What do you think?
Rate this book
Τριλογία της Κρήτης #3
Δεν είσαι εδώ
Ο Γιώργος Δάντης εξαφανίζεται. Η κινητοποίηση της αστυνομίας, των συμμαθητών του στην Γ΄Λυκείου και ολόκληρης της πόλης δε φέρνει αποτέλεσμα. Όλα δείχνουν πως ο μεγάλος εχθρός του, ο αρχηγός της τοπικής μαφίας Ευγένιος Καλίν, που παραμένει ασύλληπτος, τον έχει απαγάγει ή τον έχει δολοφονήσει. Τρεις άνθρωποι δεν έχουν σκοπό να δεχτούν να ζουν χωρίς τον Γιώργο. Η αγαπημένη του Ρέα. Ο ιδιοφυής αλλά και πολύ βίαιος κολλητός του, ο Νικ. Και η αδερφή του, η Βάλια, που τσάκισε λίγους μήνες νωρίτερα ψυχολογικά τον Νικ όταν τον χώρισε. Οι τρεις τους ξεκινούν την προσπάθεια να βρουν τον Γιώργο, μια προσπάθεια που δεν έχει όρια στο τι μπορούν να κάνουν για να τα καταφέρουν. Μόνο που εκτός από τα τεράστια εμπόδια που βρίσκουν στον δρόμο τους –ανάμεσα στα οποία είναι και οι γονείς τους– έχουν να αντιμετωπίσουν και τις πολύ άσχημες μεταξύ τους σχέσεις. Και την προφητεία του Κόσμιν, του φίλου του Γιώργου, που ισχυρίζεται πως έχει ενόραση. Και τους έχει πει πως για να τελειώσει αυτή η ιστορία πρέπει κάποιος αθώος να θυσιαστεί.
304 pages, Paperback
Published October 7, 2016
52 people want to read
About the author
Pol Koutsakis
23 books83 followersPol Koutsakis was born in Chania, Crete, Greece. He is currently living in Perth, Australia, with his wife, daughter and son.
He is a novelist, playwright and screenwriter. He has won the National Book Award for Young Adult Literature in Greece, in 2016, for "Just one breath", the second novel of his YA crime "Trilogy of Crete".
In 2023 he won the International Board on Books for Young People (IBBY) - Greek National Section award for the best young adult book of the year, for his novel "Fire".
Pol has also won twice the National Award for Playwriting in Greece.
Athenian Blues and Baby Blue are the first two novels in the Stratos Gazis noir crime series, which is published by Bitter Lemon Press in the UK, USA and Australia and by Patakis Publications in Greece.
His plays have been staged in Greece, USA and the UK and published in Canada.
He is a novelist, playwright and screenwriter. He has won the National Book Award for Young Adult Literature in Greece, in 2016, for "Just one breath", the second novel of his YA crime "Trilogy of Crete".
In 2023 he won the International Board on Books for Young People (IBBY) - Greek National Section award for the best young adult book of the year, for his novel "Fire".
Pol has also won twice the National Award for Playwriting in Greece.
Athenian Blues and Baby Blue are the first two novels in the Stratos Gazis noir crime series, which is published by Bitter Lemon Press in the UK, USA and Australia and by Patakis Publications in Greece.
His plays have been staged in Greece, USA and the UK and published in Canada.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 7 of 7 reviews
January 15, 2017
Το Read to Death διαβάζει το τρίτο μέρος της Τριλογίας της Κρήτης «Δεν είσαι εδώ» του Πολυχρόνη Κουτσάκη, από τις εκδόσεις Πατάκη.
Ο Πολυχρόνης Κουτσάκης είναι ένας από τους αγαπημένους μου συγγραφείς, ίσως ο πιο αγαπημένος μου σύγχρονος συγγραφέας. Έχοντας διαβάσει όλα του τα βιβλία, πάντα ξεχώριζα το «Αυτό που σου ξεφεύγει», το οποίο έμενε πρώτο στην καρδιά μου ακόμη και μετά την ανάγνωση του κορυφαίου «Baby Blue» και του μοναδικού «Καιρός για Ήρωες». Και ήρθε το τρίτο βιβλίο από την Τριλογία της Κρήτης για να μου δώσει γροθιά, να σταματήσει τον χρόνο γύρω μου και να νοηματοδοτήσει τα πάντα διαφορετικά.
«Δεν είσαι εδώ» κραυγάζει ο τίτλος του βιβλίου και μαζί του το κραυγάζουν όλοι του οι ήρωες. Η Ρέα για τον Γιώργο, ο Γιώργος για τη Ρέα, ο Νικ για τη Βάλια, η Βάλια για την αγάπη, η Ζέτα γι’ αυτό που αναζητά, οι γονείς για τα παιδιά τους και όλοι εμείς για τους αγαπημένους μας ήρωες όταν ολοκληρώνεται η ιστορία. Όταν διαβάζεις τη λέξη ‘τέλος’ απλώς δεν μπορείς να συνειδητοποιήσεις αυτό που μόλις διάβασες, για πολλούς λόγους.
Η ιστορία ξεδιπλώνει τη συνέχεια της κόντρας του Γιώργου Δάντη με τον αιώνιο εχθρό του, τον μαφιόζο Ευγένιο Καλίν. Μια κόντρα που τους έφερε αντιμέτωπους και στα δύο προηγούμενα βιβλία της τριλογίας. Αυτή τη φορά όμως ο Γιώργος έχει εξαφανιστεί και η παρέα του, οι φίλοι του και η οικογένεια του προσπαθούν να συνεργαστούν -ανεπιτυχώς στις περισσότερες περιπτώσεις- ώστε να ανακαλύψουν τι του συνέβη. Παρακολουθούμε τις εξελίξεις του βιβλίου μέσα από τα μάτια της Ρέας, του Γιώργου και του Νικ, όπου ο καθένας περιγράφει τα γεγονότα με τον δικό του τρόπο και μέσα από τη δική του οπτική.
Πρόκειται για ένα βιβλίο που εμβαθύνει εξαιρετικά στην ψυχολογία των ηρώων –περισσότερο από τα δύο προηγούμενα της τριλογίας- και με φροντίδα στη λεπτομέρεια εκτυλίσσεται ένα αστυνομικό κυνηγητό στο οποίο δύσκολα θα υπάρξουν νικητές. Καθώς η ανάγνωση προχωράει διαπιστώνουμε την εξελικτική ροή, τόσο σε σχέση με τα γεγονότα όσο και με τους ήρωες, καθώς τους συναντάμε ωριμότερους και εμπειρότερους, γεγονός φυσιολογικό εάν σκεφτούμε τι έχουν περάσει, και αυτό αποτελεί ένα γοητευτικό στοιχείο μέσα στο βιβλίο. Δεν αφήνει τους αναγνώστες να βαρεθούν, αλλά δείχνει και τη φροντίδα που έδειξε ο συγγραφέας. Οι χώροι –που περιγράφονται με εξαιρετική προσοχή στις λεπτομέρειες- μοιάζουν πιο κλειστοφοβικοί από ποτέ, απόλυτα σκοτεινοί και συνυφασμένοι με την πλοκή και το ύφος του βιβλίου. Ακόμα και εάν ο Γιώργος μας γνωστοποιεί, μέσα από τους μονολόγους και τις σκέψεις του, τι του συνέβη, στην πραγματικότητα την αλήθεια τη μαθαίνουμε στις τελευταίες σελίδες.
Ένα αστυνομικό μυθιστόρημα οφείλει να είναι βαθιά κοινωνικό. Αυτό ακριβώς είναι το «Δεν είσαι εδώ», όπως και τα δύο προηγούμενα βιβλία της τριλογίας. Ο αναγνώστης γνωρίζει άριστα τις κοινωνικοοικονομικές συνθήκες της εποχής, πιο συγκεκριμένα των Χανίων και κατανοεί τις αλλαγές που έφερε η κρίση και η φθορά στους ανθρώπους. Μέσα στο βιβλίο συναντάμε το γκρίζο. Όχι άσπρο ή μαύρο, όχι ανθρώπους μόνο καλούς ή μόνο κακούς, αλλά ανθρώπους γκρίζους. Που κάνουν λάθη, σωστά, σφάλματα. Ζητούν συγχώρεση ή δε μετανιώνουν ποτέ. Γιατί η ζωή είναι επιλογές και κάθε επιλογή έχει το κρίμα της, έχει συνέπειες που οφείλεις να πληρώσεις. Μάλλον όμως είναι χειρότερο να πληρώσεις για μια επιλογή που δεν ήταν δική σου 100% αλλά κατασκευασμένη από τα πρέπει της κοινωνίας. Ο κύριος Κουτσάκης αρέσκεται, νομίζω, να γράφει -είτε με ρητό είτε με άρρητο τρόπο- για το πόσο εύκολο είναι να φυσικοποιούμε τα αίτια των επιλογών μας και των επιθυμιών, αλλά και για τον τρόπο με τον οποίο αποποιούμαστε τις ευθύνες μας. Μας αρέσει να σκεφτόμαστε πόσο καλοί άνθρωποι είμαστε, πόσο βοηθάμε τους γύρω μας, πόσο σημαντικότεροι είμαστε ως πιο ενάρετοι, ως ήρωες. Όμως στο τέλος της ημέρας, ποιος είναι άραγε ο ήρωας; Στο τέλος αυτού του βιβλίου, στο τέλος της Τριλογίας της Κρήτης, ποιος θα είναι ο ήρωας; Προσωπικά πιστεύω –δεν θεωρώ, απλώς πιστεύω- πως ήρωας αυτής της ιστορίας είναι εκείνος που έμεινε πιο κοντά στον χαρακτήρα του, στα θέλω του, στην ηθική του που είναι τόσο δική του, τόσο προσωπική, τόσο γενναία, που τη δύσκολη ώρα επιλέγει, πράττει και ποτέ, ποτέ δεν αποποιείται τις ευθύνες του, τις συνέπειες των πράξεων του με τις οποίες πορεύεται. «Ν’ αγαπάς την ευθύνη να λες ‘εγώ, εγώ μονάχος μου θα σώσω τον κόσμο. Αν χαθεί, εγώ θα φταίω’».
