EdgeZero: de beste Nederlandse genreverhalen van 2015

EdgeZero bundels #1

by Mike Jansen, Peter Kaptein, Rik Raven

Vijftien fantastische verhalen uit 2015 van de beste Nederlandse Science-Fiction-, Fantasy- en Horrorschrijvers, door een vakkundige jury geselecteerd uit meer dan honderd inzendingen.

Hart van steen door: Rik Raven
De poppen van Dr. Edelweiss door: Marcel Orie
Kitesj door: Jan JB Kuipers
Reset door: Jorrit de Klerk
Brieven aan Randolph Carter door: Mark J. Ruyffelaert
De knipoog van de meermin door: Jack Schlimazlnik
De aardappelen van Clingemans en Co door: Ben Adriaanse
De eer van André Fantone door: Jaap Boekestein
De nagedachte door: Frank Norbert Rieter
Het Ottomaans Gambiet door: Mike Jansen
Bloedrode bloemen op een sneeuwwit slagveld door: Killian McNeil
Een paard met een gierenkop, op een veld van zilveren manen door: Tais Teng
En op de achtste dag door: Jeffrey Dionet
Koningin van Mars door: Peter Kaptein
Diabolik door: Tom Thys

Genres: Fantasy, Science Fiction

258 pages, Paperback

Published October 15, 2016

About the author

Mike has published flash fiction, short stories and longer work in various anthologies and magazines in the Netherlands and Belgium. Since 2012 he has published internationally and so far has over a hundred stories published in 12 languages.

Obviously he lives in the Netherlands, in Hilversum which is close to Amsterdam. He has won awards for best new author and best author in the King Kong Award in 1991 and 1992 respectively as well as an honorable mention for a submission to the Australian Altair Magazine launch competition in 1998. He won Fantastels and the Literary Prize of Baarn in 2012, Godijn SF/F Award in 2020 and the 'Mossy Statue' achievement award in 2021.

Since 2015 Mike also organizes the EdgeZero competition that publishes the best stories that were published or participated in contests in the previous year, as an attempt to get more stories into the public view.

His first English story collection is "Ophelia in My Arms"; the novel "The Failing God" appeared late 2013.

http://www.meznir.info for more information.

================================

Mike heeft Flash Fiction, korte verhalen en langer werk gepubliceerd in verschillende verhalenbundels en bladen in Nederland. Daaronder de magazines Cerberus, Wonderwaan, Ator Mondis en de Babel-SF en Verschijnsel verzamelbundels zoals Ragnarok en Zwarte Zielen. Vanaf 1991 is Mike aan het schrijven geweest aan verschillende korte verhalen en is hij begonnen aan zeven romans, waarvan de eerste twee inmiddels af zijn ("De Falende God" en "In Schaduwen van Weleer".) Daarnaast heeft hij in verschillende King Kong Award en Millennium Prijs Jury's gezeten en heeft hij samen met Roelof Goudriaan een jaar of tien aan Babel Publications gewerkt.

In 1991 won hij de Rob Vooren prijs voor beste nieuwe auteur en in 1992 de King Kong Award voor beste korte verhaal, samen met Paul Harland. In 2012 won Mike zowel de jury- als de publieksprijs in de literatuurprijs van het Baarns Cultureel Festival en de Thor Verhalenwedstrijd van het SaBi Verhalenforum. In 2013 kwam daar een eerste plek in de Fantastels 2012 verhalenwedstrijd bij.

Na een schrijfhiaat van zo’n tien jaar schreef Mike eind 2011 zijn debuutroman, De Falende God, een breed opgezette dark fantasy roman, eerste deel van een pentalogie die ergens in 2013 afgerond moet zijn. Het tweede deel ‘In Schaduwen van Weleer’ verscheen in de loop van 2012 bij Verschijnsel. Deel drie, 'Het Afwezige Licht', kwam in 2018 uit.
Meer recent schrijft hij ook veel in het Engels en publiceert op de Engelse markt voor bladen en verzamelbundels, mede omdat daar in Nederland niet genoeg ruimte voor is.
Een bezigheid die hij ook weer heeft opgepakt is het hoofdredacteursschap voor uitgeverij Verschijnsel (de voortzetting van Babel Publications), waar zijn voornaamste aandachtsgebied de e-publicatie-markt is.

