Το σχέδιο

by Κατερίνα Μαλακατέ

«Χωρίς διαβατήριο, θα ήταν πιο σωστός τίτλος. Χωρίς χαρτιά και όνομα. Χωρίς υπόσταση. Κανένας δεν είναι άπατρις. Κανένας. Ούτε καν αυτός δεν ήταν, όσο κι αν ήθελε να το πιστεύει για τον εαυτό του. Σε κυνηγάει η πατρίδα, σε κυνηγάει κι η φάτσα σου δίπλα στα οπωροκηπευτικά».

Ο Χάρης, μεσήλικας συγγραφέας, καταφέρνει να αποδράσει στο Παρίσι λίγο πριν από την Κρίση. Πίσω του, η Ελλάδα παραδίδεται στις φλόγες του φασισμού. Μετά το Όχι στο δημοψήφισμα του 2011, το πραξικόπημα των Πέντε Ημερών και την ανάληψη της εξουσίας από τον Ένα, η Αθήνα μοιάζει με ζούγκλα, ενώ η ύπαιθρος δεν έχει τρεχούμενο νερό, ρεύμα, φαγητό. Η κόρη του Χάρη φτάνει μισοπεθαμένη στο σπίτι του παππού της, σ’ ένα ορεινό χωριό. Όταν θα αναγκαστούν να εγκαταλείψουν το σπίτι τους και να βγουν στο δρόμο, είναι η στιγμή που θα τεθεί σε εφαρμογή το Σχέδιο. Για να ανατραπούν όλα.
Ένα μυθιστόρημα που διερευνά τις ανθρώπινες σχέσεις μέσα σε ένα περιβάλλον απομόνωσης και κλειστοφοβίας, που προσεγγίζει τα πρόσωπα της αφήγησης με ακρίβεια χειρουργού, που θέτει, τέλος, τους πολίτες προ των ευθυνών τους απέναντι στον τρόμο του ολοκληρωτισμού.
Εν ολίγοις, ένα μοναδικό ψυχολογικό και πολιτικό θρίλερ.

Genres: Fiction

228 pages, Paperback

First published October 24, 2016

Reviews

[Michael Kotsarinis · Rating 4 out of 5]

Δεν θα ασχοληθώ εδώ με την υπόθεση ή την πλοκή, έχουν ήδη γράψει καλύτεροι από μένα γι’αυτά. Αν θέλετε, όμως, δανείστε μου λίγο την προσοχή σας καθώς θα μεταφέρω την προσωπική μου εμπειρία που μπορεί να γίνει και δική σας.

Το μυθιστόρημα είναι συγκλονιστικό όχι τόσο για όσα περιγράφει αλλά γιατί καταφέρνει να σε πείσει ότι μπορεί να γίνουν πραγματικότητα. Σε φέρνει πρόσωπο με πρόσωπο με αυτό που ξέρεις ενδόμυχα ότι είμαστε ως κοινωνία αλλά αποφεύγεις να το πεις φωναχτά. Είναι εκπληκτικό πως λίγες μόνο λέξεις αρκούν για να σε κάνουν να ανατριχιάσεις αναλογιζόμενος πόσο κοντά είναι οι καταστάσεις αυτές σε καθημερινές μας καταστάσεις όχι στην έκφανσή τους αυτή καθεαυτή αλλά στην ουσία τους. Μια ουσία που έχει να κάνει με τη μιζέρια, τη δυσλειτουργικότητα και τα ανεπίλυτα κόμπλεξ της ελληνικής κοινωνίας.

Μιλάει και για τα πρόσωπα, τους ανθρώπους, τις προσωπικές επιλογές, που κάνουμε άλλες φορές από ανάγκη άλλες επειδή μας αρέσουν, μας βολεύουν. Και παράλληλα θέτει με μαεστρία το θέμα του εγωισμού και της ευθύνης. Μπορούμε να τα αφήσουμε όλα πίσω μας; Και με ποιο τίμημα; Είμαστε μόνο ο εαυτός μας ή υπάρχουν και άλλα που μας καθορίζουν και μας κατατρέχουν;

Δεν λείπει η βία από το βιβλίο. Σκληρές σκηνές υπάρχουν λίγες αλλά δεν είναι αυτοσκοπός, εξυπηρετούν την πλοκή και έρχονται σαν συνέπεια. Πραγματικά θα φαινόταν ψεύτικα όσα γράφει η συγγραφέας αν ήταν ανώδυνα, “αποστειρωμένα”. Η πιο έκδηλη μορφή της όμως και αυτή που διατρέχει όλο το βιβλίο είναι η πνευματική βία. Κάποιοι θα την πουν ψυχολογική εγώ προτιμώ να τη λέω πνευματική, αυτή που σου χτυπάει το μυαλό και σε υποχρεώνει να σκέφτεσαι με τους δικούς της όρους.

Η συγγραφέας επιπλέον κλείνει πονηρά το μάτι σε όλους τους βιβλιόφιλους. Φυσικά οι κεντρικοί ήρωες έχουν άμεση σχέση με τα βιβλία αλλά πέραν αυτού μέσα από τις γραμμές του μυθιστορήματος μας χαμογελάνε γνώριμα θέματα από αντίστοιχα βιβλία. Δεν έχει σημασία ποια και πόσα. Εκείνο που μετράει είναι ότι χάνουμε την “ασφάλεια” που νιώθουμε όταν διαβάζουμε για μια δυστοπία σε άλλο χώρο και χρόνο. Η δυστοπία του “Σχεδίου” είναι δίπλα μας, μας αγγίζει, μια λάθος στροφή μας χωρίζει από αυτή.

Εκείνο που με δυσαρέστησε λίγο είναι το ανοιχτό τέλος. Βέβαια, η ιστορία που λέει το βιβλίο ολοκληρώνεται, οι αλλαγές στους ήρωές του έχουν συντελεστεί και το όποιο “μετά” και το πως θα τους επηρεάσει περαιτέρω είναι άλλη ιστορία. Πολύ θα ήθελα όμως ένα πιο ντετερμινιστικό, ας πούμε, τέλος.

Είναι ένα βιβλίο, που δεν σε αφήνει να το προσεγγίσεις επιδερμικά (αν το καταφέρεις, δεν πρόκειται να σου φανεί και σπουδαίο, υπάρχουν τόσα εκεί έξω). Πρέπει να το αφήσεις να σε αγγίξει, να σε κάνει να ξεβολευτείς, να σε στενοχωρήσει βάζοντάς σε σκέψεις για να καταλάβεις πόσο καλό είναι. Είναι ένα βιβλίο για να σκεφτείς όσα θεωρείς δεδομένα και ίσως αστεία.

[Alexander Theofanidis · Rating 1 out of 5]

ΓΙΑΤΙ; ΓΙΑΤΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙιιιιιιιιιι.....;

Καθώς γράφω αυτή την κριτική, άφθονα δάκρυα προσπαθούν να ξεπλύνουν (μάταια) τα μάτια μου από το αίσχος που διάβασα...
Λίγες μέρες νωρίτερα είχα διαβάσει το έτερο έργο της Μαλακατερίνας, το Χωρίς Πρόσωπο και δε φανταζόμουν ότι θα διάβαζα τόσο σύντομα κάτι ακόμα χειρότερο.

Πάμε γρήγορα, το στομάχι μου...

