What do you think?
Rate this book
Ο αρχιβιβλιοθηκάριος και άλλες ιστορίες
Τι μπορεί να συμβεί όταν ένας αρχιβιβλιοθηκάριος και επίδοξος συγγραφέας ενοχλεί με τα γραπτά του μια καταραμένη βιβλιοθήκη;
Μπορείς να απαλλαγείς εύκολα από μια Αυστριακή ερωμένη που ποτέ δεν πεθαίνει;
Είναι φρόνιμο να αφήνουν οι γονείς τα παιδιά τους να παίζουν σε νεκροταφεία;
Αξίζει να ερωτευτείς θανάσιμα μια γυναίκα που γνώρισες στη θάλασσα;
Τέσσερις ιστορίες φαντασίας και μυστηρίου.
Μπορείς να απαλλαγείς εύκολα από μια Αυστριακή ερωμένη που ποτέ δεν πεθαίνει;
Είναι φρόνιμο να αφήνουν οι γονείς τα παιδιά τους να παίζουν σε νεκροταφεία;
Αξίζει να ερωτευτείς θανάσιμα μια γυναίκα που γνώρισες στη θάλασσα;
Τέσσερις ιστορίες φαντασίας και μυστηρίου.
184 pages, Paperback
First published January 1, 2016
1 person is currently reading
31 people want to read
About the author
Νίκος Φαρούπος
12 books9 followersΟ Νίκος Φαρούπος γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε κοινωνική ψυχολογία στην Αυστρία και σκηνοθεσία στη Σχολή Κινηματογράφου Ευγενίας Χατζίκου. Αρχικά εργάστηκε σαν βοηθός σκηνοθέτη στη διαφήμιση και σε ταινίες μεγάλου μήκους. Από το 1989 ασχολείται επαγγελματικά με το σενάριο και έχει συνεργαστεί στη συγγραφή αρκετών τηλεοπτικών σειρών καθώς και κινηματογραφικών σεναρίων.
Το 1994 χρηματοδοτήθηκε από το European Script Fund για έξι τηλεταινίες με γενικό τίτλο "Ιστορίες από το παρελθόν", ενώ με το σενάριο του "Ο δήμιος", συμμετείχε στα σεμινάρια σεναρίου του European Script Fund και για διερεύνηση παραγωγής στο πρόγραμμα Μedia (1995). Έχει εκδώσει μυθιστορήματα, διηγήματα και μελέτες.
Το 1994 χρηματοδοτήθηκε από το European Script Fund για έξι τηλεταινίες με γενικό τίτλο "Ιστορίες από το παρελθόν", ενώ με το σενάριο του "Ο δήμιος", συμμετείχε στα σεμινάρια σεναρίου του European Script Fund και για διερεύνηση παραγωγής στο πρόγραμμα Μedia (1995). Έχει εκδώσει μυθιστορήματα, διηγήματα και μελέτες.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 14 of 14 reviews
May 2, 2020
B.R.A.CE. 2020
Το βιβλίο περιέχει 4 ιστορίες: Ο αρχιβιβλιοθηκάριος, Ο Ακάλεστος, Ελεονόρα & Ξέρω πού έκρυψες τον Άλφρεντ.
Σε κάθε ιστορία υπάρχει κάτι που περιμένεις να συμβεί, να αποκαλυφθεί, να ολοκληρωθεί. Εγώ το ένιωσα πιο έντονα στον Ακάλεστο, την πιο σύντομη ιστορία του βιβλίου, η οποία μου με πήγε σε παλιότερες εποχές της Ελλάδας. Σαν να στην έχει πει η Γιαγιά σου για να φας, ένα μεσημέρι, όλο το φαΐ σου.
Γενικότερα μου άρεσε η αίσθηση ενός τρόμου που υποβόσκει, αλλά ταυτόχρονα νιώθεις πως δεν θα γεμάτη αίματα και ανατριχίλες λόγω αηδίας.
Σε κάθε ιστορία υπάρχει κάτι που περιμένεις να συμβεί, να αποκαλυφθεί, να ολοκληρωθεί. Εγώ το ένιωσα πιο έντονα στον Ακάλεστο, την πιο σύντομη ιστορία του βιβλίου, η οποία μου με πήγε σε παλιότερες εποχές της Ελλάδας. Σαν να στην έχει πει η Γιαγιά σου για να φας, ένα μεσημέρι, όλο το φαΐ σου.
