เพราะเธอคือสายฝนที่ชื่นฉ่ำ

by ราตรี อธิษฐาน

บางความรักเรียบง่ายชัดเจน
บางความรักหลบซ่อนเกินมองเห็น
บางความรักซับซ้อนเกินเข้าใจ

ลูกพีช เคยบอกความฝันเล็กๆ ให้ทุกคนล่วงรู้ ว่าเธออยากเป็นสถาปนิก แต่วันหนึ่งเธอก็ไม่เอ่ยให้ใครฟังอีกเลย เพราะถ้าฝันแล้วทำไม่ได้ เธอก็กลายเป็นแค่คนเพ้อเจ้อเท่านั้น

กระทั่งฤดูฝนปีสุดท้ายของวัยมัธยมปลายเข้ามาเยือน เธอได้พบกับหนุ่มนักเรียนสถาปัตย์ชื่อ สายฝน ความฝันของเธอจึงเริ่มแตกใบอ่อนอีกครั้ง ลูกพีชเริ่มไขว่คว้าหาส่วนที่แหว่งวิ่นไปของชีวิต รวมถึงการหาคำตอบให้กับหลายสิ่งที่ติดค้างอยู่ในหัวใจมาแสนนาน

Genres: Romantic

436 pages, Paperback

Published October 1, 2016

Reviews

[Clairdenoon · Rating 5 out of 5]

#เพราะเธอคือสายฝนที่ชื่นฉ่ำ🍑☔🌧
#ราตรี อธิษฐาน(ของแท้ต้องพิมพ์"ราตรี"แล้วกดSpace Bar ตามด้วย"อธิษฐาน"นะ!🤣)
🌧
🍑

🌧
🍑
อ่านจบแล้วตื้อๆจ้ะ😢

........ความรู้สึกมันไม่ท่วมท้นพรั่งพรูร้องห่มร้องไห้คลุ้มคลั่งเหมือนตอนอ่านเรื่อง"รักษ์"นะจ๊ะ
เพราะเรื่องนี้ไม่หวือหวา ไม่แซ่บจัดจ้าน โนเลิฟซีน ไม่หวานจัดๆจับใจอย่างที่คาดหวังไว้เลยจ้ะ แทบจะเป็นแนวเรียบๆนิ่งๆเรื่อยๆมาเรียงๆเสียด้วยซ้ำนะจ๊ะ
....แต่....ไรท์เตอร์ก็สามารถดึงอารมณ์ ทำให้เค้ามีอารมณ์ร่วมสุดๆเลยจ้ะ ดูเรียลจนต้องคอยลุ้นทุกอณูหน้ากระดาษ ว่านางเอกจะทำตามฝันได้มั้ยความผูกพันเรียบๆของทั้งคู่จะสานต่อกลายเป็นความรักยั่งยืนได้รึป่าวน่ะจ้ะ....ยิ่งได้แบกหนังสือไปนั่งอ่านที่คณะสถาปัตย์C.U.สถานที่เกิดเหตุโลเคชั่นหลักของเรื่อง..ซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยที่พระเอกเรียนและนางเอกก็ใฝ่ฝันอยากเรียนที่นี่. ..ซึ่งทั้งหมดทั้งมวลของเรื่องนี้ก็แทบจะกล่าวถึงความมุ่งมั่นเพียรพยายามในการทำความฝันนี้ให้เป็นจริงด้วยแล้ว..เค้าก็ยิ่งอิ๊นอินจ้ะ..อ่านในที่เกิดเหตุแถมเป็นวันที่ขมุกขมัวฝนอึมๆครึมๆจะตกแหล่มิตกแหล่..มันได้อารมณ์จริงๆนะจ๊ะ(ให้5ดาวเพราะอารมณ์ร่วมล้วนๆเลยจ้ะ) ^o^

**จุดใหญ่ๆของเรื่องในมุมมองของเค้าก็คือ....

1.เป็นการเล่าเรื่องราว ความรู้สึกทุกห้วงอารมณ์ ทั้ง ความเหงา ความเศร้า ความรัก ความหวัง การมุ่งมั่นทำตามความฝัน ของลูกพีช พีชา นางเอกของเรื่อง ที่มีต่อสิ่งที่เกิดขึ้นในช่วงชีวิตเด็กสาวม.6..ยาวไปยาวไปจนแต่งงานเลยน่ะจ้ะ..โดยเล่าตั้งแต่จุดเริ่มต้นของความฝัน จนไปถึงจุดๆหนึ่งที่ทุกอย่างดูลงตัว ผ่านการเล่าโดยตรง และผ่านเนื้อเพลง สถานการณ์ จดหมายบ้าง อีเมลบ้าง บันทึกประจำวันบ้าง โซเชียลเน็ตเวิร์กตามช่วงเวลาบ้าง น่ะจ้ะ

2.พี่ฝน สายฝน หนุ่มสถาปัตย์พระเอกเรื่องนี้...ในสายตาเค้าพี่ฝนดูเย็นฉ่ำสมชื่อสุดๆเลยจ้ะ พี่ฝนเป็นคนดีของหัวใจ เป็นความอบอุ่นใจ เป็นทุกสิ่งอย่างของลูกพีชเลย –เป็นคนพาลูกพีชไปเจอเมล็ดพันธุ์แห่งความฝัน เป็นจุดเริ่มต้นที่จุดประกายการเดินทางตามความฝันของลูกพีช -เป็นเนวิเกเตอร์ คอยสอนคอยบอกคอยแนะนำเส้นทาง-เป็นจุดพักรถ ที่พักการเดินทางยามเหนื่อยล้า - เป็นเสมือนปั๊มน้ำมันคอยเติมเชื้อเพลิง เติมพลัง สร้างกำลังใจในการเดินทางต่อไป และเป็นหนึ่งในจุดหมายปลายทาง- เป็นคนที่ลูกพีชอยากให้รอตรงDestinationน่ะจ้ะ

3.เรื่องนี้มีความลับซุกซ่อนอยู่จ้ะ...พอความลับเฉลยเค้าเลยต้องกลับไปอ่านใหม่เพื่อจับสังเกตุตรงจุดที่เกี่ยวกับความลับนั้น...แล้วก็เลยร้องอ๋อออออ!...มิน่าล่ะ^^....ถึงแม้ว่าคนที่กุมความลับอยู่จะไม่ใช่พระเอก ไม่มีต่อยอดอะไรแต่เค้าก็ได้ใจเราไปเลยนะจ๊ะ(แอบเสียดายสุดๆด้วยจ้ะ😍เท่ห์ซะ)

**จุดเล็กๆน้อยๆข้อสังเกตปกิณกะที่เค้าอยากจะจดเอาไว้จำเวลาคิดถึงเรื่องนี้จ้ะ**

1.ลูกพีช🍑...พูดเพราะ เรียบร้อย นุ่มนิ่ม น่ารักมากๆเลยจ้ะ ♥ ถึงจะดูนุ่มแต่พีชเป็นคนพูดตรงไม่เก็บความรู้สึกไว้นาน ชอบก็บอกชอบ ไม่ชอบก็บอกไปเลย ทำอะไรก็แน่วแน่จริงจังมุ่งมั่นสุดๆเลยจ้ะ(รวมถึงเรื่องความรักด้วยก็เช่นกัน) สไตล์การพูดของลูกพีชจะแทนตัวเองว่า”เค้า”และจะพูด”จ๊ะ,จ้ะ”กับทุกผู้คนเลยจ้ะ...พูดแบบที่เค้ากำลังพยายามดัดประดิษฐ์จริตพิมพ์รีวิวอยู่นี่แหละจ้ะ..หุหุหุ... แบบนี้เลยจ้ะ...#โคฟเป็นลูกพีช🍑

2.ไม่ฉูดฉาด ไม่มีคำหวาน ไม่หรู ดูติดดิน ไม่มีทำโรแมนติก ไม่เร้าใจ ไม่เอาใจ ไม่เคยบอกว่ารัก ....คือพี่สายฝนพระเอกเรื่องนี้เลยจ้ะ....เฮ้อออ.....ถึงจะไม่มีที่กล่าวมาข้างต้น แต่พี่ฝนเค้าก็ให้ความรู้สึก อุ่นใจ เย็นใจ วางใจได้ ไว้ใจได้ จริงๆนะจ๊ะ เหมือนเป็นทั้งพ่อ เป็นพี่ เป็นครู เป็นเพื่อน (แล้วสเตตัสปัจจุบันก็เป็นสามีแล้วด้วยจ้า^^)....พี่ฝนคือสาเหตุที่ทำให้เราเกิดอาการตื้อๆนี่แหละจ้ะ ขาดหวานก็เหมือนขาดจีบก็ไม่จีบ..รักก็ไม่บอก...แต่อ่านแล้วให้ความรู้สึกถึงรัก..ความละมุนละไมความอบอุ่นใจได้เองโดยละม่อมน่ะจ้ะ^_^

...ตอนที่ชอบสุดคือตอนกอดลูกพีชแล้วร้องไห้...มันซึ้งจริงๆจ้ะ...แต่บทจะkissก็ขอกันดื้อๆง่ายๆงงๆ “จูบกันมั้ย” ง้ายง่ายเลยจ้ะ ....ส่วนตอนที่ดูเหมือนจะหวานของพี่ฝนคือตอนที่บอกให้ลูกพีชไปหาเพลง:ชีวิตที่ฉันเหลืออยู่ ของBodyslamมาฟังซะ... ซึ่งเค้าก็ไปหาฟังตาม...โอยยย..เคลิ้มจ้ะ😍(เธอ...ขอให้เธอจำเอาไว้ จากนี้ทุกลมหายใจ มีแค่เธอ แค่เธอเท่านั้น...ฉันขอให้เธอได้รู้ว่าชีวิตที่ฉันเหลืออยู่...จงมั่นใจ..ว่าฉันจะให้..เธอ)

3.แรงผลักดันไม่ใช่จะมีแต่ด้านบวกนะจ๊ะ...อย่างอาหญิง(คุณอาปากร้ายใจเกือบดี )ของลูกพีช คือนักดับฝันที่ดูสุ่มเสี่ยงตัวยง เลยจ้ะ อาหญิงจะคอยนำเสนอทางที่ปลอดภัยและplay safeให้เสมอๆ...อาหญิงคือแรงผลักดันด้านลบ ที่เสริมสร้างให้ลูกพีชแข็งแกร่ง หนักเอาเบาสู้ ไม่หวั่นไหวอะไรง่ายๆ ซึ่งพอผ่านจุดนี้ไปได้ปัญหาอะไรก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่เลยจ้ะ