Σε μια εναλλακτική δυστοπία, έχουν καταλάβει την εξουσία στην Ελλάδα κάποιοι φασίστες (έτσι γενικώς και αορίστως), ο αρχηγός των οποίων ζηλεύει τα ψηφιακά των anonymous και εμφανίζεται μόνο πιξελιασμένος. Φυσικά, αυτό το μαθαίνουμε περίπου στα 2/3 του βιβλίου, γιατί μέχρι τότε ασχολούμαστε με ένα μικρόφαλλο περίπου αλκοολικό συγγραφέα (Χάρης) που δραπετεύει (στη Γαλλία) από την Ελλάδα (και την πρώην γυναίκα και την κόρη του) και με τον πατέρα του Χάρη που βρίσκεται σε ένα χωριό να περιμαζεύει την εν λόγω κόρη.

Μέσα από σκηνές απείρου κάλλους, βλέπουμε τις προσπάθειες του Χάρη να καθιερωθεί στην πατρίδα του Μπεγκμπεντέ (αν δεν ξέρετε ποιος είναι, πρόβλημά σας) και τον παππού στην ελληνική επαρχία (και μάλλον κατ' απ' τ' αυλάκ', ολογράφως "Πελοπόννησος"*) να προσπαθεί εν μέσω στερήσεων (την αιτία των οποίων δεν μπαίνει και σε μεγάλο κόπο να μας εξηγήσει η Μαλακτερίνα) να μεγαλώσει την εγγονή του.
Κάποια στιγμή, και δεν μπορώ παρά να σκεφτώ ότι το έργο εγκαταλείφθηκε και άρχισε να ξαναγράφεται πολύ καιρό μετά, δε σιτ χιτς δε φαν. Στο χωριό κατηγορούν τον παππού ότι πηδάει την εγγονή, η εγγονή θυμάται να τη γαμούν ανηλεώς εκείνη και τη μητέρα της με αντάλλαγμα φαγητό, ο Χάρης βρίσκει την επιτυχία και την αναγνώριση αλλά ως μπεστσελεράς και όχι ως διανοούμενος, ο παππούς αναγκάζεται να εγκαταλείψει το χωριό μαζί με την εγγονή, ενώ δεν υπάρχει πλέον καν ρεύμα να φορτίσει το κινητό (η κόρη του πάει και... γαμιέται με το μαυραγορίτη ρεύματος για μια φόρτιση, ενώ εκείνος διαμαρτύρεται στον παππού ότι... του πήγε άπλυτη και θέλει να δοκιμάσει και την εγγονή) και φεύγοντας πέφτουν σε μέλη της Αντίστασης (νενε, θα καταλάβετε παρακάτω), οι οποίοι βάζουν τον παππού και την κόρη να ΦΑΣΩΘΟΥΝ μπροστά σε φωτογραφική μηχανή (ΟΧΙ ΜΕ ΤΟ ΣΤΑΝΙΟ, ΥΠΟΨΙΝ) και στέλνουν τις φωτογραφίες στον πατέρα για να τον εξαναγκάσουν να επιστρέψει στην Ελλάδα (υποθέτω για να σώσει την κόρη, ή για να συμμετάσχει στο πιο διεστραμμένο ménage à trois που που μπορεί να βγάλει ο νους). Φυσικά, πίσω από όλα αυτά υπάρχει ένα σχέδιο... Και όσο το σχέδιο εκτελείται, ο ανώνυμος και άνευ προσώπου δικτάτορας, δίνει φαγητό, νερό και ίντερνετ με το δελτίο σε όσους δουλεύουν σε μια Αθήνα γεμάτη συρματοπλέγματα, ενώ η επαρχία δεν έχει πάρει χαμπάρι τι γίνεται (νενε, ό,τι διαβάζετε), έχει ξεφορτωθεί μαύρους, γκέι, αλλοδαπούς, ιστιοπλόους και μουίνγκ τριαλαριλαρό, ενώ φτιάχνει γκραν ριζόρτ σε χωριά που έχει εκκενώσει. Ουφ. Αν σας τσάντισε η περιγραφή, φανταστείτε να πρέπει να τα διαβάσετε κανονικά...

ΑΛΛΑ: Όλα αυτά, όχι σε γραμμική αφήγηση. Γατάκια... Με μια παρανοϊκή και σχεδόν άκυρη μέθοδο εγκιβωτισμού και ένα φρικαλέο exposition όπου η εγγονή κάθεται και εξηγεί στον αδαή παππού τι έχει γίνει, η Μαλακτερίνα μας ταΐζει πληροφορίες για το παρελθόν κάθε τρεις και λίγο με φλας μπακ πιο οδυνηρά κι από χαστούκι με γάντι μεσαιωνικής πανοπλίας, ώσπου στο τέλος φτάνουμε να καταλάβουμε αφενός πού περίπου βρισκόμαστε και αφετέρου ότι αυτό που βλέπουμε είναι όχι απλώς απογοητευτικό, αλλά στα όρια του τραγικού (με την κακή έννοια) από πλευράς μυθοπλασίας.

Δεν ξέρω αν αντέχω πολύ ακόμα...

Οι χαρακτήρες δεν είναι απλώς ψεύτικοι, είναι τολύπες καπνού (που τις παρασέρνει ο αέρας) και μάλλον όχι από κανονικό τσιγάρο εμπορίου αλλά από "κατρουρημένο αλβανικό" ή "πρεζόφουντα". Η πλοκή είναι πιο αποσπασματική κι από τη μνήμη στο τελικό στάδιο του Αλτσχάιμερ, ενώ η κεντρική ιδέα είναι λίγο πιο βλακώδης από την έμπνευση να λουστείς με βενζίνη και να ανάψεις τσιγάρο. Δε χαλάω με σπόιλερ το φινάλε λέγοντάς σας ποιο είναι το σχέδιο, αλλά, αλήθεια, μιλάμε για ντροπή των plot twist, ντροπή της λογοτεχνίας και ντροπή για την ελληνική γλώσσα να χρησιμοποιείται για να μπουν λέξεις με αυτή τη σειρά στο χαρτί.

Η γραφή είναι είναι άτεχνη και χωρίς ενιαίο στυλ (όχι σκόπιμα). Αλλού προσπαθεί να πείσει ότι "μπορεί να γράψει σα λογοτέχνης" και αλλού ξεχνιέται και μας λούζει με καλιαρντά και φράσεις που τις μισές φορές δε βγάζουν νόημα. Εδώ, οι ίδιοι χαρακτήρες ξεχνιούνται και αλλάζουν εκφραστικά μέσα μετά από δύο σελίδες ή ένα κεφάλαιο.

Ασθμαίνω...

Γενική εικόνα: Ένα κοριτσάκι 13 περίπου ετών, προσπάθησε να γράψει σαν "μεγάλο κορίτσι" και (για λόγους που ξεπερνούν την ικανότητά μου ως ιχνηλάτη ματαιοτήτων) κάποιος ηλίθιος αποφάσισε να το εκδώσει. Κάκιστο, κακογραμμένο, ανώριμο, με ασυνεπείς ή ανύπαρκτους χαρακτήρες, γελοία πλοκή, τραγελαφικό φινάλε, άπειρα φλας μπακ πετυχημένα όσο και το να φτύνεις με κλειστό στόμα ή να φτερνίζεσαι με ανοιχτά τα μάτια, ή να βήχεις όταν έχεις φάει φασολάδα, ξεκινάει χωρίς να ξέρει πού θέλει να καταλήξει, στην πορεία δανείζεται έμπνευση από κάποιο εφιάλτη των Monty Python και στο τέλος σε κάνει να κλαις το 10ευρο που έδωσες για να το αγοράσεις και τις 2 ώρες που έφαγες για να το διαβάσεις.