Γενικότερα μου άρεσε η αίσθηση ενός τρόμου που υποβόσκει, αλλά ταυτόχρονα νιώθεις πως δεν θα γεμάτη αίματα και ανατριχίλες λόγω αηδίας.
November 10, 2016
Το βιβλίο με τράβηξε λόγω της υπέροχης φωτογραφίας στο εξώφυλλο και φυσικά λόγω του τίτλου. Ως βιβλιοθηκάριος που είμαι κι εγώ δε γινόταν να μην το ξεψαχνίσω κομματάκι!Έχουμε λοιπόν μια συλλογή τεσσάρων μεταφυσικών και μυστηριωδών ιστοριών, αρκετά καλογραμμένων που με ξενύχτησαν και τις αγάπησα.
Στο ομότιτλο διήγημα, ο αφηγητής έχει προσληφθεί στη θέση του γενικού διευθυντή στην περίφημη Δημοτική Βιβλιοθήκη της Μεγάλης Μονής των Αθώων ενώ εργάζεται να πραγματοποιήσει ένα μεγάλο του όνειρο: να ολοκληρώσει την έρευνά του με τίτλο «Εξομολογήσεις συγγραφέων», στην οποία αποδομεί τα μεγάλα ονόματα της λογοτεχνίας, τεκμηριωμένα και με ακαδημαϊκό τρόπο (ο Προυστ ήταν φιλάσθενος, ο Καμί εύθικτος και φυματικός κλπ.). Ξαφνικά όμως αρχίζουν να πέφτουν βαριά βιβλία ξένων σημαντικών συγγραφέων πάνω σε εργαζόμενους της βιβλιοθήκης, σκοτώνοντάς τους. Ξεκινάνε οι έρευνες, ο διευθυντής αρχίζει ν’ ανησυχεί και κάποια στιγμή καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η ίδια η βιβλιοθήκη επιτίθεται στους ερευνητές και τους υπαλλήλους. Είναι αλήθεια αυτό; Και πώς συνδέεται με τους φόνους το μοναδικό αντίτυπο του Νεκρονομικού που διασώζεται στη συλλογή αυτής της βιβλιοθήκης; Πώς θα αντιμετωπίσει τα γεγονότα ο διευθυντής και τι συνέπειες θα έχουν στη ζωή του; Υπάρχει στην πραγματικότητα ο Κθούλου από το Νεκρονομικόν; Ποιο θα είναι το τέλος αυτού του παράξενου και ανατρεπτικού διηγήματος;
Στα υπόλοιπα τρία έχουμε εξαιρετικούς πειραματισμούς του συγγραφέα πάνω στο μεταφυσικό στοιχείο, από τη σφιχτοδεμένη και σύντομη ιστορία του «Ακάλεστου», την οποία αγάπησα ιδιαίτερα γιατί οι αφηγήσεις παιδικών κατορθωμάτων από «παλιοπαρέες» πάντα με είλκυαν (από το «Στάσου πλάι μου» ως την «Ψίχα εκείνου του καλοκαιριού») μέχρι την εκτεταμένη αφήγηση στην «Ελεονόρα». Λεξιλόγιο πλούσιο, δύναμη παραστατικότητας, όμορφες και αληθινές εικόνες, γραμμική και πολυεπίπεδη αφήγηση, είναι λίγα από τα θετικά της διηγηματικής συλλογής, αρκεί να αρέσει στον αναγνώστη να διαβάζει μεταφυσικές ιστορίες χωρίς αίματα.