4.ลูกพีชชอบพี่ญารินดาจ้ะ...ชอบทั้งเพลงและตัวตน พี่ญารินดาเก่งและเท่ห์ เป็นอาจารย์พิเศษที่คณะนี้ แต่ในเรื่องไม่ได้กล่าวถึงว่าตอนเรียนได้เจอพี่เค้าบ้างรึป่าวนะจ๊ะ แล้วก็ไม่ได้บอกด้วยว่าลูกพีชจบได้เกียรตินิยมอย่างที่ลุ้นๆไว้รึป่าว ประเด็นนี้หายไปเฉยๆเลยจ้ะ

5.ปกป้อง♥ เป็นคนที่เราเสียดายมากกกกกกกจ้ะ😍..เราว่าบทของปกป้องดูมีมิติมากกว่าพี่ฝนอีกนะจ๊ะ ให้ลุคแบดบอยหน่อยๆทุ่มเทกับความรัก มีอารมณ์แรงๆชัดเจน...เราตะหงิดๆป้องตั้งแต่ตอนที่เปิดเพลงเรื่องเดียว ของB5หลังจากที่ลูกพีชตอบตกลงไปงานวันเกิดแล้วล่ะจ้ะ(....เป็นเพลงเกี่ยวกับคนแอบรักแอบมุ้งมิ้ง) คำพูดที่ดูเหมือนป้องพูดบ่อยสุดคือ...”ป้องขอโทษ” หล่อ รวย สปอร์ต ใจดี แบดบอยแต่มีใจเดียว...เฮ้อ.....เสียดายจ้ะ^^

6.งานแต่งงานของทั้งคู่ สมฐานะเด็กถาปัดมากๆเลยจ้ะ เฟี้ยวฟ้าวห้าวอินดี้กล้าบ้าดีแท้ๆจ้ะ ชอบพี่รหัสสายนางฟ้าของลูกพีช ชอบธีมงาน ชอบชุดกันฝนของเพื่อนเจ้าบ่าวเจ้าสาว...555555ฮาและชิคมากกกกจ้ะ...โดยเฉพาะพี่วา กับท่าเต้นและสีผมแดงน่ะจ้ะ^o^

7.ฮั่นแน่!! ไรท์เตอร์เป็นติ่งEXOรึป่าวจ๊ะ ขนมาหลายเพลงเลยจ้ะ...อือ รือ รอง อือ รือ รอง อือ รือ รอง แด....🤣🤣ㅋㅋㅋㅋㅋㅋ




8.สุดท้ายนี้นะจ๊ะ...อยากให้คุณราตรี อธิษฐาน ออกหนังสือมาทุกเดือนเลยจ้ะ♥o♥(ฝันนนนzzzz^o^) ชอบแนวรักผูกพัน รักเกิดในสถานศึกษาของไรท์จริงๆจ้ะ เขียนได้ดีงามเข้าถึงทุกห้วงอารมณ์มากกกกๆ....อ่านแล้วก็ยังรู้สึกอยากอ่านอีกอยู่นั่นแหละจ้ะ♥

[Misspharaoh · Rating 5 out of 5]

โอ๊ยชอบบบบบบ
ได้มีโอกาสอ่านตอนพายุฤดูร้อนบุกกทม. ฝนตกอากาศเย็นๆ เปิดพัดลมห่มผ้าเบาๆมันช่างเข้ากับตีมเรื่องจริงๆ
ชอบความสัมพันธ์พัฒนาการความรักของพระเอกนางเอกมาก ชอบพี่ฝนจังทำไงดี อยากเจอพี่ฝนในชีวิตจริงบ้างต้องทำบุญแบบไหนอ่ะ 555 ดูเพ้อนะเรา

มีจุดหักคะแนนนิดหน่อย ซัก 0.1 (เพื่อ? ด้วยความติ่ง) เรื่องชื่อ���รื่อง “เพราะเธอคือสายฝนอันชื่นฉ่ำ” เราว่าชีวิตลูกพีชไม่ได้ดราม่ามากขนาดมีพี่ฝนมาเป็นหยาดฝนชโลมจิตใจ พี่ฝนเป็นคนฉุดรั้งชีวิตให้พบกับความชุ่มฉ่ำอะไรขนาดนั้นซักเท่าไหร่ จนถึงขนาดเอาชื่อพี่ฝนมาเป็นชื่อเรื่อง จะว่านางอยู่ด้วยตัวเองได้ เติบโตขึ้นมาได้โดยไม่ต้องมีพี่ฝนเข้ามาเป็นอีกครึ่งชีวิตก็ได้ แต่อย่างว่าเหมือนที่นางว่า “มีแฟนก็เป็นกำลังใจเป็นแรงใจอีกทางหนึ่ง” นิดเดียวละค่ะที่ติดใจเรา และสำหรับเราเป็นชื่อเรื่องที่ฟังแล้วรู้สึกเย็นฉ่ำมีกำลังใจขึ้นมากทันทีเลยค่ะ

[Mook Woramon · Rating 4 out of 5]

นิยายรักซึมลึก อบอุ่นหัวใจระหว่างน้องลูกพีชกับพี่สายฝน

พระเอก-นางเอกเรื่องนี้ทำไมชีวิตรันทดกันขนาดนี้ เคราะห์ซ้ำ กรรมซัดตลอดเวลา แต่สุดท้ายก็ลงเอยกันด้วยดี

การเดินเรื่องเล่าผ่านชีวิตลูกพีชตั้งแต่ ม.6 จนจบมหาลัย ชีวิตก็รันทดเหลือเกิน พ่อตาย แม่ทิ้ง ย่าตายอีก เลยต้องอยู่กับอาผู้หญิงที่ดุมากและเคี่ยวมาก รักแหละแต่ไม่แสดงความรัก ไม่เคยชม ลูกพีชเลยมีปมว่าเป็นส่วนเกินมาตลอด ต้องเก็บเงินเรียนเอง แอบไปสอบนู่นนี่นั่น
จนลูกพีชได้มาเรียนพิเศษกับสายฝน นักศึกษาสถาปัตย์ปีสี่ สายฝนค่อยๆเติมความชุ่มชื่นในหัวใจลูกพีช ตอนแรกก็เป็นพี่ชายที่แสนดี ต่อมากลายเป็นความรักเมื่อไหร่ไม่รู้ เหมือนค่อยเป็นค่อยไป ซึมลึกไปทีละนิด เป็นอากาศรอบตัว มองไม่เห็นแต่มีอยู่ ระหว่างนั้นชีวิตแต่ละคนก็ล้มลุกคลุกคลาน ผ่านร้อนผ่านหนาว เรื่องเรียน การงาน ครอบครัว คบกันตั้งแต่ลูกพีชยังไม่เอนทรานซ์ จนกระทั่งเรียนจบ เป็นความรักที่ไม่หวือหวาแต่มั่นคงดี

อ่านเรื่องนี้จบแล้วรู้สึกเรื่องมันนิย้ายยยย นิยายยยย แต่มันก็กระชุ่มกระชวยหัวใจป้าดีเหมือนกัน

[Lily 百合花 · Rating 5 out of 5]

ชื่อเรื่อง – เพราะเธอคือสายฝนที่ชื่นฉ่ำ
ผู้แต่ง – ราตรี อธิษฐาน


ตัวละคร
พีชา (ลูกพีช) อายุ 17 ปี ⇒ 26 ปี
สายฝน (พี่ฝน) อายุ 23 ปี ⇒ 32 ปี


รีวิวหลังอ่าน

เคยอ่านผลงานของคุณราตรี อธิษฐาน เรื่อง “รักษ์” มาก่อนค่ะ เรื่องนั้นก็ชอบมากเลยนะคะ เพราะโปรยปกหลังกับเนื้อเรื่องนั้นหลอกเรา 555+ แต่เราก็เต็มใจให้หลอก เล่าเรื่องได้สนุกดีค่ะ มาเรื่อง “เพราะเธอคือสายฝนที่ชื่นฉ่ำ” ชื่อเรื่องยาวกว่าชื่อเรื่องนั้นเยอะเลย แต่ชื่อเรื่องก็เพราะมากเช่นกัน เราเห็นแล้วชอบเลยอ่ะ

พอได้อ่าน อยากจะบอกว่าวิธีการเล่าเรื่องก็ต่างจากเรื่อง “รักษ์” อีก มีอะไรแปลกใหม่ให้ได้ตื่นตาตื่นใจจริงๆ สำนวนภาษาละมุนละไม ไม่อยากจะเชื่อว่าอ่านๆ ไป แอบน้ำตาซึมตามตัวละครจริงๆ นะ ไม่ได้เหมือนถูกยัดเยียดเรื่องราวแต่อย่างใด แต่อ่านแล้วมันค่อยๆ อินตามมากกว่า

พูดถึงข้อดีแล้ว ก็อาจจะมีข้อตินิดหนึ่งคือ คำแทนตัวของนางเอกนั้น แทนตัวเองว่า “เค้า” กับทุกคนเลย ไม่ว่าจะอาหญิง อาทิศ พี่ฝน พี่น้ำ พี่เอิร์น ปกป้อง เพลินใจ เอาเป็นว่าทุกคนแล้วกัน 555+ มันแปลกมากค่ะ อ่านแล้วติดขัดแค่ตรงนี้แหละ ตอนแรกเลยลังเลใจว่าจะ 4 หรือจะ 5 ดาวดี

แต่เพราะว่าเราอ่านเรื่องนี้แบบที่ว่าอยากอ่านต่อจนจบ ไม่อยากวางเลย ก็เลยทำให้คิดว่า 5 ดาวแล้วกัน เพราะข้อติก็คงมีแค่นี้แหละ นอกนั้นเราชอบ และเราอ่านแล้วอินตามหลายๆ เรื่องในนี้ เดี๋ยวจะอธิบายยาวๆ อีกที