Reviews

[Peter · Rating 4 out of 5]

Mike Jansen en Peter Kaptein hebben als doel met Edge Zero een jaarlijks terugkerende bundel te publiceren die de beste verhalen van het jaar te publiceren: Een nobel iniatief!

Er zijn meerdere populaire schrijfwedstrijden voor fantasy/science fiction/horror en andere genreverhalen, maar (te) weinig gelegenheden waarin deze verhalen daadwerkelijk gepubliceerd zijn. Eerdere initiatieven als de Ragnarok jaarbundels en Pure Fantasy, het fantasy-tijdschrift, zijn helaas gestopt.

Wat mij betreft is deze uitgave een goed begin, die veel belooft voor de toekomst. Ik zie er naar uit volgende edities te lezen. Deze eerste bundel lijkt qua thema's weinig second world fantasy te bevatten: meerder sf verhalen, en vooral veel verhalen die zich in onze huidige tijd spelen met wat horror/fantasy elementen.

Het mooie is trouwens dat als ik de andere recensie lees, mijn mening duidelijk slechts dat is: mijn mening. Elke lezer heeft weer andere favorieten.

De Nagedachte, Frank Norbert Rieter
Ietwat flauwe horror (is het wel horror als het niet eng is?) met een wat erg onrealistisch denkende hoofdfiguur.

Koningin van Mars, Peter Kaptein
Ambitieus, maar net even te fragmentarisch. Ik heb het idee dat dit beter zou werken als een novella of zelfs een roman.

Een paard met een gierenkop, op een veld van van zilveren manen, Tais Teng
Humoristische fantasy zoals we van Teng gewent zijn.

Brieven aan Randolph Carter, Mark J. Ruyffelaert
Horror in de traditie van Lovecraft met zoveel verwijzingen naar diens werk, dat het vooral op mede-Lovecraft-fans gericht lijkt te zijn. Bevat meerdere verwijzingen naar zaken buiten het verhaal die wat grappig bedoeld lijken, maar daardoor de suspension of disbelief niet ten goede komen. Deze quote bijvoorbeeld haalde me echt het verhaal uit: 'Een erg beroerde reïncarnatie is die van ene Hitler tot vrome Jood.' Tja, niet mijn humor.

Bloedrode bloemen op een sneeuwwit slagveld, Killian McNeil
Dit leest als een science fiction verhaal uit een jaren 50 of 60 bundel: aan de ene kant een compliment, het is goed geschreven, aan de andere kant ook een minpunt: het voelt wat ouderwets aan. Dit soort korte verhalen met een duidelijke clou (die ietwat voorspelbaar is) voelen echt aan als old school sf, waarin het idee belangrijker is dan plot of karakters. Lees eens wat recente 'Year's Best SF' jaarbundels zou ik McNeil aanraden.

De knipoog van de meermin, Jack Schlimazlnik
Een van mijn favorieten uit de bundel, goede steampunk met wat horror elementen. Als Lovecraft fan lees ik eigenlijk liever een verhaal als dit, dan een Lovecraft-pastische zoals die van Ruyffelaert.

En op de achtste dag..., Jeffrey Dionet
Degelijke urban fantasy.

Diabolik, Tom Thys
Als tiener, begin twintiger had ik dit vast opgevroten, net als de boeken van Poppy Z. Brite. Ik ben denk ik inmiddels te middelbaar om jeugdige zelfdestructie echt fascinerend te vinden. Dit soort moderne horror is niet helemaal mijn ding. Ik had graag wat meer bovennatuurlijks met betrekking tot de muziek gelezen, dan al het beschreven drugsgebruik.

Hart van Steen, Rik Raven
Mijn suspension of disbelief kon dit verhaal niet echt aan. Net te allegorisch voor mij.

Kitesj, Jan J.B. Kuipers
Opmerkelijk, ik vond dit een mooi Russisch aandoend sprookje. Waarom opmerkelijk? Nu schrijft Kuipers een van de betere verhalen in de bundel, terwijl ik eerder zijn eigen boek halverweg opgaf. Eerdere verhalen die ik van hem in de Ragnarok-bundels las waren ook niet aan mij besteed. Na het lezen van die verhaal, zal ik volgend werk van zijn hand toch weer eerder een kans geven.

Reset, Jorrit de Klerk
Science fiction met een urban fantasy/noir smaakje. Ook een van mijn favorieten, plotgedreven met 'echte' karakters.