Οι φορές που έκλεισα το συγκεκριμένο βιβλίο, καθώς δεν μπορούσα να συνεχίσω την ανάγνωσή του, γιατί με κατασπάραζε η δύναμη και η αλήθεια του, ήταν αμέτρητες. Όταν ο Νικ ήρθε σε αντιπαράθεση με τον πατέρα του, όταν ξανασυναντιέται με τη Βάλια, όταν η Ρέα μιλάει με τον πατέρα της, όταν η εικόνα του Γιώργου εμφανίζεται στην τηλεόραση και ο φίλος του παρακολουθεί, όταν συνειδητοποιείς την απολυτότητα του έρωτα κατανοώντας, αντικρίζοντας πόση μοναξιά και παγωμάρα μπορεί να προκαλέσει. Γιατί το «Δεν είσαι εδώ» είναι ένα εξαιρετικό αστυνομικό μυθιστόρημα, την ίδια στιγμή που είναι άκρως κοινωνικό, ερωτικό, πολύπλευρα φιλοσοφικό και στοχαστικό. Γιατί βλέπεις την αγάπη παντού στις σελίδες του. Γιατί είναι τόσο ανατρεπτικό, αλλά και ρεαλιστικό ταυτόχρονα. Καλογραμμένο, φροντισμένο, άψογο. Ίσως το πιο εσωτερικό βιβλίο του Πολυχρόνη Κουτσάκη.
Θέλοντας να απαντήσω στο ερώτημα, ποιος είναι ο μεγαλύτερος έρωτας μέσα στο βιβλίο, η απάντηση είναι ξεκάθαρη για εμένα. Ο έρωτας εκείνος που σε έχει κατακλύσει τόσο απόλυτα, ώστε η απώλεια του να είναι ικανή να σε κάνει να χάσεις εκείνο που δεν χάνεται ποτέ, την ελπίδα. Ο έρωτας εκείνος που σε κάνει να λατρεύεις τον άλλον τόσο απόλυτα, ώστε να αγαπάς τα σκοτάδια του, τα λάθη του, να στερείσαι την κανονικότητα σου, απλώς και μόνο για να του απλώσεις το χέρι.
Ο Πολυχρόνης Κουτσάκης είναι ένας εξαιρετικός, ένας κορυφαίος συγγραφέας. Αν όχι για το πόσο πολυγραφότατος είναι, αν όχι για τα εξαιρετικά ψυχογραφήματα που στήνει, αν όχι για τις ενδιαφέρουσες ιστορίες του και τον άριστο τρόπο που χειρίζεται την αστυνομική πλοκή, αν όχι για τους ήρωες που δημιουργεί –τόσο απόλυτα ανθρώπινοι- είναι ένας σπουδαίος λογοτέχνης γιατί έγραψε: «Το μόνο πραγματικά ιερό πράγμα που έχω γνωρίσει μέχρι τώρα στη ζωή μου είναι τα καλά λογοτεχνικά βιβλία, τίποτα άλλο. Όταν τα ανοίγω αισθάνομαι σαν να με έχουν καλέσει στο σπίτι τους, για να μιλήσουμε πρόσωπο με πρόσωπο, οι πιο ενδιαφέροντες άνθρωποι που έζησαν ποτέ. Με έχουν καλέσει για να μου διηγηθούν τις ιστορίες τους».
http://readtodeath.blogspot.gr/2017/0...
Ο Πολυχρόνης Κουτσάκης είναι ένας από τους αγαπημένους μου συγγραφείς, ίσως ο πιο αγαπημένος μου σύγχρονος συγγραφέας. Έχοντας διαβάσει όλα του τα βιβλία, πάντα ξεχώριζα το «Αυτό που σου ξεφεύγει», το οποίο έμενε πρώτο στην καρδιά μου ακόμη και μετά την ανάγνωση του κορυφαίου «Baby Blue» και του μοναδικού «Καιρός για Ήρωες». Και ήρθε το τρίτο βιβλίο από την Τριλογία της Κρήτης για να μου δώσει γροθιά, να σταματήσει τον χρόνο γύρω μου και να νοηματοδοτήσει τα πάντα διαφορετικά.
«Δεν είσαι εδώ» κραυγάζει ο τίτλος του βιβλίου και μαζί του το κραυγάζουν όλοι του οι ήρωες. Η Ρέα για τον Γιώργο, ο Γιώργος για τη Ρέα, ο Νικ για τη Βάλια, η Βάλια για την αγάπη, η Ζέτα γι’ αυτό που αναζητά, οι γονείς για τα παιδιά τους και όλοι εμείς για τους αγαπημένους μας ήρωες όταν ολοκληρώνεται η ιστορία. Όταν διαβάζεις τη λέξη ‘τέλος’ απλώς δεν μπορείς να συνειδητοποιήσεις αυτό που μόλις διάβασες, για πολλούς λόγους.
Η ιστορία ξεδιπλώνει τη συνέχεια της κόντρας του Γιώργου Δάντη με τον αιώνιο εχθρό του, τον μαφιόζο Ευγένιο Καλίν. Μια κόντρα που τους έφερε αντιμέτωπους και στα δύο προηγούμενα βιβλία της τριλογίας. Αυτή τη φορά όμως ο Γιώργος έχει εξαφανιστεί και η παρέα του, οι φίλοι του και η οικογένεια του προσπαθούν να συνεργαστούν -ανεπιτυχώς στις περισσότερες περιπτώσεις- ώστε να ανακαλύψουν τι του συνέβη. Παρακολουθούμε τις εξελίξεις του βιβλίου μέσα από τα μάτια της Ρέας, του Γιώργου και του Νικ, όπου ο καθένας περιγράφει τα γεγονότα με τον δικό του τρόπο και μέσα από τη δική του οπτική.
Πρόκειται για ένα βιβλίο που εμβαθύνει εξαιρετικά στην ψυχολογία των ηρώων –περισσότερο από τα δύο προηγούμενα της τριλογίας- και με φροντίδα στη λεπτομέρεια εκτυλίσσεται ένα αστυνομικό κυνηγητό στο οποίο δύσκολα θα υπάρξουν νικητές. Καθώς η ανάγνωση προχωράει διαπιστώνουμε την εξελικτική ροή, τόσο σε σχέση με τα γεγονότα όσο και με τους ήρωες, καθώς τους συναντάμε ωριμότερους και εμπειρότερους, γεγονός φυσιολογικό εάν σκεφτούμε τι έχουν περάσει, και αυτό αποτελεί ένα γοητευτικό στοιχείο μέσα στο βιβλίο. Δεν αφήνει τους αναγνώστες να βαρεθούν, αλλά δείχνει και τη φροντίδα που έδειξε ο συγγραφέας. Οι χώροι –που περιγράφονται με εξαιρετική προσοχή στις λεπτομέρειες- μοιάζουν πιο κλειστοφοβικοί από ποτέ, απόλυτα σκοτεινοί και συνυφασμένοι με την πλοκή και το ύφος του βιβλίου. Ακόμα και εάν ο Γιώργος μας γνωστοποιεί, μέσα από τους μονολόγους και τις σκέψεις του, τι του συνέβη, στην πραγματικότητα την αλήθεια τη μαθαίνουμε στις τελευταίες σελίδες.
Ένα αστυνομικό μυθιστόρημα οφείλει να είναι βαθιά κοινωνικό. Αυτό ακριβώς είναι το «Δεν είσαι εδώ», όπως και τα δύο προηγούμενα βιβλία της τριλογίας. Ο αναγνώστης γνωρίζει άριστα τις κοινωνικοοικονομικές συνθήκες της εποχής, πιο συγκεκριμένα των Χανίων και κατανοεί τις αλλαγές που έφερε η κρίση και η φθορά στους ανθρώπους. Μέσα στο βιβλίο συναντάμε το γκρίζο. Όχι άσπρο ή μαύρο, όχι ανθρώπους μόνο καλούς ή μόνο κακούς, αλλά ανθρώπους γκρίζους. Που κάνουν λάθη, σωστά, σφάλματα. Ζητούν συγχώρεση ή δε μετανιώνουν ποτέ. Γιατί η ζωή είναι επιλογές και κάθε επιλογή έχει το κρίμα της, έχει συνέπειες που οφείλεις να πληρώσεις. Μάλλον όμως είναι χειρότερο να πληρώσεις για μια επιλογή που δεν ήταν δική σου 100% αλλά κατασκευασμένη από τα πρέπει της κοινωνίας. Ο κύριος Κουτσάκης αρέσκεται, νομίζω, να γράφει -είτε με ρητό είτε με άρρητο τρόπο- για το πόσο εύκολο είναι να φυσικοποιούμε τα αίτια των επιλογών μας και των επιθυμιών, αλλά και για τον τρόπο με τον οποίο αποποιούμαστε τις ευθύνες μας. Μας αρέσει να σκεφτόμαστε πόσο καλοί άνθρωποι είμαστε, πόσο βοηθάμε τους γύρω μας, πόσο σημαντικότεροι είμαστε ως πιο ενάρετοι, ως ήρωες. Όμως στο τέλος της ημέρας, ποιος είναι άραγε ο ήρωας; Στο τέλος αυτού του βιβλίου, στο τέλος της Τριλογίας της Κρήτης, ποιος θα είναι ο ήρωας; Προσωπικά πιστεύω –δεν θεωρώ, απλώς πιστεύω- πως ήρωας αυτής της ιστορίας είναι εκείνος που έμεινε πιο κοντά στον χαρακτήρα του, στα θέλω του, στην ηθική του που είναι τόσο δική του, τόσο προσωπική, τόσο γενναία, που τη δύσκολη ώρα επιλέγει, πράττει και ποτέ, ποτέ δεν αποποιείται τις ευθύνες του, τις συνέπειες των πράξεων του με τις οποίες πορεύεται. «Ν’ αγαπάς την ευθύνη να λες ‘εγώ, εγώ μονάχος μου θα σώσω τον κόσμο. Αν χαθεί, εγώ θα φταίω’».