จุดที่ทำให้อินมาก คือเรื่องราวที่ลูกพีชไล่ตามความฝันของตัวเองที่ไม่แน่ใจว่าชอบจริงๆ ไหม และไม่มีใครเห็นด้วยเลย (นอกจากพี่ฝน 555+) จุดนี้ถือเป็นโชคดีของลูกพีชที่ค้นหาตัวเองเจอ และดื้อจนสามารถสู้เพื่อฝันของตัวเองได้ โดยมีพี่ฝนเป็นเหมือนหยาดฝนหยดหนึ่งที่หยดลงมาพอดี ทำให้จุดประกายความฝันของเธอจนเป็นจริงขึ้นมาได้ สำหรับเรานั้น ทุกวันนี้เรายังหาตัวเองไม่เจอเลย จนอายุแก่กว่าลูกพีช (ในตอนสุดท้ายของเรื่อง) แล้ว ก็ยังหาตัวเองไม่เจอ พออ่านเรื่องแบบนี้ มันเลยกระทบใจตัวเองจริงๆ

นอกจากนี้ยังมีเรื่องช่วงเวลาที่ลูกพีชกำลังเข้ามหาลัย มันเป็นช่วงรุ่นราวคราวเดียวกับเรานี่แหละ หลายๆ อย่างที่เอ่ยถึงในเรื่อง เราล้วนเจอมาหมดแล้ว เพลงของญารินดาที่ฮิตมากๆ ที่เป็นแรงบันดาลใจที่สำคัญของลูกพีช การพูดคุยกันผ่าน MSN การสอบโอเน็ตเอเน็ต (เราสอบรุ่นที่ 2) และอีกสารพัดสิ่ง เหมือนเจอคนที่อยู่ยุคสมัยเดียวกันเข้า ก็เลยอินเป็นทวีคูณ 555+

ลืมอีกจุดค่ะ จุดที่อาหญิงบอกว่า ถ้าหากแต่งงานแล้ว อย่าได้ลาออกจากงานเป็นอันขาด โอ๊ยยยย ตบเข่าฉาดเลยค่ะ ประโยคนี้แม่เราก็เคยบอกเราบ่อยๆ (555+ แต่หนูยังไม่มีใครให้แต่งเลยนะคะ) คือประมาณว่าถ้าแต่งงานแล้วลาออกมา หากวันใดโดนทิ้งขึ้นมา จะเอาอะไรกิน จะให้พึ่งเงินจากสามีที่ทอดทิ้งเราได้ตลอดไปเหรอ สุดท้ายก็ต้องยืนด้วยลำแข้งตัวเอง ซึ่งก็ไม่มีใครรู้ได้เลยว่าอนาคตจะเป็นเช่นไรจริงๆ

และแอบน้ำตาซึมก็ช่วงท้ายๆ ของเรื่อง คือไม่อยากจะเชื่อว่าตัวเองเกือบจะร้องไห้ในขณะที่นั่งเรือด่วนเจ้าพระยาไปอ่านตอนใกล้จะจบไปอ่ะ ต้องทำเป็นก้มหน้าก้มตา เอามือปิดตาตัวเองไว้ แล้วก็ทำท่าเหมือนง่วงนอน ฮ่าๆๆ

ตัวละครในเรื่อง คือไม่มีใครดีที่สุด และไม่มีใครเลวที่สุด คือทุกคนต่างก็มีข้อดีข้อเสียให้สัมผัสได้ถึงความเป็นคนทั่วไปจริงๆ แม้กระทั่งพระนางเองก็ตาม แต่การที่จะก้าวผ่านจุดเปลี่ยนของชีวิตนั้น ตัวละครแต่ละตัวก็ได้เจอเหตุการณ์ต่างๆ ที่ทำให้ได้พัฒนาทักษะการใช้ชีวิตของตัวเองให้มากขึ้น

ความขยันของลูกพีชทำให้เราอ่านแล้วอยากจะขยันตาม ขอบคุณตัวละครนี้ที่ทำให้คนอ่านอย่างเรามีแรงฮึกเหิม และตั้งต้นกับสิ่งที่อาจจะเป็นความฝันของเราก็ได้

สายฝน พระเอกของเรื่อง ก็มีทั้งดีและไม่ดี แต่เมื่อตัดสินใจที่จะจับจูงมือก้าวข้ามปัญหาต่างๆ กับลูกพีชแล้ว ก็เป็นพระเอกที่ดีงามจริงๆ ค่ะ ไม่มีการล่วงเกินใดๆ ถ้าหากลูกพีชยังเรียนไม่จบ และจะไม่ชิงสุกก่อนห่าม หากว่ายังไม่ได้แต่งงานกัน หาคนน่ารักแบบนี้ได้ที่ไหนคะ ฮ่าๆ ตกหลุมรักค่ะ

เท่าที่อ่านรีวิวมา เหมือนมีคนบอกว่ามีเรื่องของปกป้อง เพื่อนสนิทของลูกพีชด้วย เดี๋ยวลองหาดูดีกว่า อยากอ่านจริงๆ นะ ถึงจะไม่ค่อยชอบปกป้องก็ตาม ฮ่าๆๆๆ แต่ถ้าได้อ่านอาจจะชอบก็ได้ ใครจะไปรู้

แรกเริ่มเดิมทีก็ไม่คิดว่าจะชอบเรื่องนี้ขนาดนี้ แต่อ่านๆ ไป กลับชอบมากๆ และอินกับเรื่องราวจริงๆ ค่ะ แถมชื่อเรื่องก็เพราะสุดๆ

[สปอยล์]

ลูกพีชอาศัยอยู่บ้านอาหญิง ที่มีอาทิศกับลูกไก่ อาศัยอยู่ อาหญิงเป็นน้องสาวของพ่อ ที่ต่อมาลูกพีชเพิ่งจะรู้ว่า พ่อนั้นไม่ใช่พ่อแท้ๆ ของเธอ พ่อรักแม่มาก ต่อมาแม่ไปมีอะไรกับฝรั่งอยู��พักหนึ่ง ก่อนจะได้อยู่กับพ่อ ทำให้ท้องลูกพีชมา แล้วตอนนี้แม่ของเธอก็มีครอบครัวใหม่แล้ว ส่วนพ่อก็รักลูกพีชมากๆ มากจนเหมือนลูกแท้ๆ มีหลักฐานว่าพ่อลูกพีชออกแบบผังบ้านที่มีห้องของลูกพีชแบบที่อ่านแล้วรู้เลยว่าโคตรรักลูกคนนี้อ่ะ

พ่อจากไปไว เพราะเป็นสถาปนิกแล้วโดนโกงประมาณนี้นะ (ลืม) อาหญิงเลยไม่อยากให้ลูกพีชสอบเข้าสถาปนิก พยายามให้สอบเกี่ยวกับคณะสาธารณสุข แต่ลูกพีชก็แอบสมัครสอบสถาปนิก แล้วก็เลือกคณะเกี่ยวกับสถาปนิกหมดเลย จนปีแรกไม่ติดที่ไหน เพราะคะแนนไม่สูงพอ

ตอนแรกลูกพีชไม่รู้จะเรียนอะไร เธอมีเพื่อนสนิทอยู่สองคนคือปกป้องและเพลินใจ เธอมารู้ว่าอยากเรียนอะไรก็ตอนได้เจอกับสายฝน เพราะปกป้องชวนไปเรียนพิเศษเกี่ยวกับสถาปนิก เธอเลยทำงานพิเศษจนเก็บเงินไปเรียนได้ แล้วพอได้เจอกับเขา เลยทำให้เกิดแรงใจว่าฉันจะต้องเป็นสถาปนิกให้ได้

พี่น้ำ พี่สาวของพี่ฝน รักกับอาทิศ ซึ่งลูกพีชมักจะบังเอิญเจอ จนอาทิศต้องแอบห้ามไม่ให้เธอบอกอาหญิง เธอก็อึดอัดแทบตาย แถมพอความแตก ก็เหมือนว่าลูกพีชเป็นคนบอก แต่จริงๆ ไม่ใช่เลย และพี่น้ำก็ท้องกับอาทิศด้วย อาทิศเลือกที่จะไปอยู่กับบ้านโน้น

เพลินใจต้องย้ายกลับไปอยู่ต่างจังหวัด ทำให้สองเพื่อนซี้ต้องจากกัน มีเพียงส่งข้อความ ส่งจดหมาย และส่งเมลหากัน ส่วนปกป้องผู้ที่ขโมยจุ๊บแรกของลูกพีชไป ลูกพีชก็โกรธที่ทำให้เกิดเรื่องเสียหายในโรงเรียน เลยไม่คุยกับปกป้องอีกเลย

มีอยู่ช่วงลูกพีชเหมือนไม่เป็นที่ต้องการของใคร เธอเลยหนีออกมาไปอยู่กับแม่ แต่บ้านของแม่ก็คล้ายๆ สลัม มีน้องต่างพ่ออีก 3 คน ซึ่งทุกอย่างต้องแย่งกันกินแย่งกันใช้ แม่ติดพนันหนักมาก เมื่อลูกพีชคิดได้ว่าเยื่อใยระหว่างกันมีน้อยเหลือเกิน เธอเลยกลับมาอยู่กับอาหญิงอีกครั้ง

ตอนผลสอบออกที่ไม่ติดเนี่ย อาหญิงแทนที่จะดุด่า ก็ไม่ได้ว่าอะไร ให้โอกาสอ่านหนังสือกับทำงานพิเศษอีกปี เพื่อจะสอบให้ได้ อาหญิงเริ่มออกไปหางานทำ ต่อมาก็ได้งานที่ช่วยคนในครอบครัวได้ ลูกไก่ก็มีปัญหาอีก แบบปัญหาเด็กวัยรุ่น แม่ไม่เข้าใจลูกงี้ และบ้านนี้เหลือแต่สาวๆ

ปกป้องเข้าไปเรียนคณะเดียวกับพี่ฝน แล้วไม่โอเค ยิ่งโดนลูกพีชพูดตัดรอนความรัก เขาเลยตัดสินใจบินไปอเมริกาทันที ก็น่าสงสารอยู่นะ

