمین می‌زند؛ عملیاتی که هزینهٔ مالی‌اش را آمریکا داد. (ص ۱۴)

گزارش دانشگاه براون در مورد تخمین هزینه‌های جنگ آمریکا با گروه بن‌لادن حدود ۳٫۲ تا ۴ تریلیون دلار بوده است. (ص ۱۸)

اولین یازده سپتامبر البته در سال ۱۹۷۳ صورت گرفته است. وقتی که ایالات متحده با استفاده از تلاش‌های گسترده‌اش رئیس‌جمهور دموکراتیک شیلی یعنی سالوادور آلنده را خلع کرد و با استفاده از کودتای نظامی، تیم ژنرال آگوستو پینوشه را، که تحت آموزش اقتصادی دانشگاه شیکاگو بودند، جایگزین کرد. تنها به تخریب اقتصادی و شکنجه و آدم‌ربایی و چندین کشته‌ای که به نرخ یک نفر از هر بیست و پنج نفر رسید نگاه کنیم، می‌بینیم که آثار آن بسیار مخرب‌تر از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ بوده است. (ص ۱۹)



۲

وقتی در ۱۳ فوریه ۲۰۰۸، عماد مغنیه، فرماندهٔ ارشد حزب‌الله، در دمشق کشته شد، شان مک‌کورمک سخنگوی دولت آمریکا گفت که «جهان بدون مغنیه جای بهتری برای زندگی است. به هر حال [چه با محاکمه یا بدون آن و ترور] عدالت در مورد او اجرا شد.» مایک مک‌کونل، رئیس سازمان اطلاعات، گفت که «مغنیه مسؤول تعداد بیشتری از کشته‌های آمریکایی و اسرائیلی نسبت به بن‌لادن است.» شادی بی‌حدی در اسرائیل حکم‌فرما بود چون «تحت تعقیب‌ترین فرد از سوی آمریکا و اسرائیل» به دام عدالت افتاده بود… روزنامهٔ فایننشال تایمز لندن از مغنیه به عنوان «تحت تعقیب‌ترین نظامی در جهان» یاد کرد. واژهٔ «جهان» از نگاه گفتمانی آنگلو-آمریکایی به اندازهٔ کافی دقیق است، چون «جهان» یعنی طبقهٔ سیاسی واشنگتن و لندن (و هر کسی که در زمینه‌های خاص با آن‌ها هم‌داستان است). خیلی معمول است که «جهان» را همان‌هایی بدانیم که از دستور بمباران افغانستان از سوی جرج بوش حمایت کردند. این حمایت از سوی «جهان» بود نه از جهان واقعی. مثلاً در نظرسنجی گالوپ بعد از بمباران اعلام شد که حمایت جهانی از این بمباران بسیار کم بوده است. در آمریکای لاتین از ۲ درصد در مکزیک شروع شده و به ۱۶ درصد در پاناما رسید. (صص ۲۲-۲۳)

حملهٔ آمریکا به تونس [در زمان ریگان] کشته‌های بسیاری داشت. تونس به این دلیل بر سوریه به عنوان هدف حمله ارجحیت داشت که تونس برخلاف سوریه بی‌دفاع بود و البته فلسطینی‌های تبعیدی بیشتری در تونس بودند و کشته می‌شدند. (ص ۲۴)

بمب‌گذاری در خودرو پارک‌شده بیرون مسجد در بیروت آن هم در روز جمعه و زمان نماز جمعه یکی دیگر از مثال‌هاست. در این بمب‌گذاری ۸۰ نفر کشته و ۲۵۶ نفر زخمی شدند. بیشتر کشته‌ها دختران و زنانی بودند که در حال ترک مسجد بودند… هدف این حمله البته کشتن روحانی شیعه شیخ محمد حسین فضل‌الله بود که او فرار کرد. این بمب‌گذاری با برنامه‌ریزی سازمان اطلاعات آمریکا و هم‌پیمانان سعودی‌اش انجام شد و در این میانه، بریتانیا نیز هم‌دست بود. ویلیام کیسی، رئیس سی‌آی‌ای دستور این حمله را داد. (ص ۲۶)

یکی از جرم‌های مغنیه کمک به حزب‌الله برای دفاع در مقابل اسرائیل در اشغال سال ۲۰۰۶ بود. این جرم قاعدتاً یک جرم تروریستی غیرقابل تحمل با توجه به استانداردهای «جهان» است. عذر آمریکا و اسرائیل این است که کشته‌شده‌های آن‌ها از قصد از سمت عرب‌ها کشته شدند ولی کشته‌های غیرنظامی عرب‌ها کاملاً اتفاقی و بدون قصد بوده است. (صص ۲۹-۳۰)



۳

دولت آمریکا در زندان ابوغریب حدود یک میلیارد دلار هزینه برای شکنجه‌های غیرانسانی کرده است. بعد از اعلام ممنوعیت از سوی دولت اوباما، این شکنجه‌ها به دست شکنجه‌گران نیابتی غیرآمریکایی افتاد. (به مضمون از صص ۳۶-۳۷)

آمریکایی که بعد از جنگ جهانی دوم ۵۰٪ از ثروت جهان را در اختیار داشت، حالا ثروتش به ۲۵٪ تقلیل یافته است. (به مضمون از فصل سوم)



۴

آمریکا و متحدان غربی‌اش دست به هر کاری می‌زنند که تا در جهان عرب دموکراسی حکم‌فرما نشود. برای این که دلیل این تصمیم را بفهمیم، کافی است به مطالعات میدانی در مورد احساس جهان عرب در مورد آمریکا نگاهی بیندازیم… در حالی که ۹۰ درصد از مردم مصر و ۷۵ درصد از منطقهٔ عربی آمریکا را یک تهدید می‌دانند، تنها ۱۰ درصد آنان ایران را تهدید می‌دادند. (ص ۴۶)

آمریکا و اروپا برای این با هم متحد شدند که ایران را به خاطر تهدید «ثبات» مجازات کنند… البته باید یادآور شویم که چقدر آمریکا و اروپا منزوی هستند. کشورهای عضو جنبش عدم تعهد تقریباً همه از حق غنی‌سازی اوانیوم برای ایران دفاع کردند. ترکیه، قدرت مهم منطقه، رأی برخلاف آمریکا در مورد تحریم ایران داد. برزیل نیز مانند ترکیه چنین کاری کرد. در سال ۲۰۰۳، ۹۵ درصد مردم ترکیه مخالف مشارکت دولت ترکیه در اشغال عراق بودند و همین باعث شد که دولت ترکیه به خاطر احترام به دموکراسی از سوی غرب مورد شماتت قرار بگیرد. (صص ۵۰-۵۱)