Οι φορές που έκλεισα το συγκεκριμένο βιβλίο, καθώς δεν μπορούσα να συνεχίσω την ανάγνωσή του, γιατί με κατασπάραζε η δύναμη και η αλήθεια του, ήταν αμέτρητες. Όταν ο Νικ ήρθε σε αντιπαράθεση με τον πατέρα του, όταν ξανασυναντιέται με τη Βάλια, όταν η Ρέα μιλάει με τον πατέρα της, όταν η εικόνα του Γιώργου εμφανίζεται στην τηλεόραση και ο φίλος του παρακολουθεί, όταν συνειδητοποιείς την απολυτότητα του έρωτα κατανοώντας, αντικρίζοντας πόση μοναξιά και παγωμάρα μπορεί να προκαλέσει. Γιατί το «Δεν είσαι εδώ» είναι ένα εξαιρετικό αστυνομικό μυθιστόρημα, την ίδια στιγμή που είναι άκρως κοινωνικό, ερωτικό, πολύπλευρα φιλοσοφικό και στοχαστικό. Γιατί βλέπεις την αγάπη παντού στις σελίδες του. Γιατί είναι τόσο ανατρεπτικό, αλλά και ρεαλιστικό ταυτόχρονα. Καλογραμμένο, φροντισμένο, άψογο. Ίσως το πιο εσωτερικό βιβλίο του Πολυχρόνη Κουτσάκη.
Θέλοντας να απαντήσω στο ερώτημα, ποιος είναι ο μεγαλύτερος έρωτας μέσα στο βιβλίο, η απάντηση είναι ξεκάθαρη για εμένα. Ο έρωτας εκείνος που σε έχει κατακλύσει τόσο απόλυτα, ώστε η απώλεια του να είναι ικανή να σε κάνει να χάσεις εκείνο που δεν χάνεται ποτέ, την ελπίδα. Ο έρωτας εκείνος που σε κάνει να λατρεύεις τον άλλον τόσο απόλυτα, ώστε να αγαπάς τα σκοτάδια του, τα λάθη του, να στερείσαι την κανονικότητα σου, απλώς και μόνο για να του απλώσεις το χέρι.
Ο Πολυχρόνης Κουτσάκης είναι ένας εξαιρετικός, ένας κορυφαίος συγγραφέας. Αν όχι για το πόσο πολυγραφότατος είναι, αν όχι για τα εξαιρετικά ψυχογραφήματα που στήνει, αν όχι για τις ενδιαφέρουσες ιστορίες του και τον άριστο τρόπο που χειρίζεται την αστυνομική πλοκή, αν όχι για τους ήρωες που δημιουργεί –τόσο απόλυτα ανθρώπινοι- είναι ένας σπουδαίος λογοτέχνης γιατί έγραψε: «Το μόνο πραγματικά ιερό πράγμα που έχω γνωρίσει μέχρι τώρα στη ζωή μου είναι τα καλά λογοτεχνικά βιβλία, τίποτα άλλο. Όταν τα ανοίγω αισθάνομαι σαν να με έχουν καλέσει στο σπίτι τους, για να μιλήσουμε πρόσωπο με πρόσωπο, οι πιο ενδιαφέροντες άνθρωποι που έζησαν ποτέ. Με έχουν καλέσει για να μου διηγηθούν τις ιστορίες τους».
http://readtodeath.blogspot.gr/2017/0...
March 3, 2017
Η Τριλογία της Κρήτης τελειώνει με αυτό το βιβλίο, ένα μυθιστόρημα άψογα ενορχηστρωμένο, από το οποίο δεν ξεφεύγει ούτε λέξη, με τους χαρακτήρες των προηγούμενων βιβλίων να ωριμάζουν, να μεταμορφώνονται και να υφίστανται τις συνέπειες των επιλογών τους. Ο αναγνώστης έχει καταλάβει ότι: ο καιρός δε σηκώνει ήρωες, όλα είναι μια ανάσα και αν δεν είσαι εδώ εύκολα ξεχνιέσαι. Η τελική λύση της ιστορίας, η μεγάλη σύγκρουση, η ωμότητα που πρωταγωνιστεί στο βιβλίο είναι χαρακτηριστικά που με άφησαν άφωνο και με σόκαραν. Ποιος αθώος θα θυσιαστεί για να τελειώσει αυτή η ιστορία και γιατί; Πότε και υπό ποιες συνθήκες; Τι θα αλλάξει στη ροή της ιστορίας αν λάβει χώρα αυτή η θυσία; Κι αυτός ο Ευγένιος Καλίν τι πραγματικά αποζητάει και γιατί κρατάει αιχμάλωτο τον Γιώργο;
Εδώ εναλλάξ αφηγητές είναι ο φίλος του Γιώργου, Νικ, και η κοπέλα του, η Ρέα, σε κάποια σημεία και ο ίδιος ο Γιώργος. Έχουν περάσει δύο μήνες από την εξαφάνιση του Γιώργου Δάντη που έλαβε χώρα στο προηγούμενο βιβλίο. Τι έχει συμβεί και πώς θα κινητοποιηθούν οι φίλοι του για να τον βρουν; Και δε μιλάμε για διασκεδαστικές ιστοριές μυστηρίου έφηβων παιδιών αλλά για βαθιά ρεαλιστικές και σκληρές περιπέτειες ανήλικων μαθητών που έχουν να αντιμετωπίσουν την κρητική μαφία! Ο συγγραφέας τοποθετεί τις τελευταίες ψηφίδες της ιστορίας του και χτίζει ένα υπέροχο, ανεπανάληπτο μωσαϊκό. Με την εναλλαγή στην αφήγηση δόθηκε η δυνατότητα να γνωρίσω καλύτερα και τον Νικ και τη Βάλια, να νιώσω βαθύτερα τον τρόπο σκέψης τους, να κατανοήσω τις πράξεις τους, να τρομάξω από τα λάθη τους και να αντιδράσω στον παρορμητισμό τους.
Λάτρεψα τον Νικ. Εξακολουθώ να αναρωτιέμαι αν είναι ένας αποστασιοποιημένος χειριστής θυμικού (και θυμού) ή ένας άνθρωπος με τραυματικό παρελθόν που διαλέγει την απομάκρυνση και την απομόνωση για να λειτουργήσει καλύτερα. Η σχέση του με τις κοπέλες στο σχολείο, η σκηνή με το ζωώδες σεξ και τις ανεξέλεγκτες συνέπειες, το πλούσιο λεξιλόγιό του και η βαθιά του γνώση για όλα, η χρήση πολεμικών τεχνών και η υιοθέτηση της φιλοσοφίας τους στην καθημερινή ζωή συνδυάζονται άρρηκτα με ένα αδίστακτο σε στιγμές κρίσης προσωπείο. Κατ’ εμέ είναι ο πιο λεπτοδουλεμένος χαρακτήρας της ιστορίας και ουσιαστικά ο πιο πολυδιάστατος. Στο τέλος του βιβλίου συμβαίνει κάτι ασύλληπτο, που φωτίζει τον χαρακτήρα του ακόμη περισσότερο, οπότε έφτασα στο σημείο να παλεύω μέσα μου για το αν πρέπει να τον ψεύσω ή να τον σεβαστώ. Αινιγματική προσωπικότητα, φωτίζεται τόσο όσο χρειάζεται και μέχρι την τελευταία σελίδα δε σταματούσε να με εκπλήσσει.
Επίσης, μέσω των Βάλιας και Νικ μου δόθηκε περισσότερος χώρος για να χωθώ στα σπίτια τους και να γνωρίσω καλύτερα τους γονείς τους. Οι χαρακτήρες αυτοί ήταν αληθινοί, τρισδιάστατοι, με πάμπολλα ελαττώματα στην ανατροφή των παιδιών τους, στη νοοτροπία τους και στη συμπεριφορά. Σε συνάρτηση με τα δρώμενα στο βιβλίο και με τους τελείως διαφορετικούς ψυχικούς κόσμους των παιδιών που έφεραν στο φως δημιουργούνται απίστευτα τραγικές καταστάσεις με βία, ψυχολογικό εξαναγκασμό και οριστική φθορά στις σχέσεις τους. Πάμπολλα τα ερωτήματα για το πότε έγινε το λάθος, πότε ξεκίνησε η διαδρομή που οδήγησε αυτές τις οικογένεις στην ανύπαρκτη συνεννόηση και στην αδύνατη συμβίωση. Όπως το λέει χαρακτηριστικά και η Βάλια σε μια σκηνή του μυθιστορήματος: «Διαλυόμαστε...Δεν είσαι εδώ και διαλυόμαστε» (σελ. 227).
Μέσα σε όλον αυτόν τον κυκεώνα δράσης, ανατροπών, αλλοτρίωσης υπάρχουν και τα ξαδέρφια της μαμάς του Νικ, που είναι γνήσιες κρητικές καρικατούρες, έμπλεοι κρητικού λεξιλογίου και κουζουλάδας, οπότε χαρίζουν σε αυτό το βιβλίο μεγαλύτερα διαλείμματα ελαφρότητας, γιατί αλλιώς θα ένιωθα ότι πνίγομαι. Προσοχή, μπορει στην καθημερινότητά τους να είναι Ντυπόν και Ντιπόν αλλά όταν οπλιστούν γίνονται αδίστακτοι! Και διασκέδασα αφάνταστα μαζί τους εφόσον σε αυτό το βιβλίο παίζουν ενεργότερο ρόλο!