ลูกพีชสอบเข้าได้ในปีถัดไป ที่เดียวกับพี่ฝน พี่เอิร์นเพื่อนบ้านกลับจากอเมริกา ลูกพีชเล่าให้ฟังว่าชอบพี่ฝน ที่ไหนได้สองคนนี้รู้จักกัน ต่อมาชวนไปทะเลกันแกงค์ใหญ่ ลูกพีชเพิ่งรู้ว่าสองคนนี้เคยเป็นแฟนกัน แถมเห็นพี่เอิร์นจูบพี่ฝน เลยทำใจไม่ได้ จากนั้นเลยนิ่งเฉยกับทั้งสองคน มาเข้าใจกันได้ก็ตอนพี่ฝนรับปริญญา เพราะพี่เอิร์นตามมาอธิบายให้ฟัง และพอรับปริญญาเสร็จ สองหนุ่มสาวเลยได้เดทกันครั้งแรก และพูดเปิดใจกัน เลยตกลงกันว่าจะเป็นแบบพี่น้องก่อน รอวันที่ลูกพีชโตและเรียนจบค่อยว่ากันอีกที

ช่วงเวลาเรียนของลูกพีชเนี่ย เล่าแบบสั้นๆ เลยอ่ะ เหมือนสรุปแต่ละเทอมว่าเจออะไรบ้าง แต่ก็อ่านสนุกดี พอเรียนจบก็ได้งานทำ พี่ฝนก็ทำงานหนักมากเช่นกัน แต่ทั้งสองก็ยังไปมาหาสู่กัน ช่วงไหนทำงานหนักลูกพีชก็ไปนอนบ้านพี่ฝน แต่ไม่เคยมีอะไรเกินเลยกัน ช่วยกันทำงานมากกว่า กว่าจะได้จูบกันก็ตอนคบกันหลายปีแล้ว 555+

ความมาแตกว่าสองคนคบกัน เพราะว่าอาหญิงพยายามแนะนำลูกชายของผู้ชายที่มาติดพันอาหญิงให้กับลูกพีช พออาหญิงรู้ ก็โกรธนะ แต่ว่าขอสินสอดสารพัดจะขอ 555+ พี่ฝนก็สัญญาว่าจะหามาให้ได้ทั้งบ้านและรถ

ลูกพีชได้ออกแบบบ้านให้ปกป้องโดยที่ไม่รู้เลย มารู้เอาวันเปิดตัว ต่อมาลูกพีชตามหาเพลินใจที่ทำงานที่พม่า มารู้ความจริงจากปกป้องว่าเพลินใจตายด้วยโรคไข้มาเลเรียตั้งแต่ 7 ปีก่อน ลูกพีชเสียใจหนักมาก คนที่ตอบเมลปีหลังๆ และอ่านเมลก็คือปกป้องนั่นเอง ถึงได้รู้ว่าลูกพีชจะแต่งงานกับพี่ฝน

ย่าของพี่ฝนตายจากไป พี่น้ำเอาสายรุ้ง ลูกสาวกลับไป ลูกสาวติดพี่ฝนมากๆ แต่ก็โดนอาทิศพูดร้ายว่าพี่ฝนเป็นน้าที่ไม่ดี ต่อมาพี่น้ำก็ติดหนี้เพราะร้านอาหารเจ๊ง ทำให้พี่ฝนต้องเอาเงินสองล้าน ที่ตั้งใจจะมาขอลูกพีชเนี่ย ไปใช้หนี้ก่อน ความฝันที่จะได้แต่งงานกันก็แทบจะล้มไปเลย เพราะว่าเพื่อบ้านหลังที่พี่ฝนอยู่ (ยังเป็นชื่อพี่น้ำด้วย) ด้วยความผูกพันกับบ้านที่อยู่มา เลยไม่อยากขายบ้านไป

และแล้วก็ได้แต่งงานกันสักที เพราะอาหญิงก็ไม่ได้เคร่งอะไรขนาดนั้น แถมฮาตอนมุกทำหน้าเคร่งในวันแต่ง แล้วทุกคนเงิบไป อาหญิงเลยแบบว่า ฉันล้อเล่นเองนะ ฮ่าๆๆๆ ขำอ่ะ

Start 18.35 น. Mon 13 Mar 2017
End 8.05 น. Tue 21 Mar 2017
Review Date 16.39 น. Tue 21 Mar 2017

[Satang Cottoncandy · Rating 4 out of 5]

มันนิยายรักใช่มะ รู้สึกเหมือนนิยายชีวิตมากกว่า555 โมเมนต์แห้งแล้งมาก ไม่ชื่นฉ่ำหัวใจเลย555 แต่ชื่อเรื่องคงหมายถึงพระเอกแหละ สรุปเรื่องย่อทั้งหมดคือชีวิตของเด็กม.6 อย่างลูกพีชกับเส้นทางชีวิตและความรักกว่าจะได้ครองคู่กับพี่สายฝน

จริงๆ ทั้งพระเอกนางเอกค่อนข้างจืดชืด เหมือนคนทั่วไป รู้จักกันครั้งแรกตอนที่ลูกพีชไปติวความถนัดทางสถาปัตย์กับพี่ติวซึ่งก็คือพี่สายฝนที่เป็นพระเอก อายุตอนรู้จักกันครั้งแรกค่อนข้างสุ่มเสี่ยง เด็กม.6 กับพี่ปี 4 อะ ถึงพี่สายฝนจะดูแลน้องลูกพีชดีเหมือนมีใจแต่ก็ไม่ได้ส่งสัญญาณในทาง sexual เลย คือคาแรกเตอร์พระเอกเหมือนชื่อมาก สายฝนปรอยๆ ไม่ใช่ห่าฝนอะ ไม่มีทางที่จะเป็นฝนที่ตกในใจได้ เป็นสายฝนในความหมายที่ดีนะ เทคแคร์ดีขนาดนี้น้องลูกพีชจะไม่ชอบยังไงไหว

ลำพังแค่ความรักของคนสองคนมันไม่ยากหรอก แต่มันมีเรื่องครอบครัวของทั้งสองเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย ลูกพีชอยู่บ้านอา พ่อตาย แม่แต่งงานใหม่อยู่ที่อื่น อาไม่สนับสนุนให้เรียนสถาปัตย์ อยากให้ทำสายสุขภาพมากกว่า แต่ลูกพีชก็ดื้อเงียบ รั้นจะสอบสถาปัตย์จนได้ สามีของอามีชู้ ชู้ดันเป็นพี่สาวพี่สายฝน อาลูกพีชก็ไม่ชอบพี่สายฝนอีก จนชู้ท้อง อาเลิกกับสามี

เอาตามตรงเราชอบหลายอย่างในเรื่องนี้ แต่โดยรวมแล้วไม่ชอบใจ เพราะคาแรกเตอร์พระนางมั้ง สิ่งที่ชอบคือการบรรยายที่ดีเทลดีจัดๆ ภาษาถูกเทสต์เรา รายละเอียดเปลี่ยนผ่านแต่ละช่วงเวลาชวนให้นึกถึงสมัยก่อนมาก ทั้งดีเทลเพลง โซเชียลมีเดีย หนัง แต่ที่ชอบที่สุดคือดีเทลที่สื่อถึงบรรยากาศไทยๆ พื้นๆ ในโทนเดียวกัน และเพราะนิยายเล่าในมุมลูกพีชทั้งหมดทำให้บางช่วงเราขัดใจนางเอกมาก ลูกพีชเป็นเด็กดื้อเงียบ ไม่ซับซ้อน แต่ลูกพีชแคร์เฉพาะคนที่ลูกพีชให้ความสำคัญเท่านั้น ยิ่งบรรยายในมุมของลูกพีชเราก็ยิ่งเห็นข้อเสียข้อนั้นของยัยเด็กนี่อะ อย่างการทำผิดแล้วบรรยายว่าตัวเองรู้สึกผิดก็ยังดูเหมือนเพราะฉันเป็นคนดีนะฉันเลยรู้สึกผิด ฟีลนั้นเลย อ่านบางช่วงเลยหงุดหงิด555

มีข้อคิดหลายๆ อย่างที่ชอบ ชอบที่สร้างตัวละครลูกพีชโดยมีพื้นเพแบบนี้ ชอบตอนที่แม่เล่าให้ฟังว่าความจริงพ่อลูกพีชฆ่าตัวตาย แต่ไม่ฟันธงเหตุผลว่าพ่อทำแบบนั้นเพราะอะไร รายละเอียดในการใช้ชีวิตของตัวละครดีๆ ในเรื่องน่าเอามาเป็นแบบอย่าง ยกเว้นสามีอานางเอกและชู้แหละ555 ทำไมคนเราพอรู้ว่าถูกหลอกให้เป็นเมียน้อยคนอื่นถึงไม่ยอมถอย ดันทุรังอยู่กับสามีคนอื่นเพราะรัก(หรือหลงก็ไม่รู้) แล้วใช้ชีวิตแบบหวาดระแวงว่าสามีจะมีคนอื่นเพราะตัวเองก็ได้เขามาจากคนอื่นเหมือนกัน

เรื่องความสัมพันธ์พระนางที่ช่วงแรกอายุน่าเป็นห่วง แม้พระเอกจะไม่ได้แสดงออกว่าสนใจนางเอกในแง่นั้น แต่การตามดูแลขนาดนั้นก็แปลก แล้วยิ่งนางเอกเผลอบอกชอบไปพระเอกก็ดันเงียบ ไม่ได้ให้คำตอบ แต่ก็ยังทำตัวปกติกับนางเอก ในมุมของเรามันดูอิหลักอิเหล่อมาก ในมุมคาแรกเตอร์แบบพระเอกอาจจะไม่รีบร้อนกับความรักเพราะมีประสบการณ์ด้านความรักที่ไม่ดีเท่าไร แต่ในมุมคนอ��านอย่างเราอิพระเอกดูกั๊กอะ ไม่ให้คำตอบแต่ก็เหมือนทำให้นางเอกโคจรอยู่รอบตัว สุดท้ายสองคนนี้ก็คบกันตอนนางเอกขึ้นมหาลัยแล้วนะ แต่คบเป็นแฟนที่เหมือนพี่น้องกันมากกว่า ซึ่งจุดนี้ทำให้เบาใจเรื่องความแตกต่างของอายุที่พระเอกอาจจะถือโอกาสเข้าถึงและล่วงเกินคนเด็กกว่า เพราะในเรื่องกว่าสองคนนี้จะจูบกันครั้งแรกก็นู่น นางเอกทำงานมั้ง ตัดปัญหาพระเอก problematic ไปได้ค่ะ555

