Οι πολέμαρχοι

by Jun'ichirō Tanizaki

Έχοντας ως πρότυπο τα "Ιταλικά Χρονικά" του Σταντάλ, ο Τανιζάκι συνθέτει στους "Πολέμαρχους" έναν πλατύ πίνακα της ιαπωνικής κοινωνίας του Μεσαίωνα, όταν τη χώρα σπάραζαν οι δίχως τελειωμό εμφύλιοι πόλεμοι. Με βασικά θέματα την εκδίκηση και τον έρωτα, από τις σελίδες του βιβλίου του παρελαύνουν ατρόμητοι πολεμιστές και περιπαθές γυναίκες και οι πράξεις της πιο βάναυσης σκληρότητας εναλλάσσονται με έξοχες καταστάσεις ψυχικής λεπτότητας και γνήσιου ερωτικού πάθους. Οι άντρες του αψηφούν συνειδητά το θάνατο και τολμούν τις πιο παράτολμες πράξεις, ενώ οι γυναίκες του είναι έτοιμες να ακολουθήσουν στο θάνατο τους αγαπημένους τους.
Μέσα σε έναν κόσμο βίαιων συγκρούσεων, αίματος και δολοπλοκιών, οι ήρωες του επιζητούν την υπαρξιακή τους δικαίωση και επιδιώκουν πολλές φορές το αδύνατο, πράγμα που τους οδηγεί στην καταστροφή και το θάνατο. Όμως ποιος λογαριάζει το θάνατο, όταν έχει ζήσει με την ένταση που ζουν οι ήρωες αυτοί του Τανιζάκι;

352 pages, Paperback

Published December 1, 1995

About the author

Jun'ichirō Tanizaki (谷崎 潤一郎) was a Japanese author, and one of the major writers of modern Japanese literature, perhaps the most popular Japanese novelist after Natsume Sōseki.

Some of his works present a rather shocking world of sexuality and destructive erotic obsessions; others, less sensational, subtly portray the dynamics of family life in the context of the rapid changes in 20th-century Japanese society.

Frequently his stories are narrated in the context of a search for cultural identity in which constructions of "the West" and "Japanese tradition" are juxtaposed. The results are complex, ironic, demure, and provocative.

Reviews

[Babis Papadimitriou]

Η πρώτη ιστορία καταφέρνει να ξεπεράσει το ιστορικό της πλαίσιο (μεσαιωνική Ιαπωνία) και να προκαλέσει ενδιαφέρον στον αναγνώστη για τον κεντρικό χαρακτήρα και το πως οι σεξουαλικές του διαστροφές έπαιξαν ρόλο στην διαμόρφωση του χαρακτήρα και των πράξεων του. Η δεύτερη ιστορία έχει ενδιαφέρον διότι ουσιαστικά επικεντρώνεται στους αδύναμους κάθε πολεμικής σύρραξης, τις γυναίκες της αριστοκρατίας, τα παιδιά και τους υπηρέτες. Το επίμετρο που παρατίθεται στο τέλος (από την έκδοση) ήταν εντελώς αχρείαστο και μάλλον το μόνο που καταφέρνει είναι να μπερδέψει τον αναγνώστη καθώς δεν αναφέρεται στον εμφύλιο της Ιαπωνίας την περίοδο Σενγκόκου (όπως οι υπόλοιπες ιστορίες στο βιβλίο) αλλά στην περίοδο του εμφυλίου μεταξύ των Χάικε και Γκέντζι (περίπου 300 πριν την περίοδο Σενγκόκου)