Φυσικά, εκτός από το χιούμορ εξακολουθεί να υπάρχει η έντονη, διεισδυτική ματιά του συγγραφέα, ο οποίος, εκτός από το να μας ξεναγεί σε όσες των Χανίων άφησε αφώτιστες ως τώρα, να κατακεραυνώνει πλαγίως και εμμέσως τα κακώς κείμενα σε ό,τι διέπει την ανθρώπινη κοινωνία και ιδιώς την ελληνική πραγματικότητα. Προσέξτε τη διαχρονική φράση στη σελίδα 33: «Στην τρίτη λυκείου, η μισή τάξη κοιμάται μέσα στο μάθημα για να ξεκουραστεί εν όψει διαβάσματος για το φροντιστήριο, το απόγευμα, και η άλλη μισή χαβαλεδιάζει για να αντέξει το φροντιστήριο το απόγευμα».
Ο κύριος Πολυχρόνης Κουτσάκης λοιπόν μου χάρισε άλλη μια δυνατή ιστορία, γεμάτη αγωνία, εκπλήξεις, σασπένς, ρεαλιστικούς χαρακτήρες και μου απέδειξε ξανά πόσο καλός και διεισδυτικός συγγραφέας είναι. Το «Δεν είσαι εδώ» ολοκληρώνει με τον πιο δυνατό τρόπο και το πιο απρόσμενο τέλος μια ιστορία που ξεκίνησε σχετικά χαλαρή στο πρώτο μέρος, εμπλουτίστηκε με νέους ήρωες και δευτερεύουσες ιστορίες στο δεύτερο κι όλα ήρθαν να συμπληρωθούν με το τρίτο βιβλίο, όπου τίποτα δεν εμεινε όρθιο ή αναπάντητο.
Εδώ εναλλάξ αφηγητές είναι ο φίλος του Γιώργου, Νικ, και η κοπέλα του, η Ρέα, σε κάποια σημεία και ο ίδιος ο Γιώργος. Έχουν περάσει δύο μήνες από την εξαφάνιση του Γιώργου Δάντη που έλαβε χώρα στο προηγούμενο βιβλίο. Τι έχει συμβεί και πώς θα κινητοποιηθούν οι φίλοι του για να τον βρουν; Και δε μιλάμε για διασκεδαστικές ιστοριές μυστηρίου έφηβων παιδιών αλλά για βαθιά ρεαλιστικές και σκληρές περιπέτειες ανήλικων μαθητών που έχουν να αντιμετωπίσουν την κρητική μαφία! Ο συγγραφέας τοποθετεί τις τελευταίες ψηφίδες της ιστορίας του και χτίζει ένα υπέροχο, ανεπανάληπτο μωσαϊκό. Με την εναλλαγή στην αφήγηση δόθηκε η δυνατότητα να γνωρίσω καλύτερα και τον Νικ και τη Βάλια, να νιώσω βαθύτερα τον τρόπο σκέψης τους, να κατανοήσω τις πράξεις τους, να τρομάξω από τα λάθη τους και να αντιδράσω στον παρορμητισμό τους.
Λάτρεψα τον Νικ. Εξακολουθώ να αναρωτιέμαι αν είναι ένας αποστασιοποιημένος χειριστής θυμικού (και θυμού) ή ένας άνθρωπος με τραυματικό παρελθόν που διαλέγει την απομάκρυνση και την απομόνωση για να λειτουργήσει καλύτερα. Η σχέση του με τις κοπέλες στο σχολείο, η σκηνή με το ζωώδες σεξ και τις ανεξέλεγκτες συνέπειες, το πλούσιο λεξιλόγιό του και η βαθιά του γνώση για όλα, η χρήση πολεμικών τεχνών και η υιοθέτηση της φιλοσοφίας τους στην καθημερινή ζωή συνδυάζονται άρρηκτα με ένα αδίστακτο σε στιγμές κρίσης προσωπείο. Κατ’ εμέ είναι ο πιο λεπτοδουλεμένος χαρακτήρας της ιστορίας και ουσιαστικά ο πιο πολυδιάστατος. Στο τέλος του βιβλίου συμβαίνει κάτι ασύλληπτο, που φωτίζει τον χαρακτήρα του ακόμη περισσότερο, οπότε έφτασα στο σημείο να παλεύω μέσα μου για το αν πρέπει να τον ψεύσω ή να τον σεβαστώ. Αινιγματική προσωπικότητα, φωτίζεται τόσο όσο χρειάζεται και μέχρι την τελευταία σελίδα δε σταματούσε να με εκπλήσσει.
Επίσης, μέσω των Βάλιας και Νικ μου δόθηκε περισσότερος χώρος για να χωθώ στα σπίτια τους και να γνωρίσω καλύτερα τους γονείς τους. Οι χαρακτήρες αυτοί ήταν αληθινοί, τρισδιάστατοι, με πάμπολλα ελαττώματα στην ανατροφή των παιδιών τους, στη νοοτροπία τους και στη συμπεριφορά. Σε συνάρτηση με τα δρώμενα στο βιβλίο και με τους τελείως διαφορετικούς ψυχικούς κόσμους των παιδιών που έφεραν στο φως δημιουργούνται απίστευτα τραγικές καταστάσεις με βία, ψυχολογικό εξαναγκασμό και οριστική φθορά στις σχέσεις τους. Πάμπολλα τα ερωτήματα για το πότε έγινε το λάθος, πότε ξεκίνησε η διαδρομή που οδήγησε αυτές τις οικογένεις στην ανύπαρκτη συνεννόηση και στην αδύνατη συμβίωση. Όπως το λέει χαρακτηριστικά και η Βάλια σε μια σκηνή του μυθιστορήματος: «Διαλυόμαστε...Δεν είσαι εδώ και διαλυόμαστε» (σελ. 227).
Μέσα σε όλον αυτόν τον κυκεώνα δράσης, ανατροπών, αλλοτρίωσης υπάρχουν και τα ξαδέρφια της μαμάς του Νικ, που είναι γνήσιες κρητικές καρικατούρες, έμπλεοι κρητικού λεξιλογίου και κουζουλάδας, οπότε χαρίζουν σε αυτό το βιβλίο μεγαλύτερα διαλείμματα ελαφρότητας, γιατί αλλιώς θα ένιωθα ότι πνίγομαι. Προσοχή, μπορει στην καθημερινότητά τους να είναι Ντυπόν και Ντιπόν αλλά όταν οπλιστούν γίνονται αδίστακτοι! Και διασκέδασα αφάνταστα μαζί τους εφόσον σε αυτό το βιβλίο παίζουν ενεργότερο ρόλο!
Φυσικά, εκτός από το χιούμορ εξακολουθεί να υπάρχει η έντονη, διεισδυτική ματιά του συγγραφέα, ο οποίος, εκτός από το να μας ξεναγεί σε όσες των Χανίων άφησε αφώτιστες ως τώρα, να κατακεραυνώνει πλαγίως και εμμέσως τα κακώς κείμενα σε ό,τι διέπει την ανθρώπινη κοινωνία και ιδιώς την ελληνική πραγματικότητα. Προσέξτε τη διαχρονική φράση στη σελίδα 33: «Στην τρίτη λυκείου, η μισή τάξη κοιμάται μέσα στο μάθημα για να ξεκουραστεί εν όψει διαβάσματος για το φροντιστήριο, το απόγευμα, και η άλλη μισή χαβαλεδιάζει για να αντέξει το φροντιστήριο το απόγευμα».
Ο κύριος Πολυχρόνης Κουτσάκης λοιπόν μου χάρισε άλλη μια δυνατή ιστορία, γεμάτη αγωνία, εκπλήξεις, σασπένς, ρεαλιστικούς χαρακτήρες και μου απέδειξε ξανά πόσο καλός και διεισδυτικός συγγραφέας είναι. Το «Δεν είσαι εδώ» ολοκληρώνει με τον πιο δυνατό τρόπο και το πιο απρόσμενο τέλος μια ιστορία που ξεκίνησε σχετικά χαλαρή στο πρώτο μέρος, εμπλουτίστηκε με νέους ήρωες και δευτερεύουσες ιστορίες στο δεύτερο κι όλα ήρθαν να συμπληρωθούν με το τρίτο βιβλίο, όπου τίποτα δεν εμεινε όρθιο ή αναπάντητο.
January 22, 2017
Κάθε φορά που μια αγαπημένη λογοτεχνική σειρά φτάνει στο τέλος της, νιώθω βαθιά συγκίνηση αλλά και μια γλυκιά νοσταλγία, γιατί κάπου βαθιά μέσα μου θα ήθελα να έχει λίγο ακόμα. Ένα από τα πλέον χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι η "Τριλογία της Κρήτης" του Πολυχρόνη Κουτσάκη, μια εφηβική αστυνομική περιπέτεια γεμάτη δράση, μεταφυσικό στοιχείο, έρωτα, αγάπη, αγωνία, θυσία και αυτοθυσία -με τα δύο αυτά να συνδυάζονται τις περισσότερες φορές-, παραστατική απεικόνιση των πανέμορφων Χανίων και των μυστικών που αυτά κρύβουν -υπό την σκέπη μιας μαγείας βγαλμένη σαν από άλλη εποχή-, κινηματογραφική αφήγηση γεγονότων που σε κρατάνε καθηλωμένο. Μια τριλογία που έφτασε στο τέλος της μέσω ενός δυναμικού κρεσέντου σκέψεων και συναισθημάτων που με έκαναν να κλαίω με μαύρο δάκρυ, νιώθοντας μια γλυκόπικρη συγκίνηση.
Ένα από τα πλέον χαρακτηριστικά συγγραφικά στοιχεία του Πολυχρόνη, είναι οι κοινωνικοπολιτικές, καυστικές τις περισσότερες φορές, αναφορές του, οι οποίες αποδεικνύουν πως δεν ενδιαφέρεται απλά να αφηγηθεί μια έντονη και καθηλωτική ιστορία, αλλά να προσεγγίσει τον αναγνώστη με τον καταλληλότερο τρόπο, περνώντας του μηνύματα αλλά και προβληματισμούς, θίγοντας αυτά που πρέπει, στα σημεία που πρέπει. Και στο συγκεκριμένο βιβλίο, με μια πρώτη ανάγνωση, μπορεί εύκολα κάποιος να πει πως το παραπάνω στοιχείο, που χαρακτηρίζει τον συγγραφέα, δεν υπάρχει τόσο έντονο, με μία δεύτερη ανάγνωση, όμως, θα καταλάβει πόσο λανθασμένο είναι το αρχικό αυτό συμπέρασμά του. Δεν είναι η ποσότητα των καυστικών σχολιασμών που διαφέρει, αλλά ο τρόπος με τον οποίο, στοχευμένα και εξόχως μελετημένα, αυτοί γίνονται, χτυπώντας το καρφί στο πέταλο, όχι για να δημιουργήσουν εντυπώσεις, αλλά για ν' αφυπνίσουν συνειδήσεις.