[بی‌عدالتی و شکاف طبقاتی] همیشه فرآیندی طبیعی پس از دولت ریگان تا به حالا بوده است. در هر بحران اقتصادی، طبقهٔ فرودست آسیب می‌بیند. هم‌اکنون نرخ واقعی بیکاری در حد زمان رکود بزرگ آمریکاست، حال آن که شرکت گلدمن سکس، یکی از اصلی‌ترین معماران این بحران اقتصادی، ثروتمندتر از هر موقعی شده است. این شرکت در سال ۲۰۱۰ ۱۷٫۵ میلیارد دلار درآمد داشته است و رئیسش، لیود بلنکفین ۱۲٫۶ میلیون دلار تشویقی به همراه سه برابر شدن حقوق گرفته است. (ص ۵۳)



۶

جنگ عراق درس تاریخی برای ماست. این جنگ برای مردم حیرت‌زده به عنوان جنگی برای دفاع از حیات عنوان شد. جرج بوش و تونی بلر تنها برای پاسخ به این سؤال که آیا صدام حسین سلاح‌های کشتار جمعی‌اش را کنار می‌گذارد یا نه، جنگ را آغاز کردند. وقتی که متوجه شدند که سؤال به کل بی‌ربط بوده است [خبر از هیچ سلاحی نبوده است]، دولت قصد خود را برای جنگ تغییر داد و به «اشتیاق برای تشکیل دموکراسی» روی آورد. و قشر تحصیل‌کرده با کودنی دنباله‌روی حرف دولت شدند. (ص ۶۹)

کارتر در مورد جنگ ویتنام معذرت‌خواهی نکرد، زیرا او بر این نظر بود که همان طور که ویتنام از جنگ آسیب دید، آمریکا هم کم آسیب از جنگ ندید. (به مضمون از فصل ۶)

سقوط آمریکا واقعی است… البته هنوز نسبت به بقیهٔ‌ دنیا فاصلهٔ زیادی دارد و فعلاً قدرت اول دنیا باقی خواهد ماند. (ص ۷۰)

رسانه می‌گوید که همیشه آمریکا و اسرائیل دنبال مذاکره بودند ولی طرف فلسطینی نبوده است. واقعیت درست برعکس است: آمریکا و اسرائیل پیش‌شرط‌هایی را برای مذاکره می‌خواهند که نتیجه‌ای جز سرسپردگی، بحران یا هیچ برای فلسطین نخواهد داشت. (ص ۷۸)



۷

۱۵۰ سال پیش در انگلستان، تلاش بسیاری برای تلقین «روح زمانه» به جامعه صورت گرفت. صنایع بزرگ، روابط عمومی، تبلیغات و بازاریابی همه و همه به اجزایی برای این پروژه تبدیل شدند. آن‌ها هم وقف این شدند که به قول متخصص بزرگ اقتصاد سیاسی، تروستین وبلن، به «ساختن خواسته‌ها» بپردازند. به بیان رهبران تجارت، کار این است که مردم را به سمت «چیزهای مصنوعی» در زندگی رهنمود کند، مانند «مصرف بر اساس مد». بر این اساس، مردم پراکنده، جدا از یک‌دیگر، فقط به دنبال خواسته‌های خودشان خواهند بود و هیچ وقت به فکر تفکر در مورد خودشان و به چالش کشیدن قدرت‌ها نخواهند بود. (ص ۸۸)

بر اساس «توافق بازار آزاد»، شرکت معدن پسیفیک ریم می‌تواند مثلاً از ال‌سالوادور برای حمایت از محیط زیست خودش شکایت کند، ولی اشخاص نمی‌توانند چنین کاری را انجام دهند. شرکت جنرال موتورز می‌تواند مدعی مالکیت بر حقوق ملی مکزیک شود. هیچ راهی برای تصور این که یک شخص مکزیکی ادعای حقوق ملی در آمریکا کند وجود ندارد. (ص ۹۴)



۹

بسیاری از روشنفکران بر این باورند که آمریکا می‌تواند دلال خوبی برای مذاکرات سیاسی بین فلسطین و اسرائیل باشد اما در واقعیت آمریکا شریک اسرائیل در چهل اخیر در مسیر بستن هر گونه راه دیپلماتیک بوده که جهان از آن حمایت می‌کرده است. (ص ۱۲۷)



۱۰

مثلاً به ایران، تهدید جهانی از دید غرب، و نه البته از دید آسیا یا جهان عرب، نگاه کنید… در نشست جنبش عدم تعهد در تهران در سال ۲۰۱۳ ایران پیشنهاد پاک‌سازی منطقه از هر گونه سلاح هسته‌ای را داد. البته این پیشنهاد سال‌هاست که دست به دست می‌گردد و هیچ اتفاقی نمی‌افتد… [چون سه کشور مورد حمایت آمریکا، یعنی اسرائیل، پاکستان و هند هستند که دارای سلاح هسته‌ای‌اند]. (صص ۱۳۱-۱۳۲)

وقتی جرج بوش بر سر کار آمد، کره شمالی تنها یک سلاح هسته‌ای داشت. با افزایش نظامی‌گری دولت آمریکا در مناطق اطراف کره شمالی و «محور شرارت» خواندن کره شمالی، کره‌ شمالی بر آن شد که روی برنامهٔ هسته‌ای‌اش بیشتر کار کند [که در پایان دورهٔ بوش به ۱۰ سلاح هسته‌ای خودش را رساند]. (ص ۱۳۳)



۱۱

خیلی سخت است کشوری را در جهان پیدا کنیم که بیشتر از ایران نیاز به بازدارندگی داشته باشد. این کشور از سال ۱۹۵۳ بلاوقفه از سمت غرب مورد آزار قرار گرفته است. اولینش در سال ۱۹۵۳ و کودتای نظامی [بر ضد مصدق] و بعدتر حملهٔ خونین صدام حسین با حمایت غرب. بیشتر دخالت آمریکا در جنگ عراق بود که باعث این صدمات شد. مثلاً بوشِ پدر مهندسان هسته‌ای عراقی را به آمریکا دعوت کرد تا در مورد سلاح‌های پیشرفتهٔ نظامی آموزش ببینند و از این راه تهدیدی برای ایران باشند. خیلی زود عراق تبدیل به دشمن آمریکا شد اما ایران هنوز تحت بدترین تحریم‌ها بود. (صص ۱۴۰-۱۴۱)



۱۳

راه‌های بسیاری برای ارزیابی دکترین واقعی ایالات متحده وجود دارد. مثلاً بپرسیم چه تغییری در این دکترین پس از فروپاشی شوروی صورت گرفت؟ پاسخ این است که همه چیز به همان روال قبلی ادامه پیدا کرد. (ص ۱۴۹)

اکنون ما با تصمیمات حیاتی در تاریخ بشر مواجهیم. مشکلات بسیاری وجود دارد ولی دو تا از این مشکلات مهم‌ترین هستند: بحران تخریب محیط زیست و جنگ هسته‌ای. (ص ۱۶۱)