นางเอกแปลกมาก ทำตัวปกติกับคนที่ตัวเองไปสารภาพรักแล้วเขาเฉยกลับมาได้ยังไง ในส่วนของพระเอกก็มีเรื่องนึงที่เรารู้สึกบอกไม่ถูกคือแฟนเก่าพระเอกบอกพระเอกทำดีกับทุกคนเกินไป แต่ในเรื่องเห็นหมอนี่ดูแลดีแค่นางเอกกับคนในครอบครัว555 ทรีตแบบเห็นความหลายมาตรฐานอยู่ ถ้ามีดีเทลตรงนี้เยอะๆ อาจจะเชื่อมากกว่า หรือเพราะมันเล่าผ่านมุมนางเอกก็ไม่รู้เลยรู้สึกว่าหมอนี่ดูแลแต่นางเอก โวะ

ช่วงนี้เราโหยหาวัยมัธยมเลยหยิบเล่มนี้มาอ่าน แต่จริงๆ ดีเทลชีวิตในโรงเรียนไม่ได้มีมากขนาดนั้น มันเป็นเรื่องความฝัน การเรียนต่อ เรื่องทางบ้านมากกว่า สิ่งที่ดีเทลละเอียดคือพวกเตรียมสอบความถนัด เรียนสถาปัตย์ใดๆ ละเอียดเหมือนคนเขียนไปสอบสถาปัตย์มา ไปนั่งเรียนมาโดยเฉพาะ ความรักไม่หวือหวาแต่ก็ดูเห็นได้ในชีวิตจริง เป็นบ้านให้กันและกันมันก็ดีนะ

เอาเป็นว่าก็มีทั้งที่รู้สึกชอบและไม่ชอบ สำหรับนามปากกานี้ครั้งแรกถือว่าประทับใจภาษาการบรรยาย ถ้ามีพลอตที่ถูกใจก็คงหยิบเล่มถัดไปฮะ

[Polyj · Rating 4 out of 5]

ลูกพีช พีชา vs พี่ฝน สายฝน

เรื่องนี้มันอารมณ์นวล ๆ ค่ะ เป็นเรื่องของ ลูกพีช เด็กสาวม.ปลายที่อยากเป็นสถาปนิก แต่ต้องฝ่าฟันปัญหาหลายอย่าง มีพี่สายฝน รุ่นพี่ที่รับสอนพิเศษ คอยเป็นกำลังใจ
เรื่องราวค่อยเป็นค่อยไป เน้นรายละเอียดของการสอบเข้าเรียน จนถึงการเรียน มีปัญหาครอบครัวต่างๆเข้ามา

ความสัมพันธ์พระเอกนางเอกก็ค่อยเป็นค่อยไป ไม่หวือหวา มาแบบพี่น้องเนียนๆก่อนแล้วค่อยๆแทรกซึมเข้าไปในใจ

อ่านเรื่อยๆ เรื่องก็เล่าไปเรื่อยๆ ไม่ได้มีเรื่องตื่นเต้นอะไร แต่ไม่รู้ทำไมวางไม่ลง อาจเป็นเพราะสำนวนที่ให้ความรู้สึกอบอุ่น หรือเป็นความน่ารักไร้เดียงสาของลูกพีช ทำให้เราเอาใจช่วยเธอตลอด

...
...

นางเอกเรื่องนี้จะเป็นเด็กใสๆ ออกจะขี้อาย ไม่ค่อยมั่นใจในตัวเอง เพราะเป็นกำพร้า ต้องอยู่ในความอุปการะของคุณอาหญิงที่มักจะพูดอะไรไม่ค่อยคิดถึงจิตใจเด็ก
เราชอบประเด็นเรื่องปัญหาครอบครัวในเรื่องนี้มากเลยค่ะ เขาเล่าเรื่อยๆ นะ แต่มาคิดตามไปดี ๆ แล้วมันเจ็บหนึบๆ อยู่ ยิ่งมีเด็กๆ ในเรื่องที่ได้รับผลกระทบก็ยิ่งสงสารเด็กๆ


นางเอกเรื่องนี้พูดจ๊ะจ๋า ไม่ใช่คะค่ะ แล้วก็ใช้สรรพนามแทนตัวเองว่า เค้า
เช่น พูดว่า ‘เค้าหิวแล้วจ้ะ‘ (ประโยคตัวอย่างนี้คิดเองนะ มันบ่งบอกถึงอะไรไหม 5555 ฉันหิวตลอดเวลา) ก็แทนตัวว่าเค้ากับทุกคนไม่ว่าจะเป็นกับคุณอา กับพี่ฝน กับเพื่อน มันก็แปลกๆ ดีค่ะ อ่านแรกๆ สะดุดนิดนึง แต่สักพักก็ชิน


เป็นนิยายฟีลกู๊ด ที่เหมาะสำหรับอ่านตอนอารมณ์เย็นๆ ผ่อนคลายค่ะ

[Patrawan Dear]

#เพราะเธอคือสายฝนที่ชื่นฉ่ำ / ราตรี อธิษฐาน

อีกครั้งที่ภาษาเรียบง่ายของนักเขียนทำให้เราประทับใจค่ะ อันที่จริงทั้งเรื่องนี้เรียบง่ายมาก แค่บอกเล่าถึงชีวิตประจำวันของเด็กสาวที่กำลังจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยคนหนึ่ง ให้คนอ่านติดตามดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับเธอไปเรื่อยๆ ภาษาของนักเขียนไม่ได้เน้นแรงกระแทกใจจนจับหัวใจเราอยู่หมัด แต่ค่อยๆแทรกซึมไปกระเทาะเปลือกใจ จนเราเปิดใจรับเรื่องราวได้เต็มที่ ได้ลุ้น ได้รักไปพร้อมๆกับนางเอก รู้สึกเต็มอิ่มในอารมณ์ คล้ายๆหยาดฝนที่ค่อยๆพรมลงจนพื้นดินฉ่ำน้ำ สมชื่อเรื่องจริงๆค่ะ

พระเอกเรื่องนี้ไม่ใช่ผู้ชายสมบูรณ์แบบ นางเอกเองก็เช่นกัน แต่ทั้งสองคนเป็นส่วนเติมเต็มซึ่งกันและกัน จนทำให้ชีวิตของทั้งคู่สมบูรณ์สวยงาม

ท่ามกลางกระแสเรตจัดๆในนิยายหลายๆเล่ม เล่มนี้เป็นนิยายสีขาวที่เขียนถึงปัญหาครอบครัวไว้อย่างน่าสนใจพอควรเลยทีเดียว อยากให้ลองอ่านกันค่ะ :)

[Tharachaya · Rating 4 out of 5]

หยิบเล่มนี้มาอ่านด้วยต้องการความต่อเนื่องของสำนวนผู้แต่งเดียวกับ "รักษ์" และก็ไม่ผิดหวังกับภาษาที่ใช้ แม้พล็อตจะดูหม่นหมอง บีบอารมณ์ไปบ้าง ไม่ใช่แนวสีสันของโลกวัยเยาว์ที่เป็นฉากประกอบแบบโรงเรียนสีขาว แต่กลับให้เห็นมุมพัฒนาการของช่วงอายุตัวละคร ที่จะบอกว่า ไม่ค่อยจะได้เห็นนะ...ตัวนางเอกหลัก อ่านจบเรากลับรู้สึก "ลูกพีช" ก็ไม่ได้โตตามเวลา โดยเฉพาะสิ่งที่มีคนติงเยอะสุด คือคำแทนตัวเองว่า "เค้า" ที่มันมองข้ามก็ไม่ได้ เพราะมันชัดเจนว่า เธอยังคงไม่ได้เติบโตตามสิ่งแวดล้อมใดๆ...ผิดกับนายปกป้อง ที่เรารู้สึกว่าโตตามวัยและสมเหตุสมผลมากกว่า... ไหนๆ คนเขียนก็เล่นแค่เวลาสั้นๆ 9-10 ปี แต่มันน่าจะมีอะไรช่วยส่งเสริมให้รู้สึกว่านางเอกโตขึ้นบ้าง..

ด้านอารมณ์ และสิ่งบีบคั้นรอบตัวต่างๆ ทำได้ชอบมากโดยเฉพาะลักษณะการเขียนเชิงไดอารี่จากมุมมองนางเอก ทำให้เห็นว่านี่คือมุมมองด้านเดียวจริงๆ ไม่ต้องสนใจหาอะไรมาโต้แย้งสร้างเหตุผลให้ตัวละครอื่นๆ มาหักล้าง...ซึ่งสามารถคงลักษณะดังกล่าวจนจบเล่ม...

เป็นนิยายเล่มแรกเลยที่ไม่มีคำบรรยายหน้าตาพระเอกเลยว่าหล่อหรือไม่หล่อ มีแต่บรรยายช่วงฮอร์โมนเร่งสิวบนหน้าผาก จึงทำให้ดูเหมือนโลกความเป็นจริงที่พบเจอทั่วไปได้ เราชอบพี่ฝน พระเอกของเล่มที่สุด...ค่อยๆ เติมความ"ชื่นฉ่ำ" ให้คนอ่านทุกครั้งที่ปรากฏตัว..🌧🌧

เป็นเล่มที่อ่านแล้วไม่ได้อมยิ้มและไม่ถึงกับต้องลุ้นตลอดเล่ม แต่ดึงคนอ่านด้วยความเนิบนาบและค่อยๆ เป็น ค่อยๆ ไปเหมือนรักของทั้งคู่ ที่ทำให้วางไม่ลง...ชอบหานิยายแนววัยเรียนมาอ่าน ซึ่งหายากมาก และผู้เขียนแสดงมาให้เห็น 2 เล่มแล้ว จะขอบคุณมากถ้าทำอีกซักเล่มด้วยสีสันตัวละครแบบสดใสบ้าง เราอยากรู้ว่าคนเขียนที่บีบอารมณ์คนอ่านแบบหม่นๆ เพราะเก่งในการสร้างสภาวะแวดล้อมแบบสีเทาๆ จะสามารถละเลงสีสันแบบโลกสวยบ้างได้ไหม ⭐️⭐️⭐️⭐️

[Boong · Rating 3 out of 5]