Αν υπάρχει κάτι ακόμα που οφείλω ν' αναφέρω για το "Δεν είσαι εδώ", είναι το πόσο καλοδουλεμένη είναι η όλη πλοκή του, αλλά και πόσο εντυπωσιακά έχει αποδοθεί η δράση του, που έχω την αίσθηση πως συγκριτικά με τα προηγούμενα βιβλία, μπορεί να είναι κάπως μικρότερη σε έκταση, έχει όμως μεγαλύτερη δυναμική, κορυφώνοντας την αγωνία σου για το τι θα συμβεί, περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Από το ξεκίνημα της ιστορίας αυτής γνώριζες πως η μάχη θα είναι μεγάλη και δύσκολη, και πως όταν όλα θα έφταναν στο τέλος, δεν θα μπορούσε παρά η τελευταία σελίδα του δράματος να είναι γραμμένη με αίμα, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό, με όποιον τρόπο κι αν μετουσιώνεται η ιδέα αυτή στο χαρτί. Ακόμα και στις μάχες που οι καλοί κερδίζουν, αν θες να είσαι ρεαλιστής, πρέπει να γνωρίζεις πως αυτό δεν μπορεί να συμβεί χωρίς απώλειες, χωρίς θύματα, χωρίς να θυσιάσεις κάτι, και όλες αυτές οι έννοιες, είναι πολύ περισσότερο πολυδιάστατες απ' όσο -ίσως- θέλουμε να πιστεύουμε.
Και περνάμε στο να αναλύσουμε τα δύο πιο σημαντικά σημεία της τριλογίας -συνολικά-, που δεν έχουν να κάνουν με το αστυνομικό κομμάτι της ιστορίας και την απόδοσή του -που είναι εξαιρετική όπως προείπα. Το ένα απ' αυτά, είναι η αγάπη! Πριν πάρω το βιβλίο στα χέρια μου, ο Πολυχρόνης μου είπε: "Όταν το τελειώσεις, θέλω να μου πεις ποια αγάπη πιστεύεις πως είναι μεγαλύτερη!", και δεν σας κρύβω πως προβληματίστηκα πριν καν διαπιστώσω τι εννοούσε -πράγμα που φυσικά δεν θα σας αναλύσω, γιατί πρέπει να το ανακαλύψετε και ν' αποφασίσετε μόνοι σας. Ωστόσο, το σίγουρο είναι πως υπάρχουν δύο αγάπες πολύ διαφορετικές. Εκείνη που θεωρητικά είναι φυσιολογική -γιατί οι εμπλεκόμενοι σε αυτήν είναι φυσιολογικοί- αλλά γεννήθηκε κάτω από τις πιο παράξενες συνθήκες, η βία και η αγωνία των οποίων την τροφοδότησαν και την ενίσχυσαν. Υπάρχει και η αγάπη εκείνη που μόνο συνηθισμένη δεν είναι, όπως δεν είναι και οι εμπλεκόμενοι σε αυτήν, και που γεννήθηκε κάτω από τις πιο απλέ και φυσιολογικές συνθήκες. Και όμως, η αγάπη αυτή είναι πιο δύσκολο ν' αντέξει, γιατί το παράλογο τροφοδοτεί το πάθος ενώ το φυσιολογικό, πολλές φορές, τροφοδοτεί τον φόβο και την ανασφάλεια, ειδικά αν εσύ δεν μπορείς να ταιριάξεις στα στενά καλούπια του. Βέβαια, πάνω απ' όλες τις αγάπες, αυτή που υπερισχύει είναι η φιλική, γιατί τελικά, είναι εκείνη που μπορεί ν' αντέξει και να θυσιάσει τα περισσότερα.
Το άλλο σημείο στο οποίο θέλω να σταθώ, είναι στο τι σημαίνει τελικά να είσαι ήρωας, ή και τι σημαίνει να είσαι θύμα και κατά πόσο αυτά συνδέονται. Έχουν ένα πρόσωπο; Όχι, και αυτό είναι ξεκάθαρο και μέσα από την ιστορία αυτή, με τους ήρωες να μετατρέπονται σε θύματα, ή και το αντίστροφο, γιατί ο ηρωισμός έχει πολλές μορφές και όσο εύκολα μπορεί να σε ανεβάσει σ' ένα βάθρο, τόσο εύκολα μπορεί να σε ρίξει απ' αυτό, να σε ρίξει ακόμα και από το σκαλοπάτι της φυσιολογικότητας στον πάτο της ανυπαρξίας. Ήρωας μπορεί να είναι αυτός που δρα χωρίς να σκέφτεται, επειδή παρασύρεται από το συναίσθημα και όχι από τη λογική, κάνοντας από βλακεία την πιο ηρωική τρέλα. Ήρωας μπορεί να είναι αυτός που θα θυσιάσει την ηθική του, επειδή η καρδιά του προστάζει ν' ακολουθήσει το προσωπικό του "σωστό", ακόμα κι αν είναι λάθος. Ήρωας μπορεί να είναι αυτός που ξεπερνά τις δυσκολίες και που κόντρα στις αδυναμίες του, κόντρα στα λάθη του, καταφέρνει να κερδίσει τη ζωή του. Ήρωας είναι αυτό που φτάνει στα άκρα, αλλά κι εκείνος που δεν το κάνει. Ήρωας δεν είναι κανένας μας και ήρωες μπορούμε να γίνουμε όλοι. Εξαρτάται από τις συνθήκες που επιβάλλον καταστάσεις, αλλά και από την οπτική που θα το δει κανείς.
Με την αφήγηση να μοιράζεται ανάμεσα στους τρεις βασικούς ήρωες, τον Γιώργη, τη Ρέα και τον Νικ, θα παρασυρθείτε σε ένα ξέφρενο και αγωνιώδες κυνηγητό, που οδηγεί στην τελική σύγκρουση δύο κόσμων, εκείνου της βίας και της ασυδοσίας, και εκείνου της αγάπης και της αυτοθυσίας. Και την τελική λέξη την έχει η αγάπη, όπως κι αν αυτή εκφράζεται. Και πιστέψτε με, στην ιστορία αυτή, εκφράζεται με μυριάδες τρόπους, με τον καθέναν από αυτούς να σε σημαδεύει για πάντα. Μια ιστορία που έχει πολλά να πει και άλλα τόσα να σας προσφέρει. Μια ιστορία που αν το δεύτερό της μέρος ονομαζόταν "Μια ανάσα μόνο", αυτό, το τρίτο και τελευταίο, έπρεπε να λέγεται "Χωρίς ανάσα", όπως θα μείνει ο καθένας που θα το διαβάσει. Πολλά και θερμά συγχαρητήρια, λοιπ��ν, στον Πολυχρόνη, κι ένα μεγάλο ευχαριστώ για όσα με έκανε να νιώσω. Και πράγματι, δανειζόμενη τα λόγια του, οι μεγάλες ιστορίες, για να είναι μεγάλες, αφορούν πολλούς και όχι έναν, και ο καθένας από αυτούς, είναι πρωταγωνιστής και ήρωας με τον δικό του μοναδικό, ξεχωριστό τρόπο. Και Πολυχρόνη, να ξέρεις... πάντα θα προσμένω ένα "μετά" και θα αναρωτιέμαι αν το βλέμμα έγινε άγγιγμα.
Ένα από τα πλέον χαρακτηριστικά συγγραφικά στοιχεία του Πολυχρόνη, είναι οι κοινωνικοπολιτικές, καυστικές τις περισσότερες φορές, αναφορές του, οι οποίες αποδεικνύουν πως δεν ενδιαφέρεται απλά να αφηγηθεί μια έντονη και καθηλωτική ιστορία, αλλά να προσεγγίσει τον αναγνώστη με τον καταλληλότερο τρόπο, περνώντας του μηνύματα αλλά και προβληματισμούς, θίγοντας αυτά που πρέπει, στα σημεία που πρέπει. Και στο συγκεκριμένο βιβλίο, με μια πρώτη ανάγνωση, μπορεί εύκολα κάποιος να πει πως το παραπάνω στοιχείο, που χαρακτηρίζει τον συγγραφέα, δεν υπάρχει τόσο έντονο, με μία δεύτερη ανάγνωση, όμως, θα καταλάβει πόσο λανθασμένο είναι το αρχικό αυτό συμπέρασμά του. Δεν είναι η ποσότητα των καυστικών σχολιασμών που διαφέρει, αλλά ο τρόπος με τον οποίο, στοχευμένα και εξόχως μελετημένα, αυτοί γίνονται, χτυπώντας το καρφί στο πέταλο, όχι για να δημιουργήσουν εντυπώσεις, αλλά για ν' αφυπνίσουν συνειδήσεις.
Αν υπάρχει κάτι ακόμα που οφείλω ν' αναφέρω για το "Δεν είσαι εδώ", είναι το πόσο καλοδουλεμένη είναι η όλη πλοκή του, αλλά και πόσο εντυπωσιακά έχει αποδοθεί η δράση του, που έχω την αίσθηση πως συγκριτικά με τα προηγούμενα βιβλία, μπορεί να είναι κάπως μικρότερη σε έκταση, έχει όμως μεγαλύτερη δυναμική, κορυφώνοντας την αγωνία σου για το τι θα συμβεί, περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Από το ξεκίνημα της ιστορίας αυτής γνώριζες πως η μάχη θα είναι μεγάλη και δύσκολη, και πως όταν όλα θα έφταναν στο τέλος, δεν θα μπορούσε παρά η τελευταία σελίδα του δράματος να είναι γραμμένη με αίμα, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό, με όποιον τρόπο κι αν μετουσιώνεται η ιδέα αυτή στο χαρτί. Ακόμα και στις μάχες που οι καλοί κερδίζουν, αν θες να είσαι ρεαλιστής, πρέπει να γνωρίζεις πως αυτό δεν μπορεί να συμβεί χωρίς απώλειες, χωρίς θύματα, χωρίς να θυσιάσεις κάτι, και όλες αυτές οι έννοιες, είναι πολύ περισσότερο πολυδιάστατες απ' όσο -ίσως- θέλουμε να πιστεύουμε.