۱۴

همین آمریکایی که برای هواپیمای سقوط‌کرده در اوکراین دل می‌سوازند، در مورد ناور وینسنس که هواپیمای مسافری ایران را مورد هدف قرار داد هیچ عکس‌العمل منفی‌ای که ندارد هیچ، به کاپیتان آن ناور نشان لیاقت می‌دهد. (نقل به مضمون صص ۱۶۲-۱۶۵)

در سال ۲۰۰۶، فلسطینی‌ها گناه نابخشودنی‌ای مرتکب شدند. آن‌ها در انتخاباتی کاملاً آزاد به حماس رأی دادند… این گناه بی‌مجازات نبود. آمریکا و اسرائیل، با حمایت بی‌شرمانهٔ اروپا، تحریم‌های بسیار سختی را بر مردم فلسطین نهادند. در ژوئن ۲۰۰۶، حملات آنقدر زیاد شد که بیش از ۷۷۰۰ نقطه در فلسطین زیر آتش اسرائیلی‌ها رفت. (صص ۱۶۹-۱۷۰)



۱۶

رأی «اشتباه» دادن [به حماس] در فلسطین آنقدر بد بود که باعث کودتای نظامی از سوی آمریکا در فلسطین شود. (ص ۱۹۱)

در آوریل ۲۰۱۴، حماس و گروه فتح با هم طرح اتحاد بستند… اسرائیل از این مسأله عصبانی شد و اعلام کرد که این قرارداد اتحاد را نمی‌پذیرد و زیر بار این قرارداد نمی‌رود و حاضر به هیچ مذاکره‌ای نیست… دلایل بسیار موجهی برای مخالفت اسرائیل وجود دارد از جمله این که اختلاف میان حماس و فتح همیشه وسیلهٔ خوبی برای اسرائیل در سود جستن از مذاکرات بوده است. (صص ۱۹۳-۱۹۴)



۱۸

بعد از حملات شیمیایی در آمریکا، ویتنام جنوبی و شمالی قصد مصالحه داشتند، ولی این آمریکا بود که به هیچ وجه زیر بار مصالحه نرفت. (نقل به مضمون از فصل ۱۸)



۱۹

همین آمریکایی که برای کشته شدن روزنامه‌نگاران شارلی هبدو در فرانسه عزا گرفته است، در سال ۱۹۹۹ به دفتر صدا و سیمای صربستان حمله کرد و شانزده روزنامه‌نگار را کشت. همین آمریکایی که مدعی دفاع از آزادی روزنامه‌نگاران (از جمله شارلی هبدو) است، به هیچ وجه تاب انتقاد یا تحقیق در مورد هولوکاست را ندارد. (نقل به مضمون از فصل ۱۹)

بر خلاف حرف‌های گفته شده که «تروریسم تروریسم است، و هیچ توجیهی ندارد» دو گونه تروریسم وجود دارد: آن که بر ضد ماست و آن که با ماست. هر وقت بر ضد ما باشد، آن موقع می‌شود به آن تروریسم گفت. (ص ۲۱۲)



۲۰

[بمب‌های خنثی‌نشدهٔ بسیاری در مزارع و روستاهای کشور لائوس هنوز وجود دارد. سؤال اینجاست که لائوس که هیچ جنگی با آمریکا نداشته است، پس این بمب‌ها از کجا آمده‌اند؟] یکی از مقامات آمریکایی گفت: ما که نمی‌توانستیم هواپیماهای آمریکایی را به ویتنام بفرستیم و بی‌استفاده برگردانیم. باید کاری می‌کردیم. [انداختن بمب به لائوس، همسایهٔ ویتنام] از هیچ کار کردن که بهتر بود. (صص ۲۱۴-۲۱۵)



۲۱

دلیل اصلی مشکل آمریکا با ایران، ترویج بی‌ثباتی در منطقه است. چرا؟ چون ایران از حزب‌الله و حماس حمایت می‌کند؛ دقیقاً دو گروهی که از ظلم‌های آمریکایی-اسرائیلی به ستوه آمده‌اند. (نقل به مضمون از فصل ۲۱)



۲۲

در سال ۱۹۸۳ خطر جنگ هسته‌ای به اوج خود رسیده بود… سندهای اخیراً منتشرشدهٔ روسی نشان می‌دهد که در آن زمان روس‌ها به شدت نگران وقوع جنگ هسته‌ای بودند… دولت ریگان به شکل غیرعادی‌ای دستور نظامی‌گری در حوالی شوروی داد که تهدیدی برای تمامیت ارضی شوروی حساب می‌شد… حتی آمریکا آزمایش‌های شبیه‌سازی حمله به شوروی را راه انداخته بود. ما اکنون می‌دانیم که جهان از شر یک جنگ هسته‌ای فقط به لطف یک افسر روس نجات پیدا کرد. استانیسلاو پتروف اطلاعات حرکات آمریکایی‌ها را برخلاف روال به بالادست‌هایش انتقال نداد زیرا می‌دانست این به معنای آغاز جنگ هسته‌ای است. (صص ۲۳۳-۲۳۴)



۲۳

اکنون سه قدرت بالقوه تهدید برای آمریکا به حساب می‌آیند: چین، اروپای شرقی و در رأس آن روسیه، و جهان اسلام (و در رأس آن گروه‌های افراطی). (نقل به مضمون از فصل ۲۳)

به سؤال عنوان کتاب برگردیم که چه کسی بر جهان حکومت می‌کند؟ ما باید جواب این سؤال را نیز بدانیم که بر چه اساس و ارزش‌هایی بر جهان حکومت می‌کند؟ (ص ۲۵۸)



مؤخرهٔ کتاب

بنگلادش بر اثر گرمایش زمین کم‌کم زیر آب خواهد رفت. پرسش اینجاست که کشورهایی که بیشترین تأثیر در تولید گازهای گلخانه‌ای دارند، یعنی غرب و آمریکا، پذیرای مردم بنگلادش خواهند بود؟ (نقل به مضمون، صص ۲۶۰-۲۶۱)

قبل از جنگ جهانی دوم، کشورهایی مثل آلمان و فرانسه مرکز علم و فناوری بودند ولی بعد از جنگ این قدرت به آمریکا تغییر پیدا کرد. اما کماکان بسیاری از آمریکایی‌ها به زندگی سنتی‌ خود ادامه دادند. بسیاری از آنان هنوز بر این اعتقادند که جهان عمری بیشتر از چند هزار سال ندارد، مسیح تا سال ۲۰۵۰ بازخواهد گشت و به همین خاطر بحران محیط زیست محلی از اعراب ندارد. آن‌ها به اقلیت رفتن تدریجی سفیدپوست‌ها را تهدیدی برای آمریکا می‌دانند و همهٔ این‌ها، علاوه بر خستگی از شعارهای تکراری طیف دموکرات، دلیلی برای رأی دادن به ترامپ بوده است. (نقل به مضمون از مؤخره)

[Vincent Russo · Rating 5 out of 5]

Reading this book is quite like the aversion to checking your bank account after making a large purchase, or stepping on the scale after indulging in a large meal, knowing you are on a diet. You hope that by avoiding the result of these actions, you can also avoid the inevitable consequences that ensue.