3.5

เนื้อเรื่องเรื่อยๆ เอาจริงๆความสัมพันธ์ระหว่างนางเอกกับพระเอกคือค่อนข้างราบเรียบเลยล่ะ แต่มันก็อบอุ่นดี
แต่จุดเด่นของเรื่องนี้ น่าจะเป็นความสัมพันธ์ของคนรอบๆตัวนางเอกเอกกับพระเอก การเติบโตของนางเ���กโดยเฉพาะเรื่องจิตใจ ทำให้เรื่องนี้น่าติดตาม จากที่ตอนแรกนึกว่าจะเข่นตัวเองไม่ไหว แต่สุดท้ายมันก็อ่านได้เรื่อยๆจนจบนะ

ยอมรับว่า รำคาญนางเอกตอนแรกๆมาก ไม่ชอบบุคลิกแหยๆ การแทนตัวว่า”เค้า”ทำให้รู้สึกหมั้นไส้เข้าไปอีก ข้อดีอย่างเดียวคือ มุ่งมั่นแบบเข้าขั้นดื้อ ก็พยายามปลอบตัวเองว่า วัยรุ่นก็งี้แหละ ...ก็ยังดีที่ตอนโตแล้วนางมีความมั่นคงทางอารมณ์ม��ก เติบโตขึ้นมาอย่างสวยงาม

ส่วนพระเอกก็จืดๆแหละ อบอุ่นแต่จืด มันเลยทำให้ความสัมพันธ์มันเลยเรื่อยๆ ไม่หวือหวา ...แต่ก็เหมาะกับ 2 คนนี้ดี

เอาจริงๆ ตัวละครที่น่าสนใจสำหรับเราคือาหญิง อาหญิงเป็นตัวแทนของผู้หญิงหลายๆคนที่ทิ้งงานทิ้งความฝันทิ้งตัวตนเพื่อมารับหน้าที่แม่และเมีย แต่พออะไรไม่เป็นไปตามต้องการ การรับมือกับความเปลี่ยนแปลงในชีวิต การสร้างตัวตนขึ้นมาใหม่ แม้จะก้าวผ่านปมตัวเองไม่ค่อยยได้ แต่ก็ทำให้เรารู้สึกว่ เนี่ย คนๆนี้มีขีวิตอยู่จริง เป็นตัวละครที่ทีความเป็นคนมากตัวนึงเลย ...แม้ตอนแรกจะแสดงตัวเป้นคนขมๆได้น่าอึดอัดมากก็ตาม

สรุปคือ เป็นนิยายที่ดีเรื่องนึงนะ ค่อนข้างครบรส

แต่ขอหักคะแนนเรื่อง “เค้า” ของนางเอก มันทำให้เรารำคาญจนเสียอรรถรสจริงๆ

[Baitoey Toey · Rating 4 out of 5]

เรื่อยๆ เรียบๆ สไตล์นักเขียน แต่อ่านแล้ววางไม่ลงเลย
ชอบความรักที่ค่อยเป็นค่อยไป ไม่หวือหวา
ได้เห็นความรักในหลายแง่มุม ทั้งของอาหญิง ของสายน้ำ ของปกป้อง
และของลูกพีซกับสายฝน

[im uhee · Rating 5 out of 5]

ไม่คิดว่าจะชอบเรื่องนี้ขนาดนี้ พี่ฝนกับลูกพีชน่ารักมากๆ เป็นความสบายใจของกันและกัน เป็นความสัมพันธ์ที่ค่อยเป็นค่อยไปมากๆ ขนาดตอนขอเป็นแฟนยังงงว่าเอ้านี่คบกันแล้วหรอ 😂 แต่เอาจริงๆก้เขินความสองคนนี้มากๆ ชีวิตจริงจะมีคนแบบพี่ฝนมั้ย ดีไปหมด ดีทุกอย่าง ไม่ได้สนุกแค่เรื่องพระนาง แต่ชอบประเด็นครอบครัวด้วย ทั้งครอบครัวลูกพีชและครอบครัวพี่ฝนเลย อาหญิงปากร้ายแต่สุดท้ายก้ใจอ่อนกับลูกพีชทุกครั้ง แนะนำมากๆ เป็นอีกเรื่องที่ครบรสมากๆ อ่านจบแล้วอยากอ่านอีกรอบเลย

[Ann · Rating 3 out of 5]

3.5/5
เรื่องราวชีวิตของ 'ลูกพีช' (นางเอก) ตั้งแต่มัธยม เข้ามหาลัย จนเริ่มทำงาน ในเรื่องมักลงท้ายบทเหมือนไดอารี่ ที่มีเวลา และความรู้สึกของเธอเอาไว้ 80% ในเรื่องนี้จะเป็นชีวิตลูกพีช 20% เป็นความรักของเธอ

เรื่องราวชีวิตที่ค่อยๆเปลี่ยนไป ความรักที่ค่อยๆเป็นค่อยไป ดำเนินไปแบบช้ามากๆๆๆๆ จากเด็กสาว เป็นนักศึกษามหาลัย จนจบออกมาทำงาน มีเรื่องสังคมรอบข้าง คนรอบตัว อาสาวที่เลิกรากับสามี มีลูกติดที่ต้องเลี้ยงดู ครอบครัวที่ขาดหาย ปมด้อยในใจ

ความรักในเรื่องนี้ เหมือนพี่ชายดูแลน้องสาว อยู่ดูแลเธอตั้งแต่เด็กจนโต (เลี้ยงต้อยนี่เอง..) รอคอยยาวนาน

แอบเสียดาย 'ปกป้อง' เพื่อนตั้งแต่เด็กของนางเอกที่ตกหลุมรักเธอตอนโต มีบุคลิกที่น่าสนใจมากๆ แต่กลับผิดหวังในรัก เพราะเผลอตัว พลาดไปนิดเดียว

เรื่องนี้โดยรวมแล้วค่อนข้างหดหู่ แกมขมขื่น ออกแนวเทาๆ ชีวิตที่มีอุปสรรคเยอะเหลือเกิน ความรักที่ฟันฝ่าอะไรต่ออะไร โดยเฉพาะเรื่องเงินทอง คนในครอบครัวที่คอยสร้างปัญหามาให้แก้ไข

[Anya · Rating 4 out of 5]

เรื่องราวความรักความอบอุ่นของพี่สายฝนและน้องลูกพีช เรื่องราวตลอด 9ปีของทั้งคู่ ได้ถูกถ่ายทอดอย่างละมุนละไม ท่ามกลางอุปสรรคที่ทั้งคู่ร่วมกันฟันฝ่า ถักทอสายใยความรักความผูกพันให้เกิดขึ้น เป็นเรื่องที่อบอุ่นมากๆ อ่านแล้วได้อะไรดีๆจากเรื่องนี้มากมายเลยล่ะ

+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+

แหล่งรวมพลังใจจากทุกคนถึงลูกพีช

'เค้าว่าลูกพีชทำได้ เชื่อสิ ถ้าใจลูกพีชไม่แพ้ไปซะก่อน' - เพลินใจ

'พวกพี่วิจารณ์ด้วยความปรารถนาดีนะ ไม่ใช่ด้วยความสะใจ ถ้าเข้ามาเรียนต้องเจออีกเยอะ เวลาฟังเราต้องแยกให้ได้ คำพูดไหนผลไม้ คำพูดไหนขยะ' - พี่สายฝน

'เวลาพี่ไม่สบายใจเรื่องไหน แล้วแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว พี่จะมองไปที่เป้าหมายชีวิตนะ เรามีเป้าหมายอะไร แล้วทุ่มเทใจไปสนใจตรงนั้นแทน จะได้ไม่มาจมคิดในสิ่งที่เราแก้ไขไม่ได้' - พี่สายฝน

เพราะกำลังใจหลักจากพี่ฝนและเพลินใจ รวมทัพเสริมจากอาหญิง ลูกไก่ พี่เอิร์นและพี่ๆอีกหลายคน ในที่สุด ลูกพีชก็สอบเข้าคณะสถาปัตย์จนได้ ชีวิตใหม่สังคมใหม่ ทำให้ลูกพีชลืมความเศร้า เมื่อครั้งไปเที่ยวฉลองพี่ฝนเรียนจบที่ทะเล แล้วเพิ่งรู้ว่าพี่ฝนกับพี่เอิร์นเคยเป็นแฟนเก่ากัน แถมยังเห็นทั้งคู่จูบกัน ลูกพีชจึงคิดจะตัดใจจากพี่ฝนนับแต่วันนั้น บวกกับที่พี่ฝนกำลังยุ่งกับการเริ่มชีวิตการทำงาน ทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ห่างเหินไปโดยปริยาย

วันรับปริญญาของพี่ฝน ลูกพีชและพี่ฝนได้ปรับความเข้าใจกันอีกครั้ง หลังจากพี่เอิร์นช่วยยืนยันว่าเรื่องระหว่างเธอกับพี่ฝนคงเป็นได้เพียงแค่เพื่อน เพราะพี่ฝนมีคนที่สนใจอยู่แล้ว ค่ำคืนแห่งการเฉลิมฉลองของพี่ฝน เป็นเพียงการกินแฮมเบอร์เกอร์อย่างเงียบๆ และตกลงที่จะเริ่มความสัมพันธ์อย่างช้าๆ
"กับพี่...มันอาจจะไม่ได้มีทางเดินที่สวยงามรออยู่นักหรอกนะลูกพีช" เสียงนุ่มทุ้มเอ่ยออกมาพร้อมสายตาที่วูบไหว
ลูกพึชยิ้มออกมา เธอมีคำตอบเดียวสำหรับเรื่องนี้มานานมากแล้ว"เค้าอุ่นใจเวลาที่ได้อยู่กับพี่ฝน"
พี่ฝนยิ้มพลางพยักหน้า "เราค่อยค่อยเรียนรู้กันไปเนอะ ลูกพีชเองก็ยังเด็ก"
"จ้ะ"

ความสัมพันธ์ของพี่ฝนกับลูกพีชพัฒนาไปอย่างช้าแต่ว่างดงาม 9 ปีที่ดูแลกันและกัน ช่วยกันฟันผ่าอุปสรรคไปด้วยกัน จนถึงวันที่พร้อมจะเติมเต็มส่วนที่ขาดหายของกันและกันด้วยการสร้างครอบครัวที่อบอุ่นของเขาเอง