Και περνάμε στο να αναλύσουμε τα δύο πιο σημαντικά σημεία της τριλογίας -συνολικά-, που δεν έχουν να κάνουν με το αστυνομικό κομμάτι της ιστορίας και την απόδοσή του -που είναι εξαιρετική όπως προείπα. Το ένα απ' αυτά, είναι η αγάπη! Πριν πάρω το βιβλίο στα χέρια μου, ο Πολυχρόνης μου είπε: "Όταν το τελειώσεις, θέλω να μου πεις ποια αγάπη πιστεύεις πως είναι μεγαλύτερη!", και δεν σας κρύβω πως προβληματίστηκα πριν καν διαπιστώσω τι εννοούσε -πράγμα που φυσικά δεν θα σας αναλύσω, γιατί πρέπει να το ανακαλύψετε και ν' αποφασίσετε μόνοι σας. Ωστόσο, το σίγουρο είναι πως υπάρχουν δύο αγάπες πολύ διαφορετικές. Εκείνη που θεωρητικά είναι φυσιολογική -γιατί οι εμπλεκόμενοι σε αυτήν είναι φυσιολογικοί- αλλά γεννήθηκε κάτω από τις πιο παράξενες συνθήκες, η βία και η αγωνία των οποίων την τροφοδότησαν και την ενίσχυσαν. Υπάρχει και η αγάπη εκείνη που μόνο συνηθισμένη δεν είναι, όπως δεν είναι και οι εμπλεκόμενοι σε αυτήν, και που γεννήθηκε κάτω από τις πιο απλέ και φυσιολογικές συνθήκες. Και όμως, η αγάπη αυτή είναι πιο δύσκολο ν' αντέξει, γιατί το παράλογο τροφοδοτεί το πάθος ενώ το φυσιολογικό, πολλές φορές, τροφοδοτεί τον φόβο και την ανασφάλεια, ειδικά αν εσύ δεν μπορείς να ταιριάξεις στα στενά καλούπια του. Βέβαια, πάνω απ' όλες τις αγάπες, αυτή που υπερισχύει είναι η φιλική, γιατί τελικά, είναι εκείνη που μπορεί ν' αντέξει και να θυσιάσει τα περισσότερα.
Το άλλο σημείο στο οποίο θέλω να σταθώ, είναι στο τι σημαίνει τελικά να είσαι ήρωας, ή και τι σημαίνει να είσαι θύμα και κατά πόσο αυτά συνδέονται. Έχουν ένα πρόσωπο; Όχι, και αυτό είναι ξεκάθαρο και μέσα από την ιστορία αυτή, με τους ήρωες να μετατρέπονται σε θύματα, ή και το αντίστροφο, γιατί ο ηρωισμός έχει πολλές μορφές και όσο εύκολα μπορεί να σε ανεβάσει σ' ένα βάθρο, τόσο εύκολα μπορεί να σε ρίξει απ' αυτό, να σε ρίξει ακόμα και από το σκαλοπάτι της φυσιολογικότητας στον πάτο της ανυπαρξίας. Ήρωας μπορεί να είναι αυτός που δρα χωρίς να σκέφτεται, επειδή παρασύρεται από το συναίσθημα και όχι από τη λογική, κάνοντας από βλακεία την πιο ηρωική τρέλα. Ήρωας μπορεί να είναι αυτός που θα θυσιάσει την ηθική του, επειδή η καρδιά του προστάζει ν' ακολουθήσει το προσωπικό του "σωστό", ακόμα κι αν είναι λάθος. Ήρωας μπορεί να είναι αυτός που ξεπερνά τις δυσκολίες και που κόντρα στις αδυναμίες του, κόντρα στα λάθη του, καταφέρνει να κερδίσει τη ζωή του. Ήρωας είναι αυτό που φτάνει στα άκρα, αλλά κι εκείνος που δεν το κάνει. Ήρωας δεν είναι κανένας μας και ήρωες μπορούμε να γίνουμε όλοι. Εξαρτάται από τις συνθήκες που επιβάλλον καταστάσεις, αλλά και από την οπτική που θα το δει κανείς.
Με την αφήγηση να μοιράζεται ανάμεσα στους τρεις βασικούς ήρωες, τον Γιώργη, τη Ρέα και τον Νικ, θα παρασυρθείτε σε ένα ξέφρενο και αγωνιώδες κυνηγητό, που οδηγεί στην τελική σύγκρουση δύο κόσμων, εκείνου της βίας και της ασυδοσίας, και εκείνου της αγάπης και της αυτοθυσίας. Και την τελική λέξη την έχει η αγάπη, όπως κι αν αυτή εκφράζεται. Και πιστέψτε με, στην ιστορία αυτή, εκφράζεται με μυριάδες τρόπους, με τον καθέναν από αυτούς να σε σημαδεύει για πάντα. Μια ιστορία που έχει πολλά να πει και άλλα τόσα να σας προσφέρει. Μια ιστορία που αν το δεύτερό της μέρος ονομαζόταν "Μια ανάσα μόνο", αυτό, το τρίτο και τελευταίο, έπρεπε να λέγεται "Χωρίς ανάσα", όπως θα μείνει ο καθένας που θα το διαβάσει. Πολλά και θερμά συγχαρητήρια, λοιπ��ν, στον Πολυχρόνη, κι ένα μεγάλο ευχαριστώ για όσα με έκανε να νιώσω. Και πράγματι, δανειζόμενη τα λόγια του, οι μεγάλες ιστορίες, για να είναι μεγάλες, αφορούν πολλούς και όχι έναν, και ο καθένας από αυτούς, είναι πρωταγωνιστής και ήρωας με τον δικό του μοναδικό, ξεχωριστό τρόπο. Και Πολυχρόνη, να ξέρεις... πάντα θα προσμένω ένα "μετά" και θα αναρωτιέμαι αν το βλέμμα έγινε άγγιγμα.
July 8, 2018
Διαβάζοντας το τρίτο και τελευταίο μέρος της τριλογίας της Κρήτης και χωρίς να έχω διαβάσει τα δύο προηγούμενα νιώθω ολοκλήρωση και δικαίωση.Αν και υπάρχουν στοιχεία από τα προηγούμενα βιβλία δεν δυσκολεύτηκα να καταλάβω την υπόθεση και να εγκληματιστώ.
Ο Γιώργος Δάντης ένας ανήλικος μαθητής της Γ' Λυκείου είναι αποφασισμένος να βρεί το κρυσφύγετο του διαβόητου μαφιούζου της Κρήτης Ευγένιου Κάλιν ο οποίος ευθύνεται για πολλά που έχουν κατά κάποιο τρόπο στιγματίσει τον ίδιο και τους φίλους του.Στην προσπάθειά του όμως κι ενώ τα έχει καταφέρει,πιάνεται αιχμάλωτος του Κάλιν και των δικών του.
Από εκείνη τη στιγμή και μετά όλοι όσοι αγαπάνε τον Γιώργο βγαίνουν στους δρόμους και τον ψάχνουν.Η κοπέλα του Ρέα,ο κολλητός του Νικ και η αδελφή του Γιώργου,Βάλια.Ο καθένας με τον τρόπο του ψάχνει να βρει μια άκρη να πιαστεί και είναι σίγουροι ότι ο Γιώργος ζει.Ενώ κανείς τους δεν στηρίζεται στη βοήθεια της αστυνομίας,αποφασίζουν να δράσουν ως σύνολο.Τα ευρήματά τους τους οδηγούν σε δύσβατα μονοπάτια αλλά ευτυχώς βρίσκουν συμμάχους ακόμα κι εκεί που δεν το περιμένουν.
Οι γονείς τους από την άλλη στην προσπάθειά τους να προστατέψουν τα παιδιά τους από τον επικίνδυνο Κάλιν,τα φυλακίζουν κάποιοι με τη βία και κάποιοι με την τιμή.Η αγάπη τους όμως για τον Γιώργο είναι πιο δυνατή.Πάνω από κλειδωμένες πόρτες,πάνω από τον φόβο του ύψους και του θανάτου,ακόμα και πάνω από την υπόσχεση και την τιμή.
Η αφήγηση γίνεται σε πρώτο πρόσωπο και βλέπουμε την ιστορία μέσα από τα μάτια αρχικά του Γιώργου και στη συνέχεια της Ρέας και του Νικ.Ο καθένας από τη μεριά του μας παρουσιάζει τις σκέψεις και τις πράξεις του για την εύρεση και τη σωτηρία του Γιώργου.
Εξυμνούνται οι αρχές όπως οικογένεια,ομόνοια,σεβασμός και πίστη.Η αγάπη σε όλες τις μορφές της όπως ερωτική,αδελφική,μητρική και πατρική και πόσα μπορείς να κάνεις στο όνομά της.Η εμπιστοσύνη, η συγχώρεση και η προδοσία που αφήνει πληγές που άλλοτε μένουν για πάντα ανοικτές και άλλοτε κλείνουν.
