Τα δάκρυα του κακού

by Aldo Carotenuto, Βέρα Δαμόφλη (Translator)

Η αέναη σύγκρουση ανάμεσα στην προσδοκία της ενότητας του όλου, από τη μια πλευρά, και στους περιορισμούς που επιβάλλει η ζωή, οι αναπόφευκτες συναντήσεις με τον θάνατο, με την κατάρρευση, με την ασθένεια και με τον χωρισμό, από την άλλη, είναι ο θεματικός πυρήνας που ερευνά το βιβλίο αυτό του Άλντο Καροτενούτο. Εργαλεία του είναι ο ψυχολογικός στοχασμός, η ιστορία, η φιλοσοφία, ο μύθος, η λογοτεχνία.
Η τέλεια ανακύκληση των απαρχών της ζωής σπάει με τη γέννηση της ατομικής συνείδησης μέσα στον γραμμικό χρόνο της ιστορίας, της σύγκρουσης, της θυσίας, του κόπου του να ζεις. Πώς να αντιμετωπίσουμε το "επάγγελμα του να ζεις" με την αποδοχή της μετάβασης από την αυταπάτη στην απογοήτευση, από την αίσθηση της παντοδυναμίας σ' αυτήν της ευθύνης, από τη νοσταλγία των απαρχών στην παραδοχή της ιδιότυπης ανθρώπινης φύσης μας; το βιβλίο αυτό μας προσφέρει μερικές προοπτικές, καθώς με την αναπροσαρμογή της βούλησης και με το εγχείρημα της εξατομίκευσης μας δείχνει έναν δρόμο για να μην υποκύψουμε πλήρως στο κακό.

272 pages, Paperback

Published December 1, 2010

About the author

Professor of personality theory at the University of Rome and the director of the Review of Analytical Psychoanalysis and the Historical Journal of Dynamic Psychology.

Reviews

[Konstantinos Mindcrimek · Rating 5 out of 5]

Από τη μία η ανθρώπινη τάση προς το άπειρο και από την άλλη η σύντομη πνοή της ζωής. Το σπάσιμο του τέλειου κύκλου "σε μια ίσια γραμμή προχωράει προς το μέλλον και όσο προχωράει αφήνει πίσω της οτιδήποτε πεθαίνει".

O ψυχαναλητής Καροτενούτο (για χρόνια μελετητής του Γιουνγκ) εξετάζει ακριβώς αυτό, τους περιορισμούς της ζωής (χωρισμοί, ασθένεια, θάνατος) απέναντι στο όλο, και το κάνει τόσο μέσα απο ψυχολογικούς στοχασμούς όσο και με δεκάδες αναφορές που ακουμπούν την φιλοσοφία, το μύθο και τη λογοτεχνία. Ένα μονοπάτι για την κατάκτηση νοήματος με όχημα την ψυχική οδύνη για να μην υποκύψουμε πλήρως στο κακό που μας περίμενε έξω από τις αυταπάτες της Εδέμ.

Στο 2ο κεφάλαιο μιλά για τη συνάντηση του Εγώ με το φάντασμα (τη μαύρη Σκιά) των απωθημένων στο ασυνείδητο μέσα από την ψυχαναλυτική σχέση.

Στο 3ο & 4ο κεφάλαιο βλέπουμε τη σύνδεση μεταξύ του στοχασμού της καταγωγής με το αναπόφευκτο τέλος μέσα από χαρακτηριστικά μυθολογικά παραδείγματα. Είναι ο βηματισμός προς τα πίσω στην ψυχαναλυτική θεραπεία που δίνει ώθηση προς τα μπρος. Ο κίνδυνος της απώλειας νοήματος και η επίγνωση του ανθρώπου "να υπάρχει για τον θάνατο του" (Χάιντεγκερ) και παρόλα αυτά να πέρνουμε ορμή προς την υπέρβαση του εαυτού παρά το ενδογενές όριο του πεπερασμένου της ανθρώπινης φύσης.

Δεν έχει νόημα να μιλήσω και για τα εννέα κεφάλαια, η τάση προς την ολότητα, η ύπαρξη μέσα από την ψυχική οδύνη, τα όρια καλού και κακού, η έννοια της μεταβίβασης στη θεραπευτική συνθήκη, ο ρόλος της γλώσσας, η συνείδηση ως αναγνώριση μιας απουσίας είναι μόνο μερικά από τα θέματα του βιβλίου που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ίταμος σε μετάφραση της Βέρας Δαμόφλη.

[Λευκοθεα Μαρια Γκολγκακη · Rating 5 out of 5]

Το διάβασα σε μια μέρα. Συναρπαστικό!

[Μαρία · Rating 5 out of 5]

"Ας μην ξεχνάμε όμως ότι μόνο με αφετηρία τη δίψα για ευτυχία, τη δικαιολογημένη λαχτάρα για ευτυχία, κάθε άτομο κάνει το δικό του συλλογισμό επάνω στην ψυχική οδύνη: κάθε συζήτηση για το μαρτύριο που θα απέφερε ένα είδος ευχαρίστησης μέσα στον πόνο-ένα είδος μαζοχιστικής συγκατάθεσης-και θα μπορούσε να σβήσει το σκοπό κάθε μορφής επιθυμίας, δηλαδή την όσο το δυνατόν πιο σταθερή εξασφάλιση ευδαιμονίας. Ο πόνος, λοιπόν, όχι ως μια διάσταση που να περικλείει αποκλειστικά μια θετική σημασία ωρίμανσης αλλά ως κάτι που, ακριβώς ως στέρησης της ευτυχίας, μας βοηθάει να κατανοήσουμε την ουσία της.
Από τη βαθιά μελαγχολία μέχρι την αποξένωση και το άγχος, οι συγκινήσεις που καθορίζουν το καταθλιπτικό πλαίσιο ανήκουν βαθιά στην ύπαρξή μας μέσα στον κόσμο, μέσα στην ίδια καθαυτή ανθρώπινή μας ιδιαιτερότητα...Το βαθύ περιεχόμενο, το πρωτογενές αντικείμενο του άγχους είναι το κενό, το τίποτα, η ασυνέχεια των υπάρξεών μας που διακόπτονται και εξαφανίζονται. Όμως το δικό μας είναι-δια-του-θανάτου είναι ακριβώς αυτό δια του οποίου είμαστε στον κόσμο ως άνθρωποι. Η ρίζα του άγχους μας είναι συγχρόνως η ρίζα της ελευθερίας μας."