Στο ομότιτλο διήγημα, ο αφηγητής έχει προσληφθεί στη θέση του γενικού διευθυντή στην περίφημη Δημοτική Βιβλιοθήκη της Μεγάλης Μονής των Αθώων ενώ εργάζεται να πραγματοποιήσει ένα μεγάλο του όνειρο: να ολοκληρώσει την έρευνά του με τίτλο «Εξομολογήσεις συγγραφέων», στην οποία αποδομεί τα μεγάλα ονόματα της λογοτεχνίας, τεκμηριωμένα και με ακαδημαϊκό τρόπο (ο Προυστ ήταν φιλάσθενος, ο Καμί εύθικτος και φυματικός κλπ.). Ξαφνικά όμως αρχίζουν να πέφτουν βαριά βιβλία ξένων σημαντικών συγγραφέων πάνω σε εργαζόμενους της βιβλιοθήκης, σκοτώνοντάς τους. Ξεκινάνε οι έρευνες, ο διευθυντής αρχίζει ν’ ανησυχεί και κάποια στιγμή καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η ίδια η βιβλιοθήκη επιτίθεται στους ερευνητές και τους υπαλλήλους. Είναι αλήθεια αυτό; Και πώς συνδέεται με τους φόνους το μοναδικό αντίτυπο του Νεκρονομικού που διασώζεται στη συλλογή αυτής της βιβλιοθήκης; Πώς θα αντιμετωπίσει τα γεγονότα ο διευθυντής και τι συνέπειες θα έχουν στη ζωή του; Υπάρχει στην πραγματικότητα ο Κθούλου από το Νεκρονομικόν; Ποιο θα είναι το τέλος αυτού του παράξενου και ανατρεπτικού διηγήματος;
Στα υπόλοιπα τρία έχουμε εξαιρετικούς πειραματισμούς του συγγραφέα πάνω στο μεταφυσικό στοιχείο, από τη σφιχτοδεμένη και σύντομη ιστορία του «Ακάλεστου», την οποία αγάπησα ιδιαίτερα γιατί οι αφηγήσεις παιδικών κατορθωμάτων από «παλιοπαρέες» πάντα με είλκυαν (από το «Στάσου πλάι μου» ως την «Ψίχα εκείνου του καλοκαιριού») μέχρι την εκτεταμένη αφήγηση στην «Ελεονόρα». Λεξιλόγιο πλούσιο, δύναμη παραστατικότητας, όμορφες και αληθινές εικόνες, γραμμική και πολυεπίπεδη αφήγηση, είναι λίγα από τα θετικά της διηγηματικής συλλογής, αρκεί να αρέσει στον αναγνώστη να διαβάζει μεταφυσικές ιστορίες χωρίς αίματα.
July 23, 2020
Αυτό το βιβλίο με περίμενε καρτερικά για πολύ καιρό στα αδιάβαστα και είναι από τα λίγα που κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης του που πολλές φορές αναρωτήθηκα γιατί δεν το είχα διαβάσει νωρίτερα;!
Ένα, ευφάνταστο, βιβλίο που πλέκει την πραγματικότητα με την φαντασία, τα υπαρκτά πρόσωπα τόσο με τα φαντασιακά πρόσωπα όσο και με τα φαντασιακά σκηνικά.
Τέσσερις υπέροχες ιστορίες - γραμμένες με αρκετές, θα έλεγα δόσεις χιούμορ, χωρίς όμως να ξενίζει αναφορικά με το είδος του βιβλίου - που σε βάζουν τόσο πολύ μέσα στο μυστηριακό κλίμα τους που δεν θες να αφήσεις το βιβλίο μέχρι να φτάσεις στο τέλος του.
Η πένα του συγγραφέα σου γεννά απορία για το τι θα γίνει παρακάτω και παρακάτω μέχρι που ξαφνικά συνειδητοποιείς πως έφτασες στην τελευταία σελίδα.
Φυσικά δεν θα μπορούσα να μην αναφερθώ στο, πανέμορφα, ατμοσφαιρικό εξώφυλλο που σου τραβάει από την πρώτη στιγμή το βλέμμα.
Ένα πολύ ωραίο βιβλίο το οποίο σαφέστατα το προτείνω!
Ένα, ευφάνταστο, βιβλίο που πλέκει την πραγματικότητα με την φαντασία, τα υπαρκτά πρόσωπα τόσο με τα φαντασιακά πρόσωπα όσο και με τα φαντασιακά σκηνικά.
Τέσσερις υπέροχες ιστορίες - γραμμένες με αρκετές, θα έλεγα δόσεις χιούμορ, χωρίς όμως να ξενίζει αναφορικά με το είδος του βιβλίου - που σε βάζουν τόσο πολύ μέσα στο μυστηριακό κλίμα τους που δεν θες να αφήσεις το βιβλίο μέχρι να φτάσεις στο τέλος του.
Η πένα του συγγραφέα σου γεννά απορία για το τι θα γίνει παρακάτω και παρακάτω μέχρι που ξαφνικά συνειδητοποιείς πως έφτασες στην τελευταία σελίδα.
Φυσικά δεν θα μπορούσα να μην αναφερθώ στο, πανέμορφα, ατμοσφαιρικό εξώφυλλο που σου τραβάει από την πρώτη στιγμή το βλέμμα.