'บทสัมภาษณ์ในงานแต่งงาน ^^ (กรี๊ดมากกก ตัดมาจากหนังสือเลย)
"รักกันที่ตรงไหน"
"ทุกตรงเลย... ไม่ฉูดฉาด ไม่โก้หรู ไม่มีคำหวาน ไม่มีทำโรแมนติก ไม่เร้าใจ ไม่เอาใจ ไม่เคยบอกว่ารัก ไม่ชอบแต่งตัวหล่อ" ลูกพีชมองหน้าพี่ฝนหัวเราะสดใสแล้วพูดต่อไป " ล้อเล่นค่ะ พี่ฝนบอกกับเค้าตอนเจอกันใหม่ๆ ให้เค้าทำตัวสบายๆ ให้คิดว่าพี่ฝนเป็นคนในบ้าน ตอนแรกเค้าคิดว่าคนแปลกหน้าจะให้ความรู้สึกเหมือนเป็นคนในครอบครัวได้ยังไง แต่พอรู้จักกันไปเรื่อยๆ บางความรู้สึกเขาก็เหมือนพี่ชาย และบางทีก็เป็นเหมือนพ่อ อุ่นใจ เย็นใจ วางใจ ไว้ใจ ความรู้สึกที่เคยโหยหา มีที่เขาหมดเลยค่ะ"
"แต่วันนี้เป็นสามีแล้วนะ" พี่ฝนแทรกขึ้นมายิ้มๆ
ลูกพีชอมยิ้มแก้มแดง หันไปมองเขา "ขอบคุณพี่ฝนนะที่คอยประคอง คอยผลักดันเค้าในทุกๆเรื่องเลย"
"ตอนแรกก็กะจะเลี้ยงไว้เป็นน้องครับ ช่วงนั้นน้องเป็นเด็ก เด็กมากครับเมื่อเทียบกับคนรุ่นเดียวกัน ยังทำอะไรกล้าๆกลัวๆ ไม่มีความมั่นใจในตัวเองเลย ผมก็เป็นห่วง เขาเหมือนกระต่ายบ้านที่หลุดออกจากกรงถ้าหลงทิศขึ้นมาคงหาทางกลับยาก น้องยังเด็ก แต่ผมก็มีวิธีดูแลเขาในแบบของผมสำหรับผมเขาเป็นเหมือนต้นอ่อนที่ต้องค่อยค่อยให้น้ำ ถ้ามากไปก็จะเน่า ถ้าน้อยไปก็จะเหี่ยว ค่อยๆทะนุถนอมประคับประคองมากกว่าจะไปใส่ปุ๋ยเคมีเร่งดอกเร่งผลจากเขา ผมเองก็เคยผิดหวังกับความรักมาก่อน รู้ว่าเรื่องความรักความรู้สึกรีบร้อนไปก็ไม่มีประโยชน์"
"รู้จักเจ้าบ่าวมา 9 ปีแล้วเนอะ วันนี้อยากได้คำสัญญาหรือของขวัญอะไรจากเจ้าบ่าวไหมคะเพื่อน" จีจี้หันมาถามเธอ
"อืม...ไม่ขอสัญญา แต่อยากได้ยินพี่ฝนร้องเพลง ได้หรือเปล่านะ" เธออมยิ้มมองเขา
พี่ฝนหันมาส่งยิ้มให้ลูกพีช ก่อนเดินไปหยิบกีต้าร์โปร่งขึ้นมาสะพายเสียงกังวานขึ้นทีละสาย หยุด หาย เป็นท่วงทำนองเชื่องช้าๆพร้อมเสียงร้องของพี่ฝนเนิบช้า ทุกลมหายใจไพเราะ เรียบง่ายส่งเป็นของขวัญวันแต่งงานให้เธอ'

[orangejasmine · Rating 3 out of 5]

เป็นกึ่งๆ นิยาย slice of life และ coming of age ที่โอเคเลยเรื่องหนึ่งค่ะ นำเสนอในหลายๆ ประเด็น ทั้งเรื่องการโตเป็นผู้ใหญ่ของน้องลูกพีช การพยายามฝ่าฝันอุปสรรคต่างๆ ทั้งจากตัวเองและคนรอบข้างเพื่อให้ได้เป็นสถาปนิกแบบพ่อ ชีวิตครอบครัวหลายๆ รูปแบบทั้งบ้านลูกพีชเองที่อยู่กับอาหญิงและอาเขยที่กำลังระหองระแหงเพราะมือที่สาม ชีวิตครอบครัวของทางฝั่งแม่ของลูกพีช เรื่องครอบครัวที่น่าสงสารสุดก็ยกให้อาหญิง น่าสงสารในเรื่องชีวิตครอบครัวของเขาเอง แต่ในขณะเดียวกันก็น่าหงุดหงิดกับวิธีการเลี้ยงลูก แต่ก็เข้าใจได้ asian parents ในยุคนั้นน่าจะเป็นแบบนี้เป็นส่วนใหญ่แหละเนอะ ชาว 30-40 บวกน่าจะเข้าใจกันดี กับอีกคนคือพี่น้ำ เลือกสามีผิดคิดจนตัวตายจริงๆ สงสารน้องรุ้งมากๆ

นอกจากนี้ก็มีประเด็นที่ใส่มาเรื่องคำพูดคน ที่เราไม่รู้เลยว่าพูดออกไปแล้วมันจะไปทำร้ายคนอื่นได้มากขนาดไหน เช่นคำพูดอาหญิงที่ติดเป็นปมในใจลูกพีชมาตลอด หรือคำพูดล้อลูกพีชของเพื่อนเรื่องรูปวาด หรือพี่วาที่ปากเสียแบบสุดๆ (ถ้ามีคนใกล้ตัวปากแบบนี้คือไม่คบแน่นอน เอะอะๆ ก็พูดเล่นตลอดเลย)

ส่วนความรักในเรื่องเรียกว่าเป็นส่วนประกอบหนึ่งที่ประคับประคองลูกพีชแล้วกันค่ะ พี่ฝนเข้ามาได้ถูกที่ถูกเวลามากๆ แล้วระหว่างทางก่อนจะได้เป็นคู่ชีวิตก็คือประคับประคองดูและรักกันอย่างพอเหมาะพอดีในแต่ละช่วงวัยดีมาก ความสำเร็จส่วนหนึ่งของลูกพีชมีพี่ฝนนี่แหละช่วยพามาส่งจนถึง เป็นคู่ที่น่ารักค่ะ ส่วนปกป้อง หักคะแนนไปตั้งแต่ให้ความเมาเอาชนะสติไปแล้ว หลังจากนั้นก็ไม่เชียร์อีก ลูกพีชเป็นเด็กดี กลับมาเป็นเพื่อนกันได้อีกครั้งนี่ปกป้องควรจะขอบคุณและวางตัวเองให้ถูกตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว แต่ก็ยังผิดซ้ำซ้อนอีก ส่วนตัวไม่รู้สึกเห็นใจเลย ตอนหลังยังมาโกหกปิดบังลูกพีชเพิ่มมาอีกคดี ลูกพีชยังคุยด้วยก็คือใจดีสุดๆ แล้ว

ส่วนที่ติดมีนิดเดียวคือเรื่องการแทนตัวเองของนางเอก ที่ ‘เค้า’กับทุกคนเลย ซึ่งเรารู้สึกว่ามันแปลกๆ เรารู้สึกว่าคำนี้มันมีระดับภาษาไม่เหมาะกับการใช้กับทุกคน ส่วนวิธีการเล่าเรื่องดึงดูดเราไว้ไม่ค่อยอยู่เท่าไหร่ อ่านๆ วางๆ อยู่หลายทีเหมือนกันกว่าจะจบ มันไม่ได้เยิ่นเย้อนะคะ แต่ด้วยความมันเป็น slice of life เราเลยรู้สึกว่าราบเรียบไปหน่อย

[Irisa · Rating 4 out of 5]

เรื่องนี้เหมือนเป็นสมุดบันทึกชีวิตของน้องลูกพีชช่วงที่กำลังตัดสินใจว่าจะเรียนคณะอะไรดี เลยได้มาเจอพี่สายฝน รุ่นพี่ปี 4 คณะสถาปัตย์ที่ช่วยติวสอบให้ ลูกพีชกับพี่สายฝนผูกพันกันยาวนานหลายปี ความสัมพันธ์อบอุ่นน่ารักดี อ่านแล้วเอาใจช่วยตลอดให้ผ่านเรื่องต่างๆ ไปได้ด้วยดี สไตล์การเล่าเรื่องของนักเขียนออกไปทางเรียบเรื่อย แต่น่าติดตามไม่น่าเบื่อ ช่วงที่บีบคั้นอารมณ์ก็ทำได้ดี อย่างช่วงที่ลูกพีชโดนอาหญิงด่าทอ ต้องใช้ชีวิตห่างจากเพื่อนสนิท หรือกลับไปเจอแม่

ชอบเพลินใจ สาวน้อยเพื่อนสนิทของลูกพีชมากๆ เป็นเด็กที่นิสัยน่ารัก คอยเป็นเพื่อน เป็นกำลังใจให้ลูกพีชตลอด เป็นตัวละครที่แสนดีจนเดาได้เลยว่าตอนท้ายเรื่องต้องสะเทือนใจกับชะตาชีวิตของเพลินใจแน่ๆ พอเป็นอย่างนั้นจริงๆ อ่านแล้วซึมไปเลย สงสาร ชอบที่นักเขียนทำให้ตัวละครอาหญิงมีมิติ มีหลากหลายแง่มุม ไม่ได้ตั้งหน้าตั้งตาใจร้ายตลอดทั้งเรื่อง แล้วก็ดีใจที่พี่เอิร์น พี่สาวน่ารักข้างบ้านที่ลูกพีชสนิทด้วย ไม่ได้กลายเป็นตัวร้ายตัวอิจฉาที่มาแย่งพี่ฝนไป น่าเสียดายที่ตอนจบอาทิศ สามีของอาหญิงที่นอกใจภรรยา ไม่ได้ตกระกำลำบากเท่าไหร่ แล้วยังไปก่อเวรก่อกรรมกับพี่น้ำ พี่สาวของพี่สายฝนต่อไปได้อีก ขัดใจด้วยที่พี่น้ำยังอยากได้อาทิศมาเป็นสามี หลังจากรู้ว่าผู้ชายคนนี้โกหกหลอกลวง มาแอบคบพี่น้ำทั้งๆ ที่มีลูกเมียอยู่แล้ว พอตอนหลังพี่น้ำต้องใช้ชีวิตแบบภรรยาที่คอยตามหึงหวงเพราะกลัวสามีนอกใจ กลายเป็นที่รองรับอารมณ์ของผู้ชายเห็นแก่ตัวคนหนึ่ง อ่านแล้วก็ได้แต่ปลงว่าพี่น้ำเลือกชีวิตแบบนี้เอง