De eer van André Fantone, Jaap Boekestein
De weinige genre-elementen (het hoofdfiguur lijkt een weer tot leven gewekte dame) spelen eigenlijk geen rol in dit verhaal. Sowieso wordt het mystery waar het om lijkt te draaien niet opgelost. Een beetje een anti-verhaal. Jammer, ik lees het werk van Boekestein graag, maar dit verhaal deed me erg weinig.

De aardappelen van Clingemans & Co, Ben Adriaanse
Weer een verhaal met horror-elementen zonder eng te zijn. Voorspelbaar en flauw.

De poppen van dr. Edelweiss, Marcel Orie
Deed me denken aan het werk van Thomas Ligotti, en dat is een compliment. Goeie horror.

Het Ottomaans Gambiet, Mike Jansen
Het werk van Mike Jansen ken ik vooral uit de Ragnarok-bundels, waarin zijn verhalen vaak bij de betere hoorden. Goed verhaal weer, maar ik ben zelf wat minder van de alternate history. Ik heb toch het idee dat ik dingen mis als ik zelf de geschiedenis van een plaats (in dit geval Venetië) niet echt ken.

[Johan Haneveld · Rating 4 out of 5]

De bundel Edge Zero belooft de beste Nederlandse Science Fiction, Fantasy en Horrorverhalen van 2015 te verzamelen. Nu is wat je het best vindt vaak een kwestie van smaak, en ik heb niet alle verhalen van 2015 zelf gelezen, dus het is moeilijk te beoordelen, maar het gemiddelde niveau van deze verhalen ligt wel heel hoog. Wat dat betreft zijn de samenstellers zeker geslaagd in hun opzet. Wie nog twijfelt aan de kwaliteit van de Nederlandse genreschrijvers, zou deze bundel tot zich moeten nemen. Dit doet niet onder voor internationale verhalenbundels, zeker niet! En de verhalen zijn ook nog eens heel afwisselend. Tot mijn (aangename) verrassing bevonden er zich ook enkele onvervalste SF-verhalen onder. Maar ook horror, steampunk/alternative history, magisch realisme en weirde fantasy met een historisch tintje. Voor elk wat wils dus. Laat ik hier wel toegeven dat ik sommige verhalen niet leuk vond. Ze waren wel goed geschreven, dat zal ik erbij zeggen, maar ik ben niet echt een fan van echt cynische verhalen, met een nogal gitzwart wereldbeeld, waarin slechte mensen slechte dingen overkomt, en een paal verhalen vielen hier voor mij wel onder. Zo ben ik geen liefhebber van Mark J. Ruiffelaert (al loopt de Wonderwaan-redactie wel met hem weg), die de kosmische horror van lovecraft in een saus van mooie woorden platslaat tot niet meer dan afkeer en walging. Er zullen mensen zijn die dit soort (vaak plotloze) verhalen mooi vinden, maar ik behoor daar niet toe. Veel enthousiaster was ik over Koningin van Mars van Peter Kaptein. Een hoogstaand SF verhaal met een interessante opbouw van het verhaal, dat het hele zonnestelsel omvat en zowel intellect als verbeelding prikkelt. Ik wilde dat ik het had geschreven! Echt een topper, wat mij betreft. Bloedrode bloemen op een sneeuwwit slagveld is ook een sterk SF verhaal met een mooi verkillend einde. En op de achtste dag ... had een leuk uitgangspunt, maar ik miste een goed plot. Ik had er iets meer van verwacht, maar als beschrijving van een scene is het gevoelig, met veel hart. Zeker mooi. Reset van Jorrit de Klerk had een erg goed uitgangspunt, bevatte zeppelins, een hardboiled detective en een prachtige Femme fatale, en had ook een heel krachtig einde. Chapeau! De aardappelen van Clingemans & Co deed mij regelmatig gniffelen. Het begint in de herkenbare wanhoop van een werkzoekende en het saaie kantoorbestaan, maar wordt dan verrassend, zelfs emotioneel, en hoopgevend. Een van de hoogtepunten van de bundel. Maar misschien een beetje lang. De poppen van dr. Edelweiss vond ik de eerste keer dat ik het las in Ganymedes 15 erg mooi, maar raakte me nu bij herlezing niet meer zo. Het slotverhaal van Mike Jansen heb ik wel weer met veel plezier gelezen - hij kan naast goede SF ook heel goede 'alternative history' schrijven, over een wereld waar de VOC nog bestaat, er meerdere pausen naast elkaar bestaan, en de oorlog van de Roemenen tegen de Turken (bekend uit de geschiedenis van Vlad de Spietser) ook nog een rol speelt. Ik was erdoor verrast en vond het mooi geschreven! Over de andere verhalen in de bundel heb ikzelf niet veel te melden, maar het kan heel goed dat jij die wel fantastisch vindt en de verhalen die ik zo waardeerde weer minder, maar dat is wat ik zei: smaken verschillen. Ik weet in elk geval zeker dat elke lezer van het fantastische genre hier wel iets vindt dat hem/haar heel goed zal bevallen. Warm aanbevolen! En als je het boek koopt ondersteun je ook nog eens een waardevol initiatief ter bevordering van SF/fantasy/horror in Nederland. Volgend jaar komt er ook weer een Edge.Zero en ik ga ervoor om er dan ook met een verhaal in te verschijnen!