Ένα πολύ ωραίο βιβλίο το οποίο σαφέστατα το προτείνω!
May 9, 2024
Πρόκειται για τρεις νουβελέτες και ένα διήγημα που ανήκουν στην κατηγορία φαντασία και τρόμου. Για το διήγημα, τον "Ακάλεστο", δεν έχω να πω πολλά. Είναι λιτή και ξεκάθαρη αφήγηση. Country horror σε στιλ Άμπροουζ Μπιρς ή (προχώ) Παπαδιαμάντης. Η νουβελέτα "Ελεονώρα" καθώς και η νουβελέτα "Ξέρω που έκρυψες τον Άλφρεντ" παρουσιάζουν πολλά κοινά στοιχεία μεταξύ τους σε ό,τι αφορά την απώλεια της προσωπικότητας, σε συνδυασμό με την ύπαρξη του υπερφυσικού στοιχείου με τη διαφορά, ότι δεν γίνεται απόλυτα ξεκάθαρο αν υπερισχύει η ψυχική διαταραχή ή η ύπαρξη του υπερφυσικού. Εδώ ο συγγραφέας πετάει το μπαλάκι στον αναγνώστη και τον αφήνει να επιλέξει ο ίδιος το μονοπάτι: εκείνο της παράνοιας ή εκείνο της ύπαρξης της μαγείας. Σχετικά με την πρώτη ιστορία, που είναι και η ομώνυμη της συλλογής, έχω να επισημάνω ότι η αναφορά στο Νεκρονομικόν, καθώς και σε οποιοδήποτε άλλο στοιχείο της μυθολογίας Κθούλου είναι -κατά την ταπεινή μου άποψη- εντελώς περιττή. Η ιστορία μπορεί να σταθεί αυτόνομα ως υπερφυσική αφήγηση, δίχως τα δεκανίκια του Lovecraft. Μου άρεσε ιδιαιτέρως η αναφορά της επίδρασης της λογοτεχνίας στην ανθρώπινη ιστορία και γενικότερα, στην πραγματικότητα. Ομολογώ ότι πέρασα όμορφα διαβάζοντας το, καθώς ο Φαρούπος ξέρει να χειρίζεται άψογα το λόγο και είναι εμφανές ότι έχει κάνει την απαραίτητη έρευνα για κάθε τι που γράφει.
September 16, 2017
Τέσσερις ιστορίες φαντασίας, γραμμένες στο (αγαπημένο μου) α' πρόσωπο, με χιούμορ και αξιόλογη χρήση της γλώσσας. Καλύτερη ιστορία κατα τη γνώμη μου ειναι το σύντομο διήγημα "Ο Ακάλεστος". Σαν πρώτη επαφή με το συγγραφέα, θεωρώ τη συλλογή επιτυχή!
March 15, 2017
Το βιβλίο περιέχει τις ιστορίες:
1) Ο αρχιβιβλιοθηκάριος
2) Ο Ακάλεστος
3) Ελεονόρα
4) Ξέρω πού έκρυψες τον Άλφρεντ
Όλες είναι ιστορίες φαντασίας και μυστηρίου, ευκολοδιάβαστες και κρατάνε το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Τα αρνητικά είναι ότι ο συγγραφέας -μάλλον δεν διαθέτει αρκετή πείρα;- επαναλαμβάνεται σε αρκετά σημεία και μοιάζει να κάνει επίδειξη -γνωστών- γνώσεων.
Το πνεύμα που κατοικεί στη βιβλιοθήκη του Αρχιβιβλιοθηκάριου θα ήταν εξαιρετικά χρήσιμο για τους υπαλλήλους σε πολλές ελληνικές βιβλιοθήκες με εξαίρεση την εκδίωξη των χρηστών. Για τον Ακάλεστο ένιωσα συμπάθεια και οίκτο.
1) Ο αρχιβιβλιοθηκάριος
2) Ο Ακάλεστος
3) Ελεονόρα
4) Ξέρω πού έκρυψες τον Άλφρεντ
Όλες είναι ιστορίες φαντασίας και μυστηρίου, ευκολοδιάβαστες και κρατάνε το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Τα αρνητικά είναι ότι ο συγγραφέας -μάλλον δεν διαθέτει αρκετή πείρα;- επαναλαμβάνεται σε αρκετά σημεία και μοιάζει να κάνει επίδειξη -γνωστών- γνώσεων.