ΕΙΠΑΝ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ:

Gerald Trubune
*** ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΤΗ ΛΙΣΤΑ ΓΙΑ ΤΑ ΨΩΝΙΑ ΚΑΠΟΙΟΥ ΑΛΛΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ***"

New Dork Times
*** ΣΑΝ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΑΝΑΓΝΩΣΗΣ, ΛΙΓΟ ΠΙΟ ΔΥΣΑΡΕΣΤΟ ΑΠΟ ΣΠΙΡΤΟΞΥΛΑ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΑ ΝΥΧΙΑ ***

Βριζοσπάστης
*** ΑΝ ΟΙ ΒΑΣΑΝΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ ΔΙΑΒΑΖΑΝ ΒΙΒΛΙΑ ΤΗΣ ΜΑΛΑΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΣΤΟΥΣ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ, Η ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ ΘΑ ΕΡΧΟΤΑΝ ΤΟ 2045... ΚΙ ΑΝ ***

ΤΟ ΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
*** ΑΝ ΣΑΣ ΔΟΘΕΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΕΠΙΛΟΓΗΣ, ΠΡΟΤΙΜΗΣΤΕ ΕΙΚΟΝΙΚΗ ΕΚΤΕΛΕΣΗ Ή ΦΑΛΑΓΓΑ, ΜΗΝ ΤΟΥΣ ΑΣΦΗΣΕΤΕ ΝΑ ΣΑΣ ΞΕΓΕΛΑΣΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ***



*ναι, με τη σχεδόν αdόκιμη χρήση του "ολογράφως", το Τσίλι καφενείο μπαίνει στο Goodreads...

[Nikos Tsentemeidis · Rating 3 out of 5]

Τολμηρή η επιλογή θέματος, γεγονός που θα απαιτούσε ίσως έναν πιο λεπτό χειρισμό. Παρ' όλα αυτά ήταν μια πολύ καλή προσπάθεια. Υπήρχαν κάποια μικρά προβλήματα συνοχής. Στα θετικά βρήκα την χρησιμοποίηση πολύ καλού λεξιλογίου σε ορισμένα σημεία, αλλού βέβαια ίσχυε το αντίθετο, με γλώσσα που προσωπικά δε μου ταιριάζει στη λογοτεχνία.

Σε γενικές γραμμές, αν και τα συναισθήματα είναι ανάμεικτα, θεωρώ πως το μυθιστόρημα είχε τα φόντα να γίνει σπουδαίο, συνεπώς αναμένω μια αξιόλογη πορεία στο μέλλον για την Κατερίνα Μαλακατέ.

[Nasia · Rating 3 out of 5]

Η γραφή μου άρεσε πάρα πολύ, σκοτεινή όσο πρέπει, ωμή όπου πρέπει. Ο τρόπος που χειρίστηκε η συγγραφέας τις παράλληλες ιστορίες με κέρδισε επίσης, όπως και και τα winks στους απανταχού βιβλιόφιλους που υπήρχαν διάχυτα στο βιβλίο, τα οποία με βρήκαν να χαμογελάω με κατανόηση. Ναι μεν καταλαβαίνω το νόημα αυτής της εναλλακτικής έκβασης της ελληνικής ιστορίας, αλλά δεν το θεωρώ και τόσο ρεαλιστικό σενάριο όλο αυτό να προήλθε από το συγκεκριμένο δημοψήφισμα. Επίσης θα ήθελα μεγαλύτερη ανάπτυξη της ιστορίας λίγο πριν το τέλος.

[Georgia Zarkadaki · Rating 3 out of 5]

Το Σχέδιο δεν θα το αγόραζα έαν δεν ήταν παιδί της Κατερίνας Μαλακατέ, μιας ιδιαίτερης προσωπικότητας την οποία την εκτιμώ αφάνταστα και την οποία την έχω γνωρίσει μέσω του διαδικτύου. Ήθελα να πολύ να πάρω στα χέρια μου αυτό το βιβλίο για το οποίο μιλούσε μερικές φορές στην σελίδα της και που το θέμα του ήταν κάτι τόσο μοναδικό της Ελλάδα.

Δυσουτοπικό; Στην Ελλάδα; Ναι, λοιπόν.

“Χωρίς διαβατήριο, θα ήταν πιο σωστός τίτλος. Χωρίς χαρτιά και όνομα. Χωρίς υπόσταση. Κανένας δεν είναι άπατρις. Κανένας. Ούτε καν αυτός δεν ήταν, όσο κι αν ήθελε να το πιστεύει για τον εαυτό του. Σε κυνηγάει η πατρίδα, σε κυνηγάει κι η φάτσα σου δίπλα στα οπωροκηπευτικά”.
Ο Χάρης, μεσήλικας συγγραφέας, καταφέρνει να αποδράσει στο Παρίσι λίγο πριν από την Κρίση. Πίσω του, η Ελλάδα παρα-δίδεται στις φλόγες του φα σισμού. Μετά το Όχι στο δημοψήφι-σμα του 2011, το πραξικόπημα των Πέντε Ημερών και την ανάληψη της εξουσίας από τον Ένα, η Αθήνα μοιάζει με ζούγκλα, ενώ η ύπαιθρος δεν έχει τρεχούμενο νερό, ρεύμα, φαγητό. Η κόρη του Χάρη φτάνει μισοπεθαμένη στο σπίτι του παππού της, σ’ ένα ορεινό χωριό. Όταν θα αναγκαστούν να εγκαταλείψουν το σπίτι τους και να βγουν στο δρόμο, είναι η στιγμή που θα τεθεί σε εφαρμογή το Σχέδιο. Για να ανατραπούν όλα.
Ένα μυθιστόρημα που διερευνά τις ανθρώπινες σχέσεις μέσα σε ένα περιβάλλον απομόνωσης και κλειστοφοβίας, που προσεγγίζει τα πρόσωπα της αφήγησης με ακρίβεια χειρουργού, που θέτει, τέλος, τους πολίτες προ των ευθυνών τους απέναντι στον τρόμο του ολοκληρωτισμού.
Εν ολίγοις, ένα μοναδικό ψυχολογικό και πολιτικό θρίλερ.

Το απέκτησα την πρώτη μέρα κυκλοφορίας του και ξεκίνησα αμέσως να το διαβάζω κάνοντας στην άκρη αυτό που διάβαζα ήδη. Το έκλεισα όμως έπειτα απο μερικές σελίδες και το ξανά άνοιξα και τούμπαλιν μέχρι να το τελειώσω. Η ανάγνωση του συνέπεσε με μια περίοδο τέλματος για εμένα όπου τίποτα δεν μπορούσε να με ικανοποιήσει για αυτό και στην αρχή δεν μου άρεσε, λάθος μου. Ύστερα απο λίγο άρχισα να έρχομαι πιο κοντά στην ιστορία και τους ηρωές τους.