Indeed, this is an unsettling read, and it touches on a lot of pressing but uncomfortable topics. These range from the matter of climate change to numerous human rights atrocities to impending nuclear war. The issues touched on are of a critical importance, and I do hope that others choose to pick up the book, despite its unsettling nature, and actually do something to change the course we are currently on.

[Nazmus Sadat · Rating 5 out of 5]

- 🌍 𝑶𝒑𝒆𝒏 𝒂𝒏𝒚 𝒂𝒕𝒍𝒂𝒔 𝒂𝒏𝒅 𝒕𝒉𝒆 𝒘𝒐𝒓𝒍𝒅 𝒍𝒐𝒐𝒌𝒔 𝒕𝒊𝒅𝒚—𝒃𝒐𝒓𝒅𝒆𝒓𝒔, 𝒄𝒂𝒑𝒊𝒕𝒂𝒍𝒔, 𝒐𝒄𝒆𝒂𝒏𝒔 𝒏𝒆𝒂𝒕𝒍𝒚 𝒍𝒂𝒃𝒆𝒍𝒆𝒅. 𝑻𝒉𝒆𝒏 𝑵𝒐𝒂𝒎 𝑪𝒉𝒐𝒎𝒔𝒌𝒚 𝒉𝒂𝒏𝒅𝒔 𝒚𝒐𝒖 𝒂 𝒅𝒊𝒇𝒇𝒆𝒓𝒆𝒏𝒕 𝒎𝒂𝒑. 𝑻𝒉𝒊𝒔 𝒐𝒏𝒆 𝒔𝒉𝒐𝒘𝒔 𝒏𝒐 𝒄𝒐𝒖𝒏𝒕𝒓𝒊𝒆𝒔. 𝑱𝒖𝒔𝒕 𝒔𝒕𝒓𝒊𝒏𝒈𝒔: 𝒑𝒓𝒐𝒑𝒂𝒈𝒂𝒏𝒅𝒂, 𝒆𝒎𝒑𝒊𝒓𝒆, 𝒂𝒏𝒅 𝒕𝒉𝒆 𝒔𝒕𝒐𝒓𝒊𝒆𝒔 𝒘𝒆 𝒕𝒆𝒍𝒍 𝒐𝒖𝒓𝒔𝒆𝒍𝒗𝒆𝒔 𝒕𝒐 𝒔𝒍𝒆𝒆𝒑 𝒃𝒆𝒕𝒕𝒆𝒓 𝒂𝒕 𝒏𝒊𝒈𝒉𝒕. 𝑻𝒉𝒆 𝒒𝒖𝒆𝒔𝒕𝒊𝒐𝒏 𝒊𝒔𝒏'𝒕 "𝒘𝒉𝒐 𝒓𝒖𝒍𝒆𝒔?" 𝑰𝒕'𝒔 𝒘𝒉𝒚 𝒕𝒉𝒆 𝒓𝒆𝒔𝒕 𝒐𝒇 𝒖𝒔 𝒉𝒂𝒏𝒅 𝒕𝒉𝒆𝒎 𝒕𝒉𝒆 𝒑𝒖𝒑𝒑𝒆𝒕 𝒔𝒕𝒓𝒊𝒏𝒈𝒔—𝒂𝒏𝒅 𝒄𝒂𝒍𝒍 𝒊𝒕 𝒅𝒆𝒎𝒐𝒄𝒓𝒂𝒄𝒚. #WhoRulestheWorld #NoamChomsky #Geopolitics #PoliticalNonFiction #dSHADOWcatREADS

Imagine the exhilaration that follows fantastic sex — or the sheer, visceral excitement of driving a manual V6 Pajero down Dhaka’s Airport Road in 2012 during your undergrad years. Now imagine feeling that same orgasmic rush from reading a book. Reading '𝑾𝒉𝒐 𝑹𝒖𝒍𝒆𝒔 𝒕𝒉𝒆 𝑾𝒐𝒓𝒍𝒅?' gave me exactly that. I enjoyed every line so much that I never rushed to finish it. I took my pleasure slowly, drop by drop, with relish, the way you savor something too good to consume in haste. This was my first Chomsky, and I am now, unambiguously, a fan.

Noam Chomsky—MIT linguist, political dissident, and long regarded as one of America’s most persistent critical voices—writes not to reassure but to unsettle. Who Rules the World? (Metropolitan Books, 2016, with a 2017 afterword) gathers a series of essays spanning years of public intervention, and in doing so it resists the coherence of a single, linear argument in favor of something more cumulative and forensic.

💭 𝐌𝐲 𝐓𝐡𝐨𝐮𝐠𝐡𝐭𝐬: The collection form is central to its method: rather than advancing a singular thesis step by step, Chomsky returns repeatedly to a set of interconnected sites—foreign policy, media framing, economic power—each essay functioning as both independent inquiry and incremental reinforcement of a larger intellectual architecture. The title’s question is deliberately left open, not because the author hesitates, but because his work rarely resolves into declarative answers. Instead, Chomsky proceeds through accumulation, juxtaposition, and historical excavation, a style that has become his intellectual signature since his early linguistic work and later political writings. His prose is restrained, almost clinical, yet the effect is cumulative pressure: meaning is built through repetition, documented cases, and the steady stripping away of official language to reveal underlying structures of power. Across these essays, the “world” invoked in diplomatic discourse and mainstream media emerges not as a neutral description of global reality but as a constructed epistemic field—shaped, curated, and stabilized by overlapping institutions of statecraft, corporate capital, and media production. Within this framework, questions of visibility and omission become central: whose suffering is rendered legible, whose violence is normalized, and whose interests are allowed to appear universal. Chomsky’s enduring intervention lies less in offering a single counter-narrative than in exposing the machinery through which dominant narratives are assembled, sustained, and naturalized.

His central thesis is devastatingly simple: the "world" described in Western media is not the world at all. It is a private club — Washington, London, and Tel Aviv — and anyone outside barely counts. Chomsky builds this case not through fiery rhetoric but through an overwhelming accumulation of evidence: declassified memos, UN reports, diplomatic correspondence, and decades of historical records.