Το πνεύμα που κατοικεί στη βιβλιοθήκη του Αρχιβιβλιοθηκάριου θα ήταν εξαιρετικά χρήσιμο για τους υπαλλήλους σε πολλές ελληνικές βιβλιοθήκες με εξαίρεση την εκδίωξη των χρηστών. Για τον Ακάλεστο ένιωσα συμπάθεια και οίκτο.
February 24, 2018
Κλασσικός λαβκράφτιος τρόμος, κλασσικοί πρωταγωνιστές (μοναχικοί λόγιοι με νευρώσεις σχολαστικού τύπου), δαιμονικά θηλυκά και μπόλικο υπερφυσικό. Φεύγει νεράκι, παρέχει την ξεκούραστη ανάγνωση διηγημάτων τρόμου που μου αρέσει, χωρίς σπλάτερ, χωρίς ιδιαίτερη βία.
Και όλα τα παραπάνω είναι ταυτόχρονα και τα ελαττώματά του.
Και όλα τα παραπάνω είναι ταυτόχρονα και τα ελαττώματά του.
November 20, 2017
"Ο αρχιβιβλιοθηκάριος και άλλες ιστορίες" είναι μια μελέτη της ανθρώπινης φύσης που ανέκαθεν παλεύει ανάμεσα στο λογικό και πραγματικό, το παράλογο και φανταστικό, μιας φύσης που μάχεται τον ίδια της την υπόσταση. Μεστή και γοητευτική γραφή η γραφή του Νίκου Φαρούπου, αυτή τη φορά μάς δίνει μια ανάλυση του φόβου και της φοβίας μέσα από τέσσερα διηγήματα μελετώντας παράλληλα συμπεριφορές παρέκκλισης.
November 23, 2016
Λάτρεψα την "Ελεονόρα" και "Ξέρω πού έκρυψες τον Άλφρεντ"!
Από τα καλύτερα διηγήματα του είδους που έχω διαβάσει!
Από τα καλύτερα διηγήματα του είδους που έχω διαβάσει!
July 12, 2017
Και ομως! Οι βιβλιοθηκες πολλες φορες στοιχειωνουν τον αναγνωστη ... Θαθελα να διαβασω και το Εγκλημα στην Αντιπαρο
November 22, 2018
Γέφυρες στο χρόνο, καμωμένες από γερούς αρμούς μελάνης και χάρτου (λίγες σκέψεις για τη συλλογή διηγημάτων ‘’Ο αρχιβιβλιοθηκάριος και άλλες ιστορίες’’ του Νίκου Φαρούπου)
Είχα κάνει μία απόπειρα, πριν καιρό, να ξεκινήσω τον ‘’Δήμιο’’ του συγγραφέα, μα λίγο η Λενόρ, λίγο οι άλλες κόρες μου (θα μου κολλάνε ένσημα για πολύτεκνο σύντομα, όπως μου είχε πει και μία φίλη) με είχαν οδηγήσει σε ‘’αναγνωστικό μπλοκάρισμα’’. Είχα πει όμως ότι θα βγω από αυτό το μπλοκάρισμα με Φαρούπο. Ήθελα να γνωρίσω τα έργα αυτού του συγγραφέα και αποφάσισα να ξεκινήσω από μία συλλογή διηγημάτων…
Αυτό ήταν!
Είναι σπάνιο, όταν διαβάζεις αρκετά (ποτέ δε μπορείς να πεις ‘’διαβάζω πολύ’’ με την πληθώρα τίτλων που υπάρχουν, όσα και αν διαβάζεις) να πέσεις πάνω σε ένα κείμενο που σε κάνει να νιώθεις ότι επιστρέφεις σπίτι. Ότι είσαι σε γνώριμο έδαφος, αισθάνεσαι ευπρόσδεκτος και πραγματικά ΝΙΩΘΕΙΣ κάθε σελίδα! Αυτό μου συνέβη με την εν λόγω συλλογή!