[Debby Willems · Rating 4 out of 5]

Kwalitatief goede bundel met sterke verhalen.

[Tom Thys · Rating 3 out of 5]

Dit is de eerste editie van EdgeZero, een project waarin de beste Nederlandstalige genreverhalen van het afgelopen jaar (2015) worden gebundeld. De subgenres zijn uiteenlopend: horror, science-fiction, fantasy, magisch realisme, en alles wat daartussen hangt. Over de naam is al veel gezegd en geschreven. EdgeZero staat voor “edgy” verhalen, vrij vertaald: verhalen met een scherp randje. Dit kan op meerdere niveaus geïnterpreteerd worden. Denk aan een experimentele schrijfstijl, onderwerpen die zich in de taboesfeer situeren of het kundig recycleren van clichés. Aangezien het label “edgy” nogal subjectief is, zal eenieder een andere mening hebben over of deze bundel daaraan al dan niet beantwoordt. Wel is het zo dat – vergeleken met bloemlezingen uit het verleden – deze collectie een bovengemiddeld niveau haalt, met enkele uitschieters. Hieronder volgt een beoordeling per verhaal.

DE NAGEDACHTE van Frank Norbert Rieter:
Al vanaf de eerste regels lijkt dit een absurd verhaal met zwartgallige humor te zullen worden. Het ontbreken van een onheilspellende sfeer bevestigt dit vermoeden. Het feit dat de echtgenoot van het hoofdpersonage dood in bed ligt, wordt heel droog beschreven. Dit is slechts het begin van een palet van emoties waarmee het hoofdpersonage worstelt. Wat volgt is een poging om haar man terug tot leven te wekken. Hier neemt het verhaal een duik in het absurde. Toch is er ook ruimte voor ontroering, als de vrouw beseft dat haar man voortleeft in de verzameling boeken die hij achterlaat. Het verhaal blijft kleinschalig, zowel in handelingen als locaties. Het flirt met de grenzen van de fantastiek, in die zin dat het fantastisch element hier niet de essentie is. Dat is echter een pluspunt. De schrijver laat zien wat er mogelijk is als je een bredere kijk hebt op het genre horror en niet vies bent van perverse, wansmakelijke scènes. Wat dat laatste betreft blijft de auteur al met al redelijk braaf. Echt choqueren doet hij niet, vermaken daarentegen wel. DE NAGEDACHTE is een bescheiden, doch mooie opener van deze bundel.

KONINGIN VAN MARS van Peter Kaptein:
Een SF-verhaal dat een afspiegeling is van hoe wij onze aarde naar de verdommenis aan het helpen zijn, maar dan tegen een futuristisch decor met bijhorende snufjes. KONINGIN VAN MARS speelt zich op meerdere hemellichamen tegelijkertijd af. Aan de hand van mini-hoodstukjes huppelt de schrijver van de ene plaats naar de andere en van het ene personage naar het andere. Het duurt even voor je in het verhaal komt aangezien het een collectie van fragmenten is die als een puzzel in elkaar schuiven. Deze manier van vertellen kan werken in een roman, maar bij een kort verhaal wordt het moeilijk om de lezer meteen bij de keel te grijpen. De schrijfstijl is dan weer een duidelijk pluspunt: zonder al te veel poespas roept de schrijver heldere, bijna poëtische beelden op. De beschrijvingen van het landschap bij zonsopgang en de toegetakelde bewoners na een bombardement, zijn daar uitstekende voorbeelden van. Conclusie: de plot is te groots voor het beperkte aantal woorden, met als gevolg dat het verhaal aan impact inboet.

