Ένα παιδί απ' τη Θεσσαλονίκη

by Σωτήρης Δημητρίου, Sotiris Dimitriou

Τα λιάνιζε για πολλή ώρα, βρίζοντας. Η γάτα γρήγορα έπαψε τα νιαουρίσματα κι ο σκύλος έσυρε το σπασμένο σώμα του, σκέπασε το νεκρό σώμα της γάτας κι άρχισε σιγανά κλάματα και παράπονο.
Κάι, κάι, κάι, θεούλη μου.
Κάι, κάι, σου προσπέφτουμε. Δεν κάναμε τίποτα, δεν ξέρουμε τίποτα. Πατούμε τούτα τα λίγα μέτρα χώμα, με γυμνά πόδια μες στο κρύο, τον τρόμο και την τρέλα. Δες τα μάτια μας θεούλη μας. Τίποτα δε θέλαμε, μόνο λίγη ξενοιασιά.
Κάι, κάι, πατερούλη μας. Άγνωστα, σκοτάδια, χάος. Φώτισε λίγο τα ματάκια μας, θεούλη μου, και μη μας βασανίζεις άλλο.
Κάι, κάι, κάι, θεούλη μου, μη άλλη τιμωρία.
Κάι, κάι, κάι, κάι...

(απόσπασμα από το διήγημα "Κάι, κάι, Θεούλη μου")

Περιέχει τα διηγήματα: "Ένα παιδί απ' τη Θεσσαλονίκη", "Ωκεανός", "Ο Νίκος είν' εντάξει", "Αμέρικα-Αμέρικα", "Το αγκάλιασμα", "Η Μαρίτσα των σκυλιών", "Αφισοκάθαρση", "Γράμμα απ' το Φιέρι", "Άντρας από τη Βουλγαρία", "Η Ασπρούλα", "Go, Go, Johnny", "Πού πας, καραβάκι", "Αγριοκερασιά", "Να χτυπήσεις τις καμπάνες", "Με νύχια και με δόντια", "Κάι, κάι, Θεούλη μου".

114 pages, Paperback

First published January 1, 1989

About the author

Ο Σωτήρης Δημητρίου (1955-) γεννήθηκε στην Πόβλα Θεσπρωτίας. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Το έργο του έχει τιμηθεί με το βραβείο διηγήματος της εφημερίδος "Τα Νέα" (1987), δύο φορές με το βραβείο διηγήματος του περιοδικού "Διαβάζω" (η τελευταία το 2002 για το βιβλίο του "Η βραδυπορία του καλού"), μία φορά με το βραβείο του Ιδρύματος Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών (2013), ενώ το μυθιστόρημά του "Ν' ακούω καλά τ' όνομά σου" ήταν υποψήφιο για το Ευρωπαϊκό Αριστείο Λογοτεχνίας. Κείμενά του έχουν μεταφερθεί πολλές φορές στον κινηματογράφο, σε ταινίες μικρού και μεγάλου μήκους ("Αμέρικα" του Σάββα Καρύδα, "Απ' το χιόνι" του Σωτήρη Γκορίτσα, "Τα οπωροφόρα της Αθήνας" του Νίκου Παναγιωτόπουλου, κ.ά.)

Reviews

[George K. · Rating 3 out of 5]

Έτυχε να πέσει στα χέρια μου η παλιά έκδοση του Κέδρου και επειδή ήθελα κάτι μικρό, γρήγορο και ελληνικό, τελικά έκατσα και διάβασα τη συγκεκριμένη συλλογή, η οποία περιέχει δεκαέξι μικρά διηγήματα. Ο Δημητρίου, με τρόπο λιτό, αφόρητα ρεαλιστικό και πολλές φορές ωμό, παρουσιάζει την τοιχογραφία μιας κοινωνίας χυδαίας, βίαιης και θυμωμένης, χωρίς φτιασίδια και ωραιοποιήσεις. Σίγουρα υπάρχουν σκληρές και άβολες στιγμές, σίγουρα δεν είναι μια συλλογή διηγημάτων για να περάσει ευχάριστα η ώρα. Δεν ξετρελάθηκα κιόλας, από την άλλη όμως ένιωσα ότι το βιβλίο είναι γεμάτο από εικόνες και συναισθήματα, παρά το μικρό του μέγεθος.

[petseta · Rating 2 out of 5]

Μου θύμισε το "Ιστορίες με πολλά στρας" του Σκούρτη, με κακό τρόπο.
Ένιωσα ότι σκοπός του ήταν αποκλειστικά να μου προκαλέσει αρνητικά συναισθήματα και όχι με τον ωραίο τρόπο του "Α ωραία αυτό με βάζει σε σκέψεις".
Στο ιστορίες με πολλα στρας φαίνεται καλύτερα και πιο γεμάτα η ωμότητα και η μη-ωραιοποιήση της βίαιης κοινωνίας και φύσης του ανθρώπου, χωρίς να θέλω να πλύνω με οινόπνευμα και χλωρίνη τα μάτια μου σε κάθε πρόταση.

[Μαρία Ζαχαριάδου · Rating 2 out of 5]

Πρώτη γνωριμία με τον συγγραφέα, δεν ήταν ιδανική. Τα θεματα των ιστοριών αλλα και οι επαναλαμβανόμενοι χαρακτήρες θα μπορούσες να πεις και με εμμονή σε κάποιους δεν μου άφησαν τις καλύτερες εντυπώσεις.