Πρώτο κείμενο ‘’ο αρχιβιβλιοθηκάριος’’ και με έπιασε μεμιάς από το σβέρκο ο κυρ-Νίκος μας, κολλώντας μου το μούτρο στη σελίδα. Αναγνωστικό μπλοκάρισμα αντίο! Φόρος τιμής στη μυθολογία Κθούλου! Και όταν αυτό έρχεται από ένα συγγραφέα του βεληνεκούς του κύριου Φαρούπου, δείχνει ιδιαίτερο θάρρος από μέρους του! Καλώς ή κακώς συσπειρώσεις της ελίτ υπάρχουν σε αυτό το τόπο, οπότε αν κάποιος υψηλής πένας καταπιαστεί με ‘’αυτά τα πράματα’’, τη ‘’παραλογοτεχνία’’, ρισκάρει με λεκτικό λιθοβολισμό. Εγώ θαύμασα το ρίσκο του και φυσικά το αποτέλεσμα είναι κομψοτέχνημα! Ο Αλχαζρέντ μπλέκεται με τον Κάφκα, τον Ντοστογιέφσκι και άλλους κλασσικούς, ο ήρωας είναι λάτρης και μελετητής της λογοτεχνίας, ενώ από αυτό το πρώτο κείμενο λάτρεψα το φλέγμα και την λεπτή ειρωνεία του συγγραφέα (‘’[…]Το βαρύ αυτό ογκώδες βιβλίο, πέφτοντας από ύψος περίπου τεσσάρων μέτρων, χτύπησε με την κάτω μυτερή γωνία το πίσω μέρος του κρανίου του, προκαλώντας κακώσεις που συνοδεύτηκαν από εγκεφαλική αιμορραγία, με αποτέλεσμα το θάνατό του.[…] ο πεσμένος στο πάτωμα μοιραίος τόμος ήταν ανοιγμένος στην πρώτη σελίδα του Ηλίθιου.[…]’’ ΑΝΤΕ ΓΕΙΑ!!! ΔΕ ΓΡΑΦΟΝΤΑΙ ΑΥΤΑ ΡΕ!!!). Όσο το διάβαζα, μετά από καιρό, βυθιζόμουν στο κείμενο, δίχως να βλέπω μόνο λέξεις! Όσοι διαβάζεται ‘’αρκετά’’, σαν εμένα, ίσως να με νιώσετε. Το κλείσιμο ήταν ένα κρεσέντο παράνοιας και θα μπορούσε να ανήκει εύκολα στο κύκλο των πρώτων λαβκραφτικών.
Έπειτα, ‘’ο Ακάλεστος’’. Αν το προηγούμενο ήταν της κληρονομιάς του Λάβκραφτ, τότε εδώ βλέπουμε απόηχους από Μπλάκγουντ, Μάχεν μαζί με Παπαντωνίου, Καρκαβίτσα και ίσως μια πινελιά από Μαρκ Τουέην. Αλάνια, αποφασίζουν να κάνουν φάρσες σε νεκροθάφτη, μα την επόμενη από τη βραδιά της μεγάλης φάρσας μαθαίνουν ότι ο φύλακας των ψόφιων… είναι ψόφιος κι αυτός! Η αθωότητα ξεχειλίζει, νιώθω σα να επισκέπτομαι το παρελθόν του συγγραφέα μαζί με το παρελθόν κάθε λογοτεχνικού ‘’αλανιού’’, ενώ –κυρίες και κύριοι- είχαμε την πρώτη μας ανατριχίλα εδώ (αυτό το διάστημα γράφω για έναν νεκροθάφτη και ο Μανόλης ο Ακάλεστος του κύριου Φαρούπου, μου θύμισε τον δικό μου Τρελαντώνη το Δράκο). Σε αυτό το σημείο σκέφτηκα ότι θα ήθελα ο συγγραφέας να διαβάσει τον Τέττιξ μου και τα Ψάρια μου, μα κομπλάρω να το τολμήσω λόγω της υπεροχής της πρόζας που συνάντησα.
Και γυρνάω σελίδα που λέτε και τι βλέπω; ΕΛΕΟΝΟΡΑ! Μου κρεμά το στόμα και γρήγορα ψυλλιάζομαι ότι οι επιρροές εδώ είναι από Πόε. Και ναι, μοιραία γυνή καταστρέφει ανήρ! Δε περιγράφω άλλο, το αγαπημένο μου τόπικ!
Ακολουθεί το κείμενο-κατακλείδα, με τίτλο ‘’Ξέρω που έκρυψες τον Άλφρεντ…’’, με ατμόσφαιρα που θυμίζει Στόκερ, Κόναν Ντόυλ και τρόμο των 70ς. Όσοι αγαπάτε Κρόνεμπεργκ απλά διαβάστε το, δε θα επεκταθώ, γιατί σα σύλληψη είναι απίστευτο και δε θέλω να ξέρετε τίποτα, να το βιώσετε σαν εμπειρία κι εσείς!