Nomenclature is his sharpest weapon. He reveals how the empire redefines language to shape the boundaries of public imagination. “Stabilization” becomes shorthand for the US invading Iraq, killing hundreds of thousands of people, and laying the groundwork for ISIS. “National interest” translates to whatever benefits what Chomsky, borrowing from Adam Smith, calls the “Masters of Mankind”—multinational conglomerates and financial institutions operating under their vile maxim: all for ourselves, nothing for others. "Humanitarian intervention" and even "democracy" are stripped of neutrality, functioning instead as raw political instruments.

The narrative style is surgical, sardonic, and addictive. Chomsky does not merely theorize; he documents, writing with the quiet precision of someone who long ago stopped being surprised by evil but has never stopped being furious about it. His examples land like quiet detonations. In one instance, three Israelis are killed in Cyprus; Israel bombs Tunis in retaliation, later admitting the attackers had no connection to Tunis whatsoever—but Tunis was defenseless, and Palestinian exiles were there. In 1953, the US and Britain orchestrated a coup against Iran’s elected government to install the Shah, a tyrant whose human rights abuses Amnesty International documented extensively—though Western readers only encountered those reports in 1979, when the moment for moral outrage had long passed.

America, Chomsky warns, has never let go of Iran since. Today, that warning is no longer a warning. On 28 February 2026, the United States and Israel launched a joint military campaign, Operation Epic Fury, striking targets across Iran. Within the first forty-eight hours, Supreme Leader Ayatollah Ali Khamenei was confirmed dead, struck at his compound in Tehran, with his defense minister, army chief of staff, and IRGC commander-in-chief killed in separate strikes. Within the first month, US Central Command (CENTCOM) confirmed that American forces alone had struck over 10,000 targets across Iran, igniting a regional war that is still burning as this review is written. Everything Chomsky mapped in this book is now visible from space.

From post-World War II America through Vietnam, Cuba, the Middle East, Afghanistan, Iraq, and the Arab Spring, Chomsky makes one thing unmistakably clear: US foreign policy has never been driven by the humanitarian ideals it publicly champions. When roughly 94 million eligible US voters stayed home in 2016, Chomsky argues it was not from apathy, but from the rational conviction that their participation would change nothing. The foreign policy machine runs on interests, not elections. The Arab Spring threatened to disrupt entrenched power arrangements. Through quiet intervention, the structures survived. Egypt's military dictatorship was restored under a new face. Yemen was placed under siege with full Western support — the UN called it the greatest humanitarian crisis of its time — yet global outrage remains almost inaudible.

And then there is Gaza. As of early 2026, as per Anadolu Ajansı (Turkey's state-run news agency), over 72,000 Palestinians have been killed—80 per cent of them civilians, nearly 30 per cent children. The UN Human Rights Council’s own Commission of Inquiry identified specific genocidal intent. South Africa brought its genocide case against Israel to the International Court of Justice. Famine was officially declared by the UN on 23 May 2026. More than 2,000 Palestinians have been killed and more than 13,500 wounded while seeking aid at distribution points or along convoy routes used by the United Nations and other aid groups, according to Gaza’s health ministry. Compare the world’s muted response to this staggering loss of life with the thunderous, immediate condemnation of Russia’s invasion of Ukraine, and Chomsky’s argument regarding double standards ceases to be theory; it becomes strict, painful observation.

For readers in Bangladesh and throughout the Global South, many of these discussions feel less like revelations than recognitions. Coups justified in the name of stability. Dictators tolerated because they remain useful. Economic pressure presented as moral principle. Selective outrage shaped by strategic interests. In an era dominated by Android, iOS, Coca-Cola, Warner Bros., and Disney, there is no escaping the reach of this machine. America has salted the entire world.

Yet Chomsky’s framework exposes something mainstream critics rarely dare to name: the manufacturing of consent is turbocharged by entertainment. Whether it is the first season of Tom Clancy’s Jack Ryan and other prestige television dramas, major Hollywood war films, superhero blockbusters, or the overwhelming majority of Indian commercial cinema, mainstream cultural media reflexively casts Muslims as terrorists. This normalizes a dehumanization so total that the documented atrocities Chomsky details become not just possible, but palatable to Western audiences. The Global South is looked down upon; brutal interventions are sanitized as “stabilization”; any retaliation is instantly branded unprovoked terror. Once you see how consent is manufactured in a Hollywood blockbuster or a prime-time news bulletin, you can never unsee it.

The book also produces what one thoughtful reader called a “rational dread”—the slow, creeping realization that humanity’s survival owes more to luck and limited human restraint than to any global order or institutional wisdom. For those attuned to weird fiction, the dread Chomsky induces is intimately familiar: it is a form of cosmic horror, the terrifying awareness that we are at the mercy of sprawling, indifferent entities—only here, the monsters are not ancient deities, but military-industrial complexes. Chomsky shows, with chilling precision, how close we have come to accidental nuclear annihilation multiple times, recalling Kubrick’s Dr. Strangelove less as a satire and more as a documentary. Extended to climate change, that dread becomes the beginning of honest thinking. Lovecraft imagined horrors from the deep; Chomsky documents the ones sitting in cabinet meetings.

The weaknesses of the volume deserve equal honesty, as Chomsky, of all people, would reject flattery disguised as criticism. Whether one ultimately agrees with his conclusions or not, the evidence he assembles demands engagement rather than dismissal. Anyway, as the book consists of essays written at different times, there is no single sustained thread and repetition is unavoidable. Certain examples recur across chapters, and the movement between countries, conflicts, and historical periods can sometimes feel abrupt. Readers seeking a tightly structured argument may find the experience uneven. Moreover, the focus is overwhelmingly America-centric; China, Russia, and the EU receive only passing glances. Whether this reflects geopolitical reality or an analytical limitation is a question readers will answer differently. Most significantly, the book offers far more diagnosis than prescription. Chomsky dismantles official narratives with extraordinary consistency, but provides comparatively little guidance on what meaningful political action should look like. Awareness is essential, but awareness alone is not transformation. That unresolved tension lingers long after the final chapter. Yet, the system's paranoia remains evident elsewhere: some editions reportedly contain redacted passages around the Iran sections—a small, precise proof of the book's own central argument. Even the title itself, which most reviews gloss over, was drawn from a question posed by the Iranian nuclear negotiator during the JCPOA talks — a detail that reframes the entire volume.

Ultimately, ‘Who Rules the World?’ serves as an indispensable introduction to Chomsky’s political thought—highly accessible, heavily sourced, and entirely unsparing. This book succeeds not because it definitively answers its title question, but because it changes the way readers think about the question itself. Its greatest achievement is providing an analytical framework through which political events become easier to interpret. After reading it, headlines begin to look different. Political language begins to sound different. Even silence begins to mean something different. Few books fundamentally alter how readers interpret the news. Fewer still provide a vocabulary for recognizing the assumptions hidden inside it. Chomsky's book belongs to that rare category. In a hundred years, when Chomsky is understood as the definitive intellectual giant of our era, this will be the book historians reference—assuming, as Chomsky himself doubts, that historians still exist.