[Ongon · Rating 5 out of 5]

ได้เล่มนี้มาเพราะโชคชะตานำพามาเจอพี่ฝนล้วนๆ (เอ๊ะ??) เดินหาหนังสืออ่านในร้านตั้งหลายชั่วโมง หยิบมาเล่มหนึ่ง เตรียมไปจ่ายตังค์ แต่มาจ้ะเอ๋กับชั้นวางล่างสุด หนังสือเล่มหนึ่งปกสวยสะดุดตา สีฟ้านวลๆ เป็นเด็กสาวม.ปลายกางร่ม ชื่อเรื่องธรรมดาแต่น่าสนใจ ลองอ่านคำโปรยปกหลัง แล้วน้ำตาจะไหล... นี่มันชีวิตช่วงหนึ่งของฉันนี่ 5555555 รีบเอาไปจ่ายตังค์แล้วรีบอ่านข้ามวันข้ามคืนเลยค่ะ / ชอบมากๆ ชอบชีวิตมัธยม ชอบคณะสถาปัตย์ ชอบคนอุ่นๆแบบพี่ฝน ชอบนางเอกจ๊ะจ๋าแบบลูกพีช ชอบพระรองแบดๆแบบปกป้อง ชอบคนปากร้ายใจร้ายแต่หวังดีแบบอาหญิง ชอบน้องชายติดเกมแบบลูกไก่ ชอบทุกตัวละครที่เหลือที่ทำให้เรื่องสมบูรณ์ ชอบสำนวนภาษาง่ายๆ แต่กินใจเหลือเกิน เขียนเก่งมากๆ ชอบเวลาบรรยายธรรมชาติ ได้ยินเสียง ได้กลิ่น ได้อารมณ์ความรู้สึกส่งผ่านออกมาจากตัวหนังสือจริงๆ บางบทก็ทำให้น้ำตาซึม บางบทก็ทำให้คิดถึงฬจับหัวใจ อ่านไปก็นึกถึงสถานที่จริง อินตลอด และแทบทุกบทที่ทำให้หลงรักคณะในฝันอย่างสถาปัตย์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า จริงๆระหว่างที่อ่านเกิดความรู้สึกต่างๆมากมาย แต่เพราะอ่านรวดเดียวจบเลยจำเอามาเล่าไม่หมด เอาเป็นว่าอ่ายจบด้วยความประทับใจมากๆ สุดท้ายนี้ อยากให้คนเขียนรู้ไว้แค่ว่าได้... คุณได้แฟนคลับคนใหม่เพิ่มมาหนึ่งคนแล้วค่ะ

[punch · Rating 5 out of 5]

เนื้อเรื่องมีเอื่อยเฉื่อยบ้างตามประสานิยายรัก แต่นิยายเรื่องนี้ก็ไม่ใช่นิยายรักสักทีเดียว เป็นเหมือนเรื่อง coming of age ของลูกพีชที่เรียนรู้และเติบโตขึ้นโดยมีพี่ฝนอยู่ข้างๆ เรื่องนี้ยังนำเสนอความรักหลากหลายรูปแบบ ไม่ว่าจะเป็นความรักในวัยคะนอง ความรักของผู้ใหญ่วัยทำงาน ความรักของครอบครัว ความรักของคนที่เคยเหินห่างกัน เป็นนิยายที่ดีและอ่านแล้วเหงามากๆเลยค่ะ

[Matilda Sweet · Rating 4 out of 5]

มันดีกว่าที่คิด มันดีต่อหัวใจ
ถ้าใครเป็นเด็กยุคแอดมิดชั่น O-Net/A-Net น่าจะอินมาก ยิ่งถ้าเรียนจุฬาจะนึกถึงสถานที่ในเรื่องออกเลย (เราเอง><)

แอบเดาปมตอนท้ายเรื่องได้แล่ะเลยไม่ค่อย surprise เท่าไร แต่ก็ถือว่าทำได้ดีนะ
ได้อารมณ์แนวๆกล่องไปรษณีย์สีแดง หรือหนังเรื่อง Love Letter ของชุนจิ อิวาอิ รู้สึกละมุนๆ

[Bookworm Pig · Rating 4 out of 5]

หลังจากอ่านจบหน้าสุดท้ายคือ อื้มชอบแต่มีความหม่น ดูละมุนละไม แต่ต้องหักคะแนนที่อ่านแล้วความรู้สึกมันหม่น ด้วยความโลกสวยโดยส่วนตัวจ้ะ เราชอบที่โทนเรื่องดูมีหมอกคลุม แต่อยากให้อ่านจบแล้วรู้สึกอิ่ม..เต็ม..

[Miki · Rating 4 out of 5]

เรื่องรักละมุน ค่อยๆเป็นค่อยๆไป
เหมือนนั่งอ่านบันทึกเรื่องราวของเด็กผู้หญิง
วัยมัธยมปลายก่อนจะเข้ามหาลัย
ไปเรื่อยๆกระทั่งเติบโตเป็นผู้ใหญ่วัยทำงาน
ความใสใสไม่มั่นใจ จวบจน สังคมหล่อหลอมให้แกร่งขึ้น
แต่แอบติดนิดนึงตรงที่ใช้คำว่าเค้าแทนตัวเองไม่ว่าจะพูดกับเพื่อนหรือผู้ใหญ่ เลยสะดุดๆนิดหน่อย

[Thamakorn Bhornchonnitichai · Rating 5 out of 5]

เรื่องน่ารักมาก อ่านแล้วอบอุ่นหัวใจดี

[Pinkaew Siriwat · Rating 4 out of 5]

ชอบความรักของพี่สายฝนกับลูกพีชมาก มันเรียบง่าย อบอุ่นบอกไม่ถูก และถ้าใครอยากเรียนสถาปัตย์ จุฬาฯ แนะนำให้อ่านค่ะ ทำให้มีแพชชั่นในการเรียนมาก ๆ

[Oillio Pistawan · Rating 5 out of 5]

รักพี่ฝน แต่ก็แอบเสียดายปกป้อง

[Aim · Rating 5 out of 5]

10 10 10 ชอบเรื่องนี้มากก อ่านแล้วอบอุ่นหัวใจ พระเอกคือคนที่เราสามาถจับต้องได้จริงๆ ไม่หล่อเวอร์วัง ไม่เฟอร์เฟคจนดูเหมือนเป็นแค่คนในนิยาย นางเอกช่วงแรกๆอาจจะขัดใจไปบ้างกับความไม่กล้าตัดสินใจ แต่พออ่านไปเรื่อยๆ รับรู้อดีตนางเอก สภาพแวดล้อมที่นางเอกเติบโตมาทำให้เป็นคนแบบนั้น แล้วพอรู้จักพระเอก ก็ค่อยๆเปลี่ยนเป็นมั่นใจขึ้น ทำอะไรหลายๆอย่างดีขึ้น เป้นหนังสือที่ทำให้อยากเรียนคณะสถาปัตย์ 555

[Monaliz Juang · Rating 4 out of 5]

เป็นนิยายอีกเรื่องที่ดีมากเลยค่ะ ให้แง่คิดในเรื่องการไม่ยอมแพ้ในการตามความฝันของตนเอง แล้วสู้จนในที่สุดก็ทำตามความฝันได้สำเร็จค่ะ ซึ่งนอกจากในแง่ของการทำตามความฝันแล้ว เรื่องนี้ยังได้แง่ของความรักของมุมมองชีวิตคนในครอบครัว และมุมมองความรักของหนุ่มสาวด้วยค่ะ

ลูกพีช เป็นผู้หญิงที่ไม่มั่นใจในตัวเอง ด้วยชาติกำเนิดเป็นปมและมาอยู่ในบ้านของอาที่ดูจะเข้มงวดกับเธอไปซะทุกอย่าง แต่ลูกพีชมีสิ่งหนึ่งที่น่านับถือนั่นคือใจของลูกพีช ที่ถึงแม้จะมีปัญหาสักกี่ครั้งลูกพีชก็ไม่เคยแก้ไขชีวิตตัวเองในทางที่ผิด แต่พยายามสู้ด้วยตนเอง เมื่อรู้ว่าไม่ไหวก็ยอมถอยกลับมาแล้วสู้ใหม่ แต่ที่สำคัญคือลูกพีชมีกำลังใจที่ดีอย่างฝนอยู่เคียงข้าง

ฝน ชื่อพระเอกแต่ชื่อเหมือนผู้หญิง ผู้ชายที่เข้ามาเป็นกำลังใจ ดูแลห่วงใย สนับสนุนให้ลูกพีชผ่านในช่วงเวลาที่แย่ๆไปด้วยกัน ฝนอาจจะไม่ใช่ผู้ชายรวย หรือดีพร้อม แต่เป็นผู้ชายที่ไม่ทิ้งผู้หญิงที่เขารักไปไหนเวลาลำบาก พร้อมจะทำทุกอย่างให้คนที่รักได้โดยไม่หักหาญน้ำใจ รอเวลา และทุ่มเทเพื่อให้ได้อยู่ร่วมกัน

อาหญฺิง เป็นผู้หญิงทั่วไปที่เคร่งเครียดกับชีวิต ใช้ชีวิตเป็นแม่บ้าน เมื่อคู่รักอยู่ด้วยกันนานๆก็ลืมความหวานในครอบครัวไป แต่อาหญิงก็เป็นผู้หญิงที่เข้มแข็ง และไม่ทิ้งคนในครอบครัวของตัวเอง ถึงจะรักสามีแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะทิ้งลูก ทิ้งหลานของตนเอง ทั้งยังออกไปหางานเพื่อเลี้ยงครอบครัว

และยังมีตัวละครอื่นๆอีกมากมาย ชอบมากค่ะไม่ผิดหวัง แต่เสียนิดนึงหักหนึ่งดาวตรงที่นางเอกแทนตัวเองว่า เค้า กับทุกคน ไม่ว่าจะเด็กผู้ใหญ่ ซึ่งมันดูไม่สุภาพค่ะ นอกนั้นขอชื่นชมเนื้อเรื่องทั้งหมดค่ะ