Η επίγευση λοιπόν!
Με το που το έκλεισα έπιασα τον Δήμιο και κυλάει νερό κι αυτό. Ο Νίκος Φαρούπος, είναι γνώστης της λογοτεχνίας του υπερφυσικού, τρομερός χειριστής του σασπένς, έχει κάνει σπουδή στα γοτθικά έργα και σε κάποια σημεία μου θύμισε Παπαδιαμάντη-Πόε (όντας διηγήματα κιόλας). Είχα καιρό να χαρώ τόσο με κάποιο ανάγνωσμα και γι αυτό το αναφέρω και το προτείνω ανεπιφύλακτα.
(24/9/2017)
Είχα κάνει μία απόπειρα, πριν καιρό, να ξεκινήσω τον ‘’Δήμιο’’ του συγγραφέα, μα λίγο η Λενόρ, λίγο οι άλλες κόρες μου (θα μου κολλάνε ένσημα για πολύτεκνο σύντομα, όπως μου είχε πει και μία φίλη) με είχαν οδηγήσει σε ‘’αναγνωστικό μπλοκάρισμα’’. Είχα πει όμως ότι θα βγω από αυτό το μπλοκάρισμα με Φαρούπο. Ήθελα να γνωρίσω τα έργα αυτού του συγγραφέα και αποφάσισα να ξεκινήσω από μία συλλογή διηγημάτων…
Αυτό ήταν!
Είναι σπάνιο, όταν διαβάζεις αρκετά (ποτέ δε μπορείς να πεις ‘’διαβάζω πολύ’’ με την πληθώρα τίτλων που υπάρχουν, όσα και αν διαβάζεις) να πέσεις πάνω σε ένα κείμενο που σε κάνει να νιώθεις ότι επιστρέφεις σπίτι. Ότι είσαι σε γνώριμο έδαφος, αισθάνεσαι ευπρόσδεκτος και πραγματικά ΝΙΩΘΕΙΣ κάθε σελίδα! Αυτό μου συνέβη με την εν λόγω συλλογή!
Πρώτο κείμενο ‘’ο αρχιβιβλιοθηκάριος’’ και με έπιασε μεμιάς από το σβέρκο ο κυρ-Νίκος μας, κολλώντας μου το μούτρο στη σελίδα. Αναγνωστικό μπλοκάρισμα αντίο! Φόρος τιμής στη μυθολογία Κθούλου! Και όταν αυτό έρχεται από ένα συγγραφέα του βεληνεκούς του κύριου Φαρούπου, δείχνει ιδιαίτερο θάρρος από μέρους του! Καλώς ή κακώς συσπειρώσεις της ελίτ υπάρχουν σε αυτό το τόπο, οπότε αν κάποιος υψηλής πένας καταπιαστεί με ‘’αυτά τα πράματα’’, τη ‘’παραλογοτεχνία’’, ρισκάρει με λεκτικό λιθοβολισμό. Εγώ θαύμασα το ρίσκο του και φυσικά το αποτέλεσμα είναι κομψοτέχνημα! Ο Αλχαζρέντ μπλέκεται με τον Κάφκα, τον Ντοστογιέφσκι και άλλους κλασσικούς, ο ήρωας είναι λάτρης και μελετητής της λογοτεχνίας, ενώ από αυτό το πρώτο κείμενο λάτρεψα το φλέγμα και την λεπτή ειρωνεία του συγγραφέα (‘’[…]Το βαρύ αυτό ογκώδες βιβλίο, πέφτοντας από ύψος περίπου τεσσάρων μέτρων, χτύπησε με την κάτω μυτερή γωνία το πίσω μέρος του κρανίου του, προκαλώντας κακώσεις που συνοδεύτηκαν από εγκεφαλική αιμορραγία, με αποτέλεσμα το θάνατό του.[…] ο πεσμένος στο πάτωμα μοιραίος τόμος ήταν ανοιγμένος στην πρώτη σελίδα του Ηλίθιου.[…]’’ ΑΝΤΕ ΓΕΙΑ!!! ΔΕ ΓΡΑΦΟΝΤΑΙ ΑΥΤΑ ΡΕ!!!). Όσο το διάβαζα, μετά από καιρό, βυθιζόμουν στο κείμενο, δίχως να βλέπω μόνο λέξεις! Όσοι διαβάζεται ‘’αρκετά’’, σαν εμένα, ίσως να με νιώσετε. Το κλείσιμο ήταν ένα κρεσέντο παράνοιας και θα μπορούσε να ανήκει εύκολα στο κύκλο των πρώτων λαβκραφτικών.