My personal rating is five out of five stars. If anyone accuses me of bias after reading this review, I will accept the charge gladly. I am biased—toward truth and justice, the Superman way (pun fully intended). I recommend this non-fiction masterpiece to all 8.3 billion people on this planet, and to all Kryptonians as well, so they think a second time before sending their last survivor here (again, pun intended).

Chomsky did not write this book to depress us; he wrote it because he believes that understanding power is the prerequisite to challenging it. The "who" in the title is not a mystery, but a question of accountability. And once you see the map beneath the map, it becomes very difficult to look away. It will disturb you, and that is precisely the point. The more uncomfortable you become, the harder it will be to return to comfortable lies. Start by reading this book. Then, read Chomsky's Manufacturing Consent (Pantheon Books, 1988). And then, start asking your local newspaper why their headlines always seem to hide the true agents of violence.

The review end here. Now, let me show you, chapter by chapter, what Chomsky actually argues.

📖 𝐁𝐎𝐎𝐊 𝐂𝐎𝐍𝐓𝐄𝐍𝐓 𝐃𝐈𝐒𝐂𝐔𝐒𝐒𝐈𝐎𝐍: Since this book has a total of 23 titles, I will try to be as conscious and brief as possible while sharing the main theme of each article. So, this might feel oversimplified to some and too complex for others. This will be long. Read it slowly. Then read the book itself.

𝐈𝐧𝐭𝐫𝐨𝐝𝐮𝐜𝐭𝐢𝐨𝐧
Chomsky asks: who actually makes the big decisions? Not the UN, not your vote. A tiny club: the US, corporations, military elites. The gap between what governments say and do is not a mistake — it is the system. “Free world” rhetoric is perfume on a corpse. Once you see that gap, you can’t unsee it. (Examples: US violates international law while preaching it; corporate donations buy elections; media ignores poor countries’ suffering.)

𝟏. 𝐓𝐡𝐞 𝐑𝐞𝐬𝐩𝐨𝐧𝐬𝐢𝐛𝐢𝐥𝐢𝐭𝐲 𝐨𝐟 𝐈𝐧𝐭𝐞𝐥𝐥𝐞𝐜𝐭𝐮𝐚𝐥𝐬, 𝐑𝐞𝐝𝐮𝐱
The educated class has one job: speak truth to power. Since 1967, Chomsky has been marking the exam. The grades are failing. Academics called Vietnam a "noble cause." Journalists repeated Iraq's WMD claim ... [𝐂𝐨𝐧𝐭𝐢𝐧𝐮𝐞𝐝 𝐢𝐧 𝐂𝐨𝐦𝐦𝐞𝐧𝐭 𝟎𝟏 To 𝟎𝟑] ...

[Julio The Fox · Rating 5 out of 5]

Part of my prison reading project. You don't have to convince prisoners who rules the world. They just have to look out from the prison bars.

[Conor Ahern · Rating 3 out of 5]

So this was my first Chomsky, and I think I am a fan. He is pretty glib and glum, but justifiably. One gets the impression that there is no world in which Chomsky can be satisfied, but that should not take away from his dressing down of many valid targets of derision and ridicule.

There were times in this book where the slant was palpable. For instance, he praises Hugo Chavez, of all people, for making a (hollow) call for environmentalism, while savaging every one of his other targets for any deviation from stated intention; much of the same for Israel and Palestine. It's just irritating when he lets traditional scallawags off the hook, ostensibly to provide a balanced view, when he holds all of our traditional powerbrokers to such a (justifiably) high standard.

Despite his errant hypocrisies, we need more public intellectual iconoclasts like Chomsky in our society.

(Also, this being Halloween weekend and having been to the Brooklyn Halloween Dog Costume Parade in Ft. Greene, I couldn't help but think that Noam Chomp-sky would be a cute name for a dog)

[Anni · Rating 4 out of 5]

Noam Chomsky has been called the social conscience of America, and as an ardent champion of free speech and democracy, he challenges the established order, the mainstream news media, and neoliberalism. This balanced polemic is equally scathing about both Democrat and Republican Party administrations with their imperialist foreign policies of ‘democratic terrorism’ around the globe, from war against South Vietnam under Kennedy’s administration through to the global drone assassination campaign under Obama.

Chomsky nominates five candidates for who or what controls the world today:- the USA, the G7, Global Trade Organisations & Financial Institutions, Multilateral Conglomerates, and Media Empires. He highlights the two current major threats to world stability as those of nuclear weapon proliferation and global warming.

Chomsky also demonstrates how neoliberal programs have concentrated wealth and power in fewer hands while undermining democracy. Public opinion is ignored and the powerless in society are shown contempt by the wealthy metropolitan elites – witness the attempts to overturn democratic referenda in Britain and Europe. Real power shifts from elected politicians to the Market and Corporations. In the EU, for example, decision making shifted to unelected bureaucrats in Brussels.

This collection of previously published essays was re-issued two years ago, with an Afterword to the 2017 edition so it is unfortunate that earlier chapters have not been updated in light of later events which now shed a different light on some of Chomsky's analyses. For instance, the mood of angry impotence and rebellion across Europe against the imposition of austerity measures and mass immigration is only now gathering momentum, which shifts the emphasis onto globalisation as a current threat to world stability.

However, Chomsky closes his deliberations with the powerful alternative question to the opening one - i.e. "What principles and values rule the world?'
which hopefully will guide the choices as to how our 'rulers' should respond to the challenges ahead.
Highly recommended.

[imane · Rating 5 out of 5]

تصفحت الكتاب فقط
كل شيء لنا ولا شيء للاخر انها الحكمة الكريهة لسادة البشرية في كل عصر من العصور. هي صحيحة بالامس وصحيحة اليوم وصحيحة في كل زمان

ما قد يعتبره بعض البشر استقلالا هو بالنسبة لبشر اخرين تهديدا. انها اللعبة مصائب قوم عند قوم منافع ومنافع قوم عند قوم مصائب

ثروة بعض البشر قائمة على ماساة بعض البشر

ان موارد الطاقة موجودة في العالم العربي واي ثورة تشكل خطرا على الغرب لذا يقوم بمنع اي ديمقراطية فاعلة تسمح بالتطور. اللعبة تقول ادعم الديكتاتور مادام ذلك ممكنا اذا لم يعد ذلك ممكنا يحين دور الجيش للانقلاب ضده وطرده. في العلن يجب اعلان كل التضامن مع الديمقراطية وفي الخفاء يجب ارجاع النظام القديم. وحتى لو ادركت الشعوب العربية ذلك وقامت بكره الغرب فذلك ليس مهم المهم هو ان الغرب يسيطر. دعهم يدخنون من الغيظ كل شيء تحت السيطرة