EEN PAARD MET EEN GIERENKOP, OP EEN VELD VAN ZILVEREN MANEN van Tais Teng:
Een zeer kort verhaal dat slechts drie bladzijden bestrijkt, maar met een beperkt aantal woorden wel een origineel idee weet neer te zetten. Het is een soort sprookje waarin horror en dark fantasy op een luchtige en toch duistere manier met elkaar verweven worden. Vooral opvallend is de schrijfstijl. Tais Teng bezigt een soort proza waarmee hij een zinnenprikkelende wereld schept, die minstens even boeiend (zo niet boeiender) is als (dan) het verhaal dat er zich afspeelt.

BRIEVEN AAN RANDOLPH CARTER van Mark J. Ruyffelaert:
Persoonlijk ken ik weinig Nederlandstalige schrijvers met zo’n indrukwekkend idioom als Ruyffelaert. Op het vlak van taalvaardigheid, het scheppen van sfeer en het schilderen van even gruwelijke als bizarre droombeelden, zie ik weinig auteurs die hem evenaren. Zijn bijdrage aan deze bundel bestaat uit een verzameling brieven in Lovecraftiaanse traditie. In deze brieven wordt veelvuldig verwezen naar de Necronomicon, afgrijselijke monsters, sinistere steden en buitenissige landschappen. De auteur fungeert als het ware als een gids die je meeneemt naar onontdekte werelden. Het verhaal leest als een avontuur, een ervaring zo je wil. De lezer die houvast zoekt in de vorm van een klassieke plot met begin-midden-eind komt allicht bedrogen uit, maar dat is net het mooie aan een bundel als deze: er zit voor elk wat wils in. Kosmische horror op zijn best! Ik kan alleen maar hopen dat Ruyffelaert ooit een reisbureau opent… ik zal de eerste zijn om een trip bij hem te boeken.

BLOEDRODE BLOEMEN OP EEN SNEEUWWIT SLAGVELD van Killian McNeil:
Dit verhaal wordt vanuit twee standpunten verteld: enerzijds vanuit bloemen, anderzijds vanuit een moeder en haar zoon die het bloemenveld overschouwen. Het leest als een contemplatie over de onontkoombaarheid van ’s mens donkerste kant, namelijk zijn drang naar geweld. Door de symboliek is dit eerder een parabel met een rake boodschap dan een verhaal. Desondanks kan net deze aanpak voor sommige lezers een struikelblok vormen. Er gebeurt in feite niet veel, het blijft bij een deprimerende beschouwing van de auteur. De buitenaardse (?) planeet waar het verhaal zich afspeelt, is treffend beschreven.

DE KNIPOOG VAN DE MEERMIN van Jack Schlimazlnik:
Van Schlimazlnik heb ik al veel verhalen gelezen. Hij is een van de meest oorspronkelijke stemmen in het Nederlandstalige genre. Daarmee bedoel ik dat hij verhalen schrijft die ik eigenlijk geen enkele andere auteur zie schrijven. Zijn proza kenmerkt zich door gedegen research van lokale cultuur en architectuur. Hierdoor krijg je als lezer steevast het gevoel je middenin de wereld te bevinden die Schlimazlnik schetst, in dit geval een Zuidoost-Aziatisch eiland waar tropische hitte, kletterende moessons en een rommelende vulkaan regeren. Het verhaal zelf is minstens even intrigerend. Zonder te veel te verklappen gaat het over mysterieuze tatoeages. De fatalistische ontknoping is goed gevonden, maar had misschien iets meer woorden verdiend. Hopelijk brengt Schlimazlnik binnenkort eens een fysieke verhalenbundel uit, hij heeft immers al genoeg materiaal ondertussen.