Έπειτα, ‘’ο Ακάλεστος’’. Αν το προηγούμενο ήταν της κληρονομιάς του Λάβκραφτ, τότε εδώ βλέπουμε απόηχους από Μπλάκγουντ, Μάχεν μαζί με Παπαντωνίου, Καρκαβίτσα και ίσως μια πινελιά από Μαρκ Τουέην. Αλάνια, αποφασίζουν να κάνουν φάρσες σε νεκροθάφτη, μα την επόμενη από τη βραδιά της μεγάλης φάρσας μαθαίνουν ότι ο φύλακας των ψόφιων… είναι ψόφιος κι αυτός! Η αθωότητα ξεχειλίζει, νιώθω σα να επισκέπτομαι το παρελθόν του συγγραφέα μαζί με το παρελθόν κάθε λογοτεχνικού ‘’αλανιού’’, ενώ –κυρίες και κύριοι- είχαμε την πρώτη μας ανατριχίλα εδώ (αυτό το διάστημα γράφω για έναν νεκροθάφτη και ο Μανόλης ο Ακάλεστος του κύριου Φαρούπου, μου θύμισε τον δικό μου Τρελαντώνη το Δράκο). Σε αυτό το σημείο σκέφτηκα ότι θα ήθελα ο συγγραφέας να διαβάσει τον Τέττιξ μου και τα Ψάρια μου, μα κομπλάρω να το τολμήσω λόγω της υπεροχής της πρόζας που συνάντησα.
Και γυρνάω σελίδα που λέτε και τι βλέπω; ΕΛΕΟΝΟΡΑ! Μου κρεμά το στόμα και γρήγορα ψυλλιάζομαι ότι οι επιρροές εδώ είναι από Πόε. Και ναι, μοιραία γυνή καταστρέφει ανήρ! Δε περιγράφω άλλο, το αγαπημένο μου τόπικ!
Ακολουθεί το κείμενο-κατακλείδα, με τίτλο ‘’Ξέρω που έκρυψες τον Άλφρεντ…’’, με ατμόσφαιρα που θυμίζει Στόκερ, Κόναν Ντόυλ και τρόμο των 70ς. Όσοι αγαπάτε Κρόνεμπεργκ απλά διαβάστε το, δε θα επεκταθώ, γιατί σα σύλληψη είναι απίστευτο και δε θέλω να ξέρετε τίποτα, να το βιώσετε σαν εμπειρία κι εσείς!
Η επίγευση λοιπόν!
Με το που το έκλεισα έπιασα τον Δήμιο και κυλάει νερό κι αυτό. Ο Νίκος Φαρούπος, είναι γνώστης της λογοτεχνίας του υπερφυσικού, τρομερός χειριστής του σασπένς, έχει κάνει σπουδή στα γοτθικά έργα και σε κάποια σημεία μου θύμισε Παπαδιαμάντη-Πόε (όντας διηγήματα κιόλας). Είχα καιρό να χαρώ τόσο με κάποιο ανάγνωσμα και γι αυτό το αναφέρω και το προτείνω ανεπιφύλακτα.
(24/9/2017)
July 11, 2020
Δεν το περίμενα και με εξέπληξε ευχάριστα. Καλογραμμένες ιστορίες μυστηρίου με αρκετή δόση χιούμορ.
November 21, 2016
Έχει ταλέντο ο συγγαφέας αλλά για τα γούστα μου χρειάζεται λίγο να το δουλέψει περισσότερο. Οι δύο πρώτες ιστορίες ήταν ενδιαφέρουσες αλλά δεν κατάφεραν να με κάνουν να νοιώσω κάτι έντονο. Οι δύο επόμενες ήταν σαφώς καλύτερα δομημένες και δημιουργούσαν αν όχι αγωνία τουλάχιστον ανησυχία. Θεωρώ οτι θα εξελιχτεί πολύ! Αναμένουμε!
Displaying 1 - 14 of 14 reviews