اشار ادم سميث ان التجار واصحاب المصانع هم الاشخاص الذين يمتلكون المجتمع ويجب ان تخدم مصالحهم مهما كان التاثير.وهذا صحيح اليوم ايضا المؤسسات المالية والشركات المتعددة القومية هي من تحكم وتاثيرها ليس مؤلم فقط لكن مميت ايضا. ان السلطة هي في ايديهم وكل القرارات السياسية تاخذ تبعا لمصالحهم

الخطر ليس هو الاسلام او التطرف الخطر هو الاستقلال المسلمون المتطرفون خطيرون اذا استقلوا عن سيطرة الغرب والعلمانيون خطرون اذا استقلوا. كل مجموعة مستقلة هي عدو

الصين مركز تصنيع عظيم لكنها في الحقيقة مصنع تجميع تجمع اجزاء اجزاء ومكونات تكنولوجيا عالية تاتي من مراكز صناعية محيطة كاليابان وتايوان وكوريا الجنوبية وسنغافورة والولايات المتحدة واروبا. منذ 1945 استقلت الصين وكانت تلك خسارة لامريكا

[Stella ☆Paper Wings☆ · Rating 5 out of 5]

Finally, I read a Noam Chomsky book!! I've been a fan of his for a long time, but I never read a full book, and this was truly fantastic. If you're looking for a primer on the history of US/Western neocolonialism this is the book for you!

I've been studying imperialism for a decent amount of time (at least at the undergraduate level), so there wasn't too much new information here for me. But the real value of this work is definitely Chomsky's synthesis and analysis, which he's excellent on.

I particularly appreciated the sections on the US's desire for "energy independence." This was really interesting to think about in the imperial context, and I don't think I've heard it discussed this way before.

I wasn't expecting there to be as much of a focus on Israel and Palestine as there was, but that was actually incredibly timely, and Chomsky's always spot on with this topic. Definitely recommend this book if you're having some discoveries about US empire related to the genocide occurring in Gaza right now and want to expand your understanding of that convoluted history.

Overall, I highly recommend this book for anyone interested in world politics and history. It's hard to find to express just how far-reaching and omnipresent the American empire has been, and this is one of the best books I've found to explain all of it in a digestible yet comprehensive manner.

[Dan Graser · Rating 4 out of 5]

Chomsky has not lost his edge or his ability to completely turn your thinking inside out on any major foreign policy decision or issue of current affairs. While he makes some comparisons and analogies that are quite strained, his indictment of the ruling class and their insulation from democratic processes designed to keep their power in check is especially pertinent in this year's election cycle. The answer to the book's title, much to Chomsky's (and my) chagrin, is the US, but he ultimately turns the question around to ask the much more pertinent, "What principles and values rule the world?" After his long narrative of US mishaps and misadventures in imperialism, it is Chomsky's assertion that it cannot be those principles and values that have guided our foreign policy for the last half century. Stimulating reading from the 87 year old firebrand.

[Belhor Crowley · Rating 2 out of 5]

A wealth of knowledge. But like most other Chomsky books, very dry and sometimes even hard to follow.
I can't help it but think that Chomsky's moral belief is not suited for this line of work, or maybe he writes for people who think that maybe US should actually care about right or wrong, or that proving this politician or country is a hypocrite is actually worth a damn. This is why I don't really like Chomsky. I don't see the point.
Anyways, good short read. Not something you can enjoy though.

[Rêbwar · Rating 3 out of 5]

در جهانی که اغلب جریان‌های خبری و تحلیلی، اطلاعات را طوری قالب‌بندی می‌کنند که تصور ما از واقعیت محدود و جهت‌دار شود، کتاب «حاکمان جهان کیستند» نوشته نوام چامسکی فرصتی فراهم می‌کند تا پشت پرده‌ی قدرت و تأثیرگذاری ایالات متحده بر نظام جهانی را ببینیم. چامسکی در این اثر با دقت و تیزبینی، ساختار قدرت جهانی و نقش آمریکا را تحلیل می‌کند و نشان می‌دهد که چگونه حتی در دوره‌ای که اروپا و آسیا در حال پیشرفت هستند، این کشور همچنان قواعد و هنجارهای جهانی را تعیین می‌کند. این کتاب نه تنها تاریخی از سیاست و اعمال قدرت ارائه می‌دهد، بلکه با ارائه نمونه‌های واقعی و مستند، به مخاطب این امکان را می‌دهد که بتواند رفتار دولت‌ها و سازوکارهای امپریالیستی را تحلیل کند.

یکی از نکات برجسته کتاب، توجه چامسکی به تضاد بین شعارها و اقدامات عملی آمریکا است. او با جزئیات، از تنش‌ها با کوبا، وضع تحریم‌ها علیه کشورهای مختلف، و نقش آمریکا در خاورمیانه می‌گوید و روشن می‌کند که ارزش‌های تبلیغاتی و شعارهای حقوق بشری این کشور، اغلب در عمل با اقدامات آن هم‌خوانی ندارند. این نگاه تحلیلی، خواننده را به عمق ساختار قدرت و نقش رسانه‌ها و روشنفکران جریان غالب می‌برد و نشان می‌دهد که چگونه افکار عمومی تحت تأثیر این جریان‌ها شکل می‌گیرد و حتی حافظه جمعی مردم بازسازی می‌شود.

چامسکی توانسته است با تحلیل سیستماتیک و ارائه نمونه‌های تاریخی، پارادایمی کلی از نظام جهانی به دست دهد که فهم بسیاری از رویدادهای سیاسی و بین‌المللی را ساده‌تر می‌کند. او با دقت نشان می‌دهد که سیاست خارجی آمریکا غالباً بر اساس منافع استراتژیک و اقتصادی تعریف می‌شود و نه بر اساس ایده‌آل‌های دموکراتیک یا انسانی که در ظاهر تبلیغ می‌کند. این موضوع، بارها در برخوردهای این کشور با کشورهای در حال توسعه، بحران‌های خاورمیانه، و حتی جنگ‌های منطقه‌ای مشهود بوده است.

با این حال، کتاب محدودیت‌هایی نیز دارد که باعث می‌شود نتوان آن را اثری کامل دانست. نخست اینکه دیدگاه چامسکی به شدت متمرکز بر ایالات متحده است و نقش سایر قدرت‌های جهانی مانند چین، روسیه، و اتحادیه اروپا کمتر مورد بحث قرار گرفته است. این تمرکز یک‌جانبه، ممکن است خواننده‌ای را که به دنبال تصویری جامع از نظام جهانی است، ناراضی کند. همچنین گرایش ایدئولوژیک چامسکی به سمت نقد امپریالیسم، گاهی تحلیل‌ها را از منظر خاصی نشان می‌دهد و ممکن است برخی واقعیت‌های پیچیده‌تر سیاسی و اقتصادی نادیده گرفته شوند.