EN OP DE ACHTSTE DAG... van Jeffrey Dionet:
Wie wil weten hoe je een van de zoetsappigste genreclichés op een eigenzinnige manier onderuit kunt halen, moet dit verhaal eens goed bestuderen. Het gaat over een eenhoorn, een mythisch wezen dat in ontelbare vertellingen voorkomt, maar door Jeffrey Dionet een volstrekt uniek gezicht krijgt. Dit verhaal is een ode aan de kinderlijke verbeelding. Het heeft een mooi uitgangspunt en wordt op een aandoenlijke manier verteld. Opvallend is de dialoog tussen een kind en een volwassene, die zo kundig is geschreven dat hij een gevoelige snaar raakt. Hoewel de personages zich in een magisch/futuristisch decor bewegen, zijn ze tastbaar en herkenbaar, uit het leven gegrepen zeg maar. Kortom, een verhaal dat zowel jongvolwassenen als cynische oude zakken weet te vertederen.

DIABOLIK van Tom Thys
Mijn eigen bijdrage ga ik uiteraard niet beoordelen, dat laat ik aan anderen over. Synopsis: Amber presenteert een radioshow waarin ze metalmuziek draait. Op een dag krijgt ze een demo toegestuurd van Diabolik, een nieuwe band. Ze geraakt in de ban van de begeesterende stem van de zanger en probeert met hem in contact te komen na een optreden. Na hun ontmoeting krijgt ze het voorstel om een documentaire te maken over de band. Voor ze het beseft, wordt Amber meegezogen in een neerwaartse spiraal die haar naar de diepste krochten van Antwerpen brengt. Extra info: DIABOLIK is het titelverhaal van mijn gelijknamige bundel, waarin verval, normvervaging, seks, geweld en middelenmisbruik centraal staan.

HART VAN STEEN van Rik Raven:
Bij dit verhaal kreeg ik de indruk dat de auteur zich heeft laten inspireren door “De jongen die geen schaduw wierp”, de (inmiddels mogen we dit zeggen) magisch realistische klassieker van Thomas Olde Heuvelt. Met dit verschil dat de aandoening of afwijking van het hoofdpersonage – petrificatie – een stuk menselijker is, alsof het zelfs als metafoor gebruikt wordt voor een bestaande aandoening. Het levert alleszins een mooi en aandoenlijk uitgangspunt op. Het verhaal wikkelt zich voornamelijk aan de hand van dialogen af. Dit maakt de gebeurtenissen vlot leesbaar. Het feit dat de auteur de lezer met een aantal nodeloze vraagtekens opzadelt, is echter een duidelijk minpunt. Uiteindelijk kom je weinig te weten over de achtergrond waartegen het verhaal zich afspeelt, terwijl die uit bepaalde hints wel essentieel blijkt te zijn. Het blijft bijvoorbeeld onduidelijk waarom enkel mensen met een handicap vatbaar zijn voor petrificatie. Ook de ontknoping weet niet helemaal te bevredigen. De “twist” had iets meer uitwerking verdiend.

KITESJ van Jan J.B. Kuipers:
Een sprookje? Zoiets toch. Maar wel een heel apart. Puur op de inhoud afgaand is dit zeker niet het meest bijzondere of meest originele verhaal uit de bundel. De opbouw en zwierige schrijfstijl zijn dat wel. Kuipers heeft een apart gevoel voor humor. Het is heel subtiel, wellicht niet voor iedereen zichtbaar, maar wat in wezen een alledaagse vertelling lijkt over een prins, een prinses en een schitterend paleis, blijkt een pastiche met rondvliegende ledematen, pittige dialogen en hilarische situaties. Precies daardoor voldoet dit verhaal perfect aan het predicaat “edgy”, het uitgangspunt van deze bundel.

RESET van Jorrit de Klerk:
Als de omslag van deze bundel rechtstreeks op een van de verhalen gebaseerd zou zijn, was het wellicht RESET. Deze van actie doordrenkte vertelling speelt zich af in een futuristische stad waar wolkenkrabbers en neon regeren. Een beetje cyberpunk in de stijl van Blade Runner. De vergelijking met die film (of het boek, maar dat heb ik niet gelezen) maak ik bewust omdat het verhaal ook zo leest, als een film, of misschien ook wel als een strip. Elke alinea zou namelijk een scène kunnen zijn, met geluid en bewegende beelden. Hoewel de auteur wel degelijk iets te vertellen heeft, is er weinig ruimte voor contemplatie in RESET. Het is een aaneenschakeling van actie, romantiek, actie en romantiek. Ik miste een pikante seksscène in dit verhaal, dat had hier zeker niet misstaan. De ontknoping is goed gevonden. Geen gratuite twist die de lezer slinks om de tuin leidt, maar een echte twist die al het voorgaande in een ander perspectief zet. Een popcornverhaal (of pulp?), zou ik dit willen noemen, in de meest positieve betekenis van het woord. Voor mij had dat popcorngehalte nog net iets hoger gemogen.

