อุบายพรหม

by กรมาศ

ปรเมษฐ์ เศวตเดโช นักธุรกิจหนุ่มหล่อ ผู้เก่งกาจเข้มคม ฟื้นขึ้นหลังจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ พร้อมด้วยอาการสูญเสียความทรงจำ ข้างกายเขามีหญิงสาวที่ไม่มีใครทราบชื่อ

ปาริชาต คือชื่อที่ปรเมษฐ์ตั้งให้เธอ หญิงสาวถูกพบตัวพร้อมกับเขาในสภาพสูญเสียความทรงจำเช่นกัน ทั้งที่จำเรื่องราวของตัวเองไม่ได้เลย แต่ดูเหมือนว่าเธอจะมีความทรงจำบางอย่างของเขาอยู่

นิวาริน นักศึกษาสาว ผู้ได้รับว่าจ้างให้สวมบทบาทเป็นคู่หมั้นของปรเมษฐ์ งานนี้ไม่ง่ายแต่ก็ไม่ยากเกินกำลัง และไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เธอจะไม่ยอมให้นายจ้างผิดหวังในตัวเธอแน่ๆ

วาสิตา วิรารัชต์ คู่หมั้นตั้งแต่วัยเด็กของปรเมษฐ์ ทายาทพันล้านของตระกูลใหญ่ที่หายสาบสูญไปตั้งแต่สิบสามปีก่อน เพิ่งถูกพบตัวอีกครั้งและดูเหมือนว่ากำลังถูกปองร้าย

เมื่ออันตรายทั้งปวงพุ่งเข้าหาหญิงสาวที่เขารักสุดหัวใจ ปรเมษฐ์ก็ยอมเสี่ยงปกป้องเธอโดยไม่ลังเล

เหนือสิ่งอื่นใด เขาและเธอต้องร่วมมือกันหาคำตอบให้ได้ว่า เรื่องร้ายทั้งหมดนี้ คือแผนการของใคร!

456 pages, Paperback

Published October 1, 2016

Reviews

[Polyj · Rating 3 out of 5]

อ่านในคำนำ บอกไว้ว่า พี่แม่น พระเอกเรื่องนี้นั้น มีน้องชายสองคน ซึ่งทั้งคู่มีเรื่องของตัวเองไปแล้วคนละเล่มเมื่อนานมาแล้ว --- พี่มุ่งกับน้องเล็ก คืนใจให้รัก --- เจ้ามิ่ง กับครูไข่ ครึ่งจังหวะใจ แต่ใครที่ไม่เคยอ่านสองเล่มนี้ก็สบายใจได้นะคะ สามารถอ่าน อุบายพรหมได้เลยค่ะ เพราะเราเองก็อ่านสองเรื่องนั้นมานานจนเกือบลืมไปหมดแล้ว (น่าจะเป็นสิบปีมั้ง)


ตัวพล็อตเรื่อง ต้องบอกเลยว่า นิยายของกรมาศนั้นไม่ธรรมดาค่ะ เรื่องนี้ก็เช่นกัน มีพระเอกนางเอกความจำเสื่อมตั้งแต่เริ่มแรก ... ให้เราคอยสังเกตและจับผิดว่าเสื่อมจริงหรือหลอก ... พอรู้สึกเหมือนจะจับได้แล้ว ก็กลับถูกตลบหลัง แง!

พี่แม่น ปรเมษฐ์ เศวตเดโช เป็นพี่ชายคนโต เป็นนักธุรกิจ เป็นผู้มีอิทธิพล? นิสัยก็เลยเผด็จการ ชอบสั่งและไม่ชอบให้ใครขัดใจ ขนาดความจำเสื่อมแต่นิสัยนี้ติดแน่นทีเดียว

นางเอกความจำเสื่อมพร้อมพระเอก ... เลยได้ชื่อใหม่ ว่า น้องใหม่ แล้วทั้งสองคนก็คอยดูแลกัน
แต่พี่แม่นนี่แหละ ทำตัวมีพิรุธมาก คอยดูแล เอาอกเอาใจ คอยหยอดคำหวาน คอยจับจูง โอบกอด แถมยังออกอาการหวงสุดๆ จนคนอ่านอย่างเราก็งงว่านางเอกเป็นใครกันแน่นะ ถึงได้ทำให้พี่แม่นเป็นได้ขนาดนี้
แล้วก็มีมุมน่ารักๆ กวนๆ ของพี่แม่นน้องใหม่ ให้อ่านไปยิ้มไป กับการรับส่งมุกที่ทันกันแบบไม่มีใครยอมแพ้ แต่บางทีก็มุกเยอะไป เหมือนเล่นเยอะ เราสับสนว่าอันไหนจริงอันไหนเล่น