نقد دیگر بر کتاب، فقدان ارائه راهکار عملی است. خواننده پس از مطالعه، با تصویری روشن از مشکلات و تضادهای قدرت جهانی مواجه می‌شود، اما پیشنهاد مشخصی برای تغییر یا اصلاح این ساختارها ارائه نمی‌شود. این موضوع به ویژه در مورد مسائلی مانند تغییرات اقلیمی، بحران‌های انسانی، و تهدیدهای هسته‌ای حس می‌شود، جایی که تحلیل عمیق چامسکی به تنهایی پاسخ عملی برای پیشگیری از این خطرات ارائه نمی‌دهد.

با این وجود، ارزش کتاب در توانایی آن برای آگاه‌سازی و ارائه چارچوب تحلیلی روشن است. چامسکی با مهارت نشان می‌دهد که چگونه رسانه‌ها و صنعت روابط عمومی، افکار عمومی را شکل می‌دهند و حافظه جمعی مردم را کنترل می‌کنند. او به مخاطب این امکان را می‌دهد که با دیدی مستقل، نه براساس تبلیغات رسمی، تحلیل کند که چه نیروهایی در پس پرده‌ی سیاست جهانی فعالیت می‌کنند. این وجه کتاب، آن را به منبعی ارزشمند برای دانشجویان علوم سیاسی، تاریخ، و علاقمندان به تحلیل قدرت و سیاست خارجی تبدیل کرده است.

خواندن این کتاب همچنین باعث ایجاد نوعی هراس منطقی می‌شود: اینکه شاید بقای بشر تا این لحظه بیشتر مدیون شانس، تدبیر و هوشمندی محدود انسان‌ها بوده باشد تا نظم و عدالت جهانی. این حس نگرانی وقتی به بحران‌های محیط زیستی و تهدیدهای هسته‌ای تعمیم پیدا می‌کند، تأمل عمیقی را در خواننده ایجاد می‌کند. چامسکی با ارائه داده‌ها و نمونه‌های واقعی، نشان می‌دهد که اعمال قدرت جهانی غالباً بدون توجه به عواقب اخلاقی و انسانی انجام می‌شود و این واقعیت، فهم ما از نظم جهانی و تعاملات بین‌المللی را پیچیده‌تر می‌کند.

با وجود نقدها، کتاب «حاکمان جهان کیستند» به دلیل تحلیل‌های مستند و ژرف، توانسته است به یکی از منابع معتبر برای بررسی سیاست خارجی آمریکا و امپریالیسم مدرن تبدیل شود. حتی با وجود تمرکز محدود بر آمریکا و عدم ارائه راهکار عملی، مخاطب می‌تواند با مطالعه آن، توانایی تحلیل رویدادهای جهانی و درک تعاملات قدرت را به دست آورد. این ویژگی، ارزش علمی و آموزشی کتاب را بالا می‌برد و آن را برای پژوهشگران و علاقه‌مندان به سیاست و تاریخ جهانی جذاب می‌سازد.

در نهایت، اگر بخواهیم یک ارزیابی منصفانه داشته باشیم، کتاب چامسکی سه ویژگی برجسته دارد: اول، توانایی ارائه تحلیل دقیق و مستند از سیاست خارجی و نقش قدرت آمریکا؛ دوم، آگاه‌سازی مخاطب نسبت به تأثیر رسانه‌ها و روشنفکران جریان غالب؛ و سوم، ایجاد چارچوبی مفهومی برای فهم نظام جهانی. در مقابل، محدودیت‌های اثر شامل تمرکز یک‌جانبه بر آمریکا، گرایش ایدئولوژیک مشخص، و فقدان راهکار عملی برای مقابله با مشکلات جهانی است. بر همین اساس، امتیاز سه ستاره برای گودریدز کاملاً منطقی و منصفانه به نظر می‌رسد: کتاب ارزشمند و آموزنده است، اما نقاط ضعف و محدودیت‌هایی نیز دارد که خواننده باید آن‌ها را در نظر بگیرد.

در جمع‌بندی، «حاکمان جهان کیستند» با ارائه تحلیلی روشن و مستند، افکار مخاطب را نسبت به سیاست جهانی بیدار می‌کند و خواننده را قادر می‌سازد تا نگاه انتقادی و مستقل به رویدادهای بین‌المللی پیدا کند. این اثر به ویژه برای کسانی که می‌خواهند پشت پرده قدرت و سیاست جهانی را بشناسند، منبعی بی‌نظیر است، هرچند باید با آگاهی از محدودیت‌ها و گرایش‌های نویسنده مطالعه شود. کتاب خواننده را وادار می‌کند تا پرسش‌هایی عمیق درباره عدالت، قدرت، و آینده بشریت مطرح کند و از این لحاظ، مطالعه آن تجربه‌ای ارزشمند و تأمل‌برانگیز است.

[Adrian Dumitru · Rating 5 out of 5]

Sunt rare momentele in care trăim după "liberul arbitru", dar asta nu face viața mai puțin frumoasă.

[Wick Welker · Rating 4 out of 5]

A witty treatise on the hypocrisy of world powers.

Chomsky gives us a round-about approach to the titular question: Who rules the world? The title is not really a question he seeks to answer, more a prompt to explore geopolitical strategies employed since the 1950s to today. In Chomsky style, we get a vast analysis that starts broad and becomes more narrow toward the end. He explores Cuban Missile Crisis, Middle East wars, Korean War, South and Latin America terrorist campaigns lead by the U.S. and a whole lot on Israeli/Palestinian/US power dynamics (or namely, the subjugation of Palestine.)

Chomsky often does not mince words and provides scathing sarcasm in response to world power hypocrisy, particularly the United States. What I got most out of this read is that American exceptionalism provides the excuse to commit what are clearly global crimes in which many innocent people are murdered. There is an enormous double standard the US employs when intervening all over the world. If any other country performed the military interventions and geopolitical maneuvering beside the US, they would unequivocally be seen as acts of terror worthy of military intervention. The US, however, is beyond the same scrutiny that it claims to apply broadly. Preserving "Democracy" is simply preserving US self interests abroad even when those acts break established laws and are literally war crimes. This pattern is observed over and over and over again.

The question "Who Rules the World" is answered by asking "what principles guide world order?" The answer is clearly self interest and preservation of global power. Chomsky is mostly concerned with two global problems that threaten human existence: nuclear war and the climate crisis. It's clear that he believes these issues are largely ignored, getting worse and take a complete back seat the corrupt driving forces of the world powers (again, mostly the US.)

This is a good read. I'd hoped for more of an organized analysis as sometimes I get lost in the muddled arguments that Chomsky puts forth. This is because Chomsky thinks big and understands much so the average reader is at a disadvantage to keep up. I recommend this to anyone wanting to think about the world from a non-US-centric perspective.