DE EER VAN ANDRE FANTONE van Jaap Boekestein:
Een teleurstelling. Dit verhaal bevat geen speculatieve elementen en je kan het ook bezwaarlijk “edgy” noemen, hoe rekbaar dat begrip dan ook is. Er zijn een aantal struikelblokken: houterige schrijfstijl, saaie plot, een onbevredigend einde en een onduidelijke setting (zowel in tijd en ruimte). Vooral dat laatste is opmerkelijk aangezien de auteur er bewust voor kiest om dit verhaal te laten plaatsvinden in New Orleans. Nochtans is die typische vibe nergens voelbaar, hoorbaar, ruikbaar... De stad blijkt tevens bevolkt door Hollanders, er wordt geduelleerd in een Spaanse arena en transport verloopt met paard en koets. Meer samenhang was wenselijk geweest. De grootste stoorzender is echter de premisse die eerder clichés bestendigt dan ze te ontmantelen. Kanttekening: onbevredigend einde is relatief, want ik heb stiekem wel kunnen lachen om de anti-climax, het uitblijven van een antwoord, zeg maar. Best wel gedurfd. Misschien toch edgy dan?

DE AARDAPELEN VAN CLINGEMANS & CO van Ben Adriaanse:
Een buitengewoon goed verhaal dat intelligent, hedendaags en relevant is. Het combineert het beste van science-fiction en horror, is mysterieus, meeslepend, soms tragikomisch maar uiteindelijk erg ontroerend. DE AARDAPPELEN VAN CLINGEMANS & CO is een metafoor voor onethische werkomstandigheden en de zielloze, zombie-achtige arbeidsethiek bij multinationals en postorderbedrijven (denk Bol, Amazon, …). Het kaart een harde realiteit aan waar iedere burger met een bepaalde betrokkenheid jegens het leefmilieu mee worstelt: koop ik mijn aardappelen bij de plaatselijke kruidenier (duur) of bij de supermarkt (goedkoop). Natuurlijk gaat het over meer dan aardappelen alleen, het gaat over een mentaliteit; een soort je m’en foutisme waarvan we de gevolgen niet kennen of vooral niet willen kennen. Dit verhaal zet aan tot (zelf)reflectie, meer dan andere genreverhalen. Zonder twijfel een hoogtepunt in deze sterke bundel. En misschien wel een klassieker in wording?

DE POPPEN VAN DR. EDELWEISS van Marcel Orie:
Orie levert met zijn poppen een merkwaardige bijdrage aan deze bundel. Hoewel de plot zich gefragmenteerd afwikkelt, een heleboel zijsprongen neemt en opgesmukt wordt met flashbacks en intermezzo’s, weet hij de (gevorderde) lezer van begin tot einde te prikkelen. Nochtans is dit geen spannend verhaal in de klassieke zin van het woord. Het schiet werkelijk alle kanten uit en als lezer heb je meermaals het gevoel in een web van illusies gevangen te zitten, net zoals het hoofdpersonage zelf trouwens. Orie heeft een aparte, eigenzinnige manier van vertellen. Ik ben er zelf nog niet helemaal uit of ik dit nu een goed of een minder goed verhaal vind; intrigerend is het alleszins wel.

HET OTTOMAANS GAMBIET van Mike Jansen:
Omwille van de gelaagdheid vergt dit verhaal een bepaald inzicht in het politiek-religieuze toneel en wat er zich achter de coulissen van zulk toneel afspeelt. Heb je dat inzicht niet, dan vrees ik dat veel zaken aan je voorbij gaan en dat je bijgevolg weinig plezier aan dit verhaal zult beleven. Dat is tegelijk de sterkte en de zwakte van HET OTTOMAANS GAMBIET. De auteur vertrekt vanuit een historische basis en extrapoleert dit naar een krankzinnige alternatieve wereld, als ware het een aanklacht tegen de waanzinnige carrousel die onze planeet momenteel is. Een vuurgevecht en een seksscène ten spijt volstaat dit helaas niet om los van die context helemaal te boeien. Kortom, voorbehouden voor de fijnproever.