เรื่องนี้เป็นนิยายมุกเยอะ และเพลงเพราะ
มีเพลงแจสเก่าๆ ประกอบในเรื่องหลายเพลงเลยค่ะ หาเปิดฟังไปด้วยขณะอ่านก็ได้อารมณ์ดีไปอีกแบบนะคะ

[RMN · Rating 2 out of 5]

ตอนอ่านตัวอย่างน่าสนใจมาก แต่พออ่านเล่มความน่าสนใจกลับลดลงเรื่อยๆ ด้วยบทสนทนาโต้ตอบกันไปมาต่อเนื่องยืดยาว อารมณ์แบบว่ามันไม่เข้าประเด็นสักที เลยทำให้น่าเบื่อ พยายามจะเล่าเรื่ิงแบบหลอกล่อคนอ่าน ไม่รู้ความจำเสื่อมจริงหรือหลอก แต่กลับรู้สึกเอียนกับคำพูดทีเล่นทีจริงของตัวละครหลักมาก คือมันไม่ธรรมชาติเอาซะเลย อย่างนางเอกให้โตมาแบบนางซิน มีแม่เลี้ยงกับพี่สาว(ลูกพี่ลูกน้อง)โขกสับแบบไม่มีเหตุผล ไม่มีที่มาที่ไปชัดเจน คือดูแล้วชีวิตไม่ค่อยรื่นรมย์เลย ไม่รู้พอมาเจอพระเอกทำไมกลายเป็นคนต่อปากต่อคำ ขี้เล่นทันคนไปได้ไงก็ไม่รู้

ปมที่ผูกไว้ก็เดาง่ายมาก ปมของนางเอกนี่อย่างกับซินเดอร์เรลล่ากะสโนวไวท์ยำรวมกันเลย -*-

สรุป.. ไม่อิน ไม่ฟินใดๆ

[Anya · Rating 4 out of 5]

ปรเมษฐ์ เศวตเดโช นักธุรกิจหนุ่มวัย 38 ปี ได้หมั้นหมายกับวาสิตา วิรารัชต์ตั้งแต่เด็ก ก่อนที่เธอจะหายสาบสูญไปเมื่อ 13 ปีก่อน

นิวาริน หรือ วา นักศึกษามหาวิทยาลัยวัย 20 ปี ขยัน อดทน เพราะถูกฝากให้มาอาศัยอยู่กับครอบครัวหนึ่งอย่างไม่รู้ชาติกำเนิดที่แท้จริง จึงถูกคุณนายนงคราญ เจ้าของบ้านและศุภิลักษ์ หรือคุณนุ่ม ลูกสาวกลั่นแกล้งและใช้งานเยี่ยงทาส ทั้งที่มีเงินค่าเลี้ยงดูถูกส่งมาพร้อมด้วย แต่เงินส่วนนั้นก็ถูกเบียดบังโดยสองแม่ลูก นิวารินจึงหางานพิเศษด้วยการเล่นแซกโซโฟนในร้านอาหารของโรม พี่ชายของปิ่นปารวตี เพื่อนสนิทที่มหาวิทยาลัยของเธอ

ปรเมษฐ์ ติดต่อจ้างนิวารินมาแสดงตัวเป็น 'วาสิตา' คู่หมั้นวัยเด็กของเขา เพื่อสืบหาว่าใครเป็นคนทำร้ายวาสนาและวาสิตาเมื่อสิบปีก่อนจนวาสนาเสียชีวิตในรถ ณ จุดเกิดเหตุ ส่วนวาสิตาหายสาบสูญไปนับแต่วันนั้น

นิวารินไปแสดงตัวเป็นวาสิตาที่บ้านวิรารัชต์ และสืบรู้จนถึงคนผิดตัวจริง และยิ่งกว่านั้น เหตุการณ์ทั้งหมดทำให้เธอฟื้นความทรงจำที่หายไป...

[Lily 百合花 · Rating 2 out of 5]

ชื่อเรื่อง – อุบายพรหม
ผู้แต่ง – กรมาศ


ตัวละคร
ปาริชาต (ใหม่), นิวาริน (วา), วาสิตา วิรารัชต์ (วา) อายุ 20 ปี
ปรเมษฐ์ เศวตเดโช (พี่แม่น) อายุ 38 ปี


รีวิวหลังอ่าน

เคยอ่านงานของกรมาศเมื่อนานมาแล้วค่ะ น่าจะสมัยเรียนมัธยมเลยได้มั้ง ณ ตอนนั้นก็อ่านได้เพลินๆ นะคะ แล้วเมื่อปีก่อนที่ได้อ่าน “เล่ห์ฝนกลหมอก” ก็พบว่าไม่ใช่แนวที่ชอบเลย ก็คิดว่าอาจจะเป็นแนวของเราเองที่ไม่ชอบ พอมาอ่าน “อุบายพรหม” นี่อ่านไปเหนื่อยไปค่ะ เดี๋ยวจะบอกความรู้สึกที่ได้อ่านแบบยาวๆ เลย

เรื่องนี้จริงๆ พล็อตเรื่องดีนะคะ ปกงามมากด้วย พระเอกก็ดีนะคะ สายเปย์ที่แท้จริง 555+ แต่อ่านแล้วไม่อิน ไม่ฟิน ไม่อะไรทั้งนั้นเลยจริงๆ ทั้งเรื่องมีแต่บทสนทนาต่อกันยาวๆ จนอ่านๆ ไปก็งงๆ ว่านี่คุยอะไรกันถึงไหนเนี่ย เหมือนวนน้ำในอ่าง คุยอะไรแต่เรื่องเดิมๆ ส่วนสำคัญของเรื่องก็เฉลยเอาแบบสั้นๆ ไม่ได้ชวนลุ้นหรือตื่นเต้นอะไร เพราะมัวแต่สนทนาวนๆ กับเรื่องเดิมไง

ขนาดนางเอกงอนพระเอก หนีไป เราก็งงๆ ว่า นางงอนอะไร 555+ ทำไมต้องงอนด้วย นี่ก็ยังงงอยู่ อ่านแล้วไม่เข้าใจตรรกะการแสดงออกของนางเอกเอาซะเลย จริงๆ ไม่ชอบนิสัยของนางเอกด้วยค่ะ เหมือนนิสัยปรับเปลี่ยนได้ตามสถานการณ์จนเราตามไม่ทัน 555+ เอาแน่เอานอนกับนางไม่ได้ด้วย อ่านแล้วไม่ปลื้มค่ะ ฮ่าๆๆๆ

ว่ากันด้วยพล็อตเรื่อง คือเราว่าพล็อตดีนะสำหรับเรา แต่พอเล่าเรื่องแบบนี้ กลับทำให้ความสนุกลดลงมากมาย พระเอกก็เอาแต่ทำตัวใกล้ชิดนางเอก นางเอกก็เถียงวนไปสิว่ามันต้องไม่ใช่แบบนี้ เรื่องก็ไม่ถึงไหนสักทีไง นี่เราอ่านไปก็งงไปว่าใครเป็นคนพูดประโยคนี้ประโยคนั้นกันแน่

โดยรวมเลยเป็นเรื่องที่อ่านแล้วเหนื่อยมากค่ะ ไม่อินไม่ฟินและไม่กรี๊ดกร๊าดเลย การดำเนินเรื่องเหมือนไม่มีอะไรให้ตื่นเต้น ถึงจะมีการสลับฉากเล่าเรื่องปัจจุบันกับอดีตก็ตาม ที่อ่านจบเร็ว เพราะอยากอ่านเรื่องอื่นแล้วค่ะ และจริงๆ เราฟินกับเรื่องก่อนหน้าที่อ่าน เลยอยากหาเรื่องที่ชวนฟินแบบเรื่องก่อนอีก เลยต้องรีบอ่านให้จบ อย่าได้ค้างคาจะดีกว่า

สำหรับเล่มนี้มีตัวละครจากนิยายเมื่อนานมาแล้วของกรมาศสองคู่ค่ะ น้องชายของพี่แม่น คือมุ่งกับมิ่ง (เราก็ไม่สามารถแยกได้ว่าใครมุ่งใครมิ่ง ชื่อคล้ายกันเกิน เวลาโผล่มาพร้อมกันนี่งง 555+) พอจะจำได้แล้ว แต่พออ่านต่อก็ลืมอีก แต่ไม่เคยอ่านสองเรื่องก่อนหน้านี้เลย ซึ่งมีบอกไว้ในคำนำว่า มาจากเรื่อง “ครึ่งจังหวะใจ” (เคยเห็นเล่มนี้ในห้องสมุด) กับ “คืนใจให้รัก”

แต่อย่างที่บอกไว้แต่แรกว่า เราอ่านแล้วไม่โดนใจเรา คนอื่นอ่านอาจจะชอบก็ได้ค่ะ เพราะฉะนั้นลองอ่านกันดูค่ะ ^^

[สปอยล์]

ตอนฟื้นมาที่พระเอกจำความไม่ได้ ส่วนนางเอกจำได้เฉพาะเรื่องของพระเอกนั้น จริงๆ แล้วพระเอกจำได้ตั้งแต่ตอนอยู่โรงพยาบาล ส่วนนางเอกก็แกล้งเนียนว่าลืมว่าตัวเองคือนิวาริน คนที่พระเอกจ้างให้เป็นคู่หมั้น ตัวแทนของวาสิตา คู่หมั้นที่หายไปเป็นสิบปีของพระเอก

แอบรำคาญมากตอนนางเอกเอาแต่เวิ่นเว้อว่าเป็นแค่วาสิตาตัวปลอม แล้วก็ไม่ยอมรับความจริงว่าตัวเองเป็นวาสิตา ทั้งๆ ที่รู้อยู่แก่ใจแหละนะ

วาสิตาเป็นลูกสาวของวาสนา เด็กรับใช้ในบ้านวิรารัชต์ กับลูกชายในบ้าน ทั้งสองรักกันอย่างแท้จริง แต่อุปสรรคมีก็คือ ย่าของวาสิตาให้เขาแต่งกับอภิรดีอย่างออกนอกหน้า ส่วนวาสนาก็ได้แต่จดทะเบียน เขามีลูกกับอภิรดีคือนาเดีย (น้องสาวต่างแม่ของวาสิตา ที่แสดงท่าทีเหมือนต่อต้านวาสิตา แต่จริงๆ นั้นรักพี่วามาก ต่อมานาเดียก็คู่กับคิมหันต์มั้งนะ ตำรวจที่ปลอมตัวมาสืบเรื่องวาสิตา)

วาสิตามีป้าแท้ๆ ชื่อวันดี เป็นหัวหน้าแม่บ้านในบ้านนี้แหละ เราก็เดาว่าคนร้ายไม่พ้นวันดี ไม่ก็คุณหญิงย่าเลย 555+ แต่ตัวร้ายจริงๆ คือวันดี เพราะนางรักสามีของวาสนา รักจนทำลายได้ทุกอย่าง

นางจ้างนักฆ่าให้ฆ่าวาสนา โชคดีที่วาสิตารอดตาย เพราะนำโชค มือปืนเห็นเธอก็สงสารเลยช่วยไว้ และเอามาเลี้ยงดู โดยพี่แม่นก็รู้หมดแหละ คอยให้ความช่วยเหลืออีกทอด ปิดบังตัวตนของวาสิตาไว้

ส่วนทุกคนเข้าใจว่าวาสิตาตายไป เพราะลูกสาวของศาสตรา (คนของพี่แม่น) ได้ชิงสร้อยคอไว้ตั้งแต่เรียนโรงเรียนประจำ มือปืนเห็นก็เข้าใจว่าฆ่าวาสิตาตายไปไง ซึ่งจริงๆ คนนั้นคือลูกสาวของศาสตรา

วาสิตาอยู่ที่บ้านของนงคราญในชื่อนิวาริน โดยอยู่ในฐานะลูกติดของนำโชค ก็มีคุณนุ่มรังเกียจและกลั่นแกล้งเธอตลอด เธอลืมว่าเป็นวาสิตาเพราะถูกผลักตกบันไดตอนที่ลูกสาวศาสตราชิงสร้อยคอไป เลยโตมาแบบไม่รู้ว่าเป็นวาสิตานั่นเอง

โรมเป็นพี่ชายของปา เพื่อนสนิทของนิวาริน จริงๆ โรมกับปาเป็นลูกของขนิษฐ์ อาสาวของวาสิตา (ขนิษฐ์เป็นเพื่อนสนิทของวาสนาด้วย) พอรู้ความจริงก็ดีใจกันหนักมาก ส่วนอภิรดีนั้น ตอนแรกโดนวันดีใส่ร้ายว่าวางแผนฆ่า (เพราะอภิรดีถึงจะไม่ชอบวาสนา แต่ก็ไม่ได้ร้ายถึงขั้นกล้าฆ่าใครตาย) สุดท้ายก็รอดตัวเพราะวาสิตาช่วยไว้ โดนแค่ปรับเงินเพราะวางแผนทำร้ายร่างกาย

Start 10.41 น. Mon 13 Feb 2017
End 10.52 น. Wed 15 Feb 2017
Review Date 11.37 น. Wed 15 Feb 2017

[Natt · Rating 3 out of 5]

ปรเมศวร์ นักธุรกิจหนุ่มที่มีคู่หมั้นอายุห่างกัน 18 ปี และคู่หมั้นของเขาเป็ยทายาทมรดกพันล้าน จึงทำให้เขาต้องปกป้องหญิงสาวทุกวิถีทาง วางแผน หลอกล่อ เล่ห์เหลี่ยมแพรวพราว และถึงเนื้อถึงตัว... สาวน้อยอ่อนเยาว์รึจะตามทัน

เรื่องราวซับซ้อน ชวนงง ด้วยตัวละคร "ความจำเสื่อม"
แต่ก็อ่านสนุกแหละ... สำนวนกรมาศโอเคอยู่แล้ว