Τα συναισθήματα,οι ενοχές,οι αποκαλύψεις,οι διαπιστώσεις και οι θυσίες όλα ένα κουβάρι που σιγά σιγά θα ξεδιπλωθεί.Η ενόραση από την πλευρά του Γιώργου αλλά και του Ευγένιου ξεδιαλύνουν το τοπίο.Όταν έρθει όμως η ώρα του ξεκαθαρίσματος ποιά απόφαση θα πάρουν;Ποιός θα αποφασίσει ποιός θα σωθεί και ποιός όχι;Θα υπάρχουν θύματα και πόσο αθώα είναι αυτά;
Ένα βιβλίο που μου άρεσε πολύ.Η κατάληξη για μένα ήταν λυτρωτική.Τα συναισθήματα ποικίλλουν.Κι όμως η λύση
είναι μονόδρομος και πρέπει να διαλέξεις αυτόν που θα σου χαρίσει τον μικρότερο πόνο...
Ο Γιώργος Δάντης ένας ανήλικος μαθητής της Γ' Λυκείου είναι αποφασισμένος να βρεί το κρυσφύγετο του διαβόητου μαφιούζου της Κρήτης Ευγένιου Κάλιν ο οποίος ευθύνεται για πολλά που έχουν κατά κάποιο τρόπο στιγματίσει τον ίδιο και τους φίλους του.Στην προσπάθειά του όμως κι ενώ τα έχει καταφέρει,πιάνεται αιχμάλωτος του Κάλιν και των δικών του.
Από εκείνη τη στιγμή και μετά όλοι όσοι αγαπάνε τον Γιώργο βγαίνουν στους δρόμους και τον ψάχνουν.Η κοπέλα του Ρέα,ο κολλητός του Νικ και η αδελφή του Γιώργου,Βάλια.Ο καθένας με τον τρόπο του ψάχνει να βρει μια άκρη να πιαστεί και είναι σίγουροι ότι ο Γιώργος ζει.Ενώ κανείς τους δεν στηρίζεται στη βοήθεια της αστυνομίας,αποφασίζουν να δράσουν ως σύνολο.Τα ευρήματά τους τους οδηγούν σε δύσβατα μονοπάτια αλλά ευτυχώς βρίσκουν συμμάχους ακόμα κι εκεί που δεν το περιμένουν.
Οι γονείς τους από την άλλη στην προσπάθειά τους να προστατέψουν τα παιδιά τους από τον επικίνδυνο Κάλιν,τα φυλακίζουν κάποιοι με τη βία και κάποιοι με την τιμή.Η αγάπη τους όμως για τον Γιώργο είναι πιο δυνατή.Πάνω από κλειδωμένες πόρτες,πάνω από τον φόβο του ύψους και του θανάτου,ακόμα και πάνω από την υπόσχεση και την τιμή.
Η αφήγηση γίνεται σε πρώτο πρόσωπο και βλέπουμε την ιστορία μέσα από τα μάτια αρχικά του Γιώργου και στη συνέχεια της Ρέας και του Νικ.Ο καθένας από τη μεριά του μας παρουσιάζει τις σκέψεις και τις πράξεις του για την εύρεση και τη σωτηρία του Γιώργου.
Εξυμνούνται οι αρχές όπως οικογένεια,ομόνοια,σεβασμός και πίστη.Η αγάπη σε όλες τις μορφές της όπως ερωτική,αδελφική,μητρική και πατρική και πόσα μπορείς να κάνεις στο όνομά της.Η εμπιστοσύνη, η συγχώρεση και η προδοσία που αφήνει πληγές που άλλοτε μένουν για πάντα ανοικτές και άλλοτε κλείνουν.
Τα συναισθήματα,οι ενοχές,οι αποκαλύψεις,οι διαπιστώσεις και οι θυσίες όλα ένα κουβάρι που σιγά σιγά θα ξεδιπλωθεί.Η ενόραση από την πλευρά του Γιώργου αλλά και του Ευγένιου ξεδιαλύνουν το τοπίο.Όταν έρθει όμως η ώρα του ξεκαθαρίσματος ποιά απόφαση θα πάρουν;Ποιός θα αποφασίσει ποιός θα σωθεί και ποιός όχι;Θα υπάρχουν θύματα και πόσο αθώα είναι αυτά;
Ένα βιβλίο που μου άρεσε πολύ.Η κατάληξη για μένα ήταν λυτρωτική.Τα συναισθήματα ποικίλλουν.Κι όμως η λύση
είναι μονόδρομος και πρέπει να διαλέξεις αυτόν που θα σου χαρίσει τον μικρότερο πόνο...
February 13, 2020
ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΕΔΩ – Πολυχρόνης Κουτσάκης
Πολυχρόνης Κουτσάκης και ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΕΔΩ, τρίτο και τελευταίο βιβλίο της τριλογίας της Κρήτης. Τα δύο προηγούμενα, Καιρός για ήρωες και Μια ανάσα μόνο, ακολούθησαν τις περιπέτειες μιας παρέας εφήβων εναντίων της μαφίας στην πόλη των Χανίων.
Η Ρέα την ώρα που κάνει απόπειρα αυτοκτονίας βλέπει την δολοφονία μιας συμμαθήτριάς της. Όταν ο Γιώργος (που είναι ερωτευμένος μαζί της) μαθαίνει ότι βρίσκεται η Ρέα στο νοσοκομείο, πηγαίνει να την δει και εκεί του λέει τι είδε. Αποφασίζει ότι πρέπει να την προστατεύσει επειδή κινδυνεύει από τον δολοφόνο της συμμαθήτριάς της και γι’ αυτό την πηγαίνει στο σπίτι του φίλου του και γνώστη πολεμικών τεχνών, Νικ. Μετά από πολλά, καταφέρνουν να την σώσουν αλλά εν τω μεταξύ έχουν κάνει μεγάλη ζημιά στην οργάνωση του Ευγένιου (αρχηγός της μαφίας) που αυτόματα γίνεται εχθρός τους. Ταυτόχρονα με όλα αυτά, ο Γιώργος έχει ανακαλύψει (όπως και ο παππούς του) ότι έχει το χάρισμα της ενόρασης. Αυτά πολύ περιληπτικά είναι ό, τι συμβαίνουν στα δύο πρώτα βιβλία.
Το τρίτο βιβλίο ξεκινά με τον Γιώργο να έχει δει σε όραμα ότι ο Ευγένιος δεν έχει χαθεί αλλά βρίσκεται στα Χανιά και μετακινείται μυστικά στην πόλη μέσω των υπόγειων κρυφών τούνελ που υπάρχουν. Ψάχνοντας, βρίσκει την είσοδο στα τούνελ και αποφασίζει να πάει μόνος του (!!!) να βρει τον Ευγένιο και να τον νικήσει ώστε να σταματήσουν να κινδυνεύουν οι δικοί του άνθρωποι. Μπαίνει στο τούνελ και… εξαφανίζεται. Από εκεί και πέρα, η Ρέα με τη βοήθεια του Νικ, της Βάλιας και αρκετών άλλων, αρχίζουν να τον ψάχνουν. Θα τον βρουν; Και όταν τον βρουν, θα είναι ζωντανός; Η Ρέα θα αντέξει την πίεση ή θα τα παρατήσει και θα κλειστεί πάλι στον εαυτό της; Αυτά και πολλά ακόμα σε ένα βιβλίο που διαφοροποιείται από τα άλλα δύο γιατί οι σκέψεις των χαρακτήρων που μας χαρίζει ο συγγραφέας μέσω της αφήγησης, δεν περιορίζονται μόνο στον Γιώργο αλλά τώρα μαθαίνουμε και τις σκέψεις των Νικ και Ρέας. Η εναλλαγή γίνεται με τρόπο που δεν κουράζει καθόλου μιας και ο κάθε χαρακτήρας αλλάζει μαζί με την αλλαγή κεφαλαίου.
Το βιβλίο είναι εκπληκτικό και με διαφορά καλύτερο από τα δύο πρώτα σε σημείο να αναρωτιέμαι πώς είναι δυνατόν να έχει βραβευτεί το δεύτερο και όχι αυτό. Το περιεχόμενό του δεν είναι μόνο μια φανταστική περιπέτεια αλλά είναι και ένα τρομερό μάθημα σχετικά με το τι μπορεί να σκέφτονται τα παιδιά στην εφηβεία για τους γονείς τους. Πόσες φορές δεν θα θέλαμε εμείς οι γονείς που έχουμε ή θα έχουμε παιδιά στην εφηβεία, να ξέραμε πραγματικά τι περνά από το μυαλό τους κάθε φορά που συζητάμε ή κάθε φορά που διαφωνούμε για κάτι μαζί τους; Διαβάζοντας το Δει είσαι εδώ, πιστέψτε με, θα έχετε καλύψει μια πολύ μεγάλη γκάμα από αυτά το ερωτήματα.
''Όταν είσαι μέλος της ομάδας που ζει τη μεγάλη ιστορία, μετατρέπεσαι σε κάτι μεγαλύτερο από τον εαυτό σου. Ανακαλύπτεις πως είσαι έτοιμος να κάνεις για τους άλλους πράγματα που μόνος σου δεν θα έκανες ποτέ.''
Πολυχρόνης Κουτσάκης και ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΕΔΩ, τρίτο και τελευταίο βιβλίο της τριλογίας της Κρήτης. Τα δύο προηγούμενα, Καιρός για ήρωες και Μια ανάσα μόνο, ακολούθησαν τις περιπέτειες μιας παρέας εφήβων εναντίων της μαφίας στην πόλη των Χανίων.
Η Ρέα την ώρα που κάνει απόπειρα αυτοκτονίας βλέπει την δολοφονία μιας συμμαθήτριάς της. Όταν ο Γιώργος (που είναι ερωτευμένος μαζί της) μαθαίνει ότι βρίσκεται η Ρέα στο νοσοκομείο, πηγαίνει να την δει και εκεί του λέει τι είδε. Αποφασίζει ότι πρέπει να την προστατεύσει επειδή κινδυνεύει από τον δολοφόνο της συμμαθήτριάς της και γι’ αυτό την πηγαίνει στο σπίτι του φίλου του και γνώστη πολεμικών τεχνών, Νικ. Μετά από πολλά, καταφέρνουν να την σώσουν αλλά εν τω μεταξύ έχουν κάνει μεγάλη ζημιά στην οργάνωση του Ευγένιου (αρχηγός της μαφίας) που αυτόματα γίνεται εχθρός τους. Ταυτόχρονα με όλα αυτά, ο Γιώργος έχει ανακαλύψει (όπως και ο παππούς του) ότι έχει το χάρισμα της ενόρασης. Αυτά πολύ περιληπτικά είναι ό, τι συμβαίνουν στα δύο πρώτα βιβλία.
Το τρίτο βιβλίο ξεκινά με τον Γιώργο να έχει δει σε όραμα ότι ο Ευγένιος δεν έχει χαθεί αλλά βρίσκεται στα Χανιά και μετακινείται μυστικά στην πόλη μέσω των υπόγειων κρυφών τούνελ που υπάρχουν. Ψάχνοντας, βρίσκει την είσοδο στα τούνελ και αποφασίζει να πάει μόνος του (!!!) να βρει τον Ευγένιο και να τον νικήσει ώστε να σταματήσουν να κινδυνεύουν οι δικοί του άνθρωποι. Μπαίνει στο τούνελ και… εξαφανίζεται. Από εκεί και πέρα, η Ρέα με τη βοήθεια του Νικ, της Βάλιας και αρκετών άλλων, αρχίζουν να τον ψάχνουν. Θα τον βρουν; Και όταν τον βρουν, θα είναι ζωντανός; Η Ρέα θα αντέξει την πίεση ή θα τα παρατήσει και θα κλειστεί πάλι στον εαυτό της; Αυτά και πολλά ακόμα σε ένα βιβλίο που διαφοροποιείται από τα άλλα δύο γιατί οι σκέψεις των χαρακτήρων που μας χαρίζει ο συγγραφέας μέσω της αφήγησης, δεν περιορίζονται μόνο στον Γιώργο αλλά τώρα μαθαίνουμε και τις σκέψεις των Νικ και Ρέας. Η εναλλαγή γίνεται με τρόπο που δεν κουράζει καθόλου μιας και ο κάθε χαρακτήρας αλλάζει μαζί με την αλλαγή κεφαλαίου.
Το βιβλίο είναι εκπληκτικό και με διαφορά καλύτερο από τα δύο πρώτα σε σημείο να αναρωτιέμαι πώς είναι δυνατόν να έχει βραβευτεί το δεύτερο και όχι αυτό. Το περιεχόμενό του δεν είναι μόνο μια φανταστική περιπέτεια αλλά είναι και ένα τρομερό μάθημα σχετικά με το τι μπορεί να σκέφτονται τα παιδιά στην εφηβεία για τους γονείς τους. Πόσες φορές δεν θα θέλαμε εμείς οι γονείς που έχουμε ή θα έχουμε παιδιά στην εφηβεία, να ξέραμε πραγματικά τι περνά από το μυαλό τους κάθε φορά που συζητάμε ή κάθε φορά που διαφωνούμε για κάτι μαζί τους; Διαβάζοντας το Δει είσαι εδώ, πιστέψτε με, θα έχετε καλύψει μια πολύ μεγάλη γκάμα από αυτά το ερωτήματα.
''Όταν είσαι μέλος της ομάδας που ζει τη μεγάλη ιστορία, μετατρέπεσαι σε κάτι μεγαλύτερο από τον εαυτό σου. Ανακαλύπτεις πως είσαι έτοιμος να κάνεις για τους άλλους πράγματα που μόνος σου δεν θα έκανες ποτέ.''
August 8, 2022
Με τον "Δεν είσαι εδώ" ήρθε το τέλος της τριλογίας της Κρήτης. Ένα ενδιαφέρον εφηβικό ταξίδι γεμάτο περιπέτειες, δράση και συναίσθημα.
Ο Πολυχρόνης Κουτσάκης στο 3ο βιβλίο πήρε κάποιες αποφάσεις που μου άρεσαν και κάποιες που δεν με ξετρέλαναν τόσο. Η αφήγηση από πολλαπλές οπτικές ήταν μια έξυπνη ιδέα, ειδικότερα εφόσον ο πρωταγωνιστής μας, του οποίου την οπτική ακολουθούσαμε στα προηγούμενα 2 βιβλία, πλέον είναι εξαφανισμένος. Συγκεκριμένα, βλέπουμε τις οπτικές του κολλητού του (η αγαπημένη μου επιλογή του βιβλίου) και της κοπέλας του (η λιγότερο αγαπημένη μου επιλογή). Μια ιδιαίτερη επιλογή ήταν ότι είχαμε την οπτική και του ίδιου του πρωταγωνιστή, το οποίο δεν με ενθουσίασε καθώς έλειπε με αυτό τον τρόπο η αίσθηση του μυστηρίου από την πλοκή.
Το υπερφυσικό στοιχείο της τριλογίας, το οποίο επιβεβαιώθηκε στο 3ο βιβλίο, μου άφησε μια γλυκόπικρη γεύση και σχετικώς με απογοήτευσε επειδή μου φάνηκε σαν εύκολη λύση σε αδιέξοδους που βρέθηκε ο συγγραφέας όσο ξεδίπλωνε την ιστορία.
Το τέλος ήταν ο ορισμός του γλυκόπικρου, το οποίο με έκανε να νιώσω ένα μικρό κενό αλλά όσο περισσότερο το σκεφτόμουν, τόσο περισσότερο εκτίμησα. Νιώθω πως άξιζε ένα καλύτερο μέλλον ο Νικ, ο οποίος ουσιαστικά εξορίστηκε από την Ελλάδα λόγω της θυσίας του για τον φίλο του, αλλά αυτό δεν με σταματά από το να εκφράσω την έκπληξη που ένιωσα με τις τελευταίες του λέξεις και την γενικότερη κατάσταση στην οποία κατέληξε.
Τελικά, ακόμα κι αν υπήρχαν προβλήματα σε χαρακτήρες και πλοκή, η Τριλογία της Κρήτης είναι μια εμπειρία που fan του είδους και κυρίως έφηβοι θα εκτιμούσαν αρκετά. Σας το προτείνω κι ελπίζω να την απολαύσετε.
Ο Πολυχρόνης Κουτσάκης στο 3ο βιβλίο πήρε κάποιες αποφάσεις που μου άρεσαν και κάποιες που δεν με ξετρέλαναν τόσο. Η αφήγηση από πολλαπλές οπτικές ήταν μια έξυπνη ιδέα, ειδικότερα εφόσον ο πρωταγωνιστής μας, του οποίου την οπτική ακολουθούσαμε στα προηγούμενα 2 βιβλία, πλέον είναι εξαφανισμένος. Συγκεκριμένα, βλέπουμε τις οπτικές του κολλητού του (η αγαπημένη μου επιλογή του βιβλίου) και της κοπέλας του (η λιγότερο αγαπημένη μου επιλογή). Μια ιδιαίτερη επιλογή ήταν ότι είχαμε την οπτική και του ίδιου του πρωταγωνιστή, το οποίο δεν με ενθουσίασε καθώς έλειπε με αυτό τον τρόπο η αίσθηση του μυστηρίου από την πλοκή.
Το υπερφυσικό στοιχείο της τριλογίας, το οποίο επιβεβαιώθηκε στο 3ο βιβλίο, μου άφησε μια γλυκόπικρη γεύση και σχετικώς με απογοήτευσε επειδή μου φάνηκε σαν εύκολη λύση σε αδιέξοδους που βρέθηκε ο συγγραφέας όσο ξεδίπλωνε την ιστορία.
Το τέλος ήταν ο ορισμός του γλυκόπικρου, το οποίο με έκανε να νιώσω ένα μικρό κενό αλλά όσο περισσότερο το σκεφτόμουν, τόσο περισσότερο εκτίμησα. Νιώθω πως άξιζε ένα καλύτερο μέλλον ο Νικ, ο οποίος ουσιαστικά εξορίστηκε από την Ελλάδα λόγω της θυσίας του για τον φίλο του, αλλά αυτό δεν με σταματά από το να εκφράσω την έκπληξη που ένιωσα με τις τελευταίες του λέξεις και την γενικότερη κατάσταση στην οποία κατέληξε.
Τελικά, ακόμα κι αν υπήρχαν προβλήματα σε χαρακτήρες και πλοκή, η Τριλογία της Κρήτης είναι μια εμπειρία που fan του είδους και κυρίως έφηβοι θα εκτιμούσαν αρκετά. Σας το προτείνω κι ελπίζω να την απολαύσετε.
This entire review has been hidden because of spoilers.
June 22, 2024
Το πρώτο βιβλίο που διάβασα από τον συγγραφέα, κι ας ανακάλυψα στη συνέχεια ότι αποτελεί το τελευταίο μέρος της τριλογίας της Κρήτης. Το βιβλιο είναι δομημένο με τέτοιο τρόπο ώστε να μη χρειάζεται απαραίτητα να έχεις διαβάσει τα προηγούμενα δύο.
Από την αρχή λάτρεψα τον μοναδικό τρόπο γραφής του και την ικανότητά του να σε μεταφέρει απευθείας στον κόσμο της ιστορίας του.
Στο "Δεν είσαι εδώ" αναπάντεχα θα ταυτιστείς με κάποιον από τους τρεις κεντρικούς πρωταγωνιστές, ή και με τους τρεις, χωρίς να παίζει ρόλο η ηλικία σου. Θα γίνεις μέρος της περιπέτειάς τους και θα κρατάς την ανάσα σου μέχρι το τέλος.
Από την αρχή λάτρεψα τον μοναδικό τρόπο γραφής του και την ικανότητά του να σε μεταφέρει απευθείας στον κόσμο της ιστορίας του.
Στο "Δεν είσαι εδώ" αναπάντεχα θα ταυτιστείς με κάποιον από τους τρεις κεντρικούς πρωταγωνιστές, ή και με τους τρεις, χωρίς να παίζει ρόλο η ηλικία σου. Θα γίνεις μέρος της περιπέτειάς τους και θα κρατάς την ανάσα σου μέχρι το τέλος.
Displaying 1 - 7 of 7 reviews