Συμβαίνουν πολλά περίεργα στο κόσμο τώρα τελευταία και όσοι παρακολουθούν τα γεγονότα αισθάνονται πως η παγκόσμοια οικονομία-ειρήνη-ασφάλεια βρίσκεται σε πολύ άσχημη κατάσταση. Στο βιβλίο η συγγραφέας παίζει με την ιδέα της κατάργησης της δημοκρατίας, του ξαφνικού σοκ της ολικής καταστροφής της κοινωνίας όπως την ξέρουμε και της δημιουργίας μιας άλλης όπου οι άνθρωποι βγάζουν τον χειρότερο τους εαυτό στην επιφάνεια με δικαιολογία της επιβίωσης. Άλλωστε όπως είπε ο Σοπενχαάουερ “Δεν υπάρχει γνώμη (ή πράξη), όσο παράλογη κι αν είναι που οι άνθρωποι να μην είναι έτοιμοι να την ασπαστούν μόλις πειστούν πως είναι κοινώς αποδεκτη” , τρομαχτικό ναι;

Η ιστορία ξεκινάει χωρίς πολλά στοιχεία για το τι έχει συμβεί. Μαθαίνεις σιγά σιγά τι συμβαίνει μέσα απο τις οπτικές γωνίες δύο χαρακτήρων, του Χάρη που βρίσκεται στο Παρίσι και του πατέρα του που βρίσκεται στο χωριό του. Ο Χάρης μου θυμίζει έναν δύο γνωστούς μου που έχουν καταλήξει να μισούν την Ελλάδα και να μιλούν συνεχώς για αυτή απαξιοτικά, ξέρεις πως δεν έχουν άδικο σε πολλά που λένε παρόλα αυτά πάντα νιώθεις λίγο άσχημα που κακολογούν την χώρα σου. Είναι ένας κουλτούρε συγγραφέας, απο αυτούς που φαίνονται καλύτερα απο μακρυά, ανώριμος, φυγόπονος και περιέργως απο τους αγαπημένους μου χαρακτήρες. Είχε κάτι το απίστευτα ζωντανό, μπόρεσα και το φαντάστηκα εύκολα. Ο πατέρας του ήταν ένας χαρακτήρας που επίσης συμπάθησα, αν και κάτι με τραβούσε μακρυά του αλλά δεν έχω ακόμα εντοπίσει τι, σήκωσε στους ώμους του το βάρος που έπρεπε να σηκώσει ο γιός του και το έκανε πολύ καλά μέχρι το τέλος. Μου θύμησε πως οι γονείς είναι άνθρωποι που μπορεί να αγαπούν τα παιδιά τους αλλά δεν τα συμπαθούν πάντοτε. Ενώ η Κ.Μαλακατέ έχει δημιουργήσει μια πληθώρα χαρακτήρων που μπορείς εύκολα να τους σχεδιαγραφήσεις στο μυαλό σου, συμπαθητικοί και ως επί το πλείστον, εκτός απο έναν χαρακτήρα: την 15χρόνη ηρωιδάπου δεν μοιάζει καθόλου με μια νεαρή έφηβη αλλά με μια 30χρόνη κοπέλα. Φυσικά μέσα στην ιστορία έρχεται αντιμέτωπη με πολλά που μπορεί να ψήσουν έναν χαρακτήρα και να τον κάνουν να σκληρύνει αλλά στην πραγματικότητα τα 15χρόνα μιλούν σα 15χρόνα, έχουν μια διπολικότητα, μια ανωριμότητα που δεν βρήκα στον χαρακτήρα της, νομίζω πως θα τον έκανε ακόμα πιο τραγικό άμα είχε κρατήσει μια κάποια παιδικότητα.

Φοβάμαι. Αυτό σκεφτόμουν όσο διάβαζα το βιβλίο, η ιστορία όσο και κατασκευασμένη και να φαίνεται σε μερικούς δεν μοιάζει και τόσο ψεύτικη.

Η γραφή είναι πολύ καλή, πιο καλή απο ότι περίμενα, κύλησαν οι προτάσεις πολύ όμορφα και χωρίς δυσκολία. Ευτυχώς δεν είχε διάθεση να παρελαύσει όλες τις δύσκολες λέξεις που ήξερε μπροστά μας και περιορίστικε σε μερικά λεκτικά μεζεδάκια (μερικές δεν τις ήξερα και χάρηκα που τις έμαθα). Το βιβλίο το διάβασα ένα κεφάλαιο απο την αρχή και ένα απο το τέλος. Βρήκα αυτό τον τρόπο πολύ ικανοποιητικό.

Το προτέινω ανεπιφύλακτα, δεν μια ελλάδα του αστυνομικού και του ρομαντικού βιβλίου αξιζεί να δώσουμε ανάσα και σε ένα πολύ ιδιαίτερο είδος λογοτεχνίας.

[Thomas · Rating 4 out of 5]

Βαθμολογία: ★★★★

Ένας συγγραφέας καταφεύγει στο Παρίσι λίγο πριν την κρίση, όπου τον κυνηγά η Ρήτρα και παλεύει με το writer's block. Λίγο αργότερα, σε μια Ελλάδα που διανύει νέα κατοχική περίοδο, η κόρη του βρίσκει καταφύγιο στο σπίτι του παππού της. Δύο αφηγήσεις που ξετυλίγονται παράλληλα μέχρι να δέσουν στο μεγάλο φινάλε.

Το «Σχέδιο» εξ αρχής μου φάνηκε πολύ ενδιαφέρον και καλογραμμένο. Μετά άρχισαν να με βαραίνουν τα γεγονότα, ώσπου το άφησα στην άκρη πριν καν φτάσω στη μέση. Δύο μέρες αργότερα που το ξανάπιασα, κατάφερε επιτέλους να με συνεπάρει. Τόσο τρομακτικά, ενοχλητικά ρεαλιστικό, δεν είναι απλά δυστοπικό βιβλίο, είναι ένα μυθιστόρημα εναλλακτικής ιστορίας. Τι θα ακολουθούσε άραγε αν είχε όντως συμβεί το δημοψήφισμα του 2011; Η Μαλακατέ σίγουρα κατάφερε να με πείσει για την τροπή των πραγμάτων με ανατριχιαστικό τρόπο. Μισώ και λυπάμαι τους χαρακτήρες του βιβλίου, γι' αυτά που περάσανε, για τις αποφάσεις που πήρανε, που όμως ήταν αναπόφευκτες, γι' αυτό που γίνανε. Τόσο σκοτεινό και απαισιόδοξο, ήθελα να αναπτυχθεί κι άλλο η ιστορία, να μάθω περισσότερα, να μάθω κι αυτό το "μετά" που ακολούθησε, παρόλο το ικανοποιητικό τέλος.

[Constantina · Rating 5 out of 5]

Το λάτρεψα.
Μια σύγχρονη ελληνική δυστοπία, ίσως όχι τόσο μακριά από την πραγματικότητα, καλογραμμένο και με πολλές,διαρκείς ανατροπές.
Οι ήρωες του βιβλίου είναι καθημερινοί άνθρωποι, με τα προτερήματα και ελαττώματα τους, καθώς και τα προσωπικά τους ψυχολογικά φορτία.
Δεν είναι για ευαίσθητες καρδιές παρ'ολα αυτά.

Καλή επιτυχία Κατερίνα και καλές πωλήσεις ! :)

[Vassiliki Dass · Rating 1 out of 5]

Το βιβλίο ξεκίνησε πολύ δυναμικά και ελπιδοφόρα. Στις τελευταίες 45 σελίδες κατέληξα να προσπαθώ μετά βίας να το τελειώσω ώστε να γράψω κριτική. Η συγγραφέας έχει λοιπόν μια καλή ιδέα, αδιαμφισβήτητα. Κι έχει και το θάρρος να την δημοσιεύσει, και της το αναγνωρίζω. Όμως για να περιγράψει κανείς μια μελλοντολογική εναλλακτική θεώρηση των πραγμάτων, όπως κάνουν οι καλοί συγγραφείς της ΕΦ για παράδειγμα, θα πρέπει να ξέρει πώς να δέσει τα στοιχεία αυτού του ψεύτικου κόσμου έτσι ώστε να δίνει την ψευδαίσθηση ότι είναι εφικτός και να μην κλωτσάει από παντού. Αν πάλι σε ενδιαφέρει να κρατήσεις απλά την κεντρική μελλοντολογική ιδέα και να γράψεις κάτι που να αφορά τις ανθρώπινες σχέσεις τότε θα πρέπει να προσέξεις τουλάχιστον την σκιαγράφηση των ηρώων τόσο ώστε να μην είναι χάρτινοι, να μην κάνουν μεγάλα συναισθηματικά άλματα μέσα σε μια σελίδα τα οποία να οδηγούν τον αναγνώστη στο να καγχάσει μάλλον παρά στο να συμμετέχει στο δράμα. Και στα δυο αυτά η συγγραφεύς απέτυχε όπως επίσης και στην μη ενσωματωμένη στην εξέλιξη της πλοκής χρήση του σεξ στην διήγηση, η οποία μοιάζει μάλλον βεβιασμένη για λόγους δημιουργίας στον αναγνώστη έντονων συναισθημάτων απέχθειας αλλά που καταλήγει άσκοπη και αναιτιολόγητη. Μια και είναι το δεύτερο βιβλίο της κας Μαλακατέ απ’ ότι μαθαίνω και με γνώμονα τα κάποια καλά στοιχεία και κυρίως αυτά που ανέφερα αρχικά στην κριτική μου, ευελπιστώ ότι θα εξελιχτεί η γραφή της σε κάτι πραγματικά αξιοσημείωτο.

[Ευθυμία Δεσποτάκη · Rating 4 out of 5]

Αυτό το βιβλίο το μισώ.

Συνοπτικά, για να σταματήσω να μιλάω γι' αυτό, γιατί όσο μιλάω γι' αυτό μου ανεβίνειι το αίμα στο κεφάλι:

Είναι δυο-τρία πράγματα που δεν αντέχω σε αυτόν τον κόσμο, που με εξοργίζουν πέρα από κάθε λογική. Ένα από αυτά τα δυο-τρία πράγματα είναι κι ο Χάρης. Ο ρίψασπις, ο μαμάκιας, ο αυτοθαυμαζόμενος, ο διακιολογώ-όλες-μου-τις-πράξεις-γιατί-είμαι-καλύτερος-από-εσάς. Το γελοίο καθίκι με τις αυταπάτες συμπαντικούς μεγαλείου (ασθένεια που περιγράφεται λεπτομερώς στο Νοσολόγιον: Οδηγός παράξενων και αμφισβητούμενων ασθενειών). Ανθρώπους σαν τον Χάρη έχω συναντήσει ένα-δυο στη ζωή μου και όποτε τους θυμάμαι χρειάζομαι ντουζ, με αηδιάζουν, σαν να με λερώνουν.

Επίσης μσώ αυτό το βιβλίο γιατί θα ήθελα πολύ να ήμουν τόσο δυνατή όσο η Ευγενία, αλλά δεν ξέρω αν θα μπορούσα. Ή τόσο ιδεαλιστής όσο ο παππούς, αλλά αυτό ξέρω ότι σίγουρα δε θα μπορούσα να είμαι.

Το μόνο που μετριάζει λίγο το μίσος μου, είναι η κάπως ασταθής κεντρική ιδέα. Κάποιες φορές δε με ικανοποιούσε, έλεγα "να, έχει κι ένα κατιτι που το κάνει συμπαθητικό", αλλά αυτό είναι -όπως λέει και μια αγαπημένη φίλη- σαν να ψάχνω τρύπες στο καλό μου φόρεμα.

Συμπέρασμα: το Σχέδιο, για μένα, υποπίπτει εις την αυτήν κατηγορία με τον "Νομοταγή Πολίτη", το "Καλωσήρθε το Δολλάριο" και το "Ξύπνα Βασίλη": ταινίες, και κατ' επέκταση τέχνη, που ενώ είναι άρτιες και υπηρετούν τον σκοπό τους μέχρις κεραίας, μου γεννούν τέτοια συναισθήματα στενάχωρα που δεν αντέχω να ξέρω πως υπάρχουν, που αποθώ από την μνήμη μου εικόνες τους και φράσεις, για να μπορέσω να αποφύγω εκείνο το τσιτάτο από το Futurama: I don't want to live on this planet any more.

Κατερίνα, κατάφερες να γράψεις κάτι που να με χαρακώσει. Και ναι, σε μισώ κι εσένα.

[Maria Liatiri · Rating 5 out of 5]

Μολις ξεκινήσεις το Σχέδιο δεν μπορεις να το αφήσεις απο τα χέρια σου. Εχει σφιχτόδεμένη πλοκή, χαρακτήρες ολοκληρωμένους που σε πείθουν και ενα εφιαλτικό σενάριο για τη χώρα. Ειναι ομως κατι πολυ παραπάνω απο μια εξαιρετικά επίκαιρη δυστοπία, καθώς τα όρια του καλού και του κακού, του σωστού και του λάθους, του ηθικού και του ανήθικου ειναι ρευστά- όπως και στην ζωή άλλωστε- και σε κάνουν να αναρωτιέσαι, να ταυτίζεσαι, να θυμώνεις, να συμπάσχεις και να συγκινείσαι ταυτόχρονα.

[Filippos Farmakis · Rating 5 out of 5]

Το «Το σχέδιο» είναι ένα ιδιαίτερο βιβλίο. Αν και σχετικά μικρό (όχι μόνο για τα γούστα μου αλλά και για το περιεχόμενό του) αγγίζει μια σωρεία θεμάτων, τα οποία άπτονται της δικής μου καθημερινότητας, αλλά και των περισσότερων από τους (δυνητικούς) αναγνώστες του. Αποτελεί προϊόν της δεύτερης ελληνικής δεκαετίας του 21ου αιώνα και γι'αυτό είναι ακόμη πιο σημαντικό να διαβαστεί όσο το δυνατόν πιο σύντομα.

Η συγγραφέας ασχολείται με θέματα που γνωρίζει καλά: την μοντέρνα Ελλάδα, τη συγγραφή, τον καθημερινά απτό φασισμό της διπλανής πόρτας, το διάβασμα και εν τέλει την Οικογένεια, με όμικρον κεφαλαίο. Οι έννοιες της οικογένειας συγκρούονται αναμεταξύ τους, προσπαθούν να λαβώσουν η μία την άλλη με στόχο την νίκη και την τελική ανωτερότητα. Δεν θέλω να πιστεύω πως δίνει κάποια απάντηση, κάποια «σωστή» έννοια, κάποιους κανόνες αναντίρρητους που την διέπουν και την εξουσιάζουν. Κάπου, προς το τέλος, αναφέρει πως «δεν υπάρχει πραγματικότητα». Όπως δεν υπάρχει σωστό, δεν υπάρχει η σωστή προσέγγιση της οικογενείας. Όπως ο τόνος πάει και στο ε και στο ει.

Το να γράψεις μυθιστόρημα, λογοτεχνία σε δυστοπικό πλαίσιο είναι αρκετά προκλητική προσπάθεια, και πρέπει να το κάνεις καλά. Η Κατερίνα Μαλακατέ το κάνει καλά. Συνοπτικά. με ασαφείς και απλούς τίτλους και ονοματοδοσίες, μας δίνει το περίβλημα της κατάστασης, της δυστοπίας. Αρκετά δυνατό, βαθύ και ενοχλητικό - δεν θα περάσει απαρατήρητο.

[Stefania · Rating 4 out of 5]

Για την ακρίβεια 4.5. Δυστυχώς τα goodreads δεν μας παρέχουν ακόμη αυτή την δυνατότητα.

[Zozetta · Rating 3 out of 5]

Σαφής η συγγραφική εξέλιξη της Κατερίνας Μαλακατέ σε ένα δύσκολο λογοτεχνικό γένος όπως αυτό της δυστοπίας. Κρατά το ενδιαφέρον του αναγνώστη αμείωτο θέτοντάς του ερωτήματα που αφορούν την οικογένεια, τον έρωτα, τα παιδιά, την πατρίδα. Ερωτήματα που είναι δύσκολο να απαντηθούν ειδικά όσο μεγαλώνουμε και έχουμε παίξει ή παίζουμε εναλλάξ όλους τους ρόλους. Ακόμα και αυτόν του λάτρη ή αρνητή αυτού που λέμε πατρίδα. Η πλοκή του βιβλίου είναι ενδιαφέρουσα, ο λόγος ρέει χωρίς να αφήνει κενά, παρά μόνο εύλογες απορίες. Νομίζω πως έχουμε να περιμένουμε και άλλα από την Κ.Μαλακατέ στο μέλλον.

"Πέρα από τη λήθη, αυτό που μας οδηγεί στην αδράνεια είναι βαθύτερο. Γιατί δεν υπάρχει ούτε λησμονιά ούτε νοσταλγία, μόνο λέξεις μαζεμένες όλες μαζί, όμορφα φτιαγμένες για να λες το αυτονόητο, πως η ζωή είναι αδιανόητη."

ΥΓ Το μόνο που θα ήθελα είναι να είχε εστιάσει περισσότερο στο πολιτικό σκέλος και όχι μόνο στο κοινωνικό ή προσωπικό.

[Maria Altiki · Rating 2 out of 5]

Το θέμα του βιβλίου το βρήκα πολύ ενδιαφέρον, δυστοπία στην Ελλάδα του σήμερα μετά από ένα δημοψήφισμα που έφερε κατοχικό καθεστώς. Όταν λοιπόν το πήρα στα χέρια μου είχα μεγάλες προσδοκίες… δυστυχώς όπως συμβαίνει συνήθως εκεί είναι που την πατάς.
Το όλο σκεπτικό στο στήσιμο του μπάζει από παντού, επιστημονική φαντασία θα έλεγα καθόλου καλά δοσμένη. Τα κομμάτια αφήγησης της ζωής του Χάρη στεγνά, ο Χάρης χάρτινος. Λίγο ενδιαφέρον η αρχή της ιστορίας της Ευγενίας με τον παππού της. Οι αφηγήσεις της για την ζωή της στην πόλη, δεν έδεναν πουθενά και το μόνο που σου προκαλούσαν ήταν απέχθεια, σαν να παρεμβαλλόταν από κάπου ένας διάλογος φτηνού πορνό. Το τελευταίο κομμάτι της ιστορίας και το φινάλε ασαφές και θολό. Λυπάμαι πραγματικά γιατί κάποια κομμάτια σε όλο το βιβλίο άξιζαν. Ίσως έπρεπε να δουλέψει την ιδέα παραπάνω και πιο προσεχτικά.

[Ilias Tseligkas · Rating 4 out of 5]

Αγόρασα "Το σχέδιο" για να με συντροφεύσει σ' ένα ταξίδι μου στη Γκρενόμπλ. Το βιβλίο ήταν τόσο καλό που το είχα διαβάσει πριν κ��ν φτάσω στον προορισμό μου.

Θα ξεκινήσω από το τέλος, το οποίο το βρίσκω εξαιρετικό. Ένα φινάλε που σε αφήνει με το στόμα ανοιχτό και είναι σαν ένα τσίμπημα, σαν να σε ξυπνάει από μια λήθη. Πιστεύω ότι το τέλος, ανεβάζει το βιβλίο σε άλλο επίπεδο.

Κόλλησα και με το παρακάτω απόσπασμα:

"Φριχτό βίτσιο η λογοτεχνία. Περιγράφει όλα τα τερατώδη που μπορούν να σου συμβούν, εκείνα που καλό θα ήταν να μην είχαν ειπωθεί ποτέ ούτε να είχαν μπει στη φαντασία σου. Κι έπειτα όταν σου συμβαίνουν δεν έχεις κανένα όπλο να τα αντιμετωπίσεις: είσαι γυμνός. Τα έχεις ήδη δει όλα ξανά. Τα έχεις με έναν τρόπο ζήσει."

Διαβάζοντας το σχέδιο, έρχεσαι προ των ευθυνών σου. Δε θα γράψω για τους χαρακτήρες, οι οποίοι είναι καλοσμιλευμένοι, ούτε για τις μεταβάσεις σε τόπους και χρόνους. Όλα αυτά η Κατερίνα Μαλακατέ, τα έχει δουλέψει πολύ και το αποτέλεσμα τη δικαιώνει.

Ίσως να προτιμούσα το σχέδιο λίγο μεγαλύτερο. Έχω την εντύπωση πως υπάρχει χώρος για ανάπτυξη. Λέω όμως ίσως, διότι αν ήταν μεγαλύτερο, μπορεί να μην ήταν το σχέδιο, αλλά ένα άλλο βιβλίο.

Το μυθιστόρημα τις κρίσης, μας αποδεικνύει πως η λογοτεχνία κρατάει ακόμα γερά :-)

[Elina · Rating 2 out of 5]

Καταρχάς να πω ότι το θέμα που πραγματεύεται είναι ιδιαίτερα ελκυστικό και ενδιαφέρον. Όμως, αν και πρωτότυπο, το χτίσιμο των χαρακτήρων μοιάζει λίγο βεβιασμένο και κάποιοι από τους διαλόγους όπως μεταξύ του Γιάννη και της Ευγενίας, αρκετές φορές είναι σα να αφορούν διαφορετικούς χαρακτήρες κάθε φορά. Επίσης, το λεξιλόγιο με χρήση βωμολοχιών αν και στον Μπουκόφσκι είναι άκρως ελκυστικό και καθόλου σοκαριστικό, εδώ μοιάζει να χρησιμοποιείται για να προκαλέσει τον αναγνώστη αλλά σε εμένα λειτούργησε αρνητικά καθώς δεν υποστηριζόταν κατά τη γνώμη μου από το συνολικό ύφος της γραφής.
Αν και πολύ αγαπημένη η συγγραφέας, κι ελπίζω να μην την στενοχωρώ, είναι προς τιμήν της που τολμά να επιδοθεί σε συγγραφή δυστοπίας καθώς είναι ένα δύσκολο είδος που δε συναντάται συχνά από έλληνες.
Σειρά έχει τώρα το τελευταίο της βιβλίο να διαβαστεί το οποίο είμαι σίγουρη πως θα έχει ακόμα πιο ώριμη και δεμένη γραφή.
Πολλά συγχαρητήρια για την προσπάθεια ❤

[Deppy Papadopoulou · Rating 4 out of 5]

Ολοκλήρωσα το διάβασμα σχετικά γρήγορα. Η Κατερίνα γνωρίζει πως να σε κρατάει σε εγρήγορση και δεν μπορείς να παρατήσεις το βιβλίο. Η ιστορία ξετυλίγεται σταδιακά και εξελίσσεται λίγο πιο γρήγορα προς το τέλος. Δηλαδή, θα ήθελα να διαβάσω λίγο περισσότερο, κυρίως γιατί μου άρεσε σαν ιστορία. Συνεχώς προβληματιζόμουν και σκεφτόμουν την πιθανότητα να μας συμβεί κάτι παρόμοιο, όπως αναρωτιόμουν για τις αντιδράσεις των ανθρώπων του κλειστού μου κύκλου στην περίπτωση μιας τέτοιας εξέλιξης.
Το τέλος μου θύμισε Αλμπέρ Καμύ, αλλά δεν γράφω ποιο μυθιστόρημα, για να μην κάνω spoiler. Εύγε Κατερίνα!

[Chichi Mdou · Rating 4 out of 5]

Νιώθω, ότι αυτό το βιβλίο γράφτηκε για να πει, “Κοίτα τί μπορεί να συμβεί, εάν δεν αντιδράσεις” .
Ένα κουδουνάκι κινδύνου για όλα όσα συμβαίνουν δίπλα μας.
Μια ιστορία από αυτές, που βλέπουμε στις ταινίες του μέλλοντος της επιστημονικής φαντασίας.
Μόνο που αυτή δεν έχει διάστημα και εξωγήινους και γι’αυτό γίνεται πιο τρομακτική.
Οι εντυπώσεις μου αναλυτικά : https://goo.gl/j1flmy

[Vasileios · Rating 3 out of 5]

Πολύ ενδιαφέρον, εξαιρετική προσέγγιση χωρίς υπερβολές. Προτείνεται.

https://www.vintagestories.gr/schedio...

[Γιάννης Ζαραμπούκας · Rating 5 out of 5]

«Κι όλο κλωθογυρίζει στο μυαλό μου. Δέκα. Μόνο δέκα άνθρωποι. Αρκούν άραγε δέκα διανοούμενοι για να αλλάξουν τον κόσμο; Έτσι λέει το Σχέδιο.» (σελ. 225)

Με τη φράση αυτή ρίχνει αυλαία το μυθιστόρημα της συγγραφέως Κατερίνας Μαλακατέ, ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΜΕΛΑΝΙ και πυροδοτεί τον προβληματισμό του αναγνώστη για έναν νέο κύκλο σκέψεων.

Σκληρό, σκοτεινό, εφιαλτικό και ταυτόχρονα τόσο ρεαλιστικό και διορατικό, Το Σχέδιο αποτελεί μία προειδοποιητική κοινωνικό-πολιτική κραυγή.

Είναι ένα μυθιστόρημα μεστό, με έντονα προφητικό περιεχόμενο και πλοκή σφιχτοδεμένη, που ξεδιπλώνεται με καταιγιστικούς ρυθμούς παράλληλα σε Γαλλία και Ελλάδα με πρωταγωνιστές αντίστοιχα τον Χάρη και τον πατέρα του.

Ο Χάρης είναι ένας μεσήλικας συγγραφέας. Ένας άνθρωπος αρκετά εγωκεντρικός, φυγόπονος και ανεύθυνος που εγκαταλείπει την πατρίδα του την περίοδο της κρίσης και εγκαθίσταται στο Παρίσι, όπου υπογράφει συμβόλαιο με έναν μεγάλο εκδοτικό οίκο. Φεύγοντας για την Γαλλία αφήνει πίσω του, στην πρώην γυναίκα του, την κόρη τους Ευγενία. Ο πατέρας του ζει στην επαρχία μαζί με την κόρη και τα εγγόνια του. Οι καιροί είναι δύσβατοι. Το πόσιμο νερό και το ηλεκτρικό ρεύμα είναι κομμένα. Τα αποθέματα τροφίμων είναι πενιχρά. Χρήματα δεν υπάρχουν. Κι έτσι, επανέρχονται αναγκαστικά στον πρωτογενή παραγωγικό τομέα σε μία απέλπιδα προσπάθεια επιβίωσης. Όταν ξαφνικά η καθημερινότητα τους διαταράσσεται από την αναπάντεχη εμφάνιση της Ευγενίας.

Η Κατερίνα Μαλακατέ κατάφερε επιτυχώς και με μεγάλη αληθοφάνεια να πλάσει έναν κόσμο δυστοπικό, που θα μπορούσε να καθρεφτίζει με άνεση την σημερινή ελληνική πραγματικότητα. Έναν κόσμο όπου η εξουσία έχει περάσει στα χέρια ενός άγνωστου Κυβερνήτη που επιβάλλει αυθαίρετα τις απόψεις του κι οι πολίτες δέχονται ολοκληρωτικά, δίχως δεύτερη σκέψη, να υποταχθούν στο πολιτικό μοντέλο διακυβέρνησης που ασκεί για να καταφέρουν να αποκομίσουν τα απαραίτητα αγαθά για την επιβίωση τους. Όμως, υπάρχουν κι εκείνοι οι πολίτες, όπως η Ευγενία που δε διστάζουν να επαναστατήσουν, να εκφραστούν και να συμμετάσχουν στον αντιστασιακό αγώνα κατά της Κυβέρνησης.

«Το Σχέδιο» είναι ένα μυθιστόρημα που βρίθει εσωτερικού όγκου. Η συγγραφέας του αποδομεί την κάποτε άνετη καθημερινότητα, εκείνη του βολέματος, που τώρα ξεφτίζει, ενώ παράλληλα δημιουργεί εσωτερικές συγκρούσεις, συγκρούσεις συναισθηματικές, ηθικές αλλά και ιδεαλιστικές που πλήττουν τους ήρωες της. Γεγονός που προσδίδει στο μυθιστόρημα της τεράστιο αναγνωστικό ενδιαφέρον, αλλά και απεριόριστη τροφή για σκέψη, προβληματισμό και εσωτερική αναζήτηση.

Ο Χάρης, ο πατέρας του, η αδερφή του, η Ευγενία καθώς και οι υπόλοιποι ήρωες του βιβλίου αποτελούν πρόσωπα οικεία. Ήρωες που ανταποκρίνονται στον συνήθη χαρακτηρισμό «πρόσωπα της διπλανής πόρτας», στους οποίους μπορούμε όλοι να εντοπίσουμε δικά μας στοιχεία και να ταυτιστούμε. Ήρωες που καλούνται να ανταπεξέλθουν στην απάνθρωπη πραγματικότητα που βιώνουν, υπερπηδώντας τα όρια των αντοχών τους, σωματικών και ψυχικών κι αντιμετωπίζοντας ηθικά, συναισθηματικά και κοινωνικά διλλήματα.

Προσωπικά, κατά τη διάρκεια ανάγνωσης του Σχεδίου αισθάνθηκα πως έπεφτα δίχως αλεξίπτωτο πάνω στα αιχμηρά βράχια μιας πραγματικότητας σκληρής, την οποία καιρό αγνοούσαμε.
Βυθίστηκα σε σκέψεις και προβληματίστηκα με το δυστοπικό κοινωνικό τοπίο, που παρουσιάζεται επιβλητικό μέσα από τον απλό κι αρκετά ωμό λόγο της συγγραφέως. Ήρθα αντιμέτωπος με τις ανασφάλειες και τους φόβους μου ως πολίτης αυτής της χώρας που βουλιάζει καθημερινά όλο και βαθιά στο βούρκο μιας ατέρμονης πολυεπίπεδης κρίσης. Συμπόνεσα κατά βάθος τον Χάρη για τις αδυναμίες του, μα και την κατάθλιψης της μέσης ηλικίας που του χτύπησε την πόρτα.

Πάνω από όλα, όμως, θαύμασα την έφηβη Ευγενία για το θάρρος, την αποφασιστικότητα, την ωριμότητα και την επαναστατικότητα της. Ηρωίδα που με την έντονη παρουσία της στα τεκταινόμενα του βιβλίου χαράχτηκε βαθιά στον κορμό της αναγνωστικής μου ύπαρξης και σίγουρα θα την θυμάμαι γαι πολύ καιρό.

Ολοκληρώνοντας, λοιπόν, ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ αποτελεί ένα ψυχολογικό και πολιτικό θρίλερ (όπως αναφέρει το οπισθόφυλλο του) το οποίο σίγουρα θα σας ταρακουνήσει συθέμελα και θα σας δώσει το έναυσμα για ένα εσωτερικό ταξίδι προβληματισμού και αντιμετώπισης κατά πρόσωπο των ευθυνών σας ως πολίτες.

Επιβάλλεται να χαρίσετε λίγο από τον αναγνωστικό σας χρόνο για να χαθείτε στις μόλις 225 σελίδες του.

[Pepireads · Rating 5 out of 5]

Ελληνική δυστοπία. Αυτό θα πω μόνο!

[Antonis Karas · Rating 5 out of 5]

Ένα σημαντικό από πολλές απόψεις πεζογράφημα. Έχουν γράψει άλλοι χρήστες εκτενέστερες αναλύσεις οπότε δεν θα μπω στη διαδικασία να αναλύσω την ιστορία και τους χαρακτήρες. Θα προειδοποιήσω μονάχα για δύο πράγματα τον αναγνώστη:
-Πρώτον, να μην μπει στο πειρασμό να συσχετίσει την ιστορία με τις εξελίξεις των τελευταίων χρόνων στην Ελλάδα. Δεν ξέρω αν η συγγραφέας τις είχε στο μυαλό της, οπωσδήποτε όμως η ιστορία στέκει από μόνη της.
-Δεύτερον, να μη θεωρήσει πως η πραγματικότητα που περιγράφει το βιβλίο είναι μία πραγματικότητα από την οποία η Ελλάδα είτε έχει ξεφύγει είτε δεν την αφορούσε ποτέ. Τίποτε από τα δύο δεν ισχύει κατά τη γνώμη μου, μια εκδοχή της είναι ακόμα πιθανή όχι μονάχα στην Ελλάδα και οπουδήποτε αλλού στον κόσμο.
Εν κατακλείδι, ένα βιβλίο οικουμενικό που θα μπο��ούσε να το διαβάσει και ένας αναγνώστης από το εξωτερικό.

[Panagiotis Bazoukis · Rating 5 out of 5]

Ακουγα,ακουγα για ''ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ'' της Κατερινας και ελεγα δε μπορει πρεπει να το διαβασω...Ε λοιπον ''ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ'' ειναι ενα διαφορετικο μυθιστορημα με ακρως πολιτικο περιεχομενο επιστημονικης φαντασιας αλλα συναμα τοσο κοντα στη πραγματικοτητα που ζουμε αλλα και σε αυτη που θα μπορουσαμε να ζησουμε...Εχει ωραια νοηματα που θα τα καταλαβουν μονο οσοι εχουν κοινωνικοπολιτικη μορφωση,οσοι ψαχνουν μια ιστορια αγαπης να ψαχτουν αλλου... Μια συμβουλη παντως Katerina Malakate οχι αλλα βιβλια με παρομοιο περιεχομενο...γιατι μπορει να να ειναι υπεροχα βιβλια για μας τους αναγνωστες αλλα βαζεις ''ασχημες'' ιδεες σε υποψηφιους κυβερνωντες...χαχαχαχα😂

[Κατερίνα Μάγνη · Rating 5 out of 5]

Το πιο εντυπωσιακό στοιχείο του βιβλίου είναι ότι η δυστοπία παρουσιάζεται πολύ φυσικά ως απολύτως δυνητική πραγματικότητα, ιδιαίτερα όσον αφορά τις συνθήκες ζωής στην επαρχία.
https://anagnoseisvivlion.wordpress.c...

[Nasia · Rating 3 out of 5]

Ενδιαφέρον βιβλίο , μια ελληνική δυστοπία. Απλά είχα την αίσθηση ότι δεν εμβάθυνε πολύ. Θα ήταν προτιμότερο να δώσει περισσότερες όψεις του καθεστώτος και να έχει ο αναγνώστης μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα της νέας πραγματικότητας. Τα κομμάτια που μιλά η Ευγενία σου κόβουν την ανάσα , πόση σκληρότητα κρύβεται μέσα στον άνθρωπο

[Mary · Rating 4 out of 5]

Εντυπωσιακό! Κάπου κάπου τρομακτικο. Ελπίζω όχι και προφητικό!

[Kerasia · Rating 5 out of 5]

Πόσο συγκλονιστικό αυτό το βιβλίο. Σαν να κοιτούσε η συγγραφέας σε μια γυάλινη σφαίρα και να προέβλεπε το μέλλον

[Fenia Andriopoulou · Rating 5 out of 5]

Μου άρεσε πολύ αυτή η δυστοπία. Αλλά με ανησύχησε. Δεν ξέρω γιατί, τη νιώθω πολύ κοντινή. Πολύ disturbing

[Anna Papadopoulou · Rating 5 out of 5]

Πραγματική δυστοπία στην Ελλάδα, απίστευτο. Μπράβο στον εκδοτικό που το τόλμησε

[Lilla · Rating 3 out of 5]

Ωραία γραφή. Η Μαλακατε περιγράφει μια δυστοπικη κοινωνία του σήμερα αρκετά ρεαλιστική στον τρόπο που δομείται. Ένα βιβλίο που θέλει να προκαλέσει τα όρια αντοχής του αναγνώστη και το πετυχαίνει. Θεωρώ ότι η αφήγηση κάπου χάνει την ισορροπία μεταξύ των ιστοριών και περίμενα περισσότερη ανάπτυξη των χαρακτήρων